U.S. Secretary of State Marco Rubio at the Pnyx: From Beauty to Power and the Duty of Hellenism

Photo from the original source (Hellas Journal)

There can be no doubt that, during his visit to Athens, U.S. Secretary of State Marco Rubio received an invaluable gift from Greece: the opportunity to stand before the Acropolis and address humanity from the Pnyx.

And it is my personal conviction that he deserved it. For he did not come to Greece with the audacity of his predecessor, Antony Blinken, and his demand for a corrosive intervention in the very core of Greek society. In early 2024, Blinken had asked the Greek Prime Minister, at his family home in Crete, to implement the New World Order agenda aimed at dismantling the historic institution of the family, an agenda promoted by the Democrats.

They succeeded in Greece with the passage of same-sex marriage legislation. It was a law which the then U.S. administration, through Secretary Blinken, had bound Athens to pass in such a way that, at a later stage, senior Greek government officials would find themselves compelled to justify it publicly, proclaiming that it was supposedly a matter of geopolitics and national security.

Clearly, Marco Rubio’s agenda carried a different orientation. At the very least, it was consistent with the Republican conviction – one that secured a second term in the White House for President Trump – that social cohesion, together with the very notion of the nation, must be a priority for every state that respects its own substance and identity.

That is why, at the Pnyx, the American Secretary of State did not merely speak positively of Greece or praise it simply as a strategic ally. He went further, explicitly referring to its people, the Greek people, acknowledging that: “The people of this nation have proved themselves once again to be an indispensable friend to Europe and to the United States alike.”

Of course, Rubio’s speech at the Pnyx, although carefully crafted, was not without weaknesses, both in its overall understanding of Hellenism and Christianity and in certain particular points. One example, symptomatic of a broader Western fallacy, is the fact that the significance of the Greeks is confined to classical antiquity, from which we are then transported directly to the present-day provision of geostrategic advantages to the superpower. Or, again, the underlying assumption that the foundations of the West’s “natural law” are to be found in Greek thought.

And yet Rubio’s speech at the Pnyx reveals to contemporary Hellenism, both through its crucial observations and through its omissions, the path toward a global Greek strategic presence. Let me explain.

The Secretary of State may have recognized the grandeur of the Acropolis standing behind him, unshaken by the passage of time. And he may have referred twice in his speech to kallos (“beauty,” “beautiful”), without discerning the depth of the Greek metaphysics that the West has lost, and whose restoration he himself genuinely and sincerely cares about. The Greeks, however, became a paradigm in world history because they recognized beauty in the world as an attribute of God.

As a devout Catholic, Mr. Rubio understands the significance of Christianity. Indeed, he dared to invoke the name of Jesus Christ only a few hundred metres from the Areopagus, where the Apostle Paul proclaimed the Gospel to the Athenians – even though his speech did not establish the unified classical and Christian cultural framework that so profoundly defined the relationship between man and God, as only the Greeks succeeded in experiencing and bringing to expression.

It is telling, moreover, that although Mr. Rubio’s speech followed an implicit progression – “the cosmos, the rational order of the cosmos, natural laws, the human mind, the natural order, truth-goodness-beauty, objective standards, Christianity-natural law” – and although he himself is a Christian, he was unable to see in the Acropolis a prefiguration of the Christian metaphysics of Creation by God, to which the very beauty of the world bears witness.

He spoke of the world, but did not see it as the work of God. He spoke of the Gospel of Jesus Christ and of the Christian theology of Augustine and Aquinas, but he did not perceive the natural law he invoked as an expression of the freedom of God the Logos within Creation. Some readers and commentators may dismiss these points as mere theological abstraction. Yet this is precisely the pivotal point at which Western metaphysics ceases to follow Greece in its affirmation of beauty and becomes distorted into a theology and metaphysics of power with grievous consequences for all humanity.

This is where the responsibility of Hellenism begins – and, in this particular case, especially that of Hellenism in the United States, a responsibility that Rubio’s inspired speech implicitly underscores. Both the Greek Orthodox Archdiocese of America, which must recover its deeper spiritual mission rather than merely operate on a political level, and the Greek state, through the Embassy of Greece in Washington – where one should also note the dignified and steadfast presence of our Ambassador to the United States, Antonis Alexandridis, during the American Secretary of State’s visit to Athens – have a great duty and responsibility.

They must operate not merely as institutions of ecclesiastical and state power, but respectively as missionaries and ambassadors of Greek Orthodoxy. They must establish structures for disseminating Greek and Orthodox culture throughout the United States, for the benefit not only of fourth-generation Greek Americans, who may scarcely suspect the power of the Greek spirit and the Greek language, but also of every sensitive American citizen for whom the American dream of mere earthly existence appears small when set against immortality.

What Mr. Rubio said, and did not say, in Athens reveals the glorious field of opportunity before Hellenism in the twenty-first century and lays bare the immense dimensions of the task that the Orthodox Church, the Greek state, and the institutions of the Greek diaspora are called upon to undertake in the United States.

For, whether we like it or not, Greece has always been humanity’s initiator into Beauty, Truth, and Eternity – from Homer and the Presocratics to George Seferis, Odysseas Elytis, Saint Porphyrios, and Saint Paisios. This, I believe, is what the American Secretary of State himself ultimately seeks at the deepest level; this is what every human being, everywhere, longs for. The momentum is ideal–for both Hellenism and America.

Published in Hellas Journal, October 9, 2026.

Source:

https://hellasjournal.com/2026/10/u-s-secretary-of-state-at-the-pnyx-from-beauty-to-power-and-the-duty-of-hellenism-marco-rubio-just-said-the-truth/

Ο Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα: Από το Κάλλος στην Ισχύ και το Χρέος του Ελληνισμού

Φωτογραφία: Από τον ιστότοπο αρχικής δημοσίευσης του άρθρου στην Hellas Journal

Δεν χωρά αμφιβολία το γεγονός ότι κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έλαβε από την Ελλάδα ένα ανεκτίμητο δώρο: να μιλήσει μπρος στην Ακρόπολη απευθυνόμενος στην ανθρωπότητα από την Πνύκα.

Και είναι προσωπική γνώμη του γράφοντος ότι ο ίδιος το άξιζε αυτό. Διότι δεν ήρθε στην Ελλάδα με το θράσος του προκατόχου του Άντονι Μπλίνκεν και την αξίωση για δηλητηριώδη παρέμβαση στον πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας. Ο οποίος Μπλίνκεν στις αρχές του 2024 είχε ζητήσει από τον Έλληνα Πρωθυπουργό στο πατρικό του στην Κρήτη την εφαρμογή της νεοταξικής ατζέντας κατάλυσης του ιστορικού θεσμού της οικογένειας που προωθούσαν οι Δημοκρατικοί.

Κάτι το οποίο πέτυχαν στην Ελλάδα, με την ψήφιση του γάμου ομοφυλοφίλων. Ένα νόμο τον οποίο η τότε αμερικανική κυβέρνηση είχε, δια του Μπλίνκεν, δεσμεύσει την Αθήνα να ψηφίσει με τέτοιο τρόπο, ώστε αργότερα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη στην Ελλάδα να αναγκάζονται να δικαιολογούνται, διατυμπανίζοντας πως πρόκειται δήθεν για ζήτημα γεωπολιτικό και θέμα εθνικής ασφαλείας.

Σαφώς, η ατζέντα του Μάρκο Ρούμπιο είχε διαφορετικό πρόσημο. Αν μη τι άλλο, ήταν συνεπής με τη ρεπουμπλικανική πεποίθηση, η οποία διασφάλισε στον Πρόεδρό του δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο, ότι η κοινωνική συνοχή, μαζί με την έννοια του έθνους, οφείλει να είναι προτεραιότητα κάθε κράτους που σέβεται την υπόστασή του. 

    Γι᾽ αυτό και στην Πνύκα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ δεν περιορίστηκε να μιλήσει θετικά για την Ελλάδα και να την εγκωμιάσει απλώς ως στρατηγικό σύμμαχο. Αλλά προέβη σε ρητή αναφορά στον λαό της, τον ελληνικό λαό, αναγνωρίζοντας ότι: «Ο λαός αυτού του έθνους έχει αποδείξει για άλλη μια φορά ότι είναι ένας απαραίτητος φίλος τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις Ηνωμένες Πολιτείες».

    Βεβαίως, η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα, μολονότι καλοδουλεμένη, δεν ήταν απαλλαγμένη από αδυναμίες τόσο στη συνολική θέαση του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού όσο και σε επιμέρους σημεία της. Όπως, παραδείγματος χάριν, κάτι από το οποίο πάσχει η Δύση, το γεγονός ότι η αξία των Ελλήνων εντοπίζεται στην κλασική αρχαιότητα, από την οποία μεταφερόμαστε απευθείας στη σημερινή παροχή γεωστρατηγικών διευκολύνσεων προς την Υπερδύναμη. Ή, η υφέρπουσα αντίληψη ότι τα θεμέλια του «φυσικού νόμου» της Δύσης βρίσκονται στην Ελλάδα.

    Ωστόσο, η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα δείχνει στον σύγχρονο Ελληνισμό, τόσο δια των καίριων επισημάνσεών της όσο και δια των παραλείψεών της, τον δρόμο για την παγκόσμια ελληνική στρατηγική παρουσία. Εξηγούμαι.

      Μπορεί ο Αμερικανός ΥΠΕΞ να αναγνώρισε το μεγαλείο της Ακρόπολης που στέκει πίσω του ακάθεκτη στον χρόνο. Και μπορεί στον λόγο του να αναφέρθηκε δύο φορές στην ομορφιά (beauty, beautiful), δίχως να εντοπίσει το βάθος της ελληνικής μεταφυσικής την οποία έχει απωλέσει η Δύση για την ανόρθωση της οποίας ο ίδιος όντως και ειλικρινώς νοιάζεται. Οι Έλληνες όμως έγιναν υπόδειγμα της παγκόσμιας ιστορίας διότι αναγνώρισαν στον κόσμο το κάλλος ως ιδίωμα του Θεού.

      Ως πιστός Καθολικός ο Αμερικανός ΥΠΕΞ αντιλαμβάνεται τη σημασία του Χριστιανισμού. Τόλμησε μάλιστα ο κ. Ρούμπιο να αναφέρει το όνομα του Ιησού Χριστού μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από τον Άρειο Πάγο, όπου ο Απόστολος Παύλος κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Αθηναίους, έστω κι αν η ομιλία του δεν θεμελίωσε ενιαίο το κλασικό και χριστιανικό πολιτισμικό πλαίσιο, το οποίο θαυμαστά προσδιόρισε τη σχέση ανθρώπου και Θεού όπως μόνον οι Έλληνες κατόρθωσαν να βιώσουν και να αναδείξουν.

      Είναι άλλωστε ενδεικτικό ότι, μολονότι η ομιλία του κ. Ρούμπιο κινήθηκε στη νοητή γραμμή: «κόσμος, λογική τάξη του κόσμου, φυσικοί νόμοι, ανθρώπινος νους, φυσική τάξη, αλήθεια-αγαθό-κάλλος, αντικειμενικά πρότυπα, Χριστιανισμός-φυσικός νόμος», και μολονότι ο ίδιος Χριστιανός, δεν μπόρεσε να δει στην Ακρόπολη την προεξαγγελία της χριστιανικής μεταφυσικής περί της Δημιουργίας του Θεού την οποία το ίδιο το κάλλος του κόσμου μαρτυρά.

        Μίλησε για τον κόσμο, αλλά δεν τον είδε ως έργο του Θεού. Μίλησε για το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού και τη Χριστιανική Θεολογία του Αυγουστίνου και του Ακινάτη, αλλά δεν διείδε τον φυσικό νόμο που επικαλέστηκε ως προϊόν ελευθερίας του Θεού Λόγου, εντός της κτίσεως. Αυτά μπορεί σε κάποιους αναγνώστες και αναλυτές να ακουστούν ως ψιλή θεολογία, αλλά είναι ακριβώς το κομβικό σημείο στο οποίο η δυτική μεταφυσική παύει πλέον να ακολουθεί την Ελλάδα ως κατάφαση του κάλλους και διαστρέφεται σε θεολογία και μεταφυσική της ισχύος με συνέπειες οδυνηρές για όλη την ανθρωπότητα.

        Κάπου εδώ αρχίζει η ευθύνη του Ελληνισμού, και ιδίως εν προκειμένω του ομογενειακού Ελληνισμού στις ΗΠΑ, την οποία η εμπνευσμένη ομιλία Ρούμπιο άρρητα υπογραμμίζει. Τόσο η Αρχιεπισκοπή Αμερικής, η οποία οφείλει να επανάγει εις βάθος αντί να κινείται απλώς πολιτικά, όσο και το ίδιο το ελληνικό κράτος, δια της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον (εδώ θα πρέπει να επισημανθεί η σεμνή και στιβαρή παρουσία του Πρέσβεώς μας στις ΗΠΑ Αντώνη Αλεξανδρίδη κατά την επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα) έχουν ένα μεγάλο χρέος και καθήκον.

        Να λειτουργήσουν όχι απλώς ως μονάδες εκκλησιαστικής και κρατικής ισχύος, αλλά ως ιεραπόστολοι και πρέσβεις της Ελληνορθοδοξίας αντιστοίχως. 

        Να διαμορφώσουν δομές διάδοσης του ελληνικού και Ορθόδοξου πολιτισμού μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, προς όφελος και των Ελλήνων τέταρτης γενιάς, που ίσως δεν υποψιάζονται καν την ισχύ του ελληνικού πνεύματος και της ελληνικής γλώσσας, αλλά και κάθε ευαίσθητου Αμερικανού πολίτη για τον οποίο το αμερικανικό όνειρο της ενθαδικότητας μοιάζει μικρό μπρος στην αθανασία.

          Τα όσα είπε και δεν είπε ο κ. Ρούμπιο στην Αθήνα, αποκαλύπτουν το πεδίον δόξης λαμπρόν του Ελληνισμού στον 21ο αιώνα και φανερώνουν τις τιτάνιες διαστάσεις του έργου που και η Ορθόδοξη Εκκλησία και η ελληνική Πολιτεία, αλλά και οι φορείς της Ομογένειας καλούνται να επιτελέσουν μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

          Διότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ελλάδα ανέκαθεν, από τον Όμηρο και τους Προσωκρατικούς μέχρι τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Άγιο Πορφύριο και τον Άγιο Παΐσιο, είναι ο μυητής της ανθρωπότητας στο Κάλλος, την Αλήθεια και την Αιωνιότητα. Αυτά είναι, εκτιμώ, που κατά βάθος επιδιώκει και ο ίδιος ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, αυτά είναι που αποζητά ο κάθε άνθρωπος όπου γης. Το momentum είναι ιδανικό για τον Ελληνισμό και για τις ΗΠΑ.

          Δημοσιεύθηκε στην Hellas Journal την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2026.

          Πηγή:

          Κάλλιο να πείσεις την Ουάσιγκτον να δεχθεί τα ΕΧΥ σου στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο, παρά να κινδυνεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματά σου από την Άγκυρα…

          Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έρχεται στην Ελλάδα * στον απόηχο του θορύβου που προκλήθηκε με αφορμή τα δημοσιευθέντα από την WSJ για το πώς η Αμερικανίδα Πρέσβης στην Αθήνα Γκίλφοϊλ εκλαμβάνει τον ρόλο της έναντι της ελληνικής κυβέρνησης και του ελλαδικού πολιτικού συστήματος.

          Επιπλέον, η επίσκεψη αυτή πραγματοποιείται με δεδομένη τη διαβεβαίωση της Αθήνας ότι, μολονότι έχει ήδη φορτωθεί ο κρατικός προϋπολογισμός με αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια εξοπλισμών από τη Γαλλία και το Ισραήλ, νέες γενναιόδωρες εγκρίσεις της ελληνικής κυβέρνησης για αμερικανικά συστήματα είναι ante portas.

          Σαφώς η ατζέντα έχει πολλά θέματα συμπεριλαμβανομένης της στρατηγικής συμμαχίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, την Ανατολική Μεσόγειο, τον Κάθετο Άξονα, τα ενεργειακά του ελλαδικού χώρου και την εμπλοκή αμερικανικών εταιρειών, το Κυπριακό, αλλά και το Αιγαίο, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε από την Ουάσιγκτον ο Μιχάλης Ιγνατίου.

          Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Προφανώς, αντιλαμβάνεται κανείς ότι μιλώντας περί Αιγαίου, ο Πρωθυπουργός, και ο Έλληνας ομόλογος του κ. Ρούμπιο, θα θέσoυν στον Αμερικανό ΥΠΕΞ το ζήτημα των σταθερών τουρκικών επιδιώξεων και απειλών εις βάρος της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδος μας.

          Και προφανώς, όποιος παρακολουθεί στενά τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις αντιλαμβάνεται ότι είναι δεδομένη η στήριξη που θα παράσχει ο Αμερικανός ΥΠΕΞ στη Ελλάδα και την Κύπρο μας. Υπάρχει όμως, ένα κρίσιμο ερώτημα που αφορά όχι την αμερικανική πλευρά, αλλά την Ελλάδα, την κυβέρνησή της, και κυρίως τους εμπλεκομένους, ορατούς και αοράτους, στην εξωτερική πολιτική της:

          • Έχουν άραγε αποφασίσει, ο κ. Μητσοτάκης, ο κ. Γεραπετρίτης, η κ. Παπαδοπούλου, ο κ. Δένδιας, να θέσουν στις ΗΠΑ και τον κ. Ρούμπιο, το ένα και μοναδικό ζήτημα που ως άλλο ξίφος του Μεγαλέξανδρου λύνει τον γόρδιο δεσμό στα Ελληνοτουρκικά; 
          • Αυτό που δεν είναι άλλο από την επέκταση των ελληνικών εθνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια (ή μέχρι τη μέση γραμμή, όπου αυτή αποτελεί το ανώτατο όριο);

          Διότι, ας μη γελιόμαστε:

          Το κατ᾽εξοχήν ζήτημα στα Ελληνοτουρκικά δεν είναι ούτε το casus belli της Τουρκίας, ούτε το φληνάφημα περί δήθεν κλεισίματος του Αιγαίου και μετατροπής του σε Blue Lagoon με τα 12 νμ ελληνικών ΕΧΥ, που διαδίδεται από χείλη ειδικών νομικών οι οποίοι επικαλούνται προς τούτο την UNCLOS, μολονότι η UNCLOS ακριβώς διασφαλίζει πώς με πλήρη επέκταση δεν προσκόπτεται η διεθνής ναυτιλία!

          Ούτε καν είναι πρόβλημα αυτό που είχε ομολογήσει παλαιότερα ο πρώην Αρχηγός της ΕΥΠ, κι επικεφαλής των Διερευνητικών Επαφών Ελλάδας – Τουρκίας, Πρέσβης Παύλος Αποστολίδης, σε συνέντευξή του στην Καθημερινή (5 Νοεμβρίου 2024), ότι αν επεκτείνουμε τα ΕΧΥ μας στο Αιγαίο δεν θα έχουμε τί να διαπραγματευόμαστε με την Τουρκία.

          Θέση την οποία επανέλαβε προχθές, (Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026) ο Χρήστος Ροζάκης με άρθρο του στα ΝΕΑ, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ παραδέχθηκε ότι η πλήρης επέκταση των ελληνικών ΕΧΥ θα έλυνε για μεγάλο τμήμα του Αιγαίου το ζήτημα οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας.

          Το πρόβλημα είναι ότι η Αθήνα δεν θέλει ως τώρα να συμπεριφερθεί διεθνώς, και δη απέναντι στον ισχυρότερο στρατηγικό της σύμμαχο, τις ΗΠΑ, με το ανάστημα που πρέπει και αρμόζει στην Ελλάδα. Γι᾽ αυτό και ανέχεται την Αμερικανίδα Πρέσβη να εκφέρει απειλές που παραπέμπουν σε ιστορίες από το Σικάγο και τη Νέα Υόρκη των αρχών του 20ού αιώνα.

          Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει επιτέλους να αντιληφθεί τον ευρύτερο αμερικανικό στρατηγικό σχεδιασμό στην περιοχή και να επιδιώξει τα μέγιστα ανταλλάγματα. Δεν δικαιολογείται πλέον να στερείται εθνικού πολιτικού ρεαλισμού σε αυτή τη συγκυρία όπου μας ζητούνται μέγιστες υπηρεσίες, τις οποίες φυσικά και παρέχουμε.

          • Δεν νοείται «στρατηγικός σύμμαχος» τέτοιου σπουδαίου εκτοπίσματος, όπως τόσο οι ΗΠΑ ήδη από την εποχή του κ. Πάιατ όσο και η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνομολογούν και διατυμπανίζουν για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, ο οποίος να μην τολμά να αξιώσει από τον σύμμαχό του στήριξη σε ενέργειες σύννομες με το Διεθνές Δίκαιο, που αυξάνουν την ισχύ του ιδίου του συμμάχου του! 
          • Τί είδους Στρατηγικός Ελληνοαμερικανικός Διάλογος και τί είδους στρατηγική συμμαχία είναι αυτή, αν οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν έμπρακτα την μέγιστη ενίσχυση και ισχύ της εθνικής εδαφικής κυριαρχίας της Ελλάδος;

          Η Αθήνα, επομένως, έχει χρέος να δώσει στην αμερικανική πλευρά και στον εκπρόσωπό της ΥΠΕΞ Ρούμπιο τη δυνατότητα να εκφράσει τη βούληση και τη στήριξή της στην επέκταση των ελληνικών Εθνικών Χωρικών Υδάτων στο Αιγαίο.

          Όχι την μερική, κουτσουρεμένη, κι επικίνδυνα τμηματική, όπως κάποιοι επιθυμούν, νοτίως της Κρήτης απλώς, κατά μίμηση των λιλιπούτειων Θαλάσσιων Πάρκων στο κεντρικό Αιγαίο, ή του μοντέλου υποχωρητικότητας στην Κάσο. Αλλά την πλήρη, σύμφωνη προς τις επιταγές και προβλέψεις της UNCLOS επέκταση στα 12 νμ (ή το μέγιστο της μέσης γραμμής).

          Καλά τα Ραφάλ, οι Μπελαρά, τα F-35, ο Θόλος του Αχιλλέα, και τα δισεκατομμύρια που καταβάλλουμε στους στρατηγικούς εταίρους μας με την προσδοκία διεθνούς προστασίας. Αλλά είναι καλύτερα να ενημερώσεις την Ουάσιγκτον για την επέκταση της εθνικής κυριαρχίας σου, παρά να αναγκαστείς να την εκχωρήσεις στην Άγκυρα.

          Διότι όσο αφήνουμε Κερκόπορτες στο Αιγαίο ανοιχτές τόσο ρισκάρουμε εθνικές καταστροφές. Και η Κύπρος δεν κείται μακράν, ούτε χωρικά, ούτε χρονικά…

          *Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε λίγο πριν την άφιξη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα, την Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2026, στην Hellas Journal:

          Παναγιώτης Παύλος: «Εθνικές ταπεινώσεις από ένα εξαρτημένο πολιτικό σύστημα» (ηχητικό)

          Δημιουργία εικόνας: ChatGPT.

          Τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ ως τον μεγάλο ηττημένο των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή ανέδειξε ο ερευνητής Παναγιώτης Παύλος σε σημερινή του συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό 98.4

          Στη σημερινή συνέντευξη-χείμαρρο στον 98.4, ο ερευνητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και αναλυτής διεθνών και εθνικών θεμάτων, Παναγιώτης Παύλος, καταθέτει κριτική εποπτική ματιά στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, τον Κόλπο και το Ιράν, στις οποίες βλέπει τις ΗΠΑ του Τραμπ ως τον μεγάλο ηττημένο μέχρι στιγμής, σε αντίστροφη αναλογία με τη Ρωσία του Πούτιν και την εν τοις πράγμασι κατάλυση του αφηγήματος της «σωστής πλευράς της ιστορίας».

          Κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την άνευ όρων παράδοση της Ελλάδας στη «στρατηγική συμμαχία» της με το Ισραήλ, της οποίας αχίλλειος πτέρνα μπορεί να αποδειχθεί η επίσπευση εξελίξεων στα ελληνοτουρκικά.

          Αναφέρεται στις μεγάλες ευθύνες της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας στην εξωτερική πολιτική, η οποία προσπαθεί να ξορκίσει την εν εξελίξει κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας στο πεδίο με την επίκληση στρατιωτικών εξοπλισμών, όπως μαχητικών F-35, τα οποία, βεβαίως, δεν προορίζονται για ενδονατοϊκή χρήση, κατά, π.χ., της Τουρκίας.

          Τέλος, προβαίνει σε πολύ τολμηρούς ισχυρισμούς περί της ευθύνης του «εθνάρχη» στην απώλεια του 30% της ελληνικής γης στην Κύπρο με τον δεύτερο Αττίλα και προειδοποιεί τους Έλληνες να σκεφθούν δύο φορές την άσκηση του εκλογικού δικαιώματός τους σε λίγους μήνες.

          Γιώργος Σαχίνης

          Παρακολουθήστε τη συνέντευξη εδώ:

          https://www.youtube.com/watch?v=KbTfWI2FmR8

          Πηγή:

          https://www.neakriti.gr/koinonia/2191146_panagiotis-paylos-ethnikes-tapeinoseis-apo-ena-exartimeno-politiko-systima-ihitiko?amp

          Τί δείχνει το Dokos Gate για την Ελληνική Εξωτερική Πολιτική – ΝΑΤΟ και Διεθνείς Εξελίξεις

          Ο ερευνητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Όσλο φιλοξενήθηκε στο Ελληνικό Βαλκανικό Ραδιόφωνο, όπου σχολίασε τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από την υπόθεση DOKOS Gate, αναλύοντας τις πολιτικές και διπλωματικές προεκτάσεις της.

          Παράλληλα, αναφέρθηκε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ που πραγματοποιείται στην Άγκυρα, εστιάζοντας στις αποφάσεις που λαμβάνονται για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις νέες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η συμμαχία στο διαρκώς μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον.

          Ακούστε όσα αναφέρθηκαν εδώ:

          https://youtu.be/3P1m28HeV3M?is=qedFrhmIapSIzrKQ

          Πηγή: