Reykjavik: The Value of Iceland for Greece and Turkey’s Strategy in the Arctic

The President of Iceland, Halla Tómasdóttir, with the Ambassador of Greece to Norway and Iceland, Efthymios Charlaftis.

Greece opens a geopolitical bridge to the North – The new ambassador in Reykjavik, opportunities for Athens, the role of Ankara

The new Ambassador of Greece to Oslo, Mr. Efthymios Charlaftis, visited Reykjavik, Iceland, last month and presented his credentials to the President of Iceland, Ms. Halla Tómasdóttir. Under different circumstances, this would simply be the usual practice of Greece’s diplomatic envoy to Norway also representing the country in the North Atlantic island of the Vikings.

However, the Greek Ambassador crossed half the ocean, facing both opportunities and challenges. Although the Icelandic President expressed admiration for ancient Greek civilization, confirmed alignment on major international issues, and acknowledged the potential for further bilateral relations, all of this takes place at a moment when Athens must seriously take into account geopolitical developments and data.

On February 6, the Icelandic government approved Ankara’s request to open a Turkish embassy in Reykjavik, with operations scheduled to begin within the current year. This Turkish move is not coincidental, nor is it related to the small number of Turks living in Iceland.

The geopolitical upgrade of Iceland

Iceland holds major geostrategic value in the North Atlantic due to its position in the GIUK Gap (the passage between Greenland, Iceland, and the United Kingdom), which controls submarine and commercial routes (a choke point). Although it does not maintain a standing army, its existence is decisive for NATO activity in the Arctic (since 2014 NATO presence has increased through surveillance aircraft and anti-submarine capabilities), and its importance is continuously upgraded due to monitoring Russian activity in the region. Its ties with the United States remain strong, while it also plays an important role in environmental policy, research, and sustainable shipping.

New maritime routes make Iceland a potential logistics hub between the Arctic, Europe, and North America. At the same time, the country functions as a strategic gateway to the maritime routes of the Atlantic and the Arctic Circle, with direct relevance to trade routes leading to Asia.

Naturally, the shift of the global geopolitical center of gravity toward the Arctic highlights it as a critical parameter for strategic balance, as Iceland can function as a control point of sea routes, a NATO operational springboard in times of crisis, and a means of strengthening political, economic, and geopolitical cooperation with major powers (the USA, Russia, China).

Turkey in the Arctic: Strategy and benefits

In recent years, Turkey has been attempting a strategic penetration into the North Atlantic and the Arctic, expanding its presence there through Norway (since 2019 it has conducted five TASE – Turkish Arctic Scientific Expeditions), and through active participation in protocols such as the Spitsbergen for the Svalbard Islands (Greece signed the same protocol in 1925, without any active involvement to date).

Iceland is a member of the Arctic Council, in which Turkey participates as an observer state. The new embassy in Reykjavik will provide Ankara with direct access to countries and institutions of Northern Europe, with multiple benefits—commercial, economic, and geopolitical. Furthermore, it will allow Turkey to shape a new framework of influence over Arctic decisions and programs, to actively participate in security, research, and maritime route issues, and to strengthen its international image. In this way, Turkey upgrades its role as a maritime power and expands its strategic interests in the North Atlantic and Arctic regions.

The establishment of the embassy sends a clear message that Ankara seeks a global presence beyond the Mediterranean and the Balkans—given its already active engagement in Africa. It creates a direct channel of political communication with Iceland and a new springboard for bilateral and multilateral diplomacy near Greenland and the broader Arctic region.

In the medium term, it strengthens Turkey’s image as an emerging global diplomatic power in Arctic affairs, new maritime routes, and energy resources. All of this demonstrates that the Turkish embassy in Reykjavik constitutes a strategic step of political, economic, and geostrategic penetration into Northern Europe and the Arctic.

The Greek community in Iceland

The Greek presence in Iceland is small but noteworthy. The first organized migration movements were mainly linked to academic and professional activities, while the economic crisis of the 2010s led to an exponential increase in the Greek population, which today numbers at least 800 people.

In 2004, when Greece lifted the trophy of the European Football Championship, only 8 Greeks living in Reykjavik celebrated there, as recounted by one of them, Antonis Koumouridis, then a resident physician in Iceland and today a plastic surgeon living and working in Norway. Most Greeks in Iceland live in Reykjavik and work in tourism, hospitality, education, and research, while also participating actively in businesses—including even a Greek loukoumades shop—as well as in educational and cultural activities.

Since Greece does not maintain an embassy in Reykjavik, diplomatic relations are covered by the Greek Embassy in Oslo. Over the past 20 years, however, the Icelandic philhellene Rafn Alexander Sigurdsson, Greek Honorary Consulate in Iceland, has significantly contributed to strengthening bilateral relations, supporting the Greek community and acting as a bridge between the two countries.

In 2017, during the visit there of Ecumenical Patriarch Bartholomew and Metropolitan Cleopas of Sweden, the foundations were laid for the Greek Orthodox parish of Apostle Bartholomew in Reykjavik, under the jurisdiction of the Metropolis of Sweden and All Scandinavia, recognized by the Icelandic authorities. Despite its establishment, however, the spiritual needs of Greeks remain significant, as there is no permanent or regular priestly presence.

At present, Greece maintains limited contact with Icelandic universities through programs such as Erasmus. At a time when Turkey possesses structures such as the national DEHUKAM Center for Maritime Law and Sea Studies, and systematically seeks to establish footholds to challenge the status quo in the Aegean and the Eastern Mediterranean, Greece urgently needs to utilize the opportunities provided by its diaspora and the Greek shipping industry.

Air and cultural connection Athens – Reykjavik

The restoration of the direct air connection between Athens and Reykjavik, which was suspended two years ago due to the bankruptcy of the carrier Play OG, is a critical factor for strengthening Greece–Iceland relations. A possible new connection would bring multiple benefits: it would boost tourism and Icelandic visits to Greece, promote bilateral economic and commercial relations, facilitate students and entrepreneurs, and ensure better service for the needs of Greeks living in Iceland, while also increasing the international footprint of Greek airlines.

The historical and cultural dimension further strengthens the importance of Greece for the “Frozen Island,” and vice versa. Greece is particularly beloved by Icelanders: Iceland is referred to as Thule by Pytheas of Massalia and Pliny, while Icelandic mentality is so similar to the Greek that Icelanders have been described as “the Mediterranean’s of the North.”

It is no coincidence that a favorite Greek song of Icelandic philosophy professor at the University of Oslo and internationally leading expert on Plotinus, Eyjólfur Kjalar Emilsson, is “The Train Leaves at Eight”, with lyrics by Manos Eleftheriou and music by Mikis Theodorakis. This cultural familiarity makes closer ties between the two countries both natural and strategically beneficial.

Source:

Ρέικιαβικ: Η αξία της Ισλανδίας για την Ελλάδα και η στρατηγική της Τουρκίας στην Αρκτική

Ο Πρέσβης της Ελλάδος στο Όσλο και το Ρέικιαβικ, κ. Ευθύμιος Χαρλαύτης, με την Πρόεδρο της Ισλανδίας, κα Halla Tómasdóttir.

Η Ελλάδα ανοίγει γεωπολιτική γέφυρα στον Βορρά – Ο νέος πρέσβης στο Ρέικιαβικ, οι ευκαιρίες για Αθήνα, ο ρόλος της Άγκυρας

Το Ρέικιαβικ της Ισλανδίας επισκέφθηκε την προηγούμενη εβδομάδα (σ. 18/2/2026) ο νέος Πρέσβης της Ελλάδας στο Όσλο, κ. Ευθύμιος Χαρλαύτης, και επέδωσε τα διαπιστευτήριά του στην Πρόεδρο της Ισλανδίας, κα Halla Tómasdóttir. Υπό άλλες συνθήκες, θα επρόκειτο απλώς για τη συνήθη πρακτική ο εκάστοτε διπλωματικός απεσταλμένος της Ελλάδας στη Νορβηγία να διεκπεραιώνει την εκπροσώπηση της χώρας μας στο βορειοατλαντικό νησί των Βίκινγκ.

Πλην όμως, ο Έλληνας Πρέσβης διέσχισε τον μισό ωκεανό αντιμέτωπος με ευκαιρίες αλλά και προκλήσεις. Μπορεί η Ισλανδή Πρόεδρος να του εξέφρασε το θαυμασμό της για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, να επιβεβαίωσε συναντίληψη στα μείζονα διεθνή ζητήματα και να συνομολόγησε τις δυνατότητες περαιτέρω εμβάθυνσης των διμερών σχέσεων, ωστόσο αυτά συμβαίνουν σε μια συγκυρία κατά την οποία η Αθήνα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη γεωπολιτικά δεδομένα και εξελίξεις.

Στις 6 Φεβρουαρίου, η ισλανδική κυβέρνηση ενέκρινε το αίτημα της Άγκυρας για το άνοιγμα τουρκικής πρεσβείας στο Ρέικιαβικ, με χρονοδιάγραμμα έναρξης λειτουργίας μέσα στο τρέχον έτος. Η κίνηση αυτή της Τουρκίας δεν είναι τυχαία, ούτε σχετίζεται με τον μικρό αριθμό Τούρκων που ζουν στην Ισλανδία.

Η γεωπολιτική αναβάθμιση της Ισλανδίας

Η Ισλανδία έχει μεγάλη γεωστρατηγική αξία στον βόρειο Ατλαντικό λόγω της θέσης της στο GIUK Gap (πέρασμα μεταξύ Γροιλανδίας, Ισλανδίας και Ηνωμένου Βασιλείου) που ελέγχει υποβρύχια και εμπορικές διαδρομές (choke point). Παρότι δεν διαθέτει μόνιμο στρατό, η ύπαρξή της είναι καθοριστική για τη δραστηριότητα του ΝΑΤΟ στην Αρκτική (από το 2014 η νατοϊκή παρουσία είναι αυξημένη σε αεροσκάφη επιτήρησης και ανθυποβρυχιακά μέσα), και η θέση της αναβαθμίζεται διαρκώς λόγω της παρακολούθησης της ρωσικής δραστηριότητας στην περιοχή. Οι δεσμοί της με τις ΗΠΑ παραμένουν ισχυροί ενώ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο σε περιβαλλοντική πολιτική, έρευνα και βιώσιμη ναυτιλία.

Οι νέες θαλάσσιες οδοί καθιστούν την Ισλανδία δυνητικό κόμβο logistics μεταξύ Αρκτικής, Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής. Παράλληλα, η χώρα λειτουργεί ως στρατηγική πύλη στους θαλάσσιους δρόμους του Ατλαντικού και του Αρκτικού Κύκλου, με άμεση συνάφεια προς τις εμπορικές διαδρομές που οδηγούν στην Ασία.

Εύλογα, η μετατόπιση του διεθνούς γεωπολιτικού κέντρου βάρους στην Αρκτική την αναδεικνύει σε κρίσιμη παράμετρο για τη στρατηγική ισορροπία, καθώς η Ισλανδία μπορεί να λειτουργεί ως σημείο ελέγχου θαλάσσιων διαδρομών, εφαλτήριο νατοϊκών δυνάμεων σε περιόδους κρίσης και μέσο ενίσχυσης πολιτικής, οικονομικής και γεωπολιτικής συνεργασίας με ισχυρές χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα).

Η Τουρκία στην Αρκτική: Στρατηγική και οφέλη

Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία επιχειρεί στρατηγική διείσδυση στον βόρειο Ατλαντικό και την Αρκτική, επεκτείνοντας την εκεί παρουσία της μέσω της Νορβηγίας (από το 2019 έχει πραγματοποιήσει πέντε ΤASE — Τουρκικές Αρκτικές Ερευνητικές Αποστολές), και με ενεργό συμμετοχή σε πρωτόκολλα όπως το Spitsbergen για τα νησιά Svalbard (η Ελλάδα έχει υπογράψει το ίδιο πρωτόκολλο το 1925, χωρίς να έχει ενεργή δραστηριότητα ως τώρα).

Η Ισλανδία είναι μέλος του Αρκτικού Συμβουλίου, στο οποίο η Τουρκία συμμετέχει ως χώρα παρατηρητής. Η νέα πρεσβεία στο Ρέικιαβικ θα παρέχει στην Άγκυρα άμεση πρόσβαση σε χώρες και θεσμούς της βόρειας Ευρώπης, με πολλαπλά οφέλη – εμπορικά, οικονομικά και γεωπολιτικά. Επιπλέον, θα επιτρέψει στη γείτονα να διαμορφώσει νέο πλαίσιο επιρροής σε αποφάσεις και προγράμματα για την Αρκτική, να συμμετάσχει ενεργά σε ζητήματα ασφαλείας, έρευνας και θαλάσσιων οδών και να ενισχύσει τη διεθνή εικόνα της. Έτσι, η Τουρκία αναβαθμίζει τον ρόλο της ως ναυτιλιακή δύναμη και διευρύνει τα στρατηγικά της συμφέροντα στον βορειοατλαντικό και αρκτικό χώρο.

Η ίδρυση της πρεσβείας εκπέμπει το σαφές μήνυμα ότι η Άγκυρα επιδιώκει παγκόσμια παρουσία πέραν της Μεσογείου και των Βαλκανίων – δεδομένης ήδη της έντονης δραστηριότητάς της στην Αφρική. Δημιουργεί δίαυλο άμεσης πολιτικής επικοινωνίας με την Ισλανδία και νέο εφαλτήριο διμερούς και πολυμερούς διπλωματίας κοντά στη Γροιλανδία και τον ευρύτερο αρκτικό χώρο.

Μεσοπρόθεσμα, ενισχύει την εικόνα της Τουρκίας ως ανερχόμενης παγκόσμιας διπλωματικής δύναμης σε ζητήματα Αρκτικής, νέων θαλάσσιων διαδρομών και ενεργειακών πόρων. Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι η τουρκική πρεσβεία στο Ρέικιαβικ αποτελεί στρατηγικό βήμα πολιτικής, οικονομικής και γεωστρατηγικής διείσδυσης στον βορρά της Ευρώπης και την Αρκτική.

Η ελληνική κοινότητα στην Ισλανδία

Η ελληνική παρουσία στην Ισλανδία είναι μικρή αλλά αξιοσημείωτη. Οι πρώτες οργανωμένες μεταναστευτικές κινήσεις σχετίζονταν κυρίως με ακαδημαϊκές και επαγγελματικές δραστηριότητες, ενώ η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 2010 οδήγησε σε εκθετική αύξηση της παρουσίας των Ελλήνων που σήμερα αριθμούν τουλάχιστον 800 ψυχές.

Το 2004 όταν η Ελλάδα σήκωσε το τρόπαιο του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, στο Ρέικιαβικ πανηγύρισαν οι μόλις 8 Έλληνες που ζούσαν τότε εκεί, όπως διηγείται ένας εξ αυτών, ο Αντώνης Κουμουρίδης, τότε ειδικευόμενος ιατρός στην Ισλανδία και σήμερα πλαστικός χειρουργός που ζει κι εργάζεται στη Νορβηγία. Οι περισσότεροι Έλληνες της Ισλανδίας ζουν στο Ρέικιαβικ και εργάζονται στον τουρισμό, την εστίαση, την εκπαίδευση και την έρευνα, ενώ συμμετέχουν ενεργά σε επιχειρήσεις – ανάμεσά τους υπάρχει ακόμη και ελληνικό λουκουματζίδικο – και σε εκπαιδευτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Δεδομένου ότι Ελλάδα δεν διατηρεί πρεσβεία στο Ρέικιαβικ, οι διπλωματικές σχέσεις καλύπτονται από την Πρεσβεία της Ελλάδας στο Όσλο. Τα τελευταία 20 χρόνια, ωστόσο, ο Ισλανδός φιλέλληνας Rafn Alexander Sigurðsson, Επίτιμος Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στην Ισλανδία, έχει συμβάλει σημαντικά στην ενίσχυση των διμερών σχέσεων, υποστηρίζοντας την ελληνική κοινότητα και λειτουργώντας ως γέφυρα μεταξύ των δύο χωρών.

Το 2017, κατά την εκεί επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου και του Μητροπολίτη Σουηδίας κ. Κλεόπα, τέθηκαν τα θεμέλια της ελληνορθόδοξης ενορίας του Αποστόλου Βαρθολομαίου στο Ρέικιαβικ, υπό τη δικαιοδοσία της Μητρόπολης Σουηδίας και Πάσης Σκανδιναβίας, με αναγνώριση από τις ισλανδικές αρχές. Παρά την ίδρυσή της ωστόσο, οι πνευματικές ανάγκες των Ελλήνων παραμένουν μεγάλες, καθώς δεν υπάρχει μόνιμη ή τακτική παρουσία ιερέα.

Προς παρόν, η χώρα μας διατηρεί περιορισμένες επαφές με πανεπιστήμια της Ισλανδίας μέσω προγραμμάτων όπως το Erasmus. Την ώρα που η Τουρκία, διαθέτει δομές όπως το Εθνικό Κέντρο DEHUKAM για τη Θάλασσα και το Δίκαιο της Θάλασσας, και επιχειρεί μεθοδικά την εδραίωση ερεισμάτων για ανατροπή του status quo στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα επείγει να εκμεταλλευθεί τις δυνατότητες που της παρέχει ο μετανάστης Ελληνισμός και ο ελληνικός εφοπλισμός.

Αεροπορική και πολιτισμική σύνδεση Αθήνας – Ρέικιαβικ

Η αποκατάσταση της απευθείας αεροπορικής σύνδεσης Αθήνας – Ρέικιαβικ, που είχε διακοπεί προ διετίας λόγω πτώχευσης του αερομεταφορέα Play OG, αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την ενίσχυση των σχέσεων Ελλάδας – Ισλανδίας. Ενδεχόμενη νέα σύνδεση θα αποφέρει πολλαπλά οφέλη: θα ενισχύσει τον τουρισμό και την επίσκεψη Ισλανδών στην Ελλάδα, θα προωθήσει τις διμερείς οικονομικές και εμπορικές σχέσεις, θα διευκολύνει φοιτητές και επιχειρηματίες και θα διασφαλίσει καλύτερη εξυπηρέτηση των αναγκών των Ελλήνων ομογενών που ζουν στην Ισλανδία, αυξάνοντας παράλληλα το διεθνές αποτύπωμα ελληνικών αεροπορικών εταιρειών.

Η ιστορική και πολιτισμική διάσταση ενισχύει τη σημασία της Ελλάδας για το «Παγωμένο Νησί», και αντιστρόφως. Η χώρα μας είναι ιδιαίτερα αγαπητή στους Ισλανδούς: η Ισλανδία αναφέρεται ως Θούλη από τον Πυθέα τον Μασσαλιώτη και τον Πλίνιο, ενώ η νοοτροπία των Ισλανδών μοιάζει τόσο με την ελληνική, ώστε να έχουν χαρακτηριστεί «οι Μεσόγειοι του Βορρά».

Δεν είναι τυχαίο ότι αγαπημένο ελληνικό τραγούδι του Ισλανδού καθηγητή φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και κορυφαίου διεθνώς ειδικού στον Πλωτίνο, Eyjólfur Kjalar Emilsson, είναι «Το τρένο φεύγει στις οκτώ» σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Αυτή η πολιτισμική οικειότητα καθιστά απολύτως φυσιολογική και στρατηγικά ωφέλιμη τη στενότερη σύνδεση των δύο χωρών.

Πηγή:

Ο Πρέσβης ε.τ. Βασίλειος Μπορνόβας, Πρέσβης της Ελλάδας στο Κίεβο, αποκλειστικά κι εφ’ όλης της ύλης στη Hellas Journal, στην τρίτη επέτειο του πολέμου στην Ουκρανία – Β´ Μέρος

Ο Πρέσβης της Ελλάδας στο Κίεβο (2019-2022) Βασίλειος Μπορνόβας κατά τη συνάντησή του με τον Μητροπολίτη Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας, της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας, κ. Επιφάνιο. Φωτό: https://www.orthodoxianewsagency.gr/epikairotita/ston-mitr-kievou-o-ellinas-presvis/

Στο Α´ μέρος της αποκαλυπτικής συνέντευξής του στην Hellas Journal και τον ανταποκριτή της στο Όσλο, Παναγιώτη Παύλο, ο Πρέσβης ε.τ. Βασίλειος Μπορνόβας, Πρέσβης της Ελλάδας στο Κίεβο, εξέθεσε αναλυτικά όσα προηγήθηκαν της 24ης Φεβρουαρίου του 2022, και προκάλεσαν τη ρωσική εισβολή.

Ονόμασε μια σειρά από αίτια τα οποία οδήγησαν τη Ρωσία στην απόφαση να εισβάλει στην Ουκρανία, και περιέγραψε αναλυτικά μια σειρά από καταστάσεις τις οποίες ο ίδιος παρακολουθούσε εκ του σύνεγγυς να εξελίσσονται, όπως:

Οι μεγάλες διαρροές διαβαθμισμένων εκθέσεων του ΟΑΣΕ, οι λάθος χειρισμοί των ρωσόφωνων πληθυσμών από το ουκρανικό κράτος, η δράση των ισχυρών εθνικιστικών και ναζιστικών ουκρανικών ομάδων, η απόπειρα νατοϊκής διείσδυσης στο ρωσικό υπογάστριο, και η αδιαφορία των Ευρωπαίων εταίρων στις προειδοποιήσεις του υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρώφ.

Επιπλέον, αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο «ηρωικής εξόδου» του Ουκρανού Προέδρου Ζελένσκι και στα πολλαπλά αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία αποδεικνύεται θύμα των δυνάμεων αδρανείας της.

Β´ ΜΕΡΟΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ: Προς επίρρωση αυτού που είπατε για την επιστολή Λαβρώφ, να θυμίσουμε ότι ένα από τα στοιχεία τα οποία ο Ρώσος ΥΠΕΞ φέρεται να ζήτησε στη συνάντησή του στο Ριάντ με τον Αμερικανό ομόλογό του Ρούμπιο, ήταν ακριβώς η τήρηση της υπόσχεσης που είχαν λάβει οι Ρώσοι από τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Baker, με επιστολή του από 1990, όταν ο ίδιος ο Μπέικερ είχε πει ότι «γνωρίζουμε τις ανησυχίες της Ρωσίας και θα πρέπει να γίνει σεβαστό το να μην υπάρξει επέκταση».

Αυτό ήταν κάτι που και ο ίδιος ο Χένρυ Κίσσινγκερ είχε επισημάνει λίγο πριν το Μεϊντάν με άρθρο του στη New York Times. Αυτό σημαίνει ότι στην Αμερική υπήρχαν άνθρωποι ενήμεροι των ανησυχιών της Ρωσίας, τουλάχιστον σε επίπεδο γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό.

Το ερώτημα όμως είναι: είναι μόνον το γεωπολιτικό κομμάτι που ώθησε στην κατάσταση αυτή; Γιατί αν κρίνουμε εκ των υστέρων, μια βασική παράμετρος στο deal που επιχειρεί ο Τραμπ με τον Ζελένσκι είναι ο ορυκτός πλούτος της Ουκρανίας.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Η Ουκρανία θα μπορούσε να είχε οργανωθεί σαν χώρα, αναπτύξει την οικονομία της και αξιοποιήσει τους πόρους της εδώ και πολλά χρόνια. Δεν της επετράπη κάτι τέτοιο από την οργάνωση της εξουσίας και από τον οικονομικό ανταγωνισμό των ολιγαρχών, όπως ήδη αναφέραμε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να παραμένει η παραγωγική δομή της Ουκρανίας προσηλωμένη στον γεωργικό τομέα αφενός, και σε ένα βιομηχανικό τομέα που ήταν αυτός προσανατολισμένος κυρίως σε οπλικά συστήματα, αφετέρου.

Πέραν τούτων, τα οποία αμφότερα ήταν προβληματικά σαν τομείς, δεν έβλεπες κάτι άλλο να αναπτύσσεται. Διότι υπήρχε τεράστια διαφθορά σε όλα τα επίπεδα, στα πολιτικά κόμματα, στην κυβέρνηση και κυρίως στο ουκρανικό κοινοβούλιο, όπως είπαμε. Αυτά εμπόδισαν την ανάπτυξή της και κυρίως τη λήψη ψύχραιμων πολιτικών αποφάσεων και σε ό,τι αφορούσε τις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και τις ευρωπαϊκές χώρες.

Η πραγματικότητα είναι ότι αν η Ουκρανία είχε μια καλύτερη διακυβέρνηση – και μιλώ όχι μόνο για την περίοδο Ζελένσκι αλλά και προ αυτού, καθώς και μια πιο ψύχραιμη πολιτική στα ζητήματα αυτά – δεν θα είχαμε φτάσει στο σήμερα. Η σημερινή κατάσταση ουσιαστικά έχει καταστρέψει τη χώρα. Η Ουκρανία είναι πλέον κατεστραμμένη χώρα σε πολύ μεγάλο βαθμό με διαλυμένη παραγωγική βάση. Και κυρίως, έχει χάσει το σημαντικότερο και ουσιαστικότερο τμήμα του πληθυσμού της.

Τί μπορεί να γίνει; Δυστυχώς, ο Τραμπ έρχεται τη χειρότερη στιγμή για να ζητήσει με τον δικό του συναλλακτικό τρόπο αυτά που, κατά τη γνώμη του, του οφείλονται. Ο Τραμπ δεν λειτουργεί ιδεολογικά όπως λειτουργούσαν οι προκάτοχοί του, αλλά συναλλακτικά. Πιστεύει ότι έχει δώσει πάρα πολλά στην Ουκρανία, δεν εξετάζει τις σκοπιμότητες των ουκρανο–αμερικανικών σχέσεων επί προκατόχων του, επί Μπάιντεν. Αυτά δεν τον ενδιαφέρουν.

Τον ενδιαφέρει πώς θα πάρει πίσω τα χρήματά του. Το οποίο είναι εντυπωσιακό. Οι αναγωγές είναι πολύ ενδιαφέρουσες και πολύ παλαιότερες. Στην περίπτωση αυτή μπορούμε να αναχθούμε στον Θουκυδίδη και να μιλήσουμε για την ισχύ, για τη δύναμη του ισχυρού, για τη δυνατότητα του ισχυροτέρου να επιβάλει τις απόψεις του στον ασθενέστερο με κάθε τρόπο και δίχως προϋποθέσεις.

Αυτή τη στιγμή βλέπουμε ένα Τραμπ να μη θέτει καμία απολύτως προϋπόθεση στην Ουκρανία. Ζητά πλήρη παράδοση των φυσικών της πόρων, των ορυκτών της πόρων, μέχρις ότου αποπληρωθεί το κατά τη γνώμη του τεράστιο χρέος προς τις ΗΠΑ. Η πραγματικότητα είναι ότι το χρέος ήταν δωρεά, ήτανε παροχή των ΗΠΑ προς την Ουκρανία.

Δεν μου προκύπτει ότι έχουν υπογραφεί δανειακές συμβάσεις. Ωστόσο, είναι παροχές που ξεκινούν αμέσως μετά το 2014. Όταν ο Τραμπ μιλάει για 500 δισεκατομμύρια δολάρια λαμβάνει υπόψη του πιθανότατα τις παροχές που δόθηκαν από τις ΗΠΑ από την εποχή εκείνη, που μπορεί όντως να φτάνουν στα ποσά αυτά.

Κοινωνία και Εκκλησία στην Ουκρανία

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ: Πριν έρθω στο δια ταύτα και στο πώς η Ελλάδα έχει τοποθετηθεί σε όλη αυτήν την κατάσταση αυτά τα τρία χρόνια, θα ήθελα να σας ρωτήσω, επειδή ζήσατε σε αυτή τη χώρα. Έχουμε ένα λαό ο οποίος είναι ουκρανικός από την αρχαιότητα; Είναι ρωσικής καταγωγής; Και σε τί βαθμό αυτές οι εσωτερικές τάσεις μέσα στην ουκρανική κοινωνία πιστεύετε ότι έχουν σημασία στην επόμενη ημέρα της Ουκρανίας;

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Η επόμενη ημέρα της Ουκρανίας απαιτεί πριν από όλα ένα στέρεο κρατικό μηχανισμό, αδέκαστους κρατικούς υπαλλήλους και δικαστές, πολιτικούς χωρίς προσωπικές ατζέντες, συζήτηση για όποιο ρόλο θα μπορούσαν να παίξουν οι ολιγάρχες, κυρίως όμως επιστροφή του μεγαλύτερου τμήματος του ενεργού πληθυσμού της χώρας που μετανάστευσε είτε πριν είτε μετά τον πόλεμο. Και τους υπολογίζω σε αρκετά εκατομμύρια, πιθανότατα στο μισό περίπου του πληθυσμού.

Ένα πολύ μεγάλο τμήμα των Ουκρανών κατέφυγε στη Ρωσία, κυρίως προερχόμενοι από τις ανατολικές επαρχίες. Ένα τμήμα επίσης, πιθανώς τρία με τέσσερα εκατομμύρια από τη δυτική Ουκρανία κυρίως, κατέφυγαν στην Πολωνία. Λόγω δε κοινών γλωσσικών και κοινωνικών καταβολών έχουν ήδη σε μεγάλο βαθμό ενταχθεί στην πολωνική κοινωνία, συμβάλλοντας όχι μόνο στην ανάπτυξη της χώρας, λόγω και του υψηλού μορφωτικού επιπέδου τους, αλλά και στην ενίσχυση του δημογραφικού της προφίλ. Επίσης, οι Ούγγροι της Ουκρανίας ενισχύουν ακόμα περισσότερο τους οικονομικούς και εκπαιδευτικούς δεσμούς τους με την Ουγγαρία, μεταναστεύουν ευκολότερα, ενώ και τα συνοριακά σημεία διέλευσης έχουν αυξηθεί.

Οι φυγόκεντρες δυνάμεις που υφίστανται στη χώρα αναπτύχθηκαν περαιτέρω λόγω του πολέμου, είναι δε χαρακτηριστικές οι δηλώσεις Ζελένσκι, λίγο πριν ξεκινήσουν οι εχθροπραξίες, ότι το Χάρκοβο «θα μπορούσε να καταληφθεί από τις ρωσικές δυνάμεις διότι η περιοχή έχει ιστορικούς οικογενειακούς δεσμούς με την Ρωσία».

Έτερο χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιφυλακτικότητας έναντι της ρωσοφώνου συνιστώσας του πληθυσμού αποτέλεσε, λίγο πριν από τον πόλεμο, η προειδοποίηση του Ουκρανού Υπουργού Άμυνας «να μην διανοηθούν να ενταχθούν στις δυνάμεις της εθνοφυλακής εάν έχουν άλλους σκοπούς».

Στην Ουκρανία ομιλούνται δύο γλώσσες και κατανοούνται εξίσου από όλους. Ήταν σύνηθες να ξεκινά μία συζήτηση στα ουκρανικά και να καταλήγει στα ρωσικά, ή ακόμα να ομιλεί έκαστος των συνομιλητών τη δική του γλώσσα και να συνεννοούνται περίφημα. Τώρα αυτά έχουν τελειώσει.

Πριν από τον πόλεμο η ρωσική λογοτεχνία και βιβλιογραφία κυριαρχούσε στα ουκρανικά βιβλιοπωλεία. Αυτό τώρα σταμάτησε. Έχω την εντύπωση ότι ο πόλεμος οδήγησε και σε μία αθέλητη εθνική εκκαθάριση: οι ρωσόφωνοι μετακινήθηκαν προς την ανατολική πλευρά καθώς και προς την Ρωσία.

Ουκρανία και Οικουμενικό Πατριαρχείο

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ: Πώς αξιολογείτε τη χορήγηση Αυτοκεφαλίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στην Εκκλησία της Ουκρανίας;

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Γενικώς, η επιφυλακτικότητα που αναπτύχθηκε μετά τα γεγονότα του 2014, βάθυνε ακόμα περισσότερο το χάσμα μεταξύ ανατολικής και δυτικής Ουκρανίας καθώς και το χάσμα μεταξύ της Εκκλησίας της Ουκρανίας, που πρόσκειται στο Ρωσικό Πατριαρχείο, και της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας.

Επ᾽ αυτού οφείλω να ομολογήσω ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν φαίνεται να ζήτησε ποτέ τη γνώμη της Ελλάδας όταν αποφάσισε να ευλογήσει μία καινούργια ουκρανική εκκλησία. Διότι η δημιουργία της Αυτοκέφαλου Εκκλησίας είχε τα σοβαρά παρεπόμενά της, κυρίως δε τον περαιτέρω διχασμό μιας ήδη πολωμένης κοινωνίας. Ο διχασμός αυτός συνέπεσε με τα όρια μεταξύ ουκρανόφωνων και ρωσόφωνων, όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και κοινωνικά.

Οφείλω εδώ να επισημάνω ότι η Αυτοκεφαλία οδήγησε σε συγκρούσεις μέσα στο ποίμνιο, σε βίαιη υφαρπαγή εκκλησιαστικών ακινήτων από την ουκρανική αστυνομία, σε εκδίωξη ιερέων και αρχιερέων και σε ανάδειξη μιας νέας Εκκλησίας που δημιουργήθηκε προφανώς για να εξυπηρετήσει πολλαπλούς ρόλους:

Οι προσπάθειες για την ανάδειξη και εμπέδωση της νέας αυτής Εκκλησίας ενισχύθηκαν εν πολλοίς από την USAID με διοργάνωση πληθώρας εκδηλώσεων, ενοικίαση διαφημιστικών πανώ και ραδιοτηλεοπτικού χρόνου.

Οφείλω επίσης να παρατηρήσω ότι οι κληρικοί της νέας αυτής Εκκλησίας είχαν ελλειπτική θεολογική μόρφωση, αγνοώντας οι περισσότεροι τους Πατέρες της Εκκλησίας, καθώς αγνοούσαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, την ελληνική γλώσσα σε αντίθεση με τους «αντιπάλους» τους, η πλειοψηφία των οποίων είχε εδραία θεολογική μόρφωση, γνώση της Ελλάδας και της γλώσσας μας. Τώρα, όλα τούτα αποτελούν παρελθόν.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης όφειλε, πιστεύω, να μελετήσει όλες τις πτυχές του προβλήματος και ευκαιρία του εδόθη να καταλάβει το μέγεθος του διχασμού, όταν, ερχόμενος να λάβει μέρος στις εορτές της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, έγινε μάρτυρας της παρουσίας χιλιάδων σιωπηλών διαδηλωτών καθόλη τη διαδρομή των δεκάδων χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο μέχρι το Κίεβο.

Παρά ταύτα, έγινε δεκτός με τιμές αρχηγού κράτους, παρέστη στη στρατιωτική παρέλαση, στην οποία συμμετείχαν πληθώρα νατοϊκών στρατευμάτων από δέκα τουλάχιστον χώρες, έλαβε μέρος σε εκδηλώσεις βετεράνων του 2014 και, εν ολίγοις, συνέβαλε στην εξυπηρέτηση ενός εθνικού αφηγήματος το οποίο έθεσε εκτός ένα μεγάλο τμήμα του ουκρανικού λαού.

Το ζήτημα της Κριμαίας

Ένα δεύτερο άξιο λόγου στοιχείο που συγκρατώ είναι το ζήτημα της Κριμαίας. Είναι γνωστό ότι επί προεδρίας Ζελένσκι δημιουργήθηκε ένα φόρουμ, η «πλατφόρμα της Κριμαίας» που αποσκοπούσε αποκλειστικά στην εμπλοκή όσον το δυνατόν περισσότερων χωρών σε μια διαδικασία με τελικό στόχο την απελευθέρωση της περιοχής, την «αποκατοχοποίησή» της.

Και είναι γνωστό ότι η διαδικασία αυτή είχε αρχίσει αμέσως μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, με πρώτη ενέργεια από πλευράς Ουκρανίας τη διακοπή παροχής νερού για ύδρευση και άρδευση από τον Δνείπερο. Η ενέργεια αυτή στρεφόταν ουσιαστικά κατά του ίδιου του «υπό κατοχή» λαού της!

Επειδή η κατάσταση στην Κριμαία ήταν πάντα περίπλοκη, πολύ πριν από τη δημιουργία της ανεξάρτητης Ουκρανίας, με πλειοψηφούν κατά πολύ το ρωσικό στοιχείο στη σύνθεση του πληθυσμού της, η Ουκρανία αποφάσισε να εργαλειοποιήσει τον Ταταρικό πληθυσμό.

Και τούτο για δύο λόγους: Οι Τάταροι της Κριμαίας διεκδικούσαν την αυτονομία τους, πριν ακόμα περιέλθει η χερσόνησος στη Ρωσία. Παραμένουν έτσι απρόβλεπτος παράγοντας για τους διοικούντες την Κριμαία.Το σημαντικότερο, διατηρούν ιστορικούς δεσμούς με την Τουρκία, στην οποία κατοικούν μερικά εκατομμύρια ομογενών τους.

Κατ´ουσίαν, προτεραιοποιώντας η Ουκρανία το ζήτημα των Τατάρων στην περίφημη «Πλατφόρμα», ενέπλεκε πρωταρχικά την Τουρκία και κατόπιν το σύνολο των συμμετεχουσών χωρών, δυτικών κυρίως, στο αφήγημα της απελευθέρωσης της Κριμαίας μέσω του Ταταρικού πληθυσμού, και αποδίδοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στους προστάτες και ομογενείς τους, δηλαδή στους Τούρκους.

Οι Τούρκοι από την πλευρά τους, έσπευσαν να αποδεχτούν τον ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ενισχύοντας τη θέση τους στην περιοχή και τον ρόλο τους στη διένεξη μέσω των Τατάρων ομογενών τους.

Εντυπωσιακό ήταν ότι το Κίεβο δεν επικαλέστηκε ποτέ την τύχη των ολιγάριθμων Ουκρανών κατοίκων της Κριμαίας, οι οποίοι, αντιθέτως, έβλεπαν να επισκιάζονται από τους τουρκογενείς συντοπίτες τους. Σημειώνω τέλος, ότι ως ανταμοιβή για τη μεσολάβησή τους αυτή, οι Τούρκοι δέχθηκαν με μεγάλη ικανοποίηση τον ουκρανικό νόμο που αναγνώριζε ως μόνο αυτόχθονα λαό στην Ουκρανία τους Τατάρους, εξαιρώντας τις λοιπές εθνικές ομάδες, μεταξύ των οποίων Ρώσους, Έλληνες, Γερμανούς κτλ.

Τουρκική επιρροή στην Ουκρανία

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ: Πού αποδίδετε το γεγονός ότι η Ουκρανία προέβαλε το Ταταρικό αφήγημα εις βάρος των ίδιων των πολιτών της;

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Αυτό το αποδίδω στην πάρα πολύ σημαντική επιρροή της Τουρκίας στα πράγματα της Ουκρανίας. Οι σχέσεις Ουκρανίας και Τουρκίας είναι ιστορικές. Ανάγονται στον 16ο – 17ο – 18ο αιώνα, στην ιστορία των Κοζάκων, στις σχέσεις των Κοζάκων με τους Οθωμανούς.

Η διασύνδεσή τους με τους τουρκόφωνους και τους Οθωμανούς, η διασύνδεση των Κοζάκων, ήταν πάρα πολύ σημαντική. Και αυτό πέρασε και στα σημερινά πολιτικά ήθη της χώρας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να υπογραφούν δεκάδες συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας της Τουρκίας με την Ουκρανία και να μονοπωληθεί η Κριμαία και το αφήγημά της από τους Τούρκους.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας είναι Τατάρος, η Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας είναι επίσης Τατάρα με εξαιρετικές σχέσεις με την Τουρκία.

Όπως, επίσης, και το γεγονός ότι έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην είσοδο της τουρκικής οικονομίας οι Αζέροι, οι οποίοι όπου και να τους ρωτήσεις σου λένε, «ναι, δύο κράτη, αλλά ένα έθνος». Είναι σαφές ότι ταυτίζονται με την Τουρκία και ότι τουλάχιστον μέχρι τον πόλεμο – μετά δεν γνωρίζω – οι εταιρείες ήταν μεικτές, αζερικές και τουρκικές, και οι Αζέροι πάντα άνοιγαν τον δρόμο, ως πιο Καυκάσιοι, στις τουρκικές επιχειρήσεις.

Άρα λοιπόν, η αζεροτουρκική συνεργασία στην Κριμαία απέδωσε καρπούς. Υπογράφηκαν συμφωνίες, οι μεγαλύτερες τεχνικές εταιρείες ανήκαν στην κατηγορία αυτή, όπως και οι μεγαλύτερες εμπορικές εταιρείες. Δεν ξέρω τώρα τί γίνεται. Βεβαίως, το σοβαρότερο όλων είναι ότι η Ελλάδα δεν έπαιξε κάποιο ρόλο σε όλα αυτά.

Επιπλέον, και για να γίνει κατανοητή η στενή σχέση της Τουρκίας με την Ουκρανία, σημειώνω την επίσκεψη Ερντογάν στο Κίεβο είκοσι μόλις ημέρες πριν από την έναρξη του πολέμου, και την υπογραφή μεγάλου αριθμού συμφωνιών στους τομείς άμυνας, υψηλών τεχνολογιών, αεροναυτικής και διαστήματος, συμπαραγωγής κινητήρων για ελικόπτερα και άρματα μάχης και φυσικά των bayraktar. Σημειωθήτω ότι η Τουρκία έχει ήδη κατασκευάσει τις πρώτες δύο ουκρανικές κορβέτες ADA.

ΤΕΛΟΣ Β´ ΜΕΡΟΥΣ

Το βίντεο της συνέντευξης:

Πηγή:

Ιστορική χειροτονία στην Εσθονία, νέου Επισκόπου Haapsalu κ. Δαμασκηνού

Ο Μητροπολίτης Ταλλίνης και Εσθονίας κ. Στέφανος πλαισιούμενος από τον εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχη Μητροπολίτη Σμύρνης κ. Βαρθολομαίο, τον νεοχειροτονηθέντα βοηθό του Επίσκοπο Haapsalu κ. Δαμασκηνό, και τους Μητροπολίτες Δημητριάδος, Βόλου και Αλμυρού κ. Ιγνάτιο, Σιδηροκάστρου κ. Μακάριο, Περιστερίου κ. Γρηγόριο, και Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας κ. Κλεόπα. Φωτογραφία: Rimas Akutaitis, Ι.Μ. Ταλλίνης και πάσης Εσθονίας.

Ένα ιστορικής σημασίας γεγονός έλαβε χώρα την Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2025, στην Εσθονία. Στον Καθεδρικό ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην πόλη Pärnu, νοτίως του Tallinn, της Ιεράς Μητρόπολης του Οικουμενικού Πατριαρχείου της βορειότερης αυτής χώρας της Βαλτικής, χειροτονήθηκε βοηθός Eπίσκοπος Haapsalu του Μητροπολίτη Στεφάνου ο Φινλανδός κληρικός Δαμασκηνός Ολκινουόρα, ιερομόναχος της Μονής Ξενοφώντος του Αγίου Όρους.

Ο νέος βοηθός Επίσκοπος Haapsalu κ. Δαμασκηνός πλαισιωμένος από τους Σεβασμιώτατους Μητροπολίτες Ταλλίνης και Εσθονίας κ. Στέφανο, Σιδηροκάστρου κ. Μακάριο, Περιστερίου κ. Γρηγόριο, τους καθηγουμένους των Ιερών Μονών Ξενοφώντος και Παντοκράτορος του Αγίου Όρους, κ.κ. Αλέξιο και Γαβριήλ, λοιπούς κληρικούς, και τη μητέρα του. Φωτογραφία: Rimas Akutaitis, Ι.Μ. Εσθονίας.

Πρόκειται για τον πρώτο βοηθό επίσκοπο που εξέλεξε η Σύνοδος της τοπικής Εκκλησίας η οποία ανασυστήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με την επανενεργοποίηση, το 1996, του Πατριαρχικού Τόμου του 1923 ο οποίος είχε καταστεί ανενεργός λόγω του σοβιετισμού.

Η Εσθονία, μολονότι χώρα μικρή με έκταση σχεδόν όσο δυό φορές η Πελοπόννησος, και πληθυσμό 1,4 εκατομμύριο ανθρώπους περίπου, διαθέτει μια διόλου ευκαταφρόνητη κοινότητα Ορθοδόξων πιστών που ξεπερνούν σήμερα τις 140.000 ψυχές. Από αυτούς οι 30.000 ανήκουν στην αυτόνομη Εκκλησία της Εσθονίας η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Μολονότι προφανώς είναι έντονη στη χώρα η παρουσία της ρωσικής Ορθοδοξίας, η Εσθονία είναι σήμερα από τις Βαλτικές χώρες εκείνη με τον εντονότερο ίσως αντιρωσισμό. Προς αυτό συνέτειναν και ιστορικοί λόγοι αλλά και οι εξελίξεις των τελευταίων τριών σχεδόν ετών στην Ουκρανία.

Το πέρας της Οκτωβριανής Επανάστασης βρήκε την Εσθονία παραχωρημένη στους Γερμανούς από τον Λένιν, με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, ωστόσο η Εσθονία κήρυξε λίγο αργότερα, το 1921, την ανεξαρτησία της.

Από τον Αύγουστο του 1940, όμως, σε συνέχεια της παραβίασης, τον Ιούνιο του ιδίου έτους, της Διακήρυξης της Ουδετερότητας της Εσθονίας (1938) και του Συμφώνου μη Επιθέσεως (1939) των σοβιετικών στρατευμάτων που στάθμευαν στη χώρα, η βαλτική αυτή χώρα προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση ως Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Εσθονίας.

Ο νεοχειροτονηθείς Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Haapsalu κ. Δαμασκηνός, με τον αναποκριτή της Hellas Journal Παναγιώτη Παύλο. Φωτογραφία: Hellas Journal.

Ακολούθησαν οι γνωστές παλινδρομήσεις μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο και μόνον το 1991, με τη διάλυση της δεύτερης η Εσθονία ξαναβρήκε την ανεξαρτησία της.

Χαρακτηριστική του κλίματος αυτού το οποίο αντικατοπτρίζεται και στα εκκλησιαστικά πράγματα, ήταν η πρόσφατη εξέλιξη για την οποία ενημερωθήκαμε στο Ταλλίν, της απέλασης με εντολή της εσθονικής κυβέρνησης, Ρώσου Επισκόπου κι ενός συνεργάτη του που φέρεται να λειτουργούσε σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της χώρας.

Υπό το φως των ανωτέρω, αλλά και λαμβάνοντας υπόψιν τις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Κωνσταντινούπολης τα τελευταία εννέα έτη, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την κρισιμότητα των πραγμάτων στην παρούσα κατάσταση αλλά και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την Εκκλησία στην Εσθονία.

Eίναι δε μάλλον ασφαλές να συμπεράνει κανείς ότι η αύξηση του Ορθόδοξου ποιμνίου αυτής της Εκκλησίας, οι ποιμαντικές ανάγκες της οποίας οδήγησαν ακριβώς στην εκλογή του νέου βοηθού επισκόπου του Μητροπολίτη Εσθονίας, οφείλεται εν μέρει και στις τρέχουσες γεωπολιτικές εξελίξεις.

Ο νεοχειροτονηθείς Επίσκοπος Haapsalu κ. Δαμασκηνός με τη μητέρα του, κα Anita Olkinuora. Φωτογραφία: Rimas Akutaitis, Ι.Μ. Ταλλίνης και Εσθονίας.

Ωστόσο, δεν θα πρέπει να λησμονεί κανείς ότι ο ρόλος της Εκκλησίας είναι κατ᾽ εξοχήν και πρωτίστως θεολογικός και η ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας κινείται πέραν του χώρου και του χρόνου, προς την ενότητα των πάντων.

Μια ενότητα η οποία παραμένει διαρκώς ο πρωταρχικός στόχος, ανεξαρτήτως των ιστορικών συγκυριών της έκβασης των ανθρωπίνων πραγμάτων. Υπ᾽ αυτήν την έννοια, η χειροτονία του συγκεκριμένου επισκόπου είναι ασφαλώς ένα ιστορικό γεγονός που καλείται να λειτουργήσει ευεργετικά εντός ενός περιβάλλοντος μεγάλων προκλήσεων.

Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα στοιχεία που αφορούν το πρόσωπο του νέου επισκόπου, τα οποία αξίζει να σημειωθούν. Διότι δεν συμβαίνει σήμερα συχνά να χειροτονούνται αρχιερείς άνθρωποι οι οποίοι έχουν εμπειρία του μοναστικού βίου και δεν προέρχονται απλώς από εκκλησιαστικές γραφειοκρατικές θέσεις καριέρας.

Ο νεοχειροτονηθείς Επίσκοπος Haapsalu κ. Δαμασκηνός εκτός του ότι προέρχεται από τις τάξεις του μοναχισμού είναι μια πολυτάλαντη πολυσχιδής προσωπικότητα, με εκπληκτική ευρυμάθεια και ικανότητες.

Ο νεοχειροτονηθείς βοηθός Επίσκοπος του Μητροπολίτη Ταλλίν και πάσης Εσθονίας, Επίσκοπος Haapsalu κ. Δαμασκηνός, και σε δεύτερο πλάνο ο Μητροπολίτης Ταλλίνης και πάσης Εσθονίας κ. Στέφανος. Φωτογραφία: Rimas Akutaitis, Ι.Μ. Εσθονίας.

Είναι Καθηγητής Υμνολογίας, Ορθόδοξης Θεολογίας, και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας με πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό έργο, ενώ ομιλεί 12 γλώσσες – είναι αδύνατον, ακούγοντάς τον να μιλά ελληνικά να αντιληφθεί κανείς τη φινλανδική καταγωγή του – και διαθέτει πλήρη μουσική παιδεία, κλασική και βυζαντινή.

Όπως μάλιστα ανέφερε ο ίδιος στην ενθρονιστήρια ομιλία του, είναι η «πρώτη φορά στην ιστορία που η Φινλανδία προσφέρει στην Εσθονία, τη χώρα της Μαρίας όπως λέγεται, αρχιερέα Φινλανδό».

Με αυτά δεδομένα, εύκολα εξηγείται η παρουσία στην ιστορική αυτή χειροτονία πολλών σημαινόντων εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων τόσο του Οικουμενικού Πατριαρχείου όσο και της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και του Αγίου Όρους.

Ενδεικτικά, μαζί με τον εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχη Μητροπολίτη Σμύρνης κ. Βαρθολομαίο, συμμετείχαν ο Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας κ. Κλεόπας και ο Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Μάξιμος. Από την Εκκλησία της Ελλάδος παραβρέθηκαν στην Εσθονία οι Μητροπολίτες Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, Εδέσης Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ, Περιστερίου κ. Γρηγόριος (καθηγητής Κανονικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών), καθώς και ο Εσθονός Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Pärnu και Saarek κ. Αλέξανδρος.

Ενώ από το Άγιον Όρος ταξίδεψαν στη Βαλτική οι ηγούμενοι των Ιερών Μονών Ξενοφώντος και Παντοκράτορος, κ.κ. Αλέξιος και Γαβριήλ με συνοδείες τους, αλλά και από τις Σέρρες η καθηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Ακριτοχωρίου Ιακώβη.

Επιπλέον τεκμήριο της προσωπικότητας του Φινλανδού νέου Επισκόπου συνιστά η παρουσία, ανάμεσα στο πλήθος των συμμετεχόντων από Ευρώπη και Αμερική, 30 περίπου Ελλήνων που ταξίδεψαν στην εσθονική πρωτεύουσα από πολλές περιοχές της Ελλάδας, μεταξύ των οποίων και ο Πρωτοψάλτης του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Θεσσαλονίκης, Ιωάννης Λιάκος, ο οποίος και διηύθυνε πολυμελή βυζαντινή χορωδία αποτελούμενη από φίλους και συναδέλφους του νέου επισκόπου, όπως ο Καθηγητής Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου Notre Dame του Ιλινόις, πρωτοπρεσβύτερος της Οικουμενικού Πατριαρχείου π. Αλέξιος Torrance, και ο γράφων.

Απόσπασμα από τη Δοξολογία της Ενθρονίσεως του νέου Επισκόπου Haapsalu κ. Δαμασκηνού, στον Καθεδρικό Ναό του Ταλίν, το απόγευμα της Κυριακής 12 Ιανουαρίου 2025. Ψάλλει βυζαντινός χορός υπό τη διεύθυνση του Πρωτοψάλτη του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Θεσσαλονίκης, κ. Ιωάννη Λιάκου. Λήψη βίντεο: Ι.Μ. Δημητριάδος, Βόλου και Αλμυρού

Διαβάστε τον Ενθρονιστήριο λόγο του βοηθού Επισκόπου κ. Δαμασκηνού ΕΔΩ:

Λόγος Ενθρονιστήριος Επισκόπου

* Αποστολή της Hellas Journal στο Ταλίν: Παναγιώτης Παύλος

Δημοσιεύθηκε στη HELLAS JOURNAL, και σε άλλα ΜΜΕ όπως το anixneuseis.gr, το Σάββατο 25/1/2025.

Πηγή:

Hellasjournal.com
Anixneuseis.gr

Γεωπολιτική Κοσμογονία: ο Γεώργιος Παύλος με τον Γιώργο Σαχίνη στις ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ, 6/12/2024

Γεώργιος Παύλος και Γιώργος Σαχίνης, στις Αντιθέσεις, 6/12/2024.

“ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ” με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV.

Στις “Αντιθέσεις” μια συζήτηση-έκπληξη στο πεδίο των κοσμογονικών αλλαγών σε όλα τα επίπεδα: Γεωπολιτική – οικονομία – κοινωνία – τεχνολογία και επιστήμη, και φιλοσοφικά προτάγματα στην διελκυστίνδα Δύσης – Ανατολή και Βορρά – Νότου.

Ο τ. Καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Γεώργιος Παύλος, σε μια συνέντευξη “έξω από το κουτί” της πολιτικής ορθότητας μιλάει για τις μεγάλες παγκόσμιες προκλήσεις, τα σύγχρονα προτάγματα και τις ορθάνοιχτες δυστοπίες ελέγχου των κοινωνιών.

• Τί λέει για τις γεωπολιτικές αβεβαιότητες, την ανάδυση ενός νέου πολυμορφικού κόσμου και γιατί προτείνει ως θεμελιακό όρο προόδου το “κλειδί” της Ελληνικής Σκέψης στη διαχρονία της, από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία στον Χριστιανισμό και το Βυζάντιο, μέχρι τον επαναστατικό λόγο του 1821 και το τελευταίο εγχείρημα ανεξάρτητου ελληνικού προτάγματος που σηματοδοτεί η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια.

• Τί σημειώνει για το σύστημα υποτέλειας της διαχρονικής κομματοκρατίας και ποιά θεωρεί ως την ελληνική απάντηση στην εποχή των αφηγήσεων περί μετα-δημοκρατίας, μετα-κοινωνιών και μετα-ανθρώπων…

• Μια συζήτηση για τον Ελληνισμό και την μεγάλη δύναμή του… Γιατί, όπως υποστηρίζει, η Ελλάδα μετά από την δολοφονία του Καποδίστρια είναι κράτος υπό κατοχή, υποτελής στους ξένους και δεμένη με ένα ιδιότυπο σύστημα κομματοκρατίας.

Παρακολουθήστε την εκπομπή:

Πηγή:

https://www.neakriti.gr/kriti/2090462_kriti-tv-stis-antitheseis-tin-paraskeyi-o-georgios-paylos-se-mia-synenteyxi-exo-apo?_gl=11dbz2uu_upMQ.._gaNTMwODkxMzc3LjE3MzM0MjA2NzM._ga_C9PSHWPPQ1*MTczMzQyMDY3Mi4xLjAuMTczMzQyMDY3Mi4wLjAuNjQ4OTg3Njg3