Reykjavik: The Value of Iceland for Greece and Turkey’s Strategy in the Arctic

The President of Iceland, Halla Tómasdóttir, with the Ambassador of Greece to Norway and Iceland, Efthymios Charlaftis.

Greece opens a geopolitical bridge to the North – The new ambassador in Reykjavik, opportunities for Athens, the role of Ankara

The new Ambassador of Greece to Oslo, Mr. Efthymios Charlaftis, visited Reykjavik, Iceland, last month and presented his credentials to the President of Iceland, Ms. Halla Tómasdóttir. Under different circumstances, this would simply be the usual practice of Greece’s diplomatic envoy to Norway also representing the country in the North Atlantic island of the Vikings.

However, the Greek Ambassador crossed half the ocean, facing both opportunities and challenges. Although the Icelandic President expressed admiration for ancient Greek civilization, confirmed alignment on major international issues, and acknowledged the potential for further bilateral relations, all of this takes place at a moment when Athens must seriously take into account geopolitical developments and data.

On February 6, the Icelandic government approved Ankara’s request to open a Turkish embassy in Reykjavik, with operations scheduled to begin within the current year. This Turkish move is not coincidental, nor is it related to the small number of Turks living in Iceland.

The geopolitical upgrade of Iceland

Iceland holds major geostrategic value in the North Atlantic due to its position in the GIUK Gap (the passage between Greenland, Iceland, and the United Kingdom), which controls submarine and commercial routes (a choke point). Although it does not maintain a standing army, its existence is decisive for NATO activity in the Arctic (since 2014 NATO presence has increased through surveillance aircraft and anti-submarine capabilities), and its importance is continuously upgraded due to monitoring Russian activity in the region. Its ties with the United States remain strong, while it also plays an important role in environmental policy, research, and sustainable shipping.

New maritime routes make Iceland a potential logistics hub between the Arctic, Europe, and North America. At the same time, the country functions as a strategic gateway to the maritime routes of the Atlantic and the Arctic Circle, with direct relevance to trade routes leading to Asia.

Naturally, the shift of the global geopolitical center of gravity toward the Arctic highlights it as a critical parameter for strategic balance, as Iceland can function as a control point of sea routes, a NATO operational springboard in times of crisis, and a means of strengthening political, economic, and geopolitical cooperation with major powers (the USA, Russia, China).

Turkey in the Arctic: Strategy and benefits

In recent years, Turkey has been attempting a strategic penetration into the North Atlantic and the Arctic, expanding its presence there through Norway (since 2019 it has conducted five TASE – Turkish Arctic Scientific Expeditions), and through active participation in protocols such as the Spitsbergen for the Svalbard Islands (Greece signed the same protocol in 1925, without any active involvement to date).

Iceland is a member of the Arctic Council, in which Turkey participates as an observer state. The new embassy in Reykjavik will provide Ankara with direct access to countries and institutions of Northern Europe, with multiple benefits—commercial, economic, and geopolitical. Furthermore, it will allow Turkey to shape a new framework of influence over Arctic decisions and programs, to actively participate in security, research, and maritime route issues, and to strengthen its international image. In this way, Turkey upgrades its role as a maritime power and expands its strategic interests in the North Atlantic and Arctic regions.

The establishment of the embassy sends a clear message that Ankara seeks a global presence beyond the Mediterranean and the Balkans—given its already active engagement in Africa. It creates a direct channel of political communication with Iceland and a new springboard for bilateral and multilateral diplomacy near Greenland and the broader Arctic region.

In the medium term, it strengthens Turkey’s image as an emerging global diplomatic power in Arctic affairs, new maritime routes, and energy resources. All of this demonstrates that the Turkish embassy in Reykjavik constitutes a strategic step of political, economic, and geostrategic penetration into Northern Europe and the Arctic.

The Greek community in Iceland

The Greek presence in Iceland is small but noteworthy. The first organized migration movements were mainly linked to academic and professional activities, while the economic crisis of the 2010s led to an exponential increase in the Greek population, which today numbers at least 800 people.

In 2004, when Greece lifted the trophy of the European Football Championship, only 8 Greeks living in Reykjavik celebrated there, as recounted by one of them, Antonis Koumouridis, then a resident physician in Iceland and today a plastic surgeon living and working in Norway. Most Greeks in Iceland live in Reykjavik and work in tourism, hospitality, education, and research, while also participating actively in businesses—including even a Greek loukoumades shop—as well as in educational and cultural activities.

Since Greece does not maintain an embassy in Reykjavik, diplomatic relations are covered by the Greek Embassy in Oslo. Over the past 20 years, however, the Icelandic philhellene Rafn Alexander Sigurdsson, Greek Honorary Consulate in Iceland, has significantly contributed to strengthening bilateral relations, supporting the Greek community and acting as a bridge between the two countries.

In 2017, during the visit there of Ecumenical Patriarch Bartholomew and Metropolitan Cleopas of Sweden, the foundations were laid for the Greek Orthodox parish of Apostle Bartholomew in Reykjavik, under the jurisdiction of the Metropolis of Sweden and All Scandinavia, recognized by the Icelandic authorities. Despite its establishment, however, the spiritual needs of Greeks remain significant, as there is no permanent or regular priestly presence.

At present, Greece maintains limited contact with Icelandic universities through programs such as Erasmus. At a time when Turkey possesses structures such as the national DEHUKAM Center for Maritime Law and Sea Studies, and systematically seeks to establish footholds to challenge the status quo in the Aegean and the Eastern Mediterranean, Greece urgently needs to utilize the opportunities provided by its diaspora and the Greek shipping industry.

Air and cultural connection Athens – Reykjavik

The restoration of the direct air connection between Athens and Reykjavik, which was suspended two years ago due to the bankruptcy of the carrier Play OG, is a critical factor for strengthening Greece–Iceland relations. A possible new connection would bring multiple benefits: it would boost tourism and Icelandic visits to Greece, promote bilateral economic and commercial relations, facilitate students and entrepreneurs, and ensure better service for the needs of Greeks living in Iceland, while also increasing the international footprint of Greek airlines.

The historical and cultural dimension further strengthens the importance of Greece for the “Frozen Island,” and vice versa. Greece is particularly beloved by Icelanders: Iceland is referred to as Thule by Pytheas of Massalia and Pliny, while Icelandic mentality is so similar to the Greek that Icelanders have been described as “the Mediterranean’s of the North.”

It is no coincidence that a favorite Greek song of Icelandic philosophy professor at the University of Oslo and internationally leading expert on Plotinus, Eyjólfur Kjalar Emilsson, is “The Train Leaves at Eight”, with lyrics by Manos Eleftheriou and music by Mikis Theodorakis. This cultural familiarity makes closer ties between the two countries both natural and strategically beneficial.

Source:

Με αφορμή την ταινία «Καποδίστριας»: Ο Ιωάννης Καποδίστριας και οι Εχθροί του

“Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Ιωάννη Καποδίστρια. Μια αφύπνιση κίνδυνος –θάνατος για όσους λειτουργούν ως έπαρχοι με το αζημίωτο σε μια …μικρή γωνιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας και του μεγάλου ψεύδους, έχοντας ήδη τουρκέψει ή φραγκέψει, ή, χειρότερα, μη έχοντας υπάρξει Έλληνες ουσιαστικά ποτέ.”

Είδα, όπως ήδη αμέτρητοι Έλληνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, το κινηματογραφικό δείγμα, trailer σε σκοτωμένα ελληνικά, της πολυαναμενόμενης ταινίας «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή για τον συνονόματό του Ιωάννη Καποδίστρια, πρώτο και μοναδικό Κυβερνήτη της Ελλάδος μετά το 1821. 

Το είδα δύο φορές. Την πρώτη αυτονοήτως, όπως θα έπραττε κάθε Έλληνας που κουβαλάει ελληνικά μυαλά στο κεφάλι του. Τη δεύτερη, όταν ενημερώθηκα για τις αιτιάσεις ενός συνήθους υπόπτου, από τις ημέρες της φαιδράς Επιτροπής Αγγελοπούλου για τους εορτασμούς των 200 ετών από την Επανάσταση, που είχε διορίσει ο Πρωθυπουργός ή καλύτερα αυτοί που κρύβονται πίσω του, συναδέλφου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του Αριστείδη Χατζή.

«Συνήθους υπόπτου», καθώς κάποια ανεξέλεγκτη, καθαρά ψυχολογική ελπίζω, ανάγκη του όχι μόνο να επιβάλει ανιστορική ερμηνεία ιστορικών γεγονότων αλλά και να επανα-ταυτοποιήσει τα ίδια τα γεγονότα, τον έχουν οδηγήσει πάλιν και πολλάκις σε ανεπανάληπτα μαργαριτάρια. Με κορυφαίο τον προ πενταετίας λίβελό του κατά του Γεώργιου Καραϊσκάκη, που ο ανόητος χειριστής των κοινωνικών δικτύων της Επιτροπής Greece 2021 είχε ανεβάσει τότε στο διαδίκτυο για χρόνο ικανό ώστε να ξεσπάσει σάλος τέτοιος που επέβαλε στη Γιάννα Αγγελοπούλου την κατάθεση δημόσιας απολογίας σε συνέντευξη Τύπου.

«Φαιδράς Επιτροπής Αγγελοπούλου», διότι αποδείχθηκε καθ᾽ όλη τη διάρκεια του 2020 και 2021 ότι παρά τα εκ του αντιθέτου λεγόμενα κύρια αποστολή της ήταν η επιβολή στην ελληνική κοινωνία του εθνομηδενιστικού αφηγήματος περί της Ελληνικής Επανάστασης ως ορόσημου γενέσεως ενός νέου Έθνους. Αφήγημα που υπηρετήθηκε δεόντως από αγγλοσάξονες και εγχώριους – εξαρτώμενους συνειδητά ή ασυνείδητα από το εξωτερικό – «στοχαστές» και διανοούμενους, οι οποίοι κατά μυστηριώδη τρόπο ασπάζονται τη φαεινή κατανόηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη περί της Ελλάδας ως «μικρής οθωμανικής επαρχίας» που μετατράπηκε σε «ομοιογενές εθνικό κράτος».

Το θέμα μου φυσικά δεν είναι ο προαναφερθείς συνάδελφος, ο οποίος τυγχάνει να είναι ερασιτέχνης εκφραστής μιας νεκρής ιστορικής επιστήμης.

«Νεκρής», διότι επιδιώκει να καταδικάσει τους Έλληνες και τον Ελληνισμό στον θάνατο της ενθαδικότητας και της κλειστής μεταφυσικής του Δυτικού αυτολυτρωτικού, δηλαδή αυτοκαταστροφικού, πνεύματος. Ενός πνεύματος το οποίο μισεί τη μοναδική στην ιστορία, και ευεργετική για όλη την ανθρωπότητα, ταύτιση του Ελληνισμού με την όντως Ελευθερία και Αλήθεια.

«Ερασιτέχνης», διότι σήμερα υπερασπίζεται τον Καποδίστρια από «τσαρλατάνους» (του σκηνοθέτη Σμαραγδή συμπεριλαμβανομένου), ενώ ως συνδαιτημόνας της Επιτροπής Αγγελοπούλου τον ανεβοκατέβαζε ως «τύραννο». Κι ας διαφωνούσε σε αυτό ακόμη και ο Βρετανός Christopher (Monty) Woodhouse που ως υπαρχηγός της Δύναμης Harling συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, το Νοέμβριο του 1942.

Ο διαπρεπής αυτός κλασικιστής της Οξφόρδης (που υπηρέτησε μετά τον πόλεμο ως γραμματέας της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα με πολύτιμο ρόλο για λογαριασμό των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών στη Μέση Ανατολή και την Περσία) δεν είχε το ίδιο «θάρρος» με ορισμένους εγχώριους καλοθελητές να ομολογήσει τον Καποδίστρια ως τύραννο. Αντιθέτως, ήταν ίσως ο πρώτος Βρετανός στον 20ό αιώνα που τόλμησε, στην ομώνυμη μνημειώδη και ογκωδέστατη μελέτη του, όχι μόνο να αναγνωρίσει τον Κυβερνήτη ως «Θεμελιωτή της Ελληνικής Ανεξαρτησίας» αλλά και να τον υπερασπιστεί έναντι του θανάσιμου μίσους που του έτρεφε ο Αδαμάντιος Κοραής, όπως έχω γράψει σχετικά παλαιότερα.

Το αν αυτό οφείλεται ενδεχομένως και σε τύψεις του Woodhouse για τον βρώμικο ρόλο των Άγγλων στη δολοφονία του Καποδίστρια, δεν το γνωρίζω. Το βέβαιο είναι ότι, ενώ ορισμένοι φιλέλληνες διάκεινται με ειλικρινή συμπάθεια προς την τραγική προσωπικότητα του Κυβερνήτη, κάποιοι συνέλληνες χύνουν κροκοδείλια δάκρυα ομνύοντας τον «συστηματικό εξευτελισμό της μνήμης του από τσαρλατάνους».

Σκόπιμα η κεφαλίδα του παρόντος συνιστά παράφραση του τίτλου του κλασικού έργου του Karl Popper. Προφανώς σήμερα πολλοί, όχι μόνον Άγγλοι – όπως σωστά βάζει ο Σμαραγδής τον Καποδίστριά του να λέει στην ταινία ότι θέλουν τον θάνατό του – είναι άκρως θορυβημένοι από το γεγονός ότι, επιτέλους, φέτος τα Χριστούγεννα προσφέρεται στους Έλληνες μια εκρηκτική στιγμή πνευματικής ανάτασης και ηθικής αναδιάταξης. Αυτό φοβούνται, γι᾽ αυτό κι επιχειρείται αποδόμηση ολόκληρης ταινίας μέσω δίλεπτου δείγματος.

Σε μια κρίσιμη συγκυρία όπου βιάζεται εκ νέου η εμμονή των Ελλήνων στου Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία, από τον πνεύμα της υποταγής, της υποτέλειας, της ιδιοτέλειας, της ανελευθερίας και της εφαρμοσμένης τυραννίας – νεοφιλελεύθερης ή κομμουνιστικής – που οδηγούν μαθηματικά στην απώλεια του ανθρώπινου αυτεξουσίου και συνακόλουθα της εθνικής κυριαρχίας, είναι θαύμα που ο Γιάννης Σμαραγδής ολοκλήρωσε τον «Καποδίστριά» του. Τον ευχαριστούμε πολύ γι᾽ αυτό!

Όχι διότι μας παρέχει κάποια νέα, άγνωστα ιστορικά δεδομένα που ανυπομονούσαμε να αποκτήσουμε. Αυτό εμένα, τουλάχιστον, δεν με ενδιαφέρει. Αλλά διότι μετά από αμέτρητες δυσκολίες που αντιμετώπισε προς την ολοκλήρωση του έργου, προσφέρει στον ελληνικό λαό και τους απανταχού φιλέλληνες ένα πολύτιμο δώρο ζωτικής σημασίας: τη φλόγωση της αφύπνισης του Γένους των Ελλήνων στην περιοχή της Ελευθερίας όλων των ανθρώπων, στον Τρόπο της Επ–Ανάστασης, δηλαδή της αυτοθυσίας.

Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Ιωάννη Καποδίστρια. Η επαναφορά της προσωπικής και συλλογικής μνήμης του ποιοί είμαστε και πού πηγαίνουμε, για να θυμηθώ τον αφορισμό του Διονύση Σαββόπουλου στο Τσάμικό του. Μια αφύπνιση κίνδυνος –θάνατος για όσους λειτουργούν ως έπαρχοι με το αζημίωτο σε μια …μικρή γωνιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας και του μεγάλου ψεύδους, έχοντας ήδη τουρκέψει ή φραγκέψει, ή, χειρότερα, μη έχοντας υπάρξει Έλληνες ουσιαστικά ποτέ.

Δημοσιεύθηκε στο Newsbreak.gr και το Geopolitico.gr τη Δευτέρα 20- και την Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2025, αντίστοιχα, και στη Νέα Κρήτη, την Τετάρτη 22/10.

Πηγές:

https://www.neakriti.gr/apopseis/2144261_o-ioannis-kapodistrias-kai-oi-ehthroi-toy?amp

Συνέντευξη στο Radiomax: «Η Θράκη τουρκεύει και βουλγαροποιείται… Λυπάμαι για την κατάντια μας»

Radiomax.gr

Προσκεκλημένος του δημοσιογράφου Δημήτρη Κολιού, την Πέμπτη 31 Ιουλίου 2025, συζητήσαμε στο Radiomax της Αλεξανδρούπουλης μεταξύ άλλων για:

1. Το ανακύψαν ζήτημα του νομοσχεδίου για τη Μονή Σινά,

2. Το μείζον εν εξελίξει ζήτημα μεταβίβασης αμέτρητων ιδιοκτησιών στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη σε ξένα χέρια, Τούρκων, Βουλγάρων, και Σκοπιανών αγοραστών,

3. Την καταστροφική ελληνική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης,

4. Την πρωτοβουλία οικονομικής στήριξης άπορης οικογένειας στην περιφέρεια ΑΜΘ με σκοπό την αποκατάσταση της κατοικίας της.

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ:

Πηγή:

Η Θράκη σε κατάσταση πολιορκίας, τουρκεύει και εκβουλγαροποιείται!

Δεν συνηθίζω να ανεβάζω τέτοια βίντεο. Σας προσκαλώ όμως εν προκειμένω να διαβάσετε, ή να ακούσετε (στον σύνδεσμο στο τέλος του κειμένου), προσεκτικά αυτό το τρίλεπτο μήνυμα που στέλνω από τη Θράκη μας η οποία εκβουλγαροποιείται και τουρκεύει, βιώνοντας μια νέα εισβολή, αυτή τη φορά οικονομική. Η νέα εθνική καταστροφή του 21ου αιώνα είναι πιο ορατή από ποτέ!

«Καλημέρα από την Ξάνθη και Καλή Κυριακή. Χρόνια Πολλά στους Παντελήδες, Παντελεήμονες που γιορτάζουν σήμερα, του Αγίου Παντελεήμονος.

Δεν κάνω βιντεάκια, όπως έχετε δει, αλλά όντας στη Θράκη αυτές τις λίγες μέρες, και στην πόλη που μεγάλωσα, και αυτά που ακούω γύρω μου συναντώντας διαρκώς ανθρώπους, με κάνουν να αισθάνομαι την ανάγκη του κατεπείγοντος να γράψω αυτό το μήνυμα. Για να πω πολύ απλά ότι η Θράκη εκτουρκίζεται και εκβουλγαροποιείται.

Αυτές τις μέρες που είμαι εδώ έχω ενημερωθεί για την αθρόα αγορά γης σε όλη την παραθαλάσσια ζώνη της περιοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, από τη Νέα Πέραμο της Καβάλας, όλη την παραλία της Ξάνθης, Μυρωδάτο, Άβδηρα -για όσους γνωρίζουν- Μάνδρα, κλπ. Και φυσικά, και στη Ροδόπη, στην παραλία της Κομοτηνής.

Η παιδεία, όσον αφορά στο κομμάτι της εκπαίδευσης: το 1ο Δημοτικό Σχολείο Ξάνθης, το οποίο βλέπετε πίσω μου, πίσω από το Μητροπολιτικό Μέγαρο, αυτή τη στιγμή έχει 150 παιδιά μαθητές, εκ των οποίων οι 120 είναι μουσουλμάνοι από τα Πομακοχώρια. Μιλώντας με δασκάλους του Σχολείου που τυχαία συνάντησα σήμερα στην πόλη, και ρωτώντας πώς είναι η κατάσταση, μου λένε ότι τα παιδιά αυτά έχουν τουρκική συνείδηση περισσότερο από ποτέ.

Στο ερώτημά μου, γιατί συμβαίνει αυτό, η απάντηση είναι, διότι η δουλειά που κάνει το τουρκικό προξενείο είναι συστηματική, η πρόσβασή τους στην τουρκική τηλεόραση είναι αθρόα, μας λένε συνέχεια -λέει- για τις τουρκικές σειρές που βλέπουν, μας εξηγούν για το τζιχάντ, μας περιγράφουν με θαυμασμό τα κατορθώματα του Ισλάμ.

Αναρωτιέμαι, μάλιστα, αν αυτό είναι και μια από τις συνέπειες των περιβόητων Προγραμμάτων Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Δραγώνα – Φραγκουδάκη, με τα οποία κατασπαταλήθηκαν δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ, για την «Εκπαίδευση των Μουσουλμανοπαίδων» στη Θράκη. Πολύ φοβάμαι -και το βλέπουμε- ότι επρόκειτο στην ουσία περί Προγραμμάτων τουρκοποίησης της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη.

Η Μητρόπολη Διδυμοτείχου, αναφέρει ότι πωλούνται κατοικίες στο Διδυμότειχο και στην περιοχή του Έβρου σε Τούρκους, έναντι 10.000 ευρώ. Στην Αλεξανδρούπολη μαθαίνω ότι το Ταζ-Μαχάλ, για όσους γνωρίζουν, ένα ιστορικό κτήριο απέναντι από την αφετηρία του εμπορευματικού σταθμού του ΟΣΕ, έχει πωληθεί σε Τούρκο, στο ίδιο που έχει και την ιδιοκτησία του ξενοδοχείου ΗΡΑ, εκεί. Ο οποίος είναι επιχειρηματίας ιδιοκτήτης πολυκαταστημάτων στην Κεσσάνη της Τουρκίας.

Αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά για το κεντρικό πολιτικό σύστημα που εδράζεται στην Αθήνα και για τον ελληνικό λαό να συνειδητοποιήσουν ότι η Θράκη βρίσκεται σε μείζονα κίνδυνο εισβολής ειρηνικής και οικονομικής, όπως μου ανέφερε σήμερα και διαπρεπής αξιωματούχος της περιοχής, δεν ξέρω τί άλλο πρέπει να γίνει για να συνειδητοποιήσουμε ότι η πατρίδα μας βρίσκεται σε μείζονα κίνδυνο».

Το μήνυμα αυτό εστάλη από την Ξάνθη, την Κυριακή, 27 Ιουλίου 2025, κατά την επίσκεψή μου στη Θράκη, και δημοσιεύθηκε μέσω του λογαριασμού μου στο Χ (τουίτερ):

Πηγή:

Olympia.gr

Π. Παύλος: Μην περιμένουμε οι ΗΠΑ να μας σώσουν από την εθνική αυτοκτονία [ηχητικό]

Ο Λευκός Οίκος. Φωτό: Παναγιώτης Παύλος

Ραδιοφωνική συνέντευξή μου στο RadioMax της Αλεξανδρούπολης και τον δημοσιογράφο Δημήτρη Κολιό, την Τρίτη 17 Ιουνίου 2025, για τα τρέχοντα ζητήματα της παρούσης συγκυρίας:

-Ουκρανία

-Από το Turkaegean στο Τουρκολιβυκό

-Συνέπειες εφαρμοσμένου κατευνασμού στον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό

-Απώλεια κυριαρχίας νησιών ανατολικών Αιγαίου

-Ετερόφωτη ελληνική κυβέρνηση, παραπαίων Πρωθυπουργός, ανίκανος Υπουργός Εξωτερικών

-Ολέθρια κωλυσιεργία ελληνικής εξωτερικής πολιτικής

-Ιράν και Ισραήλ στα πρόθυρα γενικευμένου πολέμου

-Η θεολογική αφετηρία του αμερικανικού ευαγγελικού προτεσταντισμού ως θεμέλιο στον παρανοϊκό γεωπολιτικό Παλαιοδιαθηκικό μεσσιανισμό του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.

-Ελληνισμός ή αυτοκτονική υποτέλεια και απώλεια πολιτισμικής μας υπόστασης;

Πηγή:

Radiomax.gr