Reykjavik: The Value of Iceland for Greece and Turkey’s Strategy in the Arctic

The President of Iceland, Halla Tómasdóttir, with the Ambassador of Greece to Norway and Iceland, Efthymios Charlaftis.

Greece opens a geopolitical bridge to the North – The new ambassador in Reykjavik, opportunities for Athens, the role of Ankara

The new Ambassador of Greece to Oslo, Mr. Efthymios Charlaftis, visited Reykjavik, Iceland, last month and presented his credentials to the President of Iceland, Ms. Halla Tómasdóttir. Under different circumstances, this would simply be the usual practice of Greece’s diplomatic envoy to Norway also representing the country in the North Atlantic island of the Vikings.

However, the Greek Ambassador crossed half the ocean, facing both opportunities and challenges. Although the Icelandic President expressed admiration for ancient Greek civilization, confirmed alignment on major international issues, and acknowledged the potential for further bilateral relations, all of this takes place at a moment when Athens must seriously take into account geopolitical developments and data.

On February 6, the Icelandic government approved Ankara’s request to open a Turkish embassy in Reykjavik, with operations scheduled to begin within the current year. This Turkish move is not coincidental, nor is it related to the small number of Turks living in Iceland.

The geopolitical upgrade of Iceland

Iceland holds major geostrategic value in the North Atlantic due to its position in the GIUK Gap (the passage between Greenland, Iceland, and the United Kingdom), which controls submarine and commercial routes (a choke point). Although it does not maintain a standing army, its existence is decisive for NATO activity in the Arctic (since 2014 NATO presence has increased through surveillance aircraft and anti-submarine capabilities), and its importance is continuously upgraded due to monitoring Russian activity in the region. Its ties with the United States remain strong, while it also plays an important role in environmental policy, research, and sustainable shipping.

New maritime routes make Iceland a potential logistics hub between the Arctic, Europe, and North America. At the same time, the country functions as a strategic gateway to the maritime routes of the Atlantic and the Arctic Circle, with direct relevance to trade routes leading to Asia.

Naturally, the shift of the global geopolitical center of gravity toward the Arctic highlights it as a critical parameter for strategic balance, as Iceland can function as a control point of sea routes, a NATO operational springboard in times of crisis, and a means of strengthening political, economic, and geopolitical cooperation with major powers (the USA, Russia, China).

Turkey in the Arctic: Strategy and benefits

In recent years, Turkey has been attempting a strategic penetration into the North Atlantic and the Arctic, expanding its presence there through Norway (since 2019 it has conducted five TASE – Turkish Arctic Scientific Expeditions), and through active participation in protocols such as the Spitsbergen for the Svalbard Islands (Greece signed the same protocol in 1925, without any active involvement to date).

Iceland is a member of the Arctic Council, in which Turkey participates as an observer state. The new embassy in Reykjavik will provide Ankara with direct access to countries and institutions of Northern Europe, with multiple benefits—commercial, economic, and geopolitical. Furthermore, it will allow Turkey to shape a new framework of influence over Arctic decisions and programs, to actively participate in security, research, and maritime route issues, and to strengthen its international image. In this way, Turkey upgrades its role as a maritime power and expands its strategic interests in the North Atlantic and Arctic regions.

The establishment of the embassy sends a clear message that Ankara seeks a global presence beyond the Mediterranean and the Balkans—given its already active engagement in Africa. It creates a direct channel of political communication with Iceland and a new springboard for bilateral and multilateral diplomacy near Greenland and the broader Arctic region.

In the medium term, it strengthens Turkey’s image as an emerging global diplomatic power in Arctic affairs, new maritime routes, and energy resources. All of this demonstrates that the Turkish embassy in Reykjavik constitutes a strategic step of political, economic, and geostrategic penetration into Northern Europe and the Arctic.

The Greek community in Iceland

The Greek presence in Iceland is small but noteworthy. The first organized migration movements were mainly linked to academic and professional activities, while the economic crisis of the 2010s led to an exponential increase in the Greek population, which today numbers at least 800 people.

In 2004, when Greece lifted the trophy of the European Football Championship, only 8 Greeks living in Reykjavik celebrated there, as recounted by one of them, Antonis Koumouridis, then a resident physician in Iceland and today a plastic surgeon living and working in Norway. Most Greeks in Iceland live in Reykjavik and work in tourism, hospitality, education, and research, while also participating actively in businesses—including even a Greek loukoumades shop—as well as in educational and cultural activities.

Since Greece does not maintain an embassy in Reykjavik, diplomatic relations are covered by the Greek Embassy in Oslo. Over the past 20 years, however, the Icelandic philhellene Rafn Alexander Sigurdsson, Greek Honorary Consulate in Iceland, has significantly contributed to strengthening bilateral relations, supporting the Greek community and acting as a bridge between the two countries.

In 2017, during the visit there of Ecumenical Patriarch Bartholomew and Metropolitan Cleopas of Sweden, the foundations were laid for the Greek Orthodox parish of Apostle Bartholomew in Reykjavik, under the jurisdiction of the Metropolis of Sweden and All Scandinavia, recognized by the Icelandic authorities. Despite its establishment, however, the spiritual needs of Greeks remain significant, as there is no permanent or regular priestly presence.

At present, Greece maintains limited contact with Icelandic universities through programs such as Erasmus. At a time when Turkey possesses structures such as the national DEHUKAM Center for Maritime Law and Sea Studies, and systematically seeks to establish footholds to challenge the status quo in the Aegean and the Eastern Mediterranean, Greece urgently needs to utilize the opportunities provided by its diaspora and the Greek shipping industry.

Air and cultural connection Athens – Reykjavik

The restoration of the direct air connection between Athens and Reykjavik, which was suspended two years ago due to the bankruptcy of the carrier Play OG, is a critical factor for strengthening Greece–Iceland relations. A possible new connection would bring multiple benefits: it would boost tourism and Icelandic visits to Greece, promote bilateral economic and commercial relations, facilitate students and entrepreneurs, and ensure better service for the needs of Greeks living in Iceland, while also increasing the international footprint of Greek airlines.

The historical and cultural dimension further strengthens the importance of Greece for the “Frozen Island,” and vice versa. Greece is particularly beloved by Icelanders: Iceland is referred to as Thule by Pytheas of Massalia and Pliny, while Icelandic mentality is so similar to the Greek that Icelanders have been described as “the Mediterranean’s of the North.”

It is no coincidence that a favorite Greek song of Icelandic philosophy professor at the University of Oslo and internationally leading expert on Plotinus, Eyjólfur Kjalar Emilsson, is “The Train Leaves at Eight”, with lyrics by Manos Eleftheriou and music by Mikis Theodorakis. This cultural familiarity makes closer ties between the two countries both natural and strategically beneficial.

Source:

Δυτική εκδοχή Τζιχάντ η αντιμετώπιση του Ιράν από τις ΗΠΑ ως δαίμονα της ανθρωπότητας

Στιγμιότυπο από την εκπομπή REVIEW με την Ιρένα Αργύρη, στην τηλεόραση της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, Σάββατο 21 Μαρτίου 2026.

Το Σάββατο 21 Μαρτίου 2026, είχα τη χαρά και την τιμή να είμαι προσκεκλημένος να συζητήσουμε με την οικοδέσποινα της εκπομπής REVIEW, στην τηλεόραση της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ, Ιρένα Αργύρη, τον πόλεμο στο Ιράν.

Ειδικότερα, εστιάσαμε σε μια σειρά κρίσιμων θεμάτων και παραμέτρων:

1. Το πολιτισμικό υπόβαθρο της κρίσης στη Μέση Ανατολή και τη Μεσοποταμία.

2. Οι κοσμοαντιλήψεις και ανθρωπότυποι Δύσης και Ανατολής που συγκρούονται στο πεδίο του Ιράν.

3. Η έννοια της θρησκείας στην Ανατολή και Δύση και η εναωμάτωσή της στην πολιτική.

4. Η επίθεση στο Ιράν ως νέα εκδοχή Σταυροφοριών.

5. Η έννοια του χρόνου σε Ανατολή και Δύση και η επίδρασή της στη χάραξη στρατηγικής των “παικτών”.

6. Ο Δυτικός Ορθολογισμός στη γεωπολιτική και οι δυνατότητες επίλυσης της σύγκρουσης μεταξύ Δύσης και Ανατολής.

7. Ο ρόλος της Ελλάδος: τί είναι η Ελλάδα για τους γείτονες, τον πολιτισμό, τη δύση και για την ανατολή, και κυρίως τους ίδιους τους Έλληνες. Τι είμαστε, τι νομίζουμε ότι είμαστε, τι πρέπει να είμαστε, πώς πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και συνεπώς πώς πρέπει να πορευθεί ο Ελληνισμός.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη από αυτόν τον σύνδεσμο:

https://youtu.be/ZsSjWZioNNU?is=G3zsuH4BANqLa-8J

Geoffrey Pyatt at Oslo Energy Forum 2026: Critical Minerals, Aluminium, and Energy Security

Discussions focused on resilience in critical mineral supply chains, strategic autonomy in materials such as aluminium, and the role of energy policy in industrial resilience.

The Oslo Energy Forum 2026 concluded at the historic Holmenkollen venue under this year’s theme “Energy and Security in Unpredictable Times – A New Global Order?”, bringing together the international community to discuss the challenges and opportunities of the global energy transition.

Former U.S. Ambassador to Greece, Geoffrey R. Pyatt, now Senior Managing Director of Energy and Critical Minerals at McLarty Associates, stood out for his interventions on the strategic importance of critical minerals, transatlantic cooperation, energy security, and the geopolitical dimensions of the current energy crisis.

Reflecting on the longstanding U.S.–Norway energy partnership, Pyatt said:

“Four years ago, when Russia began curtailing gas deliveries to Europe as part of a hybrid strategy for the full scale invasion of Ukraine, it was Norwegian pipeline gas and American LNG that came to the rescue. Later, I had the honor of co-chairing, along with Petroleum and Energy Minister Terje Aasland, the US – Norway Energy and Climate Dialogue, where we deepened cooperation on energy security, critical mineral supply chains, and support for Ukraine. Against this background, I was thrilled to be part of the Oslo Energy Forum this week.”

Pyatt participated in the panels “The Role of Critical Minerals and Materials” alongside Landon Derentz, Vice President for Energy and Infrastructure at the Atlantic Council, and Eivind Kallevik, President and CEO of Norsk Hydro, as well as “Challenges for the Energy Industry” with Jason Bordoff, Founding Director of Columbia University’s CGEP (Center on Global Energy Policy), and Vijay Swarup, former Senior Director for Climate Strategy and Technology.

Discussions focused on resilience in critical mineral supply chains, strategic autonomy in materials such as aluminium, and the role of energy policy in industrial resilience. A key takeaway was that moving from ambition to implementation requires alignment of energy policy, industrial strategy, and recycling policies. Aluminium resilience has two dimensions: in the short term, increasing in-region recycling strengthens supply security and reduces energy consumption; in the long term, strategic autonomy depends on competitive and reliable energy supply.

Addressing geopolitical challenges, Pyatt emphasized the importance of continuing support for Ukraine as Russia continues to target energy infrastructure:

“Minister of Foreign Affairs Espen Barth Eide made important remarks on Kremlin attacks on energy infrastructure. It is critical for all of us to sustain support for the energy sector while pushing for the immediate ceasefire urged by Ukraine, the U.S., Norway, and the EU. Kudos to Norway’s MFA for strong leadership in the G7+ energy sector support group and for consistently highlighting the energy dimension of NATO’s response to Russia’s full-scale invasion.”

Drawing on his experience as Assistant Secretary in the U.S. Bureau of Energy Resources, Pyatt analyzed vulnerabilities in supply chains, the role of critical minerals, and the strategic importance of the Arctic and Greenland for Europe and the U.S. His presence highlighted the close U.S.–Norway cooperation in energy and critical minerals, reinforced by the 2023 joint declaration on secure and sustainable supply chains and clean energy technologies. Throughout the forum, discussions showcased the energy transition as both an opportunity and a challenge for Europe and the global community.

Concluding his talk, Pyatt stressed the fact that energy transition and critical mineral security are not just economic issues, but are central to geopolitical stability.

The Oslo Energy Forum 2026 reaffirmed its status as a high-level international event, with participation from Norwegian Prime Minister Jonas Gahr Støre, Foreign Minister Espen Barth Eide, Chief of Defence Eirik Kristoffersen, the head of the Norwegian Oil Fund Nicolai Tangen, former Norwegian Ambassador to Greece Frode Øyvind Andersen, the Global Director for the World Bank’s Energy and Extractives Global Department Demetrios Papathanasiou, and ambassadors from countries across Latin America, Europe, and Asia. Their presence underscored the forum’s strategic significance for Europe, NATO, and the international energy community.

Pyatt’s interventions, together with the high-level discussions and messages of collaboration, underscored the critical role of critical minerals, strategic autonomy, and U.S.–Norway cooperation in shaping the new global energy order.

Source:

Τζέφρι Πάιατ στο Oslo Energy Forum 2026: Κρίσιμα Ορυκτά, Αλουμίνιο και Ενεργειακή Ασφάλεια

Στο Όσλο ολοκληρώθηκε το Oslo Energy Forum 2026, με τον Τζέφρι Πάιατ να τονίζει τον κρίσιμο ρόλο των ορυκτών, της ενεργειακής ασφάλειας και της συνεργασίας ΗΠΑ–Νορβηγίας στη νέα γεωπολιτική τάξη

Ολοκληρώθηκε προχθές (σ. Πέμπτη, 12/2/2026) στο Όσλο το Oslo Energy Forum 2026 με θέμα: «Ενέργεια και ασφάλεια σε αβέβαιους καιρούς – Μια νέα παγκόσμια τάξη;», στο ιστορικό χώρο του Holmenkollen, όπου η διεθνής κοινότητα συζήτησε τις προκλήσεις και τις προοπτικές της παγκόσμιας ενεργειακής μετάβασης.

Ο πρώην Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, και πλέον Ανώτερος Διευθυντής του Τμήματος Ενέργειας και Κρίσιμων Ορυκτών στην McLarty Associates, ξεχώρισε με τις παρεμβάσεις του για τη στρατηγική σημασία των κρίσιμων ορυκτών, τη διατλαντική συνεργασία, την ενεργειακή ασφάλεια και τη γεωπολιτική διάσταση της ενεργειακής κρίσης.

Αναφερόμενος στη μακροχρόνια συνεργασία ΗΠΑ–Νορβηγίας, ο Πάιατ τόνισε:

«Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν η Ρωσία άρχισε να περιορίζει τις παραδόσεις φυσικού αερίου προς την Ευρώπη στο πλαίσιο μιας υβριδικής στρατηγικής για την πλήρη εισβολή στην Ουκρανία, το νορβηγικό αγωγό φυσικού αερίου και το αμερικανικό LNG ήρθαν στη διάσωση. Αργότερα, είχα την τιμή να συνσυντονίσω, μαζί με τον Υπουργό Πετρελαίου και Ενέργειας Terje Aasland, τον Διάλογο ΗΠΑ–Νορβηγίας για Ενέργεια και Κλίμα, όπου εμβαθύναμε τη συνεργασία στην ενεργειακή ασφάλεια, τις αλυσίδες εφοδιασμού κρίσιμων ορυκτών και τη στήριξη στην Ουκρανία. Με αυτό το υπόβαθρο, ήταν μεγάλη μου χαρά να συμμετάσχω στο Oslo Energy Forum αυτή την εβδομάδα.»

Ο κ. Πάιατ συμμετείχε στα πάνελ: «Ο ρόλος των κρίσιμων ορυκτών και υλικών» μαζί με τον Landon Derentz, Αντιπρόεδρο Ενέργειας και Υποδομών στο Atlantic Council, και τον Eivind Kallevik, Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο της Norsk Hydro, και «Προκλήσεις για τη Βιομηχανία Ενέργειας» με τον Jason Bordoff, Ιδρυτικό Διευθυντή του CGEP (Κέντρο για την Παγκόσμια Ενεργειακή Πολιτική) του Πανεπιστημίου Columbia, και τον Vijay Swarup, πρώην Ανώτερο Διευθυντή Στρατηγικής για το Κλίμα και την Τεχνολογία.

Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στην ανθεκτικότητα των αλυσίδων εφοδιασμού κρίσιμων ορυκτών, στη στρατηγική αυτονομία σε υλικά όπως το αλουμίνιο και στον ρόλο της ενεργειακής πολιτικής για τη βιομηχανική ανθεκτικότητα. Ένα βασικό συμπέρασμα ήταν ότι η μετάβαση από τη φιλοδοξία στην εκτέλεση απαιτεί ευθυγράμμιση ενεργειακής πολιτικής, βιομηχανικής στρατηγικής και πολιτικής ανακύκλωσης. Η ανθεκτικότητα στην παραγωγή αλουμινίου έχει δύο διαστάσεις: βραχυπρόθεσμα, η ενίσχυση της ανακύκλωσης εντός της περιοχής ενισχύει την ασφάλεια εφοδιασμού και μειώνει την κατανάλωση ενέργειας· μακροπρόθεσμα, η στρατηγική αυτονομία εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα ανταγωνιστικής και αξιόπιστης ενέργειας.

Ο Πρέσβης Πάιατ αναφέρθηκε επίσης στις γεωπολιτικές προκλήσεις, τονίζοντας τη σημασία της στήριξης της Ουκρανίας καθώς η Ρωσία συνεχίζει να πλήττει ενεργειακές υποδομές:

«Ήταν σημαντικές οι παρατηρήσεις του Υπουργού Εξωτερικών Espen Barth Eide σχετικά με τις επιθέσεις του Κρεμλίνου σε ενεργειακές υποδομές. Είναι κρίσιμο για όλους μας να διατηρήσουμε τη στήριξη στον ενεργειακό τομέα, ενώ προωθούμε την άμεση εκεχειρία που έχουν ζητήσει η Ουκρανία, οι ΗΠΑ, η Νορβηγία και η ΕΕ. Συγχαρητήρια στο Νορβηγικό ΥΠΕΞ για την ισχυρή ηγεσία στην ομάδα στήριξης του ενεργειακού τομέα G7+ και για τη σταθερή εστίαση στη διάσταση της ενέργειας κατά την απάντηση του NATO στην πλήρη κλίμακα εισβολής της Ρωσίας».

Με την εμπειρία του ως Αναπληρωτής Υπουργός στο Γραφείο Ενεργειακών Πόρων των ΗΠΑ, ανέλυσε τις αδυναμίες των αλυσίδων εφοδιασμού, τον ρόλο των κρίσιμων ορυκτών και τη στρατηγική σημασία της Αρκτικής και της Γροιλανδίας για την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Η παρουσία του κ. Πάιατ υπογράμμισε τη στενή συνεργασία ΗΠΑ–Νορβηγίας, ενισχυόμενη από την κοινή δήλωση του 2023 για ασφαλείς και βιώσιμες αλυσίδες εφοδιασμού και καθαρές τεχνολογίες. Καθ’ όλη τη διάρκεια του φόρουμ, οι συζητήσεις ανέδειξαν την ενεργειακή μετάβαση ως ευκαιρία και πρόκληση ταυτόχρονα για την Ευρώπη και την παγκόσμια κοινότητα.

Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή του ο Αμερικανός Πρέσβης επεσήμανε ότι η ενεργειακή μετάβαση και η ασφάλεια των κρίσιμων ορυκτών δεν είναι μόνο οικονομικής φύσης ζητήματα, αλλά και κεντρικοί παράγοντες γεωπολιτικής σταθερότητας.

Το Oslo Energy Forum 2026 επιβεβαίωσε τη σημασία του ως διεθνές γεγονός υψηλού επιπέδου, με συμμετοχή προσωπικοτήτων όπως ο Πρωθυπουργός της Νορβηγίας Jonas Gahr Støre, ο Υπουργός Εξωτερικών Espen Barth Eide, ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων Eirik Kristoffersen, ο επικεφαλής του Νορβηγικού Ταμείου Πετρελαίου Nicolai Tangen, ο πρώην πρέσβης της Νορβηγίας στην Αθήνα Frode Øyvind Andersen, ο Παγκόσμιος Διευθυντής του Τμήματος Ενέργειας και Εξορυκτικών Βιομηχανιών της World Bank Δημήτριος Παπαθανασίου, καθώς και πρεσβευτές από πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, Ευρώπης και Ασίας. Η παρουσία τους επισφράγισε τη στρατηγική σημασία του φόρουμ για την Ευρώπη, το NATO και τη διεθνή ενεργειακή κοινότητα.

Οι παρεμβάσεις του Πρέσβη Πάιατ, μαζί με τις υψηλού επιπέδου συζητήσεις και τα μηνύματα συνεργασίας, επισφράγισαν τον κρίσιμο ρόλο των κρίσιμων ορυκτών, της στρατηγικής αυτονομίας και της συνεργασίας ΗΠΑ–Νορβηγίας στη νέα παγκόσμια ενεργειακή τάξη.

Πηγή:

Τρέμουν μήπως και ενοχληθεί η κατοχική Τουρκία: Το ΝΑΤΟ δεν ασχολείται με τον στρατηγικό ρόλο της Ελλάδας, ως κόμβου ασφαλείας, στα ανατολικά σύνορα (video)…*

Ο Ναύαρχος Ρόμπερτ Μπάουερ, Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ (αριστερά) και ο Στρατηγός Έιρικ Κριστόφερσεν, Αρχηγός ΓΕΕΘΑ της Νορβηγίας (δεξιά), κατά τη Συνέντευξη Τύπου του ΝΑΤΟ MCC 2023, στο Όσλο, Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2023. Φωτογραφία Hellas Journal.

Τις πλείστες φορές οι ερωτήσεις περιέχουν τις ειδήσεις και οι απαντήσεις είναι του στιλ “άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε”. Αυτό συνέβη στη Διάσκεψη της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ (NATO Military Committee Conference), που πραγματοποιήθηκε στο Όσλο.

Η Hellas Journal ρώτησε εάν η Επιτροπή συζήτησε το νέο ρόλο της Ελλάδας, ως κόμβου ασφαλείας, προς τα ανατολικά σύνορα, όσο και προς τη Βαλκανική ενδοχώρα και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Και επίσης εάν οι Νατοϊκοί φοβούνται ένα πυρηνικό πόλεμο που θα ξεκινήσει με επίθεση της Ρωσίας εναντίον της Νορβηγίας. Για το θέμα αυτό, ο στρατηγός Κριστόφερσεν, Αρχηγός ΓΕΕΘΑ της σκανδιναβικής χώρας, τόνισε ότι η Νορβηγία και η Ρωσία δεν έχουν εμπλακεί σε πόλεμο κατά τα τελευταία χίλια τουλάχιστον χρόνια. Άρα, δεν βλέπει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Ο Ναύαρχος Μπάουερ, Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ, έσπευσε να υπογραμμίσει ότι η Ρωσία γνωρίζει ότι το ΝΑΤΟ δεν συνιστά απειλή. Διότι δεν σκοπεύουμε να τους επιτεθούμε, τόνισε.

Για τη νέα στρατηγική θέση της Ελλάδας, καμώθηκαν πως το θέμα δεν συζητήθηκε. Ο κ. Μπάουερ δήλωσε σχετικά:

“Αναφορικά με το σχόλιό σας περί της Ελλάδας και της Τουρκίας αυτό είναι ένα διμερές ζήτημα, δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά το ΝΑΤΟ, και άρα δεν πρόκειται να σας απαντήσω επ᾽ αυτού”.

Διαβάστε τα ερωτήματα που έθεσε στον Πρόεδρο της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ και στον Νορβηγό Α/ΓΕΕΘΑ, ο ανταποκριτής του Hellas Journal στο Όσλο, Παναγιώτης Παύλος:

  • Hellas Journal:

Σας ευχαριστώ πολύ.

Παναγιώτης Παύλος είναι το όνομά μου, ανταποκριτής του Hellas Journal, από τη Νέα Υόρκη, και το πρώτο σκέλος της ερώτησής μου προς τον Ναύαρχο Bauer, είναι το ακόλουθο:

Εάν κατά την παρούσα Σύνοδο, στο τμήμα το σχετιζόμενο με την ανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας, αναλάβατε ορισμένες πρόνοιες αναφορικά με την ανάδειξη του ρόλου της Ελλάδος ως κόμβου ασφαλείας, τόσον αναφορικά προς τα ανατολικά σύνορα, όσο και προς τη Βαλκανική ενδοχώρα και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Προβλέψεις οι οποίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν ή να επηρεάσουν την ισορροπία ισχύος μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Ο λόγος που το θέτω αυτό είναι διότι βλέπουμε ότι η Τουρκία διατηρεί μια πολύ στενή σχέση με την Ρωσία, η οποία είναι και το αντικείμενο του πολέμου στην Ουκρανία, κάτι το οποίο είναι ασφαλώς οξύμωρο.

Το δεύτερο σκέλος της ερώτησής μου, προς τον Στρατηγό Kristoffersen, αφορά το εάν θεωρείτε ως ενδεχόμενο ένα πόλεμο μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας, και μάλιστα ένα πόλεμο πυρηνικό. 

Αυτό το ρωτώ και σε σχέση με το γεγονός ότι πρόκειται για την πρώτη φορά που η Νορβηγία έχει από πέρυσι, για πρώτη φορά στην ιστορία της, προβεί στην αποστολή όπλων στο εξωτερικό. Αυτό είναι κάτι εντελώς καινούριο για τον νορβηγικό πολιτισμό.

Σας ευχαριστώ.

  • Ναύαρχος Μπάουερ, Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ:

Κατά τη συζήτηση περί εκτελεσιμότητας (executability) δεν μιλήσαμε για συγκεκριμένες δράσεις των εθνών της Συμμαχίας. Διότι οι ρόλοι που τα έθνη μπορούν να διαδραματίσουν στην εκτέλεση των τοπικών σχεδιασμών είναι ποικίλοι. Εκτείνονται από τις διάφορες υπηρεσίες των Ενόπλων Δυνάμεων οι οποίες διαδραματίζουν ένα συγκεκριμένο ρόλο, σε διάφορες υπηρεσίες στις οποίες μπορεί να συγκαταλέγονται ρόλοι διοίκησης ακόμη και για τα κράτη μέλη.

Γνωρίζω, παραδείγματος χάριν, ότι υπάρχει το Σώμα Ταχείας Ανάπτυξης του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα (σσ. NRDC Corps, ΝΑΤΟ Rapid Deployable Corps στο Γ´ Σώμα Στρατού), το οποίο μπορεί να παίξει ρόλο στη διοικητική δομή της χώρας. Αλλά δεν συζητήσαμε ξεχωριστά ανά έθνος για όλα τα εν δυνάμει ζητήματα για τα οποία τα διάφορα κράτη μέλη μπορούν να παίξουν ρόλο κατά την εκτέλεση, κι επομένως ούτε για την Ελλάδα. 

Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα κράτη μέλη ζητούν, ή αναφέρουν, τις δυνατότητες, προκειμένου ο Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής Ευρώπης να γνωρίζει ποιές είναι οι επιλογές, κι εφόσον πρέπει να ληφθεί κάποια απόφαση να είναι ενήμερος για τις διάφορες δυνατότητες.

Αναφορικά με το σχόλιό σας περί της Ελλάδας και της Τουρκίας, αυτό είναι ένα διμερές ζήτημα, δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά το ΝΑΤΟ, και άρα δεν πρόκειται να σας απαντήσω επ᾽ αυτού.

  • Στρατηγός Κριστόφερσεν, Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Νορβηγίας:

Η Νορβηγία και η Ρωσία δεν έχουν εμπλακεί σε πόλεμο κατά τα τελευταία χίλια τουλάχιστον χρόνια. Επομένως, είμαστε η μοναδική γείτων της Ρωσίας χώρα που δεν έχει υπάρξει σε πόλεμο με τη Ρωσία στη νεώτερη ιστορία. Και ο Πρόεδρος Πούτιν γνωρίζει πολύ καλά ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι απειλή κατά της Ρωσίας. Το λέει αυτό, αλλά γνωρίζει ότι δεν απειλούμε τη Ρωσία. Ούτε η Νορβηγία, ούτε η Σουηδία, ή η Φινλανδία, ή η Πολωνία, απειλούμε τη Ρωσία. 

Εάν πίστευε ότι απειλούμε τη Ρωσία, δεν θα είχε μεταφέρει όλα αυτά τα στρατεύματα στην Ουκρανία, για να διεξάγει τον πόλεμο εκεί. Στα δικά μας σύνορα, στη συνοριακή περιοχή υπάρχουν εναπομένουσες δυνάμεις ίσως 20% ή λιγότερο από ότι πριν την 24ηΦεβρουαρίου 2022. Και άρα ο ίδιος έχει αναλάβει το ρίσκο γνωρίζοντας ότι το ΝΑΤΟ δεν απειλεί κανέναν. Και είναι ο Πρόεδρος Πούτιν που τον απασχολεί η Ουκρανία, είναι ο Πρόεδρος Πούτιν που ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο και μπορεί να τον σταματήσει, μπορεί να αποσυρθεί.

Η Νορβηγία είναι μέλος του ΝΑΤΟ από το 1949, και έκτοτε το ΝΑΤΟ έχει προασπίσει την ειρήνη για τους Συμμάχους του, για τα μέλη του. Πρόκειται, επομένως, για μια μακρά περίοδο ειρήνης μεταξύ των μελών του ΝΑΤΟ, την οποία απολαμβάνουμε. Αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει να στηρίξουμε την Ουκρανία. Διότι εάν επιτρέψουμε τώρα αυτό να συμβεί, τότε θα έχουμε αλλάξει και θα έχουμε επιτρέψει στη Ρωσία να ανατρέψει ορισμένους από τους κανόνες που έχουν διασφαλίσει αυτήν την ειρήνη από το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου.

Επομένως, ήταν από πολύ νωρίς που η Νορβηγία αποφάσισε να κινητοποιηθεί από την παροχή μη θανατηφόρας βοήθειας σε αποστολή αντιαρματικών όπλων, μονάδων πυροβολικού, συστημάτων αεράμυνας. Αυτό συνέβη μόλις λίγες εβδομάδες μετά την εισβολή της 24ης Φεβρουαρίου. Και θα συνεχίσουμε. Έχουμε συντάξει ένα πενταετές σχέδιο που έχει εγκριθεί από όλα τα πολιτικά κόμματα στο Κοινοβούλιο και το οποίο μου παρέχει την ισχύ που χρειάζομαι για να υλοποιήσω τον σχεδιασμό τόσο για δωρεές, εκπαίδευση, συνεργασία με τη βιομηχανία, όσο και για την επαναγορά ή την αγορά νέου εξοπλισμού στον νορβηγικό στρατό. Να βελτιώσουμε τα κενά με βάση το τί κάνουμε με την Ουκρανία. Επομένως, προτεραιότητα τώρα, είναι να στηρίξουμε την Ουκρανία για όσο χρόνο χρειαστεί.

  • Ναύαρχος Μπάουερ:

Θα ήθελα να βασιστώ στην απάντηση του στρατηγού Kristoffersen: Όπως λέει, η Ρωσία γνωρίζει ότι το ΝΑΤΟ δεν συνιστά απειλή. Διότι δεν σκοπεύουμε να τους επιτεθούμε. Αλλιώς, θα είχαν απαντήσει εντελώς διαφορετικά στην ένταξη της Φινλανδίας. Αλλά δεν έχουν απαντήσει. Μιλούν γι᾽ αυτό, αλλά δεν το έχουν κάνει, με όρους φυσικούς. 

Ο λόγος για τον οποίο η Ρωσία επιτέθηκε, και το ίδιο ισχύει και για την Ουκρανία, καθώς ούτε η Ουκρανία ήταν απειλή για τη Ρωσία, ο λόγος λοιπόν για τον οποίο επιτέθηκαν στην Ουκρανία ήταν η δημοκρατία, η ελευθερία, το κράτος δικαίου και το γεγονός ότι η Ουκρανία όλο και περισσότερο ήθελε κι επιθυμούσε κι έδειχνε ότι λάμβανε τις δικές της αποφάσεις για το μέλλον της. 

Αυτό ήταν ένας κίνδυνος, είναι ένας κίνδυνος εάν αυτή η δημοκρατία εδραιώνεται ολοένα και περισσότερο. Και αυτό, ξέρετε, συμβαίνει στον πυρήνα της ουκρανικής σκέψης, όπως βλέπουμε. Αυτό αποτελεί κίνδυνο για το καθεστώς Πούτιν. Γιατί τότε και στη Ρωσία οι άνθρωποι μπορεί να αρχίσουν να σκέφτονται το ίδιο.

Το τηλεοπτικό απόσπασμα της Συνέντευξης Τύπου:

Ανταπόκριση από το Όσλο για το Hellas Journal: Παναγιώτης Παύλος.

Πηγή: