Reykjavik: The Value of Iceland for Greece and Turkey’s Strategy in the Arctic

The President of Iceland, Halla Tómasdóttir, with the Ambassador of Greece to Norway and Iceland, Efthymios Charlaftis.

Greece opens a geopolitical bridge to the North – The new ambassador in Reykjavik, opportunities for Athens, the role of Ankara

The new Ambassador of Greece to Oslo, Mr. Efthymios Charlaftis, visited Reykjavik, Iceland, last month and presented his credentials to the President of Iceland, Ms. Halla Tómasdóttir. Under different circumstances, this would simply be the usual practice of Greece’s diplomatic envoy to Norway also representing the country in the North Atlantic island of the Vikings.

However, the Greek Ambassador crossed half the ocean, facing both opportunities and challenges. Although the Icelandic President expressed admiration for ancient Greek civilization, confirmed alignment on major international issues, and acknowledged the potential for further bilateral relations, all of this takes place at a moment when Athens must seriously take into account geopolitical developments and data.

On February 6, the Icelandic government approved Ankara’s request to open a Turkish embassy in Reykjavik, with operations scheduled to begin within the current year. This Turkish move is not coincidental, nor is it related to the small number of Turks living in Iceland.

The geopolitical upgrade of Iceland

Iceland holds major geostrategic value in the North Atlantic due to its position in the GIUK Gap (the passage between Greenland, Iceland, and the United Kingdom), which controls submarine and commercial routes (a choke point). Although it does not maintain a standing army, its existence is decisive for NATO activity in the Arctic (since 2014 NATO presence has increased through surveillance aircraft and anti-submarine capabilities), and its importance is continuously upgraded due to monitoring Russian activity in the region. Its ties with the United States remain strong, while it also plays an important role in environmental policy, research, and sustainable shipping.

New maritime routes make Iceland a potential logistics hub between the Arctic, Europe, and North America. At the same time, the country functions as a strategic gateway to the maritime routes of the Atlantic and the Arctic Circle, with direct relevance to trade routes leading to Asia.

Naturally, the shift of the global geopolitical center of gravity toward the Arctic highlights it as a critical parameter for strategic balance, as Iceland can function as a control point of sea routes, a NATO operational springboard in times of crisis, and a means of strengthening political, economic, and geopolitical cooperation with major powers (the USA, Russia, China).

Turkey in the Arctic: Strategy and benefits

In recent years, Turkey has been attempting a strategic penetration into the North Atlantic and the Arctic, expanding its presence there through Norway (since 2019 it has conducted five TASE – Turkish Arctic Scientific Expeditions), and through active participation in protocols such as the Spitsbergen for the Svalbard Islands (Greece signed the same protocol in 1925, without any active involvement to date).

Iceland is a member of the Arctic Council, in which Turkey participates as an observer state. The new embassy in Reykjavik will provide Ankara with direct access to countries and institutions of Northern Europe, with multiple benefits—commercial, economic, and geopolitical. Furthermore, it will allow Turkey to shape a new framework of influence over Arctic decisions and programs, to actively participate in security, research, and maritime route issues, and to strengthen its international image. In this way, Turkey upgrades its role as a maritime power and expands its strategic interests in the North Atlantic and Arctic regions.

The establishment of the embassy sends a clear message that Ankara seeks a global presence beyond the Mediterranean and the Balkans—given its already active engagement in Africa. It creates a direct channel of political communication with Iceland and a new springboard for bilateral and multilateral diplomacy near Greenland and the broader Arctic region.

In the medium term, it strengthens Turkey’s image as an emerging global diplomatic power in Arctic affairs, new maritime routes, and energy resources. All of this demonstrates that the Turkish embassy in Reykjavik constitutes a strategic step of political, economic, and geostrategic penetration into Northern Europe and the Arctic.

The Greek community in Iceland

The Greek presence in Iceland is small but noteworthy. The first organized migration movements were mainly linked to academic and professional activities, while the economic crisis of the 2010s led to an exponential increase in the Greek population, which today numbers at least 800 people.

In 2004, when Greece lifted the trophy of the European Football Championship, only 8 Greeks living in Reykjavik celebrated there, as recounted by one of them, Antonis Koumouridis, then a resident physician in Iceland and today a plastic surgeon living and working in Norway. Most Greeks in Iceland live in Reykjavik and work in tourism, hospitality, education, and research, while also participating actively in businesses—including even a Greek loukoumades shop—as well as in educational and cultural activities.

Since Greece does not maintain an embassy in Reykjavik, diplomatic relations are covered by the Greek Embassy in Oslo. Over the past 20 years, however, the Icelandic philhellene Rafn Alexander Sigurdsson, Greek Honorary Consulate in Iceland, has significantly contributed to strengthening bilateral relations, supporting the Greek community and acting as a bridge between the two countries.

In 2017, during the visit there of Ecumenical Patriarch Bartholomew and Metropolitan Cleopas of Sweden, the foundations were laid for the Greek Orthodox parish of Apostle Bartholomew in Reykjavik, under the jurisdiction of the Metropolis of Sweden and All Scandinavia, recognized by the Icelandic authorities. Despite its establishment, however, the spiritual needs of Greeks remain significant, as there is no permanent or regular priestly presence.

At present, Greece maintains limited contact with Icelandic universities through programs such as Erasmus. At a time when Turkey possesses structures such as the national DEHUKAM Center for Maritime Law and Sea Studies, and systematically seeks to establish footholds to challenge the status quo in the Aegean and the Eastern Mediterranean, Greece urgently needs to utilize the opportunities provided by its diaspora and the Greek shipping industry.

Air and cultural connection Athens – Reykjavik

The restoration of the direct air connection between Athens and Reykjavik, which was suspended two years ago due to the bankruptcy of the carrier Play OG, is a critical factor for strengthening Greece–Iceland relations. A possible new connection would bring multiple benefits: it would boost tourism and Icelandic visits to Greece, promote bilateral economic and commercial relations, facilitate students and entrepreneurs, and ensure better service for the needs of Greeks living in Iceland, while also increasing the international footprint of Greek airlines.

The historical and cultural dimension further strengthens the importance of Greece for the “Frozen Island,” and vice versa. Greece is particularly beloved by Icelanders: Iceland is referred to as Thule by Pytheas of Massalia and Pliny, while Icelandic mentality is so similar to the Greek that Icelanders have been described as “the Mediterranean’s of the North.”

It is no coincidence that a favorite Greek song of Icelandic philosophy professor at the University of Oslo and internationally leading expert on Plotinus, Eyjólfur Kjalar Emilsson, is “The Train Leaves at Eight”, with lyrics by Manos Eleftheriou and music by Mikis Theodorakis. This cultural familiarity makes closer ties between the two countries both natural and strategically beneficial.

Source:

Σαχίνης – Σμαραγδής – Παύλος: «Η δολοφονία του Καποδίστρια είναι αυτοκτονία του Ελληνισμού» [Video]

Στιγμιότυπο από την Εκπομπή ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ, με τον Γιώργο Σαχίνη και καλεσμένο τον Γιάννη Σμαραγδή, για την ταινία «Καποδίστριας», Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2025.

Στο ακόλουθο βίντεο μπορείτε να παρακολουθήστε την παρέμβασή μου στη χθεσινή (5/12/2025) εκπομπή της ΚΡΗΤΗ TV, «Αντιθέσεις» με τον Γιώργο Σαχίνη, στη συνέντευξη – έκπληξη με τον Ηρακλειώτη σκηνοθέτη της μεγάλης οθόνης Γιάννη Σμαραγδή, λίγα εικοσιτετράωρα μετά την εντυπωσιακή υποδοχή της νέας του ταινίας «Καποδίστριας» στη παγκόσμια πρεμιέρα της για τον Ελληνισμό στη Νέα Υόρκη και λίγες ημέρες πριν την πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες ανά την Ελλάδα.

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ 5/12/2025. Πηγή: https://youtu.be/2jfQrhza7zI?si=-NAFWDGtbeCtfHFL

Ολόκληρη την εκπομπή ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ της Παρασκευής 5 Δεκεμβρίου 2025 με τον Γιώργο Σαχίνη και καλεσμένο του τον Γιάννη Σμαραγδή, σκηνοθέτη της ταινίας «Καποδίστριας», μπορείτε να την παρακολουθήσετε από το κανάλι της εκπομπής στο YouTube, εδώ:

https://youtu.be/2jfQrhza7zI?si=-NAFWDGtbeCtfHFL

Μήπως πρέπει να αγιοκαταταχθεί ο Ιωάννης Καποδίστριας;

Ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας. Στιγμιότυπο από την ομώνυμη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή. Πανελλήνια Πρεμιέρα ανήμερα τα Χριστούγεννα 2025.

Καθώς έχουμε ήδη εισέλθει στον Δεκέμβριο στα φετινά Χριστούγεννα του οποίου οι Έλληνες απανταχού της γης αναμένουν αδημόνως μαζί με τη Σάρκωση του Χριστού το νέο έργο του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας», μελετώ περί του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, εξ αφορμής πρόσκλησης που έλαβα να μιλήσω σχετικά.

Το τρέιλερ της ταινίας «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή. Πηγή: https://youtu.be/O2fN_tYQPJ4

Γνωρίζω ότι ο τίτλος του παρόντος ενδεχομένως ξαφνιάσει ή και ξενίσει ορισμένους.

Εύλογο, καθώς ο λόγος συγγραφής του ξάφνιασε ιδιαίτερα ακόμη και τον γράφοντα.

Η εργογραφία περί το πρόσωπο του μεγάλου αυτού Ορθόδοξου Έλληνα Κυβερνήτη είναι πολύ μεγάλη.

Επειδή όμως τα τελευταία χρόνια τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια (εδώ οι λόγοι της συμπάθειας αυτής) στον βρετανό διαπρεπή ακαδημαϊκό, ιστορικό, στρατιωτικό και πράκτορα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών Christopher Montague (Monty) Woodhouse, που ως υπαρχηγός της Δύναμης Harling συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, στράφηκα στις μελέτες του.

Στο ευσύνοπτο πόνημά του [C. M. Woodhouse, The Greek War of Independence, London: Hutchinson’s University Library, 1952] πέφτω μετ᾽ εκπλήξεως σε μια εντυπωσιακή υποσημείωση του Woodhouse, στο πλαίσιο αναφοράς του στη σημασία της απόφασης της Τρίτης Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας το 1827 και τη συνακόλουθη αποστολή τριανδρίας στη Γενεύη προκειμένου να διαβιβάσει στον Καποδίστρια πρόσκληση της Εθνοσυνέλευσης να αναλάβει τη διακυβέρνηση του εμβρυακού ελληνικού κράτους.

Εκεί λοιπόν ο Γούντχαουζ αναφέρεται σε μια άλλη τριανδρία, την τριμελή προσωρινή επιτροπή στην οποία ανέθεσε η Εθνοσυνέλευση ανώτατες εκτελεστικές αρμοδιότητες μέχρι την άφιξη του Καποδίστρια, καθώς δεν ήταν βέβαιο ότι θα δεχόταν ο ίδιος να αναλάβει τη διακυβέρνηση.

Αυτής της τριμελούς προσωρινής διοικούσας επιτροπής κατονομάζει ο Γούντχαουζ ως μέλος τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, και προσθέτει χαρακτηριστικά ότι επρόκειτο για τον «γιό του Πετρόμπεη, ο οποίος βοήθησε να δολοφονηθεί ο Καποδίστριας το 1831».

Μη ών ειδικός ιστορικός επιστήμονας και δη με ερευνητικό αντικείμενο την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης και του πρώτου (και μοναδικού) Κυβερνήτη της Ελλάδος, συγκλονίστηκα στη θέα αυτής της ταυτοποίησης: διότι ως άμεσος συνειρμός αμέσως ανέκυψε στον νου μια άλλη, τριπλή, μολονότι αναλογική, ταυτοποίηση.

Αναφέρομαι φυσικά, στην είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και τη μετά τέσσερεις ημέρες αρχή της προδοσίας και του Πάθους Του.

Τότε, ο περιούσιος λαός των Ιουδαίων, δηλαδή το σκλαβωμένο από τον Θάνατο του Όφεως γένος των ανθρώπων, ζητωκραύγαζε πανηγυρικά υποδεχόμενος στην Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων τον Μεσσία, αυτόν τον οποίο πίστευε ότι ερχόταν για να αποκαταστήσει την επίγεια βασιλεία του, κατά την επαγγελία της Διαθήκης του Ισραήλ.

Τέσσερεις ημέρες αργότερα, ωστόσο, γινόταν η Προδοσία και ακολουθούσε το Πάθος με το «άρον άρον σταύρωσον αυτόν», από εκείνους που λίγες ημέρες πριν υποδέχονταν τον Χριστό μετά βαΐων και κλάδων!

Τώρα, το έτος 1827, το σκλαβωμένο Γένος των Ελλήνων απέστελλε, δια της Εθνοσυνελεύσεώς του πρόσκληση και υποδεχόταν ανήμερα της ονομαστικής εορτής του (7 Ιανουαρίου 1828) στο Ναύπλιο «μετά βαΐων και κλάδων» τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια.

Και κατά μια συγκλονιστική σύμπτωση με την εβδομάδα του Πάθους του Χριστού, σχεδόν τέσσερεις χρόνους μετά από την έλευσή του στο Ναύπλιο, τον δολοφονεί.

Επιπλέον, τραγική συμπτωματική ομοιότητα, αυτός που με σφαίρα τον αποτελείωσε ήταν ο ίδιος ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης (ο οποίος όπως αναφέραμε ότι επισημαίνει ο Γούντχαουζ είχε τοποθετηθεί στην τριμελή προσωρινή διοικούσα επιτροπή) εκείνη την φθινοπωρινή Κυριακή, 27 του Σεπτεμβρίου 1831 (9 Οκτωβρίου με το νέο ημερολόγιο), κατά την έξοδο του Κυβερνήτη από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, μετά την Θεία Λειτουργία.

Όταν ο Χριστός κρινόταν, του ζήτησαν να αποδείξει τη Θεότητά Του με το να αιτηθεί από τον Πατέρα στρατιές Αγγέλων να Τον υπερασπιστούν.

Όταν ο Καποδίστριας εισήλθε στο στάδιο της δικής του κρίσεως, του προτάθηκε να του αναθέσουν σώμα υπερασπιστών, κι αυτός αρνήθηκε, διατηρώντας μόνον δύο συνοδούς εις εκ των οποίων ανάπηρος.

Σαφώς, σε αυτό το επίπεδο θεωρίας των πραγμάτων, το πρόβλημα δεν είναι ο συγκεκριμένος άνθρωπος, ο γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.

Εξάλλου, ούτε ο Ιούδας ήταν το πρόβλημα. Αλλά η πτωτική κατάσταση των ανθρώπων την οποία πιστοποιεί η ύπαρξη Αγίων καθ᾽ ομοίωσιν Χριστού Μαρτύρων.

Οπότε και όλα τα ανωτέρω φανερώνουν με αναπάντεχη σαφήνεια τη Χριστοείδεια του μοναδικού αυτού ανδρός ο οποίος προσφέρθηκε, κυριολεκτικά ως αμνός άκακος, στον ελληνορθόδοξο λαό του Θεού, έξι, επτά χρόνια μετά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.

Και φυσικά, είναι έργο των όντως Φιλοχρίστων και Φιλελλήνων ειδικών ιστορικών, να πιστοποιήσουν αυτό που στον Φιλόχριστο ελληνικό λαό είναι δεδομένο και σαφές, την έμπρακτη αγάπη του Ιωάννη Καποδίστρια για το πρόσωπο του Χριστού.

Αγάπη, η οποία τον οδήγησε στη θυσία.

Αγάπη, την οποία επιμαρτυρούν αν όχι τα λόγια του (καθώς αυτά δεν μπορούν ενδεχομένως να εξακριβωθούν, όπως το: “…ἐν παντὶ τῷ ἔργῳ μου ἐπὶ τῷ λαῷ μου, ὁ Χριστός ἡγεῖται τὰς πράξεις μου…”), ασφαλώς τα έργα του: η αυστηρή εγκράτεια, η συχνή προσευχή, η ενίσχυση της Εκκλησίας, η επαναλειτουργία μοναστηριών μετά τον Αγώνα, η υποστήριξη ιερέων και πνευματικών διδασκάλων στην αναγέννηση του λαού, η φροντίδα ορφανών, πτωχών κι ασθενών, η δημιουργία σχολείων κι εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με χριστιανική αγωγή και η αυτοθυσία του για τον λαό του Θεού που κάποιοι άλλοι συναγωνιστές του εξέγειραν λίγο νωρίτερα «για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία».

Υπό το πρίσμα των ανωτέρω κατανοούμε πολύ καλά τον λόγο που ο Γιάννης Σμαραγδής, ο μεγάλος αυτός εν ζωή Κρής δημιουργός, ζήτησε προσωπικά από τον Οικουμενικό Πατριάρχη μας Βαρθολομαίο να προχωρήσει η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην αγιοκατάταξη του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Καθίσταται σαφές γιατί αυτό είναι απολύτως εύλογο.

Δημοσιεύθηκε στη Romfea.gr, και αναδημοσιεύθηκε σε ειδησεογραφικούς ιστοτόπους όπως: newsbreak.gr, neakriti.gr, geopolitico.gr.

Πηγή:

https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/73408-mipos-prepei-na-agiokatataxthei-o-ioannis-kapodistrias

https://www.neakriti.gr/apopseis/2151382_mipos-prepei-ontos-na-agiokatatahthei-o-kybernitis-ioannis-kapodistrias-apo-ton

Matthew Boyle: “Η Ορθοδοξία δεν χάνει ποτέ το ηθικό κέντρο της”

Λεπτομέρεια εικόνος της Α´ Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια (325 μ.Χ.). Ιερά Μονή Μεγάλου Μετεώρου, Μετέωρα.

Τις ώρες που γράφονται αυτές οι γραμμές, και με αφορμή τη συμπλήρωση χιλίων επτακοσίων ετών από την Α´ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 325 μ.Χ., πραγματοποιήθηκε στην Τουρκία η πρώτη επίσημη επίσκεψη του νέου Πάπα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, Λέοντος XIV στο εξωτερικό.

Ο Πάπας είχε αλλεπάλληλες συναντήσεις με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, καταρχήν στη Νίκαια την Παρασκευή, κι εν συνεχεία το Σάββατο και Κυριακή, του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου και της Θρονικής Εορτής του Πατριαρχείου, στην Κωνσταντινούπολη.

Το ενδιαφέρον είναι εύλογο τόσο όσον αφορά στην προσωπικότητα του Αμερικανού Πάπα Λέοντος, όσο και τα διεξαγόμενα στο επίκεντρο των οποίων είναι ασφαλώς η συζήτηση περί της Ένωσης και Ενότητας των Εκκλησιών, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Πάπας στο Φανάρι. Κρίναμε σκόπιμο, επομένως, να δημοσιευθεί σήμερα τμήμα αδημοσίευτο ως τώρα από την εκτενέστατη συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει τον Μάιο στην αμερικανική πρωτεύουσα ο Matthew Boyle, επικεφαλής του Γραφείου του Breitbart στην Ουάσιγκτον κι ένας εκ των πλέον εγγύς στον Αμερικανό Πρόεδρο δημοσιογράφων.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί μια φράση που μας ανέφερε ο κ. Boyle, η οποία όχι μόνον συνιστά αναγνώριση της Ορθοδοξίας διεθνώς, αλλά και ερμηνεύει το πρωτόγνωρο κύμα μεταστροφής στην Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη που παρατηρείται πλέον τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όσο και την Αγγλία, αλλά και τις Σκανδιναβικές χώρες. Μια διαπίστωση η οποία από μόνη της θέτει προ των ευθυνών τους όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς ανεξαρτήτως εθνικότητας και τόπου προέλευσης, εξαιρέτως όμως τους Έλληνες, καθώς είναι πανθομολογούμενο ότι η ελληνική γλώσσα είναι πρωταρχικός πυλώνας της Λειτουργικής παράδοσης και υπόστασης της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Όπως θα διαπιστώσουν οι αναγνώστες, στο πρωτοδημοσιευόμενο αυτό απόσπασμα συμπεριλάβαμε και τμήμα της συζήτησης το οποίο αφορά στο αντικειμενικό γεγονός των διωγμών Ορθοδόξων Χριστιανών στην Ουκρανία, καθώς το ζήτημα αυτό παραμένει άκρως επίκαιρο ως ένας από τους λόγους του πολέμου και μια από τις προϋποθέσεις που ήδη ξεκαθαρίζουν στα σχέδια ειρήνευσης που τελούν υπό διερεύνηση μεταξύ Ουάσιγκτον, Μόσχας και Κιέβου.

Η συνέντευξη με τον Matthew Boyle

Παναγιώτης Παύλος: Όσον αφορά στην Ουκρανία, ένα πράγμα είναι ο Ζελένσκι, και άλλο πράγμα η Ρωσία και οι προσδοκίες της, αν όχι απαιτήσεις της, κατά μία έννοια. Αλλά ένα από τα ζητήματα που ήταν πολύ κεντρικά στην Ουκρανία, τουλάχιστον όσον αφορά τα συμφέροντα των Ρώσων, ήταν ο διωγμός του ορθόδοξου χριστιανικού λαού, αφότου ιδρύθηκε εκεί η αυτοκέφαλη εκκλησία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη, το 2018-2019, κάτι που οδήγησε σε ένα είδος σχίσματος στην κοινωνία των πιστών Ουκρανών.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν ο Πρόεδρος Τραμπ λαμβάνει επίσης υπ’ όψιν και τις πιο δευτερεύουσες, ας το πω έτσι, παραμέτρους του όλου ζητήματος, οι οποίες ωστόσο είναι σημαντικές καθώς εκ μέρους της Ρωσίας αυτό είναι και ένα επιχείρημα για το γιατί έκαναν την εισβολή, τη “στρατιωτική επιχείρηση”.

Matthew Boyle: Μιλάτε για τους Χριστιανούς που διώκονται;

ΠΑΥΛΟΣ: Ναι.

BOYLE: Ναι. Αυτό είναι οπωσδήποτε ένα μείζον ζήτημα στην Ουκρανία. Και ειλικρινά, θεωρώ ότι αυτό είναι ένα ζήτημα παντού στον κόσμο. Νομίζω ότι ο Πρόεδρος Τραμπ ενδιαφέρεται βαθιά για τους Χριστιανούς και ενδιαφέρεται να διασφαλίσει ότι, ειδικά σε χώρες όπου οι Χριστιανοί είναι μειονότητες ή διώκονται, ακούγονται, έχουν δικαιώματα και ο διωγμός τερματίζεται.

Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει διορίσει πρεσβευτές θρησκευτικής ελευθερίας στην πρώτη του θητεία και έχει έναν ακόμη σε αυτήν τη θητεία. Αυτό είναι ζήτημα στο οποίο επικεντρώνεται έντονα. Το κατανοεί βαθιά. Και πάλι, ως προς αυτό που μόλις περιγράψατε, νομίζω ότι είναι ένα ζήτημα που δεν περνάει στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης. Τα CNN του κόσμου δεν μιλάνε γι’ αυτά τα πράγματα. Δεν τους αρέσει. Το ίδιο ισχύει και για τη Μέση Ανατολή.

Ένα από τα σημαντικά ζητήματα για τα οποία ανησυχούμε, και νομίζω όλος ο κόσμος ανησυχεί ύστερα απ’ όσα συνέβησαν στη Συρία, είναι το τι συμβαίνει εκεί όσον αφορά τη χριστιανική μειονότητα. Ξέρετε, μίλησα με τον Κύπριο Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη γι᾽ αυτό το ζήτημα τον Δεκέμβριο [σ. 2024]. Είχε διορίσει πρεσβευτή θρησκευτικής ελευθερίας, για τη θρησκευτική ελευθερία στην περιοχή, πολύ επικεντρωμένο βεβαίως στη Συρία και σε ό,τι συνέβαινε εκεί.

Τώρα, ο Πρόεδρος Τραμπ και ο Σύρος ηγέτης συναντήθηκαν όταν ήταν στη Μέση Ανατολή, και υπάρχουν πολλά που πρέπει να ληφθούν υπόψη ώστε να γίνουν πολλά από τα σωστά πράγματα. Οπότε θα δούμε αν αυτό τελικά θα λειτουργήσει. Ίσως είναι ένας μεταρρυθμιστής, ίσως όχι, δεν ξέρω. Το παρακολουθούμε πολύ στενά. Αλλά το ίδιο θα έλεγα και για την Ουκρανία. Το ίδιο πράγμα παντού. Τα δικαιώματα των Χριστιανών που διώκονται είναι απολύτως στο επίκεντρο της προσοχής του Προέδρου Τραμπ.

Στην Ουκρανία υπάρχει η θρησκευτική πτυχή του ζητήματος, με τον διωγμό των Χριστιανών που ανήκουν στη ρωσική εκκλησία. Αλλά ταυτόχρονα υπήρχαν και όλες αυτές οι τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον απλών ανθρώπων που ήταν πιο κοντά στη ρωσική πλευρά ή αυτοπροσδιορίζονταν ως Ρώσοι.

Συστήνω ανεπιφύλακτα στον κόσμο να παρακολουθήσει τη συνέντευξη του Τάκερ Κάρλσον με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Αν θέλετε να καταλάβετε το κίνητρό τους και γιατί έκαναν αυτό που έκαναν, γιατί να μην ακούσετε τον ίδιο τον Πούτιν να μιλάει γι’ αυτό; Ξέρω ότι είναι πολύ μεγάλη σε διάρκεια, είναι περίπου τρεις ώρες, επειδή ένα μέρος της είναι η μετάφραση μπρος-πίσω. Όταν πρέπει να μεταφράσεις από τα αγγλικά στα ρωσικά και από τα ρωσικά στα αγγλικά, είναι σαν κάθε ερωταπόκριση να είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη. Τούτου λεχθέντος, γεγονός είναι, νομίζω, ότι σε εκείνη τη συνέντευξη θα ακούσετε πολλά σημεία όπου οι δυο τους μιλούν γι’ αυτό. Και, ναι, συμφωνώ, αυτά είναι περίπλοκα πράγματα.

–Έρχομαι λίγο στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Πιστεύετε ότι η Σερβία και η Ελλάδα έχουν κοινά στοιχεία μεταξύ τους;

Ω ναι, ασφαλώς! Όπως και το πιστεύω εν γένει για το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Ευρώπης, παντού, με τις Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ένα από τα σημαντικά πράγματα που έκανα όσον αφορά τις συνεντεύξεις όταν ήμουν στην Ελλάδα [σ. Απρίλιος 2025], ήταν ότι πήρα συνέντευξη από τον Αρχιεπίσκοπο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, Ιερώνυμο Β´. Θεωρώ ότι από πολιτισμικής άποψης – γνωρίζω ότι πολιτικά όλοι επικεντρώνονται στη συνέντευξή μου με τον πρωθυπουργό, στην οποία και ο Πρόεδρος Τραμπ απήντησε, αλλά από πολιτισμικής άποψης – η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει επιρροή στον κόσμο.

–Είστε Καθολικός, σωστά;

Είμαι Καθολικός, ναι, και υπάρχουν πολλά υποσχόμενα με την εκλογή του νέου Πάπα μας. Θα δούμε πώς θα πάει. Τα αδέρφια του είναι ένθερμοι υποστηρικτές του Τραμπ, ή τουλάχιστον είς εξ αυτών. Έτσι είναι. Ο ίδιος ο Πάπας, παρεμπιπτόντως, είναι από το Σικάγο.

–Ναι, διάβασα σχετικά με αυτό.

Έχει ρίζες στο Σικάγο.

Ο Boyle για την Ορθοδοξία

–Βλέπετε λοιπόν την Ορθοδοξία ως ένα κρίσιμο συστατικό στη γεωπολιτική αρένα.

Θεωρώ ότι είναι ένα τεράστιο συστατικό, ναι. Όλα είναι πολιτισμικά, γεωπολιτικά. Πρόκειται περί ισχύος. Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία κι ενδεχομένως και η Καθολική Εκκλησία, αν και έχουμε δει τελευταίους Πάπες να μην είναι τόσο σπουδαίοι, ιδιαίτερα ο Φραγκίσκος. Οπότε, το ερώτημα είναι πώς βλέπουμε τον νέο Πάπα. Αυτό είναι ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί, δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Αλλά υπάρχουν πολλά ελπιδοφόρα όπως κι ορισμένα ανησυχητικά σημάδια.

–Όπως;

Aνησυχητικά σημάδια, δηλαδή το ότι βλέπουμε, όπως κάθε θρησκευτικός ηγέτης, όλοι οι Χριστιανοί ηγέτες, πάπες, αρχιεπίσκοποι, οτιδήποτε, είναι πάντα υπέρ των ανοιχτών συνόρων. Είναι πάντα υπέρ αυτού του είδους πραγμάτων. Έστω, όπως και να ‘χει. Θα φροντίσουμε εμείς τα σύνορα, εσείς φροντίστε τον πολιτισμό! Το θέμα είναι ο Πάπας να τα πάει αρκετά καλά, κάτι που, παρεμπιπτόντως, είναι μια πραγματική πιθανότητα. Έχει τη δυνατότητα να γίνει σαν τον Πάπα Ιωάννη Παύλο, ο οποίος στον 20ό αιώνα αντιστάθηκε στον κομμουνισμό. Φανταστείτε δηλαδή να είχαμε ένα Πάπα που αντιστάθηκε στην Κίνα!

Αυτό που κάνουν οι Κινέζοι στους Χριστιανούς – μιλάμε για το τί συμβαίνει στην Ουκρανία με τους Χριστιανούς – κοιτάξτε τί συμβαίνει εκεί. Βάζουν ανθρώπους, οι Μουσουλμάνοι, βάζουν τους Ουιγούρους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τους έχουν υποτάξει. Ο Χριστιανισμός είναι συντετριμμένος στην Κίνα.

–Γνωρίζετε, παρεμπιπτόντως, ότι στην περίπτωση του Χριστιανισμού στην Ουκρανία, το χάος ξεκίνησε με το Δημοκρατικό Κόμμα που πίεσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο να χορηγήσει αυτοκεφαλία. Το γνωρίζετε αυτό;

Βεβαίως. Αυτό είναι το θέμα, αυτό συμβαίνει όταν έχεις παγκοσμιοποιητές που καταστρέφουν τα πράγματα. Και έτσι η ελπίδα μου είναι ότι, και πάλι, παγκοσμίως, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ μεγάλη αλλαγή. Αλλά θεωρώ ότι η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία – και η ερώτησή σας για τη Σερβία και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης – όλες οι Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες μπορούν να συγκρατούν σχεδόν την Καθολική Εκκλησία και να λειτουργούν ως μηχανισμός ελέγχου.

Διότι, ιδού τί θα συμβεί. Αν οι Καθολικοί συνεχίσουν να βγαίνουν εκτός ελέγχου, αν συνεχίζουν να έχουν αυτούς τους Πάπες που προωθούν τη Woke Παποσύνη, αντί να πράττουν αυτό που θα έπρεπε να πράττει η Καθολική Εκκλησία, οι άνθρωποι θα στραφούν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν χάνει το ηθικό της κέντρο. Θεωρώ, λοιπόν, ότι όλες οι Ορθόδοξες χώρες έχουν τη δυνατότητα σήμερα να ασκήσουν μεγάλη επιρροή στον κόσμο.

Το συγκεκριμένο αυτό απόσπασμα από την αναλυτική συνέντευξη του Matthew Boyle στον Παναγιώτη Παύλο, τον Μάιο 2025 στην αμερικανική πρωτεύουσα, δημοσιεύεται σήμερα για πρώτη φορά. Ο Matthew Boyle είναι επικεφαλής του γραφείου του Breitbart στην Ουάσιγκτον.

Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύθηκε σε διάφορα ελληνικά ΜΜΕ: Newsbreak.gr, Romfea.gr, geopolitico.gr, anixneuseis.gr, e-enimerosi.com, exapsalmos.gr, SLPress.gr.

Πηγή:

https://www.romfea.gr/sinenteyxeis/73349-matthew-boyle

https://www.ekklisiaonline.gr/nea/matthew-boyle-i-orthodoxi-ekklisia-den-chani-pote-to-ithiko-kentro-tis/

Με αφορμή την ταινία «Καποδίστριας»: Ο Ιωάννης Καποδίστριας και οι Εχθροί του

“Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Ιωάννη Καποδίστρια. Μια αφύπνιση κίνδυνος –θάνατος για όσους λειτουργούν ως έπαρχοι με το αζημίωτο σε μια …μικρή γωνιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας και του μεγάλου ψεύδους, έχοντας ήδη τουρκέψει ή φραγκέψει, ή, χειρότερα, μη έχοντας υπάρξει Έλληνες ουσιαστικά ποτέ.”

Είδα, όπως ήδη αμέτρητοι Έλληνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, το κινηματογραφικό δείγμα, trailer σε σκοτωμένα ελληνικά, της πολυαναμενόμενης ταινίας «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή για τον συνονόματό του Ιωάννη Καποδίστρια, πρώτο και μοναδικό Κυβερνήτη της Ελλάδος μετά το 1821. 

Το είδα δύο φορές. Την πρώτη αυτονοήτως, όπως θα έπραττε κάθε Έλληνας που κουβαλάει ελληνικά μυαλά στο κεφάλι του. Τη δεύτερη, όταν ενημερώθηκα για τις αιτιάσεις ενός συνήθους υπόπτου, από τις ημέρες της φαιδράς Επιτροπής Αγγελοπούλου για τους εορτασμούς των 200 ετών από την Επανάσταση, που είχε διορίσει ο Πρωθυπουργός ή καλύτερα αυτοί που κρύβονται πίσω του, συναδέλφου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του Αριστείδη Χατζή.

«Συνήθους υπόπτου», καθώς κάποια ανεξέλεγκτη, καθαρά ψυχολογική ελπίζω, ανάγκη του όχι μόνο να επιβάλει ανιστορική ερμηνεία ιστορικών γεγονότων αλλά και να επανα-ταυτοποιήσει τα ίδια τα γεγονότα, τον έχουν οδηγήσει πάλιν και πολλάκις σε ανεπανάληπτα μαργαριτάρια. Με κορυφαίο τον προ πενταετίας λίβελό του κατά του Γεώργιου Καραϊσκάκη, που ο ανόητος χειριστής των κοινωνικών δικτύων της Επιτροπής Greece 2021 είχε ανεβάσει τότε στο διαδίκτυο για χρόνο ικανό ώστε να ξεσπάσει σάλος τέτοιος που επέβαλε στη Γιάννα Αγγελοπούλου την κατάθεση δημόσιας απολογίας σε συνέντευξη Τύπου.

«Φαιδράς Επιτροπής Αγγελοπούλου», διότι αποδείχθηκε καθ᾽ όλη τη διάρκεια του 2020 και 2021 ότι παρά τα εκ του αντιθέτου λεγόμενα κύρια αποστολή της ήταν η επιβολή στην ελληνική κοινωνία του εθνομηδενιστικού αφηγήματος περί της Ελληνικής Επανάστασης ως ορόσημου γενέσεως ενός νέου Έθνους. Αφήγημα που υπηρετήθηκε δεόντως από αγγλοσάξονες και εγχώριους – εξαρτώμενους συνειδητά ή ασυνείδητα από το εξωτερικό – «στοχαστές» και διανοούμενους, οι οποίοι κατά μυστηριώδη τρόπο ασπάζονται τη φαεινή κατανόηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη περί της Ελλάδας ως «μικρής οθωμανικής επαρχίας» που μετατράπηκε σε «ομοιογενές εθνικό κράτος».

Το θέμα μου φυσικά δεν είναι ο προαναφερθείς συνάδελφος, ο οποίος τυγχάνει να είναι ερασιτέχνης εκφραστής μιας νεκρής ιστορικής επιστήμης.

«Νεκρής», διότι επιδιώκει να καταδικάσει τους Έλληνες και τον Ελληνισμό στον θάνατο της ενθαδικότητας και της κλειστής μεταφυσικής του Δυτικού αυτολυτρωτικού, δηλαδή αυτοκαταστροφικού, πνεύματος. Ενός πνεύματος το οποίο μισεί τη μοναδική στην ιστορία, και ευεργετική για όλη την ανθρωπότητα, ταύτιση του Ελληνισμού με την όντως Ελευθερία και Αλήθεια.

«Ερασιτέχνης», διότι σήμερα υπερασπίζεται τον Καποδίστρια από «τσαρλατάνους» (του σκηνοθέτη Σμαραγδή συμπεριλαμβανομένου), ενώ ως συνδαιτημόνας της Επιτροπής Αγγελοπούλου τον ανεβοκατέβαζε ως «τύραννο». Κι ας διαφωνούσε σε αυτό ακόμη και ο Βρετανός Christopher (Monty) Woodhouse που ως υπαρχηγός της Δύναμης Harling συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, το Νοέμβριο του 1942.

Ο διαπρεπής αυτός κλασικιστής της Οξφόρδης (που υπηρέτησε μετά τον πόλεμο ως γραμματέας της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα με πολύτιμο ρόλο για λογαριασμό των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών στη Μέση Ανατολή και την Περσία) δεν είχε το ίδιο «θάρρος» με ορισμένους εγχώριους καλοθελητές να ομολογήσει τον Καποδίστρια ως τύραννο. Αντιθέτως, ήταν ίσως ο πρώτος Βρετανός στον 20ό αιώνα που τόλμησε, στην ομώνυμη μνημειώδη και ογκωδέστατη μελέτη του, όχι μόνο να αναγνωρίσει τον Κυβερνήτη ως «Θεμελιωτή της Ελληνικής Ανεξαρτησίας» αλλά και να τον υπερασπιστεί έναντι του θανάσιμου μίσους που του έτρεφε ο Αδαμάντιος Κοραής, όπως έχω γράψει σχετικά παλαιότερα.

Το αν αυτό οφείλεται ενδεχομένως και σε τύψεις του Woodhouse για τον βρώμικο ρόλο των Άγγλων στη δολοφονία του Καποδίστρια, δεν το γνωρίζω. Το βέβαιο είναι ότι, ενώ ορισμένοι φιλέλληνες διάκεινται με ειλικρινή συμπάθεια προς την τραγική προσωπικότητα του Κυβερνήτη, κάποιοι συνέλληνες χύνουν κροκοδείλια δάκρυα ομνύοντας τον «συστηματικό εξευτελισμό της μνήμης του από τσαρλατάνους».

Σκόπιμα η κεφαλίδα του παρόντος συνιστά παράφραση του τίτλου του κλασικού έργου του Karl Popper. Προφανώς σήμερα πολλοί, όχι μόνον Άγγλοι – όπως σωστά βάζει ο Σμαραγδής τον Καποδίστριά του να λέει στην ταινία ότι θέλουν τον θάνατό του – είναι άκρως θορυβημένοι από το γεγονός ότι, επιτέλους, φέτος τα Χριστούγεννα προσφέρεται στους Έλληνες μια εκρηκτική στιγμή πνευματικής ανάτασης και ηθικής αναδιάταξης. Αυτό φοβούνται, γι᾽ αυτό κι επιχειρείται αποδόμηση ολόκληρης ταινίας μέσω δίλεπτου δείγματος.

Σε μια κρίσιμη συγκυρία όπου βιάζεται εκ νέου η εμμονή των Ελλήνων στου Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία, από τον πνεύμα της υποταγής, της υποτέλειας, της ιδιοτέλειας, της ανελευθερίας και της εφαρμοσμένης τυραννίας – νεοφιλελεύθερης ή κομμουνιστικής – που οδηγούν μαθηματικά στην απώλεια του ανθρώπινου αυτεξουσίου και συνακόλουθα της εθνικής κυριαρχίας, είναι θαύμα που ο Γιάννης Σμαραγδής ολοκλήρωσε τον «Καποδίστριά» του. Τον ευχαριστούμε πολύ γι᾽ αυτό!

Όχι διότι μας παρέχει κάποια νέα, άγνωστα ιστορικά δεδομένα που ανυπομονούσαμε να αποκτήσουμε. Αυτό εμένα, τουλάχιστον, δεν με ενδιαφέρει. Αλλά διότι μετά από αμέτρητες δυσκολίες που αντιμετώπισε προς την ολοκλήρωση του έργου, προσφέρει στον ελληνικό λαό και τους απανταχού φιλέλληνες ένα πολύτιμο δώρο ζωτικής σημασίας: τη φλόγωση της αφύπνισης του Γένους των Ελλήνων στην περιοχή της Ελευθερίας όλων των ανθρώπων, στον Τρόπο της Επ–Ανάστασης, δηλαδή της αυτοθυσίας.

Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Ιωάννη Καποδίστρια. Η επαναφορά της προσωπικής και συλλογικής μνήμης του ποιοί είμαστε και πού πηγαίνουμε, για να θυμηθώ τον αφορισμό του Διονύση Σαββόπουλου στο Τσάμικό του. Μια αφύπνιση κίνδυνος –θάνατος για όσους λειτουργούν ως έπαρχοι με το αζημίωτο σε μια …μικρή γωνιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας και του μεγάλου ψεύδους, έχοντας ήδη τουρκέψει ή φραγκέψει, ή, χειρότερα, μη έχοντας υπάρξει Έλληνες ουσιαστικά ποτέ.

Δημοσιεύθηκε στο Newsbreak.gr και το Geopolitico.gr τη Δευτέρα 20- και την Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2025, αντίστοιχα, και στη Νέα Κρήτη, την Τετάρτη 22/10.

Πηγές:

https://www.neakriti.gr/apopseis/2144261_o-ioannis-kapodistrias-kai-oi-ehthroi-toy?amp