Ο Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα: Από το Κάλλος στην Ισχύ και το Χρέος του Ελληνισμού

Φωτογραφία: Από τον ιστότοπο αρχικής δημοσίευσης του άρθρου στην Hellas Journal

Δεν χωρά αμφιβολία το γεγονός ότι κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έλαβε από την Ελλάδα ένα ανεκτίμητο δώρο: να μιλήσει μπρος στην Ακρόπολη απευθυνόμενος στην ανθρωπότητα από την Πνύκα.

Και είναι προσωπική γνώμη του γράφοντος ότι ο ίδιος το άξιζε αυτό. Διότι δεν ήρθε στην Ελλάδα με το θράσος του προκατόχου του Άντονι Μπλίνκεν και την αξίωση για δηλητηριώδη παρέμβαση στον πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας. Ο οποίος Μπλίνκεν στις αρχές του 2024 είχε ζητήσει από τον Έλληνα Πρωθυπουργό στο πατρικό του στην Κρήτη την εφαρμογή της νεοταξικής ατζέντας κατάλυσης του ιστορικού θεσμού της οικογένειας που προωθούσαν οι Δημοκρατικοί.

Κάτι το οποίο πέτυχαν στην Ελλάδα, με την ψήφιση του γάμου ομοφυλοφίλων. Ένα νόμο τον οποίο η τότε αμερικανική κυβέρνηση είχε, δια του Μπλίνκεν, δεσμεύσει την Αθήνα να ψηφίσει με τέτοιο τρόπο, ώστε αργότερα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη στην Ελλάδα να αναγκάζονται να δικαιολογούνται, διατυμπανίζοντας πως πρόκειται δήθεν για ζήτημα γεωπολιτικό και θέμα εθνικής ασφαλείας.

Σαφώς, η ατζέντα του Μάρκο Ρούμπιο είχε διαφορετικό πρόσημο. Αν μη τι άλλο, ήταν συνεπής με τη ρεπουμπλικανική πεποίθηση, η οποία διασφάλισε στον Πρόεδρό του δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο, ότι η κοινωνική συνοχή, μαζί με την έννοια του έθνους, οφείλει να είναι προτεραιότητα κάθε κράτους που σέβεται την υπόστασή του. 

    Γι᾽ αυτό και στην Πνύκα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ δεν περιορίστηκε να μιλήσει θετικά για την Ελλάδα και να την εγκωμιάσει απλώς ως στρατηγικό σύμμαχο. Αλλά προέβη σε ρητή αναφορά στον λαό της, τον ελληνικό λαό, αναγνωρίζοντας ότι: «Ο λαός αυτού του έθνους έχει αποδείξει για άλλη μια φορά ότι είναι ένας απαραίτητος φίλος τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις Ηνωμένες Πολιτείες».

    Βεβαίως, η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα, μολονότι καλοδουλεμένη, δεν ήταν απαλλαγμένη από αδυναμίες τόσο στη συνολική θέαση του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού όσο και σε επιμέρους σημεία της. Όπως, παραδείγματος χάριν, κάτι από το οποίο πάσχει η Δύση, το γεγονός ότι η αξία των Ελλήνων εντοπίζεται στην κλασική αρχαιότητα, από την οποία μεταφερόμαστε απευθείας στη σημερινή παροχή γεωστρατηγικών διευκολύνσεων προς την Υπερδύναμη. Ή, η υφέρπουσα αντίληψη ότι τα θεμέλια του «φυσικού νόμου» της Δύσης βρίσκονται στην Ελλάδα.

    Ωστόσο, η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα δείχνει στον σύγχρονο Ελληνισμό, τόσο δια των καίριων επισημάνσεών της όσο και δια των παραλείψεών της, τον δρόμο για την παγκόσμια ελληνική στρατηγική παρουσία. Εξηγούμαι.

      Μπορεί ο Αμερικανός ΥΠΕΞ να αναγνώρισε το μεγαλείο της Ακρόπολης που στέκει πίσω του ακάθεκτη στον χρόνο. Και μπορεί στον λόγο του να αναφέρθηκε δύο φορές στην ομορφιά (beauty, beautiful), δίχως να εντοπίσει το βάθος της ελληνικής μεταφυσικής την οποία έχει απωλέσει η Δύση για την ανόρθωση της οποίας ο ίδιος όντως και ειλικρινώς νοιάζεται. Οι Έλληνες όμως έγιναν υπόδειγμα της παγκόσμιας ιστορίας διότι αναγνώρισαν στον κόσμο το κάλλος ως ιδίωμα του Θεού.

      Ως πιστός Καθολικός ο Αμερικανός ΥΠΕΞ αντιλαμβάνεται τη σημασία του Χριστιανισμού. Τόλμησε μάλιστα ο κ. Ρούμπιο να αναφέρει το όνομα του Ιησού Χριστού μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από τον Άρειο Πάγο, όπου ο Απόστολος Παύλος κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Αθηναίους, έστω κι αν η ομιλία του δεν θεμελίωσε ενιαίο το κλασικό και χριστιανικό πολιτισμικό πλαίσιο, το οποίο θαυμαστά προσδιόρισε τη σχέση ανθρώπου και Θεού όπως μόνον οι Έλληνες κατόρθωσαν να βιώσουν και να αναδείξουν.

      Είναι άλλωστε ενδεικτικό ότι, μολονότι η ομιλία του κ. Ρούμπιο κινήθηκε στη νοητή γραμμή: «κόσμος, λογική τάξη του κόσμου, φυσικοί νόμοι, ανθρώπινος νους, φυσική τάξη, αλήθεια-αγαθό-κάλλος, αντικειμενικά πρότυπα, Χριστιανισμός-φυσικός νόμος», και μολονότι ο ίδιος Χριστιανός, δεν μπόρεσε να δει στην Ακρόπολη την προεξαγγελία της χριστιανικής μεταφυσικής περί της Δημιουργίας του Θεού την οποία το ίδιο το κάλλος του κόσμου μαρτυρά.

        Μίλησε για τον κόσμο, αλλά δεν τον είδε ως έργο του Θεού. Μίλησε για το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού και τη Χριστιανική Θεολογία του Αυγουστίνου και του Ακινάτη, αλλά δεν διείδε τον φυσικό νόμο που επικαλέστηκε ως προϊόν ελευθερίας του Θεού Λόγου, εντός της κτίσεως. Αυτά μπορεί σε κάποιους αναγνώστες και αναλυτές να ακουστούν ως ψιλή θεολογία, αλλά είναι ακριβώς το κομβικό σημείο στο οποίο η δυτική μεταφυσική παύει πλέον να ακολουθεί την Ελλάδα ως κατάφαση του κάλλους και διαστρέφεται σε θεολογία και μεταφυσική της ισχύος με συνέπειες οδυνηρές για όλη την ανθρωπότητα.

        Κάπου εδώ αρχίζει η ευθύνη του Ελληνισμού, και ιδίως εν προκειμένω του ομογενειακού Ελληνισμού στις ΗΠΑ, την οποία η εμπνευσμένη ομιλία Ρούμπιο άρρητα υπογραμμίζει. Τόσο η Αρχιεπισκοπή Αμερικής, η οποία οφείλει να επανάγει εις βάθος αντί να κινείται απλώς πολιτικά, όσο και το ίδιο το ελληνικό κράτος, δια της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον (εδώ θα πρέπει να επισημανθεί η σεμνή και στιβαρή παρουσία του Πρέσβεώς μας στις ΗΠΑ Αντώνη Αλεξανδρίδη κατά την επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα) έχουν ένα μεγάλο χρέος και καθήκον.

        Να λειτουργήσουν όχι απλώς ως μονάδες εκκλησιαστικής και κρατικής ισχύος, αλλά ως ιεραπόστολοι και πρέσβεις της Ελληνορθοδοξίας αντιστοίχως. 

        Να διαμορφώσουν δομές διάδοσης του ελληνικού και Ορθόδοξου πολιτισμού μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, προς όφελος και των Ελλήνων τέταρτης γενιάς, που ίσως δεν υποψιάζονται καν την ισχύ του ελληνικού πνεύματος και της ελληνικής γλώσσας, αλλά και κάθε ευαίσθητου Αμερικανού πολίτη για τον οποίο το αμερικανικό όνειρο της ενθαδικότητας μοιάζει μικρό μπρος στην αθανασία.

          Τα όσα είπε και δεν είπε ο κ. Ρούμπιο στην Αθήνα, αποκαλύπτουν το πεδίον δόξης λαμπρόν του Ελληνισμού στον 21ο αιώνα και φανερώνουν τις τιτάνιες διαστάσεις του έργου που και η Ορθόδοξη Εκκλησία και η ελληνική Πολιτεία, αλλά και οι φορείς της Ομογένειας καλούνται να επιτελέσουν μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

          Διότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ελλάδα ανέκαθεν, από τον Όμηρο και τους Προσωκρατικούς μέχρι τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Άγιο Πορφύριο και τον Άγιο Παΐσιο, είναι ο μυητής της ανθρωπότητας στο Κάλλος, την Αλήθεια και την Αιωνιότητα. Αυτά είναι, εκτιμώ, που κατά βάθος επιδιώκει και ο ίδιος ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, αυτά είναι που αποζητά ο κάθε άνθρωπος όπου γης. Το momentum είναι ιδανικό για τον Ελληνισμό και για τις ΗΠΑ.

          Δημοσιεύθηκε στην Hellas Journal την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2026.

          Πηγή:

          Ο Π. Παύλος στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ και τον Θανάση Χούπη

          Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας «Η Φωνή της Ελλάδας» και την εκπομπή «Έλληνες Παντού» με τον Θανάση Χούπη, το Σάββατο 20 Ιουνίου 2026.

          Μπορείτε να την ακούσετε σε αυτόν τον σύνδεσμο από το κανάλι μου στο YouTube:

          https://youtu.be/ZfMFYpajYkw?is=DAKbcfTKTWdoPwoG

          Πηγή:

          Π. Παύλος – Γ. Σαχίνης: Η αντιμετώπιση του Ιράν από ΗΠΑ – Ισραήλ ως «δαίμονα» της ανθρωπότητας και η Ελλάδα

          Σε αυτήν την ωριαία ραδιοφωνική συζήτηση με τον Γιώργο Σαχίνη, στο Ράδιο 98.4, τη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026, ο Παναγιώτης Παύλος, ερευνητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, προβαίνει σε μια διαφορετική ανάγνωση των εξελίξεων στον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν.

          Αναφερόμενος στη γενικότερη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή και τη Δυτική Ασία, εξηγεί γιατί είναι εξίσου σημαντική στην ανάλυση και η “θεολογία” της ισχύος, όταν μάλιστα εμφανίζεται απέναντι στο σύστημα του Ιράν με τις θεοκρατικές αντιλήψεις αυτό που ο Π. Παύλος αποκαλεί «δυτική εκδοχή τζιχάντ», κατά την οποία οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το Ιράν ως “δαίμονα” της ανθρωπότητας. Ενώ αίσθηση προκαλούν και όσα επισημαίνει σε αυτές τις συνθήκες για την Ελλάδα.

          Ακούστε τη συνέντευξη εδώ:

          https://youtu.be/DFrGFArDF10?is=FR3Zn_I5QDYrOAoT

          Πηγή:

          https://www.neakriti.gr/kosmos/2169337_p-paylos-i-antimetopisi-toy-iran-apo-tis-ipa-israil-os-daimona-tis-anthropotitas-kai

          Δυτική εκδοχή Τζιχάντ η αντιμετώπιση του Ιράν από τις ΗΠΑ ως δαίμονα της ανθρωπότητας

          Στιγμιότυπο από την εκπομπή REVIEW με την Ιρένα Αργύρη, στην τηλεόραση της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, Σάββατο 21 Μαρτίου 2026.

          Το Σάββατο 21 Μαρτίου 2026, είχα τη χαρά και την τιμή να είμαι προσκεκλημένος να συζητήσουμε με την οικοδέσποινα της εκπομπής REVIEW, στην τηλεόραση της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ, Ιρένα Αργύρη, τον πόλεμο στο Ιράν.

          Ειδικότερα, εστιάσαμε σε μια σειρά κρίσιμων θεμάτων και παραμέτρων:

          1. Το πολιτισμικό υπόβαθρο της κρίσης στη Μέση Ανατολή και τη Μεσοποταμία.

          2. Οι κοσμοαντιλήψεις και ανθρωπότυποι Δύσης και Ανατολής που συγκρούονται στο πεδίο του Ιράν.

          3. Η έννοια της θρησκείας στην Ανατολή και Δύση και η εναωμάτωσή της στην πολιτική.

          4. Η επίθεση στο Ιράν ως νέα εκδοχή Σταυροφοριών.

          5. Η έννοια του χρόνου σε Ανατολή και Δύση και η επίδρασή της στη χάραξη στρατηγικής των “παικτών”.

          6. Ο Δυτικός Ορθολογισμός στη γεωπολιτική και οι δυνατότητες επίλυσης της σύγκρουσης μεταξύ Δύσης και Ανατολής.

          7. Ο ρόλος της Ελλάδος: τί είναι η Ελλάδα για τους γείτονες, τον πολιτισμό, τη δύση και για την ανατολή, και κυρίως τους ίδιους τους Έλληνες. Τι είμαστε, τι νομίζουμε ότι είμαστε, τι πρέπει να είμαστε, πώς πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και συνεπώς πώς πρέπει να πορευθεί ο Ελληνισμός.

          Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη από αυτόν τον σύνδεσμο:

          https://youtu.be/ZsSjWZioNNU?is=G3zsuH4BANqLa-8J

          Διχασμός στη Δύση: Συνέντευξη με τον Hans Rustad (υπότιτλοι στα 🇬🇷)

          (Μετάφραση από τα Νορβηγικά):
          «Μια βαθιά ρήξη διαπερνά τη Δύση, ανάμεσα στους προοδευτικούς και τους συντηρητικούς λαϊκιστές. Πρόκειται για μια ουσιαστική σύγκρουση αξιών, στην οποία είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς κοινό έδαφος. Είναι η Αριστερά που μισεί τη Δεξιά — και όχι το αντίστροφο.

          Ρίχνοντας μια ματιά πίσω στην ιστορία, μπορούμε να εντοπίσουμε παραλληλισμούς: η διάσπαση μεταξύ του Δυτικού και του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους το 476 μ.Χ. σήμανε το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Βρίσκεται άραγε η Δυτική Ευρώπη μπροστά σε κάτι αντίστοιχο; Ίσως αξίζει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά στο ενδεχόμενο η ιστορία να επαναληφθεί. Γίνεται συχνά λόγος για εμφύλιο πόλεμο και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς διάφορα σενάρια. Το μίσος απέναντι στον Τράμπ είναι βαθύ και παρουσιάζει ανορθολογικά χαρακτηριστικά.

          Συζητούμε με τον φιλόσοφο Παναγιώτη Παύλο. Ένας Έλληνας γνωρίζει εκ των έσω τον διχασμό της ευρωπαϊκής κουλτούρας, καθώς και τη σχέση της με την Ανατολή και την Αμερική.»

          Παρακολουθήστε τη συνέντευξη με ελληνικούς υπότιτλους ΕΔΩ:

          https://youtu.be/kyrTX3A-4Zs?feature=shared

          Πηγή: