Posts

Greece opens a geopolitical bridge to the North – The new ambassador in Reykjavik, opportunities for Athens, the role of Ankara

The new Ambassador of Greece to Oslo, Mr. Efthymios Charlaftis, visited Reykjavik, Iceland, last month and presented his credentials to the President of Iceland, Ms. Halla Tómasdóttir. Under different circumstances, this would simply be the usual practice of Greece’s diplomatic envoy to Norway also representing the country in the North Atlantic island of the Vikings.

However, the Greek Ambassador crossed half the ocean, facing both opportunities and challenges. Although the Icelandic President expressed admiration for ancient Greek civilization, confirmed alignment on major international issues, and acknowledged the potential for further bilateral relations, all of this takes place at a moment when Athens must seriously take into account geopolitical developments and data.

On February 6, the Icelandic government approved Ankara’s request to open a Turkish embassy in Reykjavik, with operations scheduled to begin within the current year. This Turkish move is not coincidental, nor is it related to the small number of Turks living in Iceland.

The geopolitical upgrade of Iceland

Iceland holds major geostrategic value in the North Atlantic due to its position in the GIUK Gap (the passage between Greenland, Iceland, and the United Kingdom), which controls submarine and commercial routes (a choke point). Although it does not maintain a standing army, its existence is decisive for NATO activity in the Arctic (since 2014 NATO presence has increased through surveillance aircraft and anti-submarine capabilities), and its importance is continuously upgraded due to monitoring Russian activity in the region. Its ties with the United States remain strong, while it also plays an important role in environmental policy, research, and sustainable shipping.

New maritime routes make Iceland a potential logistics hub between the Arctic, Europe, and North America. At the same time, the country functions as a strategic gateway to the maritime routes of the Atlantic and the Arctic Circle, with direct relevance to trade routes leading to Asia.

Naturally, the shift of the global geopolitical center of gravity toward the Arctic highlights it as a critical parameter for strategic balance, as Iceland can function as a control point of sea routes, a NATO operational springboard in times of crisis, and a means of strengthening political, economic, and geopolitical cooperation with major powers (the USA, Russia, China).

Turkey in the Arctic: Strategy and benefits

In recent years, Turkey has been attempting a strategic penetration into the North Atlantic and the Arctic, expanding its presence there through Norway (since 2019 it has conducted five TASE – Turkish Arctic Scientific Expeditions), and through active participation in protocols such as the Spitsbergen for the Svalbard Islands (Greece signed the same protocol in 1925, without any active involvement to date).

Iceland is a member of the Arctic Council, in which Turkey participates as an observer state. The new embassy in Reykjavik will provide Ankara with direct access to countries and institutions of Northern Europe, with multiple benefits—commercial, economic, and geopolitical. Furthermore, it will allow Turkey to shape a new framework of influence over Arctic decisions and programs, to actively participate in security, research, and maritime route issues, and to strengthen its international image. In this way, Turkey upgrades its role as a maritime power and expands its strategic interests in the North Atlantic and Arctic regions.

The establishment of the embassy sends a clear message that Ankara seeks a global presence beyond the Mediterranean and the Balkans—given its already active engagement in Africa. It creates a direct channel of political communication with Iceland and a new springboard for bilateral and multilateral diplomacy near Greenland and the broader Arctic region.

In the medium term, it strengthens Turkey’s image as an emerging global diplomatic power in Arctic affairs, new maritime routes, and energy resources. All of this demonstrates that the Turkish embassy in Reykjavik constitutes a strategic step of political, economic, and geostrategic penetration into Northern Europe and the Arctic.

The Greek community in Iceland

The Greek presence in Iceland is small but noteworthy. The first organized migration movements were mainly linked to academic and professional activities, while the economic crisis of the 2010s led to an exponential increase in the Greek population, which today numbers at least 800 people.

In 2004, when Greece lifted the trophy of the European Football Championship, only 8 Greeks living in Reykjavik celebrated there, as recounted by one of them, Antonis Koumouridis, then a resident physician in Iceland and today a plastic surgeon living and working in Norway. Most Greeks in Iceland live in Reykjavik and work in tourism, hospitality, education, and research, while also participating actively in businesses—including even a Greek loukoumades shop—as well as in educational and cultural activities.

Since Greece does not maintain an embassy in Reykjavik, diplomatic relations are covered by the Greek Embassy in Oslo. Over the past 20 years, however, the Icelandic philhellene Rafn Alexander Sigurdsson, Greek Honorary Consulate in Iceland, has significantly contributed to strengthening bilateral relations, supporting the Greek community and acting as a bridge between the two countries.

In 2017, during the visit there of Ecumenical Patriarch Bartholomew and Metropolitan Cleopas of Sweden, the foundations were laid for the Greek Orthodox parish of Apostle Bartholomew in Reykjavik, under the jurisdiction of the Metropolis of Sweden and All Scandinavia, recognized by the Icelandic authorities. Despite its establishment, however, the spiritual needs of Greeks remain significant, as there is no permanent or regular priestly presence.

At present, Greece maintains limited contact with Icelandic universities through programs such as Erasmus. At a time when Turkey possesses structures such as the national DEHUKAM Center for Maritime Law and Sea Studies, and systematically seeks to establish footholds to challenge the status quo in the Aegean and the Eastern Mediterranean, Greece urgently needs to utilize the opportunities provided by its diaspora and the Greek shipping industry.

Air and cultural connection Athens – Reykjavik

The restoration of the direct air connection between Athens and Reykjavik, which was suspended two years ago due to the bankruptcy of the carrier Play OG, is a critical factor for strengthening Greece–Iceland relations. A possible new connection would bring multiple benefits: it would boost tourism and Icelandic visits to Greece, promote bilateral economic and commercial relations, facilitate students and entrepreneurs, and ensure better service for the needs of Greeks living in Iceland, while also increasing the international footprint of Greek airlines.

The historical and cultural dimension further strengthens the importance of Greece for the “Frozen Island,” and vice versa. Greece is particularly beloved by Icelanders: Iceland is referred to as Thule by Pytheas of Massalia and Pliny, while Icelandic mentality is so similar to the Greek that Icelanders have been described as “the Mediterranean’s of the North.”

It is no coincidence that a favorite Greek song of Icelandic philosophy professor at the University of Oslo and internationally leading expert on Plotinus, Eyjólfur Kjalar Emilsson, is “The Train Leaves at Eight”, with lyrics by Manos Eleftheriou and music by Mikis Theodorakis. This cultural familiarity makes closer ties between the two countries both natural and strategically beneficial.

Source:

https://www.tovima.com/world/reykjavik-the-value-of-iceland-for-greece-and-turkeys-strategy-in-the-arctic/

Σε αυτήν την ωριαία ραδιοφωνική συζήτηση με τον Γιώργο Σαχίνη, στο Ράδιο 98.4, τη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026, ο Παναγιώτης Παύλος, ερευνητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, προβαίνει σε μια διαφορετική ανάγνωση των εξελίξεων στον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν.

Αναφερόμενος στη γενικότερη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή και τη Δυτική Ασία, εξηγεί γιατί είναι εξίσου σημαντική στην ανάλυση και η “θεολογία” της ισχύος, όταν μάλιστα εμφανίζεται απέναντι στο σύστημα του Ιράν με τις θεοκρατικές αντιλήψεις αυτό που ο Π. Παύλος αποκαλεί «δυτική εκδοχή τζιχάντ», κατά την οποία οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το Ιράν ως “δαίμονα” της ανθρωπότητας. Ενώ αίσθηση προκαλούν και όσα επισημαίνει σε αυτές τις συνθήκες για την Ελλάδα.

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ:

https://youtu.be/DFrGFArDF10?is=FR3Zn_I5QDYrOAoT

Πηγή:

https://www.neakriti.gr/kosmos/2169337_p-paylos-i-antimetopisi-toy-iran-apo-tis-ipa-israil-os-daimona-tis-anthropotitas-kai

Το Σάββατο 21 Μαρτίου 2026, είχα τη χαρά και την τιμή να είμαι προσκεκλημένος να συζητήσουμε με την οικοδέσποινα της εκπομπής REVIEW, στην τηλεόραση της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ, Ιρένα Αργύρη, τον πόλεμο στο Ιράν.

Ειδικότερα, εστιάσαμε σε μια σειρά κρίσιμων θεμάτων και παραμέτρων:

1. Το πολιτισμικό υπόβαθρο της κρίσης στη Μέση Ανατολή και τη Μεσοποταμία.

2. Οι κοσμοαντιλήψεις και ανθρωπότυποι Δύσης και Ανατολής που συγκρούονται στο πεδίο του Ιράν.

3. Η έννοια της θρησκείας στην Ανατολή και Δύση και η εναωμάτωσή της στην πολιτική.

4. Η επίθεση στο Ιράν ως νέα εκδοχή Σταυροφοριών.

5. Η έννοια του χρόνου σε Ανατολή και Δύση και η επίδρασή της στη χάραξη στρατηγικής των “παικτών”.

6. Ο Δυτικός Ορθολογισμός στη γεωπολιτική και οι δυνατότητες επίλυσης της σύγκρουσης μεταξύ Δύσης και Ανατολής.

7. Ο ρόλος της Ελλάδος: τί είναι η Ελλάδα για τους γείτονες, τον πολιτισμό, τη δύση και για την ανατολή, και κυρίως τους ίδιους τους Έλληνες. Τι είμαστε, τι νομίζουμε ότι είμαστε, τι πρέπει να είμαστε, πώς πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και συνεπώς πώς πρέπει να πορευθεί ο Ελληνισμός.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη από αυτόν τον σύνδεσμο:

https://youtu.be/ZsSjWZioNNU?is=G3zsuH4BANqLa-8J

Σε αυτό το επεισόδιο του νορβηγικού Podcast Praktverk συναντάμε στο Όσλο τον Νορβηγό Ορθόδοξο ιερέα π. Johannes Solberg και τον Έλληνα ερευνητή φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο Panagiotis Pavlos σε μια συζήτηση για τον Χριστό Παντοκράτορα — όχι μόνο ως τον Κυρίαρχο των πάντων, αλλά ως Εκείνον που βαστάζει, στηρίζει και διακονεί ολόκληρη την κτίση.

Η συζήτηση είναι στα Νορβηγικά αλλά μπορείτε να ενεργοποιήσετε ελληνικούς υπότιτλους σε προβολή YouTube από τον υπολογιστή σας.

Χρονικά σημεία:

00:00 Χριστός Παντοκράτωρ – κυρίαρχος των πάντων και διάκονος
00:33 Παρουσίαση του Panagiotis Pavlos
01:26 Φιλοσοφία, μουσική και βυζαντινή ψαλτική
05:04 Βυζαντινή μουσική, λαϊκή μουσική και παράδοση
08:38 Νορβηγία, Ελλάδα και εθνικός χαρακτήρας
12:45 Ιεραρχία, αυθεντία και οι συγκρούσεις της εποχής μας
16:20 Η χριστιανική εξουσία ως ταπείνωση
20:24 Παντοκράτωρ, Ecce Homo και σύγχρονες παρεξηγήσεις
23:40 Ο νοετικός άνθρωπος και η απώλεια της μυστικής εμπειρίας
27:15 Ορθολογισμός, μεταμοντερνισμός και αγώνας για εξουσία
32:36 Η Ελλάδα ανάμεσα στην πίστη, την παράδοση και τη νεωτερικότητα
33:02 Στηρίξτε το «Tro i tiden» μέσω VIPPS
36:30 Ηθική των σχέσεων, πολιτική και πολιτισμική σύγκρουση
45:10 Είναι ο Χριστός πραγματικά η αλήθεια για εμάς;
48:35 Αλήθεια, κοινότητα και εκκλησία
52:15 Η Ενσάρκωση και η μεταμόρφωση του κόσμου
55:10 Ο σκοπός της ζωής, ο θάνατος και η οντολογική θεραπεία
57:50 Κοινότητα, αλήθεια και η ταυτότητα του ανθρώπου
01:07:28 Ο Παντοκράτωρ με ανοιχτές αγκάλες
01:08:40 Ταπείνωση, ηγεσία και αληθινή αυθεντία
01:11:15 Πόνος, κακό και ο δρόμος προς την ταπείνωση
01:13:03 Επίλογος

Η συζήτηση ξεκινά από τη σύγχρονη αναστάτωση γύρω από την ιεραρχία, την αυθεντία, την εξουσία και τη νομιμότητα, και εισέρχεται στην πρόσφατη δημόσια συζήτηση μεταξύ του Asle Toje και της Hilde Sandvik για τον Χριστό Παντοκράτορα σε αντιπαραβολή με το Ecce Homo — τον Χριστό ως τον πάσχοντα και ευάλωτο. Ποια εικόνα του Χριστού αναδύεται σήμερα στο πολιτικό τοπίο; Ένας Θεός δύναμης ή αυτοθυσίας, όπως αναρωτιέται η Sandvik;

Συμμετέχουν:
Audun Janøy
πατήρ Johannes Solberg
Panagiotis Pavlos

Ηχητική επεξεργασία και συνεργασία: Daniel Brew.

Πηγή:

https://youtu.be/9LVR-ZJlykM?is=prVoehCkixeB2gVQ

Discussions focused on resilience in critical mineral supply chains, strategic autonomy in materials such as aluminium, and the role of energy policy in industrial resilience.

The Oslo Energy Forum 2026 concluded at the historic Holmenkollen venue under this year’s theme “Energy and Security in Unpredictable Times – A New Global Order?”, bringing together the international community to discuss the challenges and opportunities of the global energy transition.

Former U.S. Ambassador to Greece, Geoffrey R. Pyatt, now Senior Managing Director of Energy and Critical Minerals at McLarty Associates, stood out for his interventions on the strategic importance of critical minerals, transatlantic cooperation, energy security, and the geopolitical dimensions of the current energy crisis.

Reflecting on the longstanding U.S.–Norway energy partnership, Pyatt said:

“Four years ago, when Russia began curtailing gas deliveries to Europe as part of a hybrid strategy for the full scale invasion of Ukraine, it was Norwegian pipeline gas and American LNG that came to the rescue. Later, I had the honor of co-chairing, along with Petroleum and Energy Minister Terje Aasland, the US – Norway Energy and Climate Dialogue, where we deepened cooperation on energy security, critical mineral supply chains, and support for Ukraine. Against this background, I was thrilled to be part of the Oslo Energy Forum this week.”

Pyatt participated in the panels “The Role of Critical Minerals and Materials” alongside Landon Derentz, Vice President for Energy and Infrastructure at the Atlantic Council, and Eivind Kallevik, President and CEO of Norsk Hydro, as well as “Challenges for the Energy Industry” with Jason Bordoff, Founding Director of Columbia University’s CGEP (Center on Global Energy Policy), and Vijay Swarup, former Senior Director for Climate Strategy and Technology.

Discussions focused on resilience in critical mineral supply chains, strategic autonomy in materials such as aluminium, and the role of energy policy in industrial resilience. A key takeaway was that moving from ambition to implementation requires alignment of energy policy, industrial strategy, and recycling policies. Aluminium resilience has two dimensions: in the short term, increasing in-region recycling strengthens supply security and reduces energy consumption; in the long term, strategic autonomy depends on competitive and reliable energy supply.

Addressing geopolitical challenges, Pyatt emphasized the importance of continuing support for Ukraine as Russia continues to target energy infrastructure:

“Minister of Foreign Affairs Espen Barth Eide made important remarks on Kremlin attacks on energy infrastructure. It is critical for all of us to sustain support for the energy sector while pushing for the immediate ceasefire urged by Ukraine, the U.S., Norway, and the EU. Kudos to Norway’s MFA for strong leadership in the G7+ energy sector support group and for consistently highlighting the energy dimension of NATO’s response to Russia’s full-scale invasion.”

Drawing on his experience as Assistant Secretary in the U.S. Bureau of Energy Resources, Pyatt analyzed vulnerabilities in supply chains, the role of critical minerals, and the strategic importance of the Arctic and Greenland for Europe and the U.S. His presence highlighted the close U.S.–Norway cooperation in energy and critical minerals, reinforced by the 2023 joint declaration on secure and sustainable supply chains and clean energy technologies. Throughout the forum, discussions showcased the energy transition as both an opportunity and a challenge for Europe and the global community.

Concluding his talk, Pyatt stressed the fact that energy transition and critical mineral security are not just economic issues, but are central to geopolitical stability.

The Oslo Energy Forum 2026 reaffirmed its status as a high-level international event, with participation from Norwegian Prime Minister Jonas Gahr Støre, Foreign Minister Espen Barth Eide, Chief of Defence Eirik Kristoffersen, the head of the Norwegian Oil Fund Nicolai Tangen, former Norwegian Ambassador to Greece Frode Øyvind Andersen, the Global Director for the World Bank’s Energy and Extractives Global Department Demetrios Papathanasiou, and ambassadors from countries across Latin America, Europe, and Asia. Their presence underscored the forum’s strategic significance for Europe, NATO, and the international energy community.

Pyatt’s interventions, together with the high-level discussions and messages of collaboration, underscored the critical role of critical minerals, strategic autonomy, and U.S.–Norway cooperation in shaping the new global energy order.

Source:

https://www.tovima.com/climate/geoffrey-pyatt-at-oslo-energy-forum-2026-critical-minerals-aluminium-and-energy-security/

Εκτενές αφιέρωμα στα τρία χρόνια από το συγκλονιστικό δυστύχημα στα Τέμπη, δημοσίευσε το μεγαλύτερο ανεξάρτητο Νορβηγικό μέσο ενημέρωσης Document, με έδρα το Όσλο.

Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026, δημοσίευσε συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στην απεσταλμένη στην Αθήνα δημοσιογράφο του Document, Elena Angelina Figenschau, η οποία συνομίλησε με την ίδια, θέτοντάς της καίρια ερωτήματα.

Η συνέντευξη, στην οποία η Μαρία Καρυστιανού απαντά στα ελληνικά, δημοσιεύθηκε τόσο στο νορβηγικό όσο και στο αγγλικό κανάλι του Document, και αναπαρήχθη ήδη από διάφορες ενημερωτικές ιστοσελίδες στην Ελλάδα, όπως το ειδησεογραφικό πόρταλ του Παντελή Σαββίδη, Ανιχνεύσεις.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού, εδώ:

https://youtu.be/DJlYAemACo0?is=4WlzT_uRM8d6TUPu

Πηγή:

https://www.document.news/editorials/2026/02/tempi-train-disaster-3-years-later-maria-karystianou-breaks-the-silence-on-corruption-in-greece

Η Ελλάδα ανοίγει γεωπολιτική γέφυρα στον Βορρά – Ο νέος πρέσβης στο Ρέικιαβικ, οι ευκαιρίες για Αθήνα, ο ρόλος της Άγκυρας

Το Ρέικιαβικ της Ισλανδίας επισκέφθηκε την προηγούμενη εβδομάδα (σ. 18/2/2026) ο νέος Πρέσβης της Ελλάδας στο Όσλο, κ. Ευθύμιος Χαρλαύτης, και επέδωσε τα διαπιστευτήριά του στην Πρόεδρο της Ισλανδίας, κα Halla Tómasdóttir. Υπό άλλες συνθήκες, θα επρόκειτο απλώς για τη συνήθη πρακτική ο εκάστοτε διπλωματικός απεσταλμένος της Ελλάδας στη Νορβηγία να διεκπεραιώνει την εκπροσώπηση της χώρας μας στο βορειοατλαντικό νησί των Βίκινγκ.

Πλην όμως, ο Έλληνας Πρέσβης διέσχισε τον μισό ωκεανό αντιμέτωπος με ευκαιρίες αλλά και προκλήσεις. Μπορεί η Ισλανδή Πρόεδρος να του εξέφρασε το θαυμασμό της για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, να επιβεβαίωσε συναντίληψη στα μείζονα διεθνή ζητήματα και να συνομολόγησε τις δυνατότητες περαιτέρω εμβάθυνσης των διμερών σχέσεων, ωστόσο αυτά συμβαίνουν σε μια συγκυρία κατά την οποία η Αθήνα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη γεωπολιτικά δεδομένα και εξελίξεις.

Στις 6 Φεβρουαρίου, η ισλανδική κυβέρνηση ενέκρινε το αίτημα της Άγκυρας για το άνοιγμα τουρκικής πρεσβείας στο Ρέικιαβικ, με χρονοδιάγραμμα έναρξης λειτουργίας μέσα στο τρέχον έτος. Η κίνηση αυτή της Τουρκίας δεν είναι τυχαία, ούτε σχετίζεται με τον μικρό αριθμό Τούρκων που ζουν στην Ισλανδία.

Η γεωπολιτική αναβάθμιση της Ισλανδίας

Η Ισλανδία έχει μεγάλη γεωστρατηγική αξία στον βόρειο Ατλαντικό λόγω της θέσης της στο GIUK Gap (πέρασμα μεταξύ Γροιλανδίας, Ισλανδίας και Ηνωμένου Βασιλείου) που ελέγχει υποβρύχια και εμπορικές διαδρομές (choke point). Παρότι δεν διαθέτει μόνιμο στρατό, η ύπαρξή της είναι καθοριστική για τη δραστηριότητα του ΝΑΤΟ στην Αρκτική (από το 2014 η νατοϊκή παρουσία είναι αυξημένη σε αεροσκάφη επιτήρησης και ανθυποβρυχιακά μέσα), και η θέση της αναβαθμίζεται διαρκώς λόγω της παρακολούθησης της ρωσικής δραστηριότητας στην περιοχή. Οι δεσμοί της με τις ΗΠΑ παραμένουν ισχυροί ενώ διαδραματίζει σημαντικό ρόλο σε περιβαλλοντική πολιτική, έρευνα και βιώσιμη ναυτιλία.

Οι νέες θαλάσσιες οδοί καθιστούν την Ισλανδία δυνητικό κόμβο logistics μεταξύ Αρκτικής, Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής. Παράλληλα, η χώρα λειτουργεί ως στρατηγική πύλη στους θαλάσσιους δρόμους του Ατλαντικού και του Αρκτικού Κύκλου, με άμεση συνάφεια προς τις εμπορικές διαδρομές που οδηγούν στην Ασία.

Εύλογα, η μετατόπιση του διεθνούς γεωπολιτικού κέντρου βάρους στην Αρκτική την αναδεικνύει σε κρίσιμη παράμετρο για τη στρατηγική ισορροπία, καθώς η Ισλανδία μπορεί να λειτουργεί ως σημείο ελέγχου θαλάσσιων διαδρομών, εφαλτήριο νατοϊκών δυνάμεων σε περιόδους κρίσης και μέσο ενίσχυσης πολιτικής, οικονομικής και γεωπολιτικής συνεργασίας με ισχυρές χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα).

Η Τουρκία στην Αρκτική: Στρατηγική και οφέλη

Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία επιχειρεί στρατηγική διείσδυση στον βόρειο Ατλαντικό και την Αρκτική, επεκτείνοντας την εκεί παρουσία της μέσω της Νορβηγίας (από το 2019 έχει πραγματοποιήσει πέντε ΤASE — Τουρκικές Αρκτικές Ερευνητικές Αποστολές), και με ενεργό συμμετοχή σε πρωτόκολλα όπως το Spitsbergen για τα νησιά Svalbard (η Ελλάδα έχει υπογράψει το ίδιο πρωτόκολλο το 1925, χωρίς να έχει ενεργή δραστηριότητα ως τώρα).

Η Ισλανδία είναι μέλος του Αρκτικού Συμβουλίου, στο οποίο η Τουρκία συμμετέχει ως χώρα παρατηρητής. Η νέα πρεσβεία στο Ρέικιαβικ θα παρέχει στην Άγκυρα άμεση πρόσβαση σε χώρες και θεσμούς της βόρειας Ευρώπης, με πολλαπλά οφέλη – εμπορικά, οικονομικά και γεωπολιτικά. Επιπλέον, θα επιτρέψει στη γείτονα να διαμορφώσει νέο πλαίσιο επιρροής σε αποφάσεις και προγράμματα για την Αρκτική, να συμμετάσχει ενεργά σε ζητήματα ασφαλείας, έρευνας και θαλάσσιων οδών και να ενισχύσει τη διεθνή εικόνα της. Έτσι, η Τουρκία αναβαθμίζει τον ρόλο της ως ναυτιλιακή δύναμη και διευρύνει τα στρατηγικά της συμφέροντα στον βορειοατλαντικό και αρκτικό χώρο.

Η ίδρυση της πρεσβείας εκπέμπει το σαφές μήνυμα ότι η Άγκυρα επιδιώκει παγκόσμια παρουσία πέραν της Μεσογείου και των Βαλκανίων – δεδομένης ήδη της έντονης δραστηριότητάς της στην Αφρική. Δημιουργεί δίαυλο άμεσης πολιτικής επικοινωνίας με την Ισλανδία και νέο εφαλτήριο διμερούς και πολυμερούς διπλωματίας κοντά στη Γροιλανδία και τον ευρύτερο αρκτικό χώρο.

Μεσοπρόθεσμα, ενισχύει την εικόνα της Τουρκίας ως ανερχόμενης παγκόσμιας διπλωματικής δύναμης σε ζητήματα Αρκτικής, νέων θαλάσσιων διαδρομών και ενεργειακών πόρων. Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι η τουρκική πρεσβεία στο Ρέικιαβικ αποτελεί στρατηγικό βήμα πολιτικής, οικονομικής και γεωστρατηγικής διείσδυσης στον βορρά της Ευρώπης και την Αρκτική.

Η ελληνική κοινότητα στην Ισλανδία

Η ελληνική παρουσία στην Ισλανδία είναι μικρή αλλά αξιοσημείωτη. Οι πρώτες οργανωμένες μεταναστευτικές κινήσεις σχετίζονταν κυρίως με ακαδημαϊκές και επαγγελματικές δραστηριότητες, ενώ η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 2010 οδήγησε σε εκθετική αύξηση της παρουσίας των Ελλήνων που σήμερα αριθμούν τουλάχιστον 800 ψυχές.

Το 2004 όταν η Ελλάδα σήκωσε το τρόπαιο του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, στο Ρέικιαβικ πανηγύρισαν οι μόλις 8 Έλληνες που ζούσαν τότε εκεί, όπως διηγείται ένας εξ αυτών, ο Αντώνης Κουμουρίδης, τότε ειδικευόμενος ιατρός στην Ισλανδία και σήμερα πλαστικός χειρουργός που ζει κι εργάζεται στη Νορβηγία. Οι περισσότεροι Έλληνες της Ισλανδίας ζουν στο Ρέικιαβικ και εργάζονται στον τουρισμό, την εστίαση, την εκπαίδευση και την έρευνα, ενώ συμμετέχουν ενεργά σε επιχειρήσεις – ανάμεσά τους υπάρχει ακόμη και ελληνικό λουκουματζίδικο – και σε εκπαιδευτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Δεδομένου ότι Ελλάδα δεν διατηρεί πρεσβεία στο Ρέικιαβικ, οι διπλωματικές σχέσεις καλύπτονται από την Πρεσβεία της Ελλάδας στο Όσλο. Τα τελευταία 20 χρόνια, ωστόσο, ο Ισλανδός φιλέλληνας Rafn Alexander Sigurðsson, Επίτιμος Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στην Ισλανδία, έχει συμβάλει σημαντικά στην ενίσχυση των διμερών σχέσεων, υποστηρίζοντας την ελληνική κοινότητα και λειτουργώντας ως γέφυρα μεταξύ των δύο χωρών.

Το 2017, κατά την εκεί επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου και του Μητροπολίτη Σουηδίας κ. Κλεόπα, τέθηκαν τα θεμέλια της ελληνορθόδοξης ενορίας του Αποστόλου Βαρθολομαίου στο Ρέικιαβικ, υπό τη δικαιοδοσία της Μητρόπολης Σουηδίας και Πάσης Σκανδιναβίας, με αναγνώριση από τις ισλανδικές αρχές. Παρά την ίδρυσή της ωστόσο, οι πνευματικές ανάγκες των Ελλήνων παραμένουν μεγάλες, καθώς δεν υπάρχει μόνιμη ή τακτική παρουσία ιερέα.

Προς παρόν, η χώρα μας διατηρεί περιορισμένες επαφές με πανεπιστήμια της Ισλανδίας μέσω προγραμμάτων όπως το Erasmus. Την ώρα που η Τουρκία, διαθέτει δομές όπως το Εθνικό Κέντρο DEHUKAM για τη Θάλασσα και το Δίκαιο της Θάλασσας, και επιχειρεί μεθοδικά την εδραίωση ερεισμάτων για ανατροπή του status quo στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα επείγει να εκμεταλλευθεί τις δυνατότητες που της παρέχει ο μετανάστης Ελληνισμός και ο ελληνικός εφοπλισμός.

Αεροπορική και πολιτισμική σύνδεση Αθήνας – Ρέικιαβικ

Η αποκατάσταση της απευθείας αεροπορικής σύνδεσης Αθήνας – Ρέικιαβικ, που είχε διακοπεί προ διετίας λόγω πτώχευσης του αερομεταφορέα Play OG, αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την ενίσχυση των σχέσεων Ελλάδας – Ισλανδίας. Ενδεχόμενη νέα σύνδεση θα αποφέρει πολλαπλά οφέλη: θα ενισχύσει τον τουρισμό και την επίσκεψη Ισλανδών στην Ελλάδα, θα προωθήσει τις διμερείς οικονομικές και εμπορικές σχέσεις, θα διευκολύνει φοιτητές και επιχειρηματίες και θα διασφαλίσει καλύτερη εξυπηρέτηση των αναγκών των Ελλήνων ομογενών που ζουν στην Ισλανδία, αυξάνοντας παράλληλα το διεθνές αποτύπωμα ελληνικών αεροπορικών εταιρειών.

Η ιστορική και πολιτισμική διάσταση ενισχύει τη σημασία της Ελλάδας για το «Παγωμένο Νησί», και αντιστρόφως. Η χώρα μας είναι ιδιαίτερα αγαπητή στους Ισλανδούς: η Ισλανδία αναφέρεται ως Θούλη από τον Πυθέα τον Μασσαλιώτη και τον Πλίνιο, ενώ η νοοτροπία των Ισλανδών μοιάζει τόσο με την ελληνική, ώστε να έχουν χαρακτηριστεί «οι Μεσόγειοι του Βορρά».

Δεν είναι τυχαίο ότι αγαπημένο ελληνικό τραγούδι του Ισλανδού καθηγητή φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και κορυφαίου διεθνώς ειδικού στον Πλωτίνο, Eyjólfur Kjalar Emilsson, είναι «Το τρένο φεύγει στις οκτώ» σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Αυτή η πολιτισμική οικειότητα καθιστά απολύτως φυσιολογική και στρατηγικά ωφέλιμη τη στενότερη σύνδεση των δύο χωρών.

Πηγή:

https://www.tovima.gr/2026/03/01/world/reikiavik-i-aksia-tis-islandias-gia-tin-ellada-kai-i-stratigiki-tis-tourkias-stin-arktiki/

Στο Όσλο ολοκληρώθηκε το Oslo Energy Forum 2026, με τον Τζέφρι Πάιατ να τονίζει τον κρίσιμο ρόλο των ορυκτών, της ενεργειακής ασφάλειας και της συνεργασίας ΗΠΑ–Νορβηγίας στη νέα γεωπολιτική τάξη

Ολοκληρώθηκε προχθές (σ. Πέμπτη, 12/2/2026) στο Όσλο το Oslo Energy Forum 2026 με θέμα: «Ενέργεια και ασφάλεια σε αβέβαιους καιρούς – Μια νέα παγκόσμια τάξη;», στο ιστορικό χώρο του Holmenkollen, όπου η διεθνής κοινότητα συζήτησε τις προκλήσεις και τις προοπτικές της παγκόσμιας ενεργειακής μετάβασης.

Ο πρώην Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, και πλέον Ανώτερος Διευθυντής του Τμήματος Ενέργειας και Κρίσιμων Ορυκτών στην McLarty Associates, ξεχώρισε με τις παρεμβάσεις του για τη στρατηγική σημασία των κρίσιμων ορυκτών, τη διατλαντική συνεργασία, την ενεργειακή ασφάλεια και τη γεωπολιτική διάσταση της ενεργειακής κρίσης.

Αναφερόμενος στη μακροχρόνια συνεργασία ΗΠΑ–Νορβηγίας, ο Πάιατ τόνισε:

«Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν η Ρωσία άρχισε να περιορίζει τις παραδόσεις φυσικού αερίου προς την Ευρώπη στο πλαίσιο μιας υβριδικής στρατηγικής για την πλήρη εισβολή στην Ουκρανία, το νορβηγικό αγωγό φυσικού αερίου και το αμερικανικό LNG ήρθαν στη διάσωση. Αργότερα, είχα την τιμή να συνσυντονίσω, μαζί με τον Υπουργό Πετρελαίου και Ενέργειας Terje Aasland, τον Διάλογο ΗΠΑ–Νορβηγίας για Ενέργεια και Κλίμα, όπου εμβαθύναμε τη συνεργασία στην ενεργειακή ασφάλεια, τις αλυσίδες εφοδιασμού κρίσιμων ορυκτών και τη στήριξη στην Ουκρανία. Με αυτό το υπόβαθρο, ήταν μεγάλη μου χαρά να συμμετάσχω στο Oslo Energy Forum αυτή την εβδομάδα.»

Ο κ. Πάιατ συμμετείχε στα πάνελ: «Ο ρόλος των κρίσιμων ορυκτών και υλικών» μαζί με τον Landon Derentz, Αντιπρόεδρο Ενέργειας και Υποδομών στο Atlantic Council, και τον Eivind Kallevik, Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο της Norsk Hydro, και «Προκλήσεις για τη Βιομηχανία Ενέργειας» με τον Jason Bordoff, Ιδρυτικό Διευθυντή του CGEP (Κέντρο για την Παγκόσμια Ενεργειακή Πολιτική) του Πανεπιστημίου Columbia, και τον Vijay Swarup, πρώην Ανώτερο Διευθυντή Στρατηγικής για το Κλίμα και την Τεχνολογία.

Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στην ανθεκτικότητα των αλυσίδων εφοδιασμού κρίσιμων ορυκτών, στη στρατηγική αυτονομία σε υλικά όπως το αλουμίνιο και στον ρόλο της ενεργειακής πολιτικής για τη βιομηχανική ανθεκτικότητα. Ένα βασικό συμπέρασμα ήταν ότι η μετάβαση από τη φιλοδοξία στην εκτέλεση απαιτεί ευθυγράμμιση ενεργειακής πολιτικής, βιομηχανικής στρατηγικής και πολιτικής ανακύκλωσης. Η ανθεκτικότητα στην παραγωγή αλουμινίου έχει δύο διαστάσεις: βραχυπρόθεσμα, η ενίσχυση της ανακύκλωσης εντός της περιοχής ενισχύει την ασφάλεια εφοδιασμού και μειώνει την κατανάλωση ενέργειας· μακροπρόθεσμα, η στρατηγική αυτονομία εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα ανταγωνιστικής και αξιόπιστης ενέργειας.

Ο Πρέσβης Πάιατ αναφέρθηκε επίσης στις γεωπολιτικές προκλήσεις, τονίζοντας τη σημασία της στήριξης της Ουκρανίας καθώς η Ρωσία συνεχίζει να πλήττει ενεργειακές υποδομές:

«Ήταν σημαντικές οι παρατηρήσεις του Υπουργού Εξωτερικών Espen Barth Eide σχετικά με τις επιθέσεις του Κρεμλίνου σε ενεργειακές υποδομές. Είναι κρίσιμο για όλους μας να διατηρήσουμε τη στήριξη στον ενεργειακό τομέα, ενώ προωθούμε την άμεση εκεχειρία που έχουν ζητήσει η Ουκρανία, οι ΗΠΑ, η Νορβηγία και η ΕΕ. Συγχαρητήρια στο Νορβηγικό ΥΠΕΞ για την ισχυρή ηγεσία στην ομάδα στήριξης του ενεργειακού τομέα G7+ και για τη σταθερή εστίαση στη διάσταση της ενέργειας κατά την απάντηση του NATO στην πλήρη κλίμακα εισβολής της Ρωσίας».

Με την εμπειρία του ως Αναπληρωτής Υπουργός στο Γραφείο Ενεργειακών Πόρων των ΗΠΑ, ανέλυσε τις αδυναμίες των αλυσίδων εφοδιασμού, τον ρόλο των κρίσιμων ορυκτών και τη στρατηγική σημασία της Αρκτικής και της Γροιλανδίας για την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Η παρουσία του κ. Πάιατ υπογράμμισε τη στενή συνεργασία ΗΠΑ–Νορβηγίας, ενισχυόμενη από την κοινή δήλωση του 2023 για ασφαλείς και βιώσιμες αλυσίδες εφοδιασμού και καθαρές τεχνολογίες. Καθ’ όλη τη διάρκεια του φόρουμ, οι συζητήσεις ανέδειξαν την ενεργειακή μετάβαση ως ευκαιρία και πρόκληση ταυτόχρονα για την Ευρώπη και την παγκόσμια κοινότητα.

Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή του ο Αμερικανός Πρέσβης επεσήμανε ότι η ενεργειακή μετάβαση και η ασφάλεια των κρίσιμων ορυκτών δεν είναι μόνο οικονομικής φύσης ζητήματα, αλλά και κεντρικοί παράγοντες γεωπολιτικής σταθερότητας.

Το Oslo Energy Forum 2026 επιβεβαίωσε τη σημασία του ως διεθνές γεγονός υψηλού επιπέδου, με συμμετοχή προσωπικοτήτων όπως ο Πρωθυπουργός της Νορβηγίας Jonas Gahr Støre, ο Υπουργός Εξωτερικών Espen Barth Eide, ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων Eirik Kristoffersen, ο επικεφαλής του Νορβηγικού Ταμείου Πετρελαίου Nicolai Tangen, ο πρώην πρέσβης της Νορβηγίας στην Αθήνα Frode Øyvind Andersen, ο Παγκόσμιος Διευθυντής του Τμήματος Ενέργειας και Εξορυκτικών Βιομηχανιών της World Bank Δημήτριος Παπαθανασίου, καθώς και πρεσβευτές από πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, Ευρώπης και Ασίας. Η παρουσία τους επισφράγισε τη στρατηγική σημασία του φόρουμ για την Ευρώπη, το NATO και τη διεθνή ενεργειακή κοινότητα.

Οι παρεμβάσεις του Πρέσβη Πάιατ, μαζί με τις υψηλού επιπέδου συζητήσεις και τα μηνύματα συνεργασίας, επισφράγισαν τον κρίσιμο ρόλο των κρίσιμων ορυκτών, της στρατηγικής αυτονομίας και της συνεργασίας ΗΠΑ–Νορβηγίας στη νέα παγκόσμια ενεργειακή τάξη.

Πηγή:

https://www.tovima.gr/2026/02/14/world/tzefri-paiat-sto-oslo-energy-forum-2026-krisima-orykta-alouminio-kai-energeiaki-asfaleia/

Η Πρεσβεία της Ελλάδος στο Όσλο τίμησε για πρώτη φορά τον θεσμό μετά την απόφαση της UNESCO

Τον ιστορικό, πρώτο επίσημο εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας, μετά την απόφαση της UNESCO στις 14 Απριλίου και την επικύρωσή της στις 12 Νοεμβρίου 2025, τίμησε, χθες Κυριακή, η Πρεσβεία της Ελλάδος στο Όσλο με πρωτοβουλία του νέου Πρέσβη της Ελλάδος στη Νορβηγία, κ. Ευθύμιου Χαρλαύτη, σε συνεργασία με το Ελληνικό Σχολείο του Όσλο. Η επιλογή της 9ης Φεβρουαρίου για την παγκόσμια αναγνώριση της ελληνικής γλώσσας έχει αφενός σαφώς συμβολικό χαρακτήρα, καθώς συνδέεται με τη μνήμη του εθνικού ποιητή της Ελλάδος και ακραιφνούς υμνητή του παγκόσμιου αγαθού της Ελευθερίας του ανθρώπου, Διονυσίου Σολωμού, ο οποίος πέθανε στη Ζάκυνθο σαν σήμερα το 1857. Αφετέρου, αναδεικνύει την ιστορική συνέχεια και τον πανανθρώπινο πλούτο της ελληνικής γλώσσας και σκέψης.

Σε μια σεμνή τελετή, αντάξια, ωστόσο, του πνευματικού φορτίου της ελληνικής γλώσσας και του μυσταγωγικού ήθους της, μαθητές του Ελληνικού Σχολείου απήγγειλαν αποσπάσματα ελληνικής ποίησης, από την εποχή του Σολωμού έως σήμερα. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο Νίκος Εγγονόπουλος, ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο Κώστας Καρυωτάκης, οι Νομπελίστες μας Οδυσσέας Ελύτης και Γιώργος Σεφέρης, ο Κωστής Παλαμάς, ο Γιάννης Ρίτσος, και ο Διονύσιος Σολωμός, ήταν παρόντες στη πρωτεύουσα της γης των Βίκινγκ έχοντας την τιμητική τους μέσα από τις ελπιδοφόρες φωνές των Ελλήνων μαθητών. Ενώ οι επιμελητές της εκδήλωσης φρόντισαν να συμπεριλάβουν την παρουσίαση καταλόγου ελληνικών λέξεων σε ευρεία χρήση στα Νορβηγικά, δείχνοντας πως η Ελληνική είναι αναπόσπαστο τμήμα του νορβηγικού λεξιλογίου.

Ο Πρέσβης κ. Ευθύμιος Χαρλαύτης καλωσόρισε εγκάρδια την αντιπροσωπεία μαθητών του Ελληνικού Σχολείου του Όσλο κι ευχαρίστησε θερμά τον Πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων κ. Νίκο Γαβριηλίδη, τους εκπαιδευτικούς, και κυρίως τα παιδιά για το αξιοθαύμαστο έργο που επιτελείται στο Σχολείο. Με πλήρη συναίσθηση του θεσμικού ρόλου που ο Πρέσβης μιας χώρας όπως η Ελλάδα οφείλει να έχει, ως οικοδεσπότης επεσήμανε στα παιδιά, τους γονείς και τους δασκάλους του Σχολείου, ότι «αυτό το οίκημα είναι το σπίτι της Ελλάδας, ανοιχτό και πάντοτε φιλόξενο».

Απευθυνόμενος σε όλους τους προσκεκλημένους ο κ. Χαρλαύτης ανέφερε χαρακτηριστικά: «Αν μου επιτρέπετε να πω δυο λόγια στα αγγλικά για όσους δεν μιλούν ελληνικά, θεωρητικά τουλάχιστον, διότι στην πραγματικότητα μιλούν ελληνικά, απλώς δεν το γνωρίζουν: Είναι αναρίθμητες οι ελληνικές λέξεις που υπάρχουν στο λεξιλόγιο κάθε γλώσσας όλων των χωρών του δυτικού πολιτισμού. Η ελληνική γλώσσα είναι η βάση επάνω στην οποία χτίστηκε ο δυτικός πολιτισμός. Όλες οι σύγχρονες επιστήμες έχουν τις ρίζες τους στην ελληνική σκέψη και την ελληνική φιλοσοφία».

Έχει δίκιο ο Έλληνας Πρέσβης. Η ελληνική ποίηση δεν περιγράφει απλώς τον κόσμο: με την αέναη καινοτομία των πολύπλοκων γλωσσικών δομών, της μορφολογίας που η ηχώ και η φαντασία των ελληνικών λέξεων προβάλλει, αποκαλύπτει το ίδιο το νόημά του. Με τη διαλεκτική των αποφάνσεων και καταφάσεων, γέννημα του ελληνικού τρόπου σκέψης και αντίληψης περί του κόσμου και του επέκεινα, πιστοποιείται για την ελληνική γλώσσα αυτό που ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν γράφει στις Φιλοσοφικές Έρευνες του: «Όλα κυοφορούνται μέσα στη γλώσσα». Είναι μάλιστα, αξιοσημείωτη σύμπτωση το γεγονός ότι ο ξεχωριστός αυτός Αυστριακός φιλόσοφος του 20ού αιώνα, τις πρώτες σημειώσεις που οδήγησαν στη συγγραφή του κλασικού έργου του Tractatus Logico–Philsophicus, το οποίο κορυφώνεται στην περίφημη πρόταση «Για όσα δεν μπορεί να μιλήσει κανείς, πρέπει να σιωπά», τις έγραψε σε μια καλύβα, εδώ στη Νορβηγία. Οπότε και το ότι τιμούμε στο Όσλο τη μοναδική γλώσσα που κατόρθωσε να θέσει τόσο λαγαρά τα όρια των καταφάσεων και να δείξει στους ανθρώπους τον «τόπο» των αποφάνσεων, έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία.

Στο πνεύμα αυτό, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Ελληνικού Σχολείου του Όσλο, κ. Νίκος Γαβριηλίδης, τόνισε ότι η αδιάκοπη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας, η οποία πιστοποιεί και την πολυχιλιετή πορεία του Ελληνισμού, είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Υπογραμμίζοντας τον οικουμενικό χαρακτήρα της Ελληνικής, αναφέρθηκε στη θεμελιώδη επιρροή της στις άλλες γλώσσες και την καθοριστική συμβολή της στη διαμόρφωση της παγκόσμιας φιλοσοφίας και τέχνης. Τόνισε την ευθύνη της νέας γενιάς των Ελλήνων και της Ελληνικής Διασποράς να διατηρήσουν ζωντανή τη γλώσσα, όχι ως δεδομένο, αλλά ως συνειδητή επιλογή και πολιτισμική παρακαταθήκη. Ενώ, καταληκτικά, παρομοίασε την Ελληνική ως την Ωραία Ελένη της Τροίας: απαιτητική, γοητευτική και διαχρονικά αγαπημένη σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η εκδήλωση εορτασμού στο Όσλο της Παγκόσμιας Ημέρας της Ελληνικής Γλώσσας, ανέδειξε στο πρόσωπο του Πρέσβη το ευτυχές γεγονός ότι η Ελλάδα διαθέτει μια νέα γενιά διπλωματών που εμφορούνται από την αίσθηση χρέους προς την πατρίδα και ευθύνης προς την Υπηρεσία τους. Η Νορβηγία είναι χώρα με πολλές ομοιότητες με την πατρίδα μας, τόσο σε επίπεδο ιστορικό όσο και σύγχρονο, όπως έχουμε τονίσει κατ᾽ επανάληψη. Είναι επομένως κρίσιμο για την Ελλάδα να ενισχύσει και να αναπτύξει περαιτέρω τις διμερείς σχέσεις με την πλούσια αυτή σκανδιναβική χώρα. Οι δυνατότητες διμερούς συνεργασίας είναι τεράστιες. Αρκεί να λάβει κανείς υπ᾽ όψιν απλώς και μόνον το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή η Ελλάδα δεν διαθέτει Εμπορικό Ακόλουθο στη διπλωματική αντιπροσωπεία της στη χώρα με το μεγαλύτερο δημόσιο επενδυτικό ταμείο στον κόσμο!

Επιπλέον, η οικονομική και κοινωνική κρίση που εξακολουθεί να προκαλεί καταστροφική αφαίμαξη (brain drain) της ελληνικής κοινωνίας, έχει ως αποτέλεσμα τον υπερτριπλασιασμό των Ελλήνων που έχουν εγκατασταθεί στη Νορβηγία κατά τα τελευταία 15 χρόνια. Οπότε, η παρουσία ενός ικανού εκπροσώπου της Ελλάδας στο Όσλο είναι πλεονέκτημα για την ιστορικά διαμορφούμενη ελληνική κοινότητα της Νορβηγίας. Αρκεί να λάβει κανείς υπόψιν ότι στο ακαδημαϊκό έτος 2025-2026 φοιτούν στο Ελληνικό Σχολείο του Όσλο περισσότερα από 120 παιδιά, με τις διδακτικές ανάγκες να αυξάνονται συνεχώς.

Τον εορτασμό της 9^ης Φεβρουαρίου τίμησαν με την παρουσία τους ο κ. Silvio Bär, καθηγητής κλασσικών σπουδών και αρχαίας ελληνικής ποίησης στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, η κ. Σοφία Μαρία Γιουρούκου, Αναπληρώτρια Αρχής, και ο κ. Κωνσταντίνος Προκάκης, Σύμβουλος Επικοινωνίας στην Πρεσβεία της Ελλάδος στο Όσλο, οι εκπαιδευτικοί Βασιλική Χριστοπούλου και Μελιάννα Πουλαστίδη, δασκάλες του Ελληνικού Σχολείου Όσλο, οι πρώην Πρόεδροι του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Αντώνιος Κουμουρίδης και Βαλεντίνος Κογκέζος, τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου, Έλληνες και λοιποί ερευνητές και επιστήμονες, μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, γονείς των μαθητών του σχολείου, και το προσωπικό της Πρεσβείας.

Πηγή:

https://www.neakriti.gr/koinonia/2162144_istoriki-stigmi-sto-oslo-o-protos-episimos-eortasmos-tis-pagkosmias-imeras?amp

(Μετάφραση από τα Νορβηγικά):
«Μια βαθιά ρήξη διαπερνά τη Δύση, ανάμεσα στους προοδευτικούς και τους συντηρητικούς λαϊκιστές. Πρόκειται για μια ουσιαστική σύγκρουση αξιών, στην οποία είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς κοινό έδαφος. Είναι η Αριστερά που μισεί τη Δεξιά — και όχι το αντίστροφο.

Ρίχνοντας μια ματιά πίσω στην ιστορία, μπορούμε να εντοπίσουμε παραλληλισμούς: η διάσπαση μεταξύ του Δυτικού και του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους το 476 μ.Χ. σήμανε το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Βρίσκεται άραγε η Δυτική Ευρώπη μπροστά σε κάτι αντίστοιχο; Ίσως αξίζει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά στο ενδεχόμενο η ιστορία να επαναληφθεί. Γίνεται συχνά λόγος για εμφύλιο πόλεμο και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς διάφορα σενάρια. Το μίσος απέναντι στον Τράμπ είναι βαθύ και παρουσιάζει ανορθολογικά χαρακτηριστικά.

Συζητούμε με τον φιλόσοφο Παναγιώτη Παύλο. Ένας Έλληνας γνωρίζει εκ των έσω τον διχασμό της ευρωπαϊκής κουλτούρας, καθώς και τη σχέση της με την Ανατολή και την Αμερική.»

Παρακολουθήστε τη συνέντευξη με ελληνικούς υπότιτλους ΕΔΩ:

https://youtu.be/kyrTX3A-4Zs?feature=shared

Πηγή:

https://www.document.no/2026/01/26/splittelsen-i-vesten/

Στο ακόλουθο βίντεο μπορείτε να παρακολουθήστε την παρέμβασή μου στη χθεσινή (5/12/2025) εκπομπή της ΚΡΗΤΗ TV, «Αντιθέσεις» με τον Γιώργο Σαχίνη, στη συνέντευξη – έκπληξη με τον Ηρακλειώτη σκηνοθέτη της μεγάλης οθόνης Γιάννη Σμαραγδή, λίγα εικοσιτετράωρα μετά την εντυπωσιακή υποδοχή της νέας του ταινίας «Καποδίστριας» στη παγκόσμια πρεμιέρα της για τον Ελληνισμό στη Νέα Υόρκη και λίγες ημέρες πριν την πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες ανά την Ελλάδα.

https://videopress.com/v/Sujwc0eq?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

Ολόκληρη την εκπομπή ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ της Παρασκευής 5 Δεκεμβρίου 2025 με τον Γιώργο Σαχίνη και καλεσμένο του τον Γιάννη Σμαραγδή, σκηνοθέτη της ταινίας «Καποδίστριας», μπορείτε να την παρακολουθήσετε από το κανάλι της εκπομπής στο YouTube, εδώ:

https://youtu.be/2jfQrhza7zI?si=-NAFWDGtbeCtfHFL

Καθώς έχουμε ήδη εισέλθει στον Δεκέμβριο στα φετινά Χριστούγεννα του οποίου οι Έλληνες απανταχού της γης αναμένουν αδημόνως μαζί με τη Σάρκωση του Χριστού το νέο έργο του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας», μελετώ περί του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, εξ αφορμής πρόσκλησης που έλαβα να μιλήσω σχετικά.

https://videopress.com/v/ScYrDhhz?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

Γνωρίζω ότι ο τίτλος του παρόντος ενδεχομένως ξαφνιάσει ή και ξενίσει ορισμένους.

Εύλογο, καθώς ο λόγος συγγραφής του ξάφνιασε ιδιαίτερα ακόμη και τον γράφοντα.

Η εργογραφία περί το πρόσωπο του μεγάλου αυτού Ορθόδοξου Έλληνα Κυβερνήτη είναι πολύ μεγάλη.

Επειδή όμως τα τελευταία χρόνια τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια (εδώ οι λόγοι της συμπάθειας αυτής) στον βρετανό διαπρεπή ακαδημαϊκό, ιστορικό, στρατιωτικό και πράκτορα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών Christopher Montague (Monty) Woodhouse, που ως υπαρχηγός της Δύναμης Harling συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, στράφηκα στις μελέτες του.

Στο ευσύνοπτο πόνημά του [C. M. Woodhouse, The Greek War of Independence, London: Hutchinson’s University Library, 1952] πέφτω μετ᾽ εκπλήξεως σε μια εντυπωσιακή υποσημείωση του Woodhouse, στο πλαίσιο αναφοράς του στη σημασία της απόφασης της Τρίτης Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας το 1827 και τη συνακόλουθη αποστολή τριανδρίας στη Γενεύη προκειμένου να διαβιβάσει στον Καποδίστρια πρόσκληση της Εθνοσυνέλευσης να αναλάβει τη διακυβέρνηση του εμβρυακού ελληνικού κράτους.

Εκεί λοιπόν ο Γούντχαουζ αναφέρεται σε μια άλλη τριανδρία, την τριμελή προσωρινή επιτροπή στην οποία ανέθεσε η Εθνοσυνέλευση ανώτατες εκτελεστικές αρμοδιότητες μέχρι την άφιξη του Καποδίστρια, καθώς δεν ήταν βέβαιο ότι θα δεχόταν ο ίδιος να αναλάβει τη διακυβέρνηση.

Αυτής της τριμελούς προσωρινής διοικούσας επιτροπής κατονομάζει ο Γούντχαουζ ως μέλος τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, και προσθέτει χαρακτηριστικά ότι επρόκειτο για τον «γιό του Πετρόμπεη, ο οποίος βοήθησε να δολοφονηθεί ο Καποδίστριας το 1831».

Μη ών ειδικός ιστορικός επιστήμονας και δη με ερευνητικό αντικείμενο την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης και του πρώτου (και μοναδικού) Κυβερνήτη της Ελλάδος, συγκλονίστηκα στη θέα αυτής της ταυτοποίησης: διότι ως άμεσος συνειρμός αμέσως ανέκυψε στον νου μια άλλη, τριπλή, μολονότι αναλογική, ταυτοποίηση.

Αναφέρομαι φυσικά, στην είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και τη μετά τέσσερεις ημέρες αρχή της προδοσίας και του Πάθους Του.

Τότε, ο περιούσιος λαός των Ιουδαίων, δηλαδή το σκλαβωμένο από τον Θάνατο του Όφεως γένος των ανθρώπων, ζητωκραύγαζε πανηγυρικά υποδεχόμενος στην Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων τον Μεσσία, αυτόν τον οποίο πίστευε ότι ερχόταν για να αποκαταστήσει την επίγεια βασιλεία του, κατά την επαγγελία της Διαθήκης του Ισραήλ.

Τέσσερεις ημέρες αργότερα, ωστόσο, γινόταν η Προδοσία και ακολουθούσε το Πάθος με το «άρον άρον σταύρωσον αυτόν», από εκείνους που λίγες ημέρες πριν υποδέχονταν τον Χριστό μετά βαΐων και κλάδων!

Τώρα, το έτος 1827, το σκλαβωμένο Γένος των Ελλήνων απέστελλε, δια της Εθνοσυνελεύσεώς του πρόσκληση και υποδεχόταν ανήμερα της ονομαστικής εορτής του (7 Ιανουαρίου 1828) στο Ναύπλιο «μετά βαΐων και κλάδων» τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια.

Και κατά μια συγκλονιστική σύμπτωση με την εβδομάδα του Πάθους του Χριστού, σχεδόν τέσσερεις χρόνους μετά από την έλευσή του στο Ναύπλιο, τον δολοφονεί.

Επιπλέον, τραγική συμπτωματική ομοιότητα, αυτός που με σφαίρα τον αποτελείωσε ήταν ο ίδιος ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης (ο οποίος όπως αναφέραμε ότι επισημαίνει ο Γούντχαουζ είχε τοποθετηθεί στην τριμελή προσωρινή διοικούσα επιτροπή) εκείνη την φθινοπωρινή Κυριακή, 27 του Σεπτεμβρίου 1831 (9 Οκτωβρίου με το νέο ημερολόγιο), κατά την έξοδο του Κυβερνήτη από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, μετά την Θεία Λειτουργία.

Όταν ο Χριστός κρινόταν, του ζήτησαν να αποδείξει τη Θεότητά Του με το να αιτηθεί από τον Πατέρα στρατιές Αγγέλων να Τον υπερασπιστούν.

Όταν ο Καποδίστριας εισήλθε στο στάδιο της δικής του κρίσεως, του προτάθηκε να του αναθέσουν σώμα υπερασπιστών, κι αυτός αρνήθηκε, διατηρώντας μόνον δύο συνοδούς εις εκ των οποίων ανάπηρος.

Σαφώς, σε αυτό το επίπεδο θεωρίας των πραγμάτων, το πρόβλημα δεν είναι ο συγκεκριμένος άνθρωπος, ο γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.

Εξάλλου, ούτε ο Ιούδας ήταν το πρόβλημα. Αλλά η πτωτική κατάσταση των ανθρώπων την οποία πιστοποιεί η ύπαρξη Αγίων καθ᾽ ομοίωσιν Χριστού Μαρτύρων.

Οπότε και όλα τα ανωτέρω φανερώνουν με αναπάντεχη σαφήνεια τη Χριστοείδεια του μοναδικού αυτού ανδρός ο οποίος προσφέρθηκε, κυριολεκτικά ως αμνός άκακος, στον ελληνορθόδοξο λαό του Θεού, έξι, επτά χρόνια μετά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.

Και φυσικά, είναι έργο των όντως Φιλοχρίστων και Φιλελλήνων ειδικών ιστορικών, να πιστοποιήσουν αυτό που στον Φιλόχριστο ελληνικό λαό είναι δεδομένο και σαφές, την έμπρακτη αγάπη του Ιωάννη Καποδίστρια για το πρόσωπο του Χριστού.

Αγάπη, η οποία τον οδήγησε στη θυσία.

Αγάπη, την οποία επιμαρτυρούν αν όχι τα λόγια του (καθώς αυτά δεν μπορούν ενδεχομένως να εξακριβωθούν, όπως το: “…ἐν παντὶ τῷ ἔργῳ μου ἐπὶ τῷ λαῷ μου, ὁ Χριστός ἡγεῖται τὰς πράξεις μου…”), ασφαλώς τα έργα του: η αυστηρή εγκράτεια, η συχνή προσευχή, η ενίσχυση της Εκκλησίας, η επαναλειτουργία μοναστηριών μετά τον Αγώνα, η υποστήριξη ιερέων και πνευματικών διδασκάλων στην αναγέννηση του λαού, η φροντίδα ορφανών, πτωχών κι ασθενών, η δημιουργία σχολείων κι εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με χριστιανική αγωγή και η αυτοθυσία του για τον λαό του Θεού που κάποιοι άλλοι συναγωνιστές του εξέγειραν λίγο νωρίτερα «για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία».

Υπό το πρίσμα των ανωτέρω κατανοούμε πολύ καλά τον λόγο που ο Γιάννης Σμαραγδής, ο μεγάλος αυτός εν ζωή Κρής δημιουργός, ζήτησε προσωπικά από τον Οικουμενικό Πατριάρχη μας Βαρθολομαίο να προχωρήσει η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην αγιοκατάταξη του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Καθίσταται σαφές γιατί αυτό είναι απολύτως εύλογο.

Δημοσιεύθηκε στη Romfea.gr, και αναδημοσιεύθηκε σε ειδησεογραφικούς ιστοτόπους όπως: newsbreak.gr, neakriti.gr, geopolitico.gr.

Πηγή:

https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/73408-mipos-prepei-na-agiokatataxthei-o-ioannis-kapodistrias

https://www.newsbreak.gr/apopseis/948246/giati-o-kapodistrias-prepei-na-agiokatatachthei-apo-ton-oikoymeniko-patriarchi/

https://geopolitico.gr/2025/12/mipos-prepei-na-agiokatatachthei-o-ioannis-kapodistrias/

https://www.neakriti.gr/apopseis/2151382_mipos-prepei-ontos-na-agiokatatahthei-o-kybernitis-ioannis-kapodistrias-apo-ton

Τις ώρες που γράφονται αυτές οι γραμμές, και με αφορμή τη συμπλήρωση χιλίων επτακοσίων ετών από την Α´ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 325 μ.Χ., πραγματοποιήθηκε στην Τουρκία η πρώτη επίσημη επίσκεψη του νέου Πάπα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, Λέοντος XIV στο εξωτερικό.

Ο Πάπας είχε αλλεπάλληλες συναντήσεις με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, καταρχήν στη Νίκαια την Παρασκευή, κι εν συνεχεία το Σάββατο και Κυριακή, του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου και της Θρονικής Εορτής του Πατριαρχείου, στην Κωνσταντινούπολη.

Το ενδιαφέρον είναι εύλογο τόσο όσον αφορά στην προσωπικότητα του Αμερικανού Πάπα Λέοντος, όσο και τα διεξαγόμενα στο επίκεντρο των οποίων είναι ασφαλώς η συζήτηση περί της Ένωσης και Ενότητας των Εκκλησιών, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Πάπας στο Φανάρι. Κρίναμε σκόπιμο, επομένως, να δημοσιευθεί σήμερα τμήμα αδημοσίευτο ως τώρα από την εκτενέστατη συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει τον Μάιο στην αμερικανική πρωτεύουσα ο Matthew Boyle, επικεφαλής του Γραφείου του Breitbart στην Ουάσιγκτον κι ένας εκ των πλέον εγγύς στον Αμερικανό Πρόεδρο δημοσιογράφων.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί μια φράση που μας ανέφερε ο κ. Boyle, η οποία όχι μόνον συνιστά αναγνώριση της Ορθοδοξίας διεθνώς, αλλά και ερμηνεύει το πρωτόγνωρο κύμα μεταστροφής στην Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη που παρατηρείται πλέον τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όσο και την Αγγλία, αλλά και τις Σκανδιναβικές χώρες. Μια διαπίστωση η οποία από μόνη της θέτει προ των ευθυνών τους όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς ανεξαρτήτως εθνικότητας και τόπου προέλευσης, εξαιρέτως όμως τους Έλληνες, καθώς είναι πανθομολογούμενο ότι η ελληνική γλώσσα είναι πρωταρχικός πυλώνας της Λειτουργικής παράδοσης και υπόστασης της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Όπως θα διαπιστώσουν οι αναγνώστες, στο πρωτοδημοσιευόμενο αυτό απόσπασμα συμπεριλάβαμε και τμήμα της συζήτησης το οποίο αφορά στο αντικειμενικό γεγονός των διωγμών Ορθοδόξων Χριστιανών στην Ουκρανία, καθώς το ζήτημα αυτό παραμένει άκρως επίκαιρο ως ένας από τους λόγους του πολέμου και μια από τις προϋποθέσεις που ήδη ξεκαθαρίζουν στα σχέδια ειρήνευσης που τελούν υπό διερεύνηση μεταξύ Ουάσιγκτον, Μόσχας και Κιέβου.

Η συνέντευξη με τον Matthew Boyle

Παναγιώτης Παύλος: Όσον αφορά στην Ουκρανία, ένα πράγμα είναι ο Ζελένσκι, και άλλο πράγμα η Ρωσία και οι προσδοκίες της, αν όχι απαιτήσεις της, κατά μία έννοια. Αλλά ένα από τα ζητήματα που ήταν πολύ κεντρικά στην Ουκρανία, τουλάχιστον όσον αφορά τα συμφέροντα των Ρώσων, ήταν ο διωγμός του ορθόδοξου χριστιανικού λαού, αφότου ιδρύθηκε εκεί η αυτοκέφαλη εκκλησία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη, το 2018-2019, κάτι που οδήγησε σε ένα είδος σχίσματος στην κοινωνία των πιστών Ουκρανών.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν ο Πρόεδρος Τραμπ λαμβάνει επίσης υπ’ όψιν και τις πιο δευτερεύουσες, ας το πω έτσι, παραμέτρους του όλου ζητήματος, οι οποίες ωστόσο είναι σημαντικές καθώς εκ μέρους της Ρωσίας αυτό είναι και ένα επιχείρημα για το γιατί έκαναν την εισβολή, τη “στρατιωτική επιχείρηση”.

Matthew Boyle: Μιλάτε για τους Χριστιανούς που διώκονται;

ΠΑΥΛΟΣ: Ναι.

BOYLE: Ναι. Αυτό είναι οπωσδήποτε ένα μείζον ζήτημα στην Ουκρανία. Και ειλικρινά, θεωρώ ότι αυτό είναι ένα ζήτημα παντού στον κόσμο. Νομίζω ότι ο Πρόεδρος Τραμπ ενδιαφέρεται βαθιά για τους Χριστιανούς και ενδιαφέρεται να διασφαλίσει ότι, ειδικά σε χώρες όπου οι Χριστιανοί είναι μειονότητες ή διώκονται, ακούγονται, έχουν δικαιώματα και ο διωγμός τερματίζεται.

Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει διορίσει πρεσβευτές θρησκευτικής ελευθερίας στην πρώτη του θητεία και έχει έναν ακόμη σε αυτήν τη θητεία. Αυτό είναι ζήτημα στο οποίο επικεντρώνεται έντονα. Το κατανοεί βαθιά. Και πάλι, ως προς αυτό που μόλις περιγράψατε, νομίζω ότι είναι ένα ζήτημα που δεν περνάει στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης. Τα CNN του κόσμου δεν μιλάνε γι’ αυτά τα πράγματα. Δεν τους αρέσει. Το ίδιο ισχύει και για τη Μέση Ανατολή.

Ένα από τα σημαντικά ζητήματα για τα οποία ανησυχούμε, και νομίζω όλος ο κόσμος ανησυχεί ύστερα απ’ όσα συνέβησαν στη Συρία, είναι το τι συμβαίνει εκεί όσον αφορά τη χριστιανική μειονότητα. Ξέρετε, μίλησα με τον Κύπριο Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη γι᾽ αυτό το ζήτημα τον Δεκέμβριο [σ. 2024]. Είχε διορίσει πρεσβευτή θρησκευτικής ελευθερίας, για τη θρησκευτική ελευθερία στην περιοχή, πολύ επικεντρωμένο βεβαίως στη Συρία και σε ό,τι συνέβαινε εκεί.

Τώρα, ο Πρόεδρος Τραμπ και ο Σύρος ηγέτης συναντήθηκαν όταν ήταν στη Μέση Ανατολή, και υπάρχουν πολλά που πρέπει να ληφθούν υπόψη ώστε να γίνουν πολλά από τα σωστά πράγματα. Οπότε θα δούμε αν αυτό τελικά θα λειτουργήσει. Ίσως είναι ένας μεταρρυθμιστής, ίσως όχι, δεν ξέρω. Το παρακολουθούμε πολύ στενά. Αλλά το ίδιο θα έλεγα και για την Ουκρανία. Το ίδιο πράγμα παντού. Τα δικαιώματα των Χριστιανών που διώκονται είναι απολύτως στο επίκεντρο της προσοχής του Προέδρου Τραμπ.

– Στην Ουκρανία υπάρχει η θρησκευτική πτυχή του ζητήματος, με τον διωγμό των Χριστιανών που ανήκουν στη ρωσική εκκλησία. Αλλά ταυτόχρονα υπήρχαν και όλες αυτές οι τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον απλών ανθρώπων που ήταν πιο κοντά στη ρωσική πλευρά ή αυτοπροσδιορίζονταν ως Ρώσοι.

Συστήνω ανεπιφύλακτα στον κόσμο να παρακολουθήσει τη συνέντευξη του Τάκερ Κάρλσον με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Αν θέλετε να καταλάβετε το κίνητρό τους και γιατί έκαναν αυτό που έκαναν, γιατί να μην ακούσετε τον ίδιο τον Πούτιν να μιλάει γι’ αυτό; Ξέρω ότι είναι πολύ μεγάλη σε διάρκεια, είναι περίπου τρεις ώρες, επειδή ένα μέρος της είναι η μετάφραση μπρος-πίσω. Όταν πρέπει να μεταφράσεις από τα αγγλικά στα ρωσικά και από τα ρωσικά στα αγγλικά, είναι σαν κάθε ερωταπόκριση να είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη. Τούτου λεχθέντος, γεγονός είναι, νομίζω, ότι σε εκείνη τη συνέντευξη θα ακούσετε πολλά σημεία όπου οι δυο τους μιλούν γι’ αυτό. Και, ναι, συμφωνώ, αυτά είναι περίπλοκα πράγματα.

–Έρχομαι λίγο στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Πιστεύετε ότι η Σερβία και η Ελλάδα έχουν κοινά στοιχεία μεταξύ τους;

Ω ναι, ασφαλώς! Όπως και το πιστεύω εν γένει για το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Ευρώπης, παντού, με τις Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ένα από τα σημαντικά πράγματα που έκανα όσον αφορά τις συνεντεύξεις όταν ήμουν στην Ελλάδα [σ. Απρίλιος 2025], ήταν ότι πήρα συνέντευξη από τον Αρχιεπίσκοπο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, Ιερώνυμο Β´. Θεωρώ ότι από πολιτισμικής άποψης – γνωρίζω ότι πολιτικά όλοι επικεντρώνονται στη συνέντευξή μου με τον πρωθυπουργό, στην οποία και ο Πρόεδρος Τραμπ απήντησε, αλλά από πολιτισμικής άποψης – η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει επιρροή στον κόσμο.

–Είστε Καθολικός, σωστά;

Είμαι Καθολικός, ναι, και υπάρχουν πολλά υποσχόμενα με την εκλογή του νέου Πάπα μας. Θα δούμε πώς θα πάει. Τα αδέρφια του είναι ένθερμοι υποστηρικτές του Τραμπ, ή τουλάχιστον είς εξ αυτών. Έτσι είναι. Ο ίδιος ο Πάπας, παρεμπιπτόντως, είναι από το Σικάγο.

–Ναι, διάβασα σχετικά με αυτό.

Έχει ρίζες στο Σικάγο.

Ο Boyle για την Ορθοδοξία

–Βλέπετε λοιπόν την Ορθοδοξία ως ένα κρίσιμο συστατικό στη γεωπολιτική αρένα.

Θεωρώ ότι είναι ένα τεράστιο συστατικό, ναι. Όλα είναι πολιτισμικά, γεωπολιτικά. Πρόκειται περί ισχύος. Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία κι ενδεχομένως και η Καθολική Εκκλησία, αν και έχουμε δει τελευταίους Πάπες να μην είναι τόσο σπουδαίοι, ιδιαίτερα ο Φραγκίσκος. Οπότε, το ερώτημα είναι πώς βλέπουμε τον νέο Πάπα. Αυτό είναι ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί, δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Αλλά υπάρχουν πολλά ελπιδοφόρα όπως κι ορισμένα ανησυχητικά σημάδια.

–Όπως;

Aνησυχητικά σημάδια, δηλαδή το ότι βλέπουμε, όπως κάθε θρησκευτικός ηγέτης, όλοι οι Χριστιανοί ηγέτες, πάπες, αρχιεπίσκοποι, οτιδήποτε, είναι πάντα υπέρ των ανοιχτών συνόρων. Είναι πάντα υπέρ αυτού του είδους πραγμάτων. Έστω, όπως και να ‘χει. Θα φροντίσουμε εμείς τα σύνορα, εσείς φροντίστε τον πολιτισμό! Το θέμα είναι ο Πάπας να τα πάει αρκετά καλά, κάτι που, παρεμπιπτόντως, είναι μια πραγματική πιθανότητα. Έχει τη δυνατότητα να γίνει σαν τον Πάπα Ιωάννη Παύλο, ο οποίος στον 20ό αιώνα αντιστάθηκε στον κομμουνισμό. Φανταστείτε δηλαδή να είχαμε ένα Πάπα που αντιστάθηκε στην Κίνα!

Αυτό που κάνουν οι Κινέζοι στους Χριστιανούς – μιλάμε για το τί συμβαίνει στην Ουκρανία με τους Χριστιανούς – κοιτάξτε τί συμβαίνει εκεί. Βάζουν ανθρώπους, οι Μουσουλμάνοι, βάζουν τους Ουιγούρους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τους έχουν υποτάξει. Ο Χριστιανισμός είναι συντετριμμένος στην Κίνα.

–Γνωρίζετε, παρεμπιπτόντως, ότι στην περίπτωση του Χριστιανισμού στην Ουκρανία, το χάος ξεκίνησε με το Δημοκρατικό Κόμμα που πίεσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο να χορηγήσει αυτοκεφαλία. Το γνωρίζετε αυτό;

Βεβαίως. Αυτό είναι το θέμα, αυτό συμβαίνει όταν έχεις παγκοσμιοποιητές που καταστρέφουν τα πράγματα. Και έτσι η ελπίδα μου είναι ότι, και πάλι, παγκοσμίως, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ μεγάλη αλλαγή. Αλλά θεωρώ ότι η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία – και η ερώτησή σας για τη Σερβία και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης – όλες οι Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες μπορούν να συγκρατούν σχεδόν την Καθολική Εκκλησία και να λειτουργούν ως μηχανισμός ελέγχου.

Διότι, ιδού τί θα συμβεί. Αν οι Καθολικοί συνεχίσουν να βγαίνουν εκτός ελέγχου, αν συνεχίζουν να έχουν αυτούς τους Πάπες που προωθούν τη Woke Παποσύνη, αντί να πράττουν αυτό που θα έπρεπε να πράττει η Καθολική Εκκλησία, οι άνθρωποι θα στραφούν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν χάνει το ηθικό της κέντρο. Θεωρώ, λοιπόν, ότι όλες οι Ορθόδοξες χώρες έχουν τη δυνατότητα σήμερα να ασκήσουν μεγάλη επιρροή στον κόσμο.

Το συγκεκριμένο αυτό απόσπασμα από την αναλυτική συνέντευξη του Matthew Boyle στον Παναγιώτη Παύλο, τον Μάιο 2025 στην αμερικανική πρωτεύουσα, δημοσιεύεται σήμερα για πρώτη φορά. Ο Matthew Boyle είναι επικεφαλής του γραφείου του Breitbart στην Ουάσιγκτον.

Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύθηκε σε διάφορα ελληνικά ΜΜΕ: Newsbreak.gr, Romfea.gr, geopolitico.gr, anixneuseis.gr, e-enimerosi.com, exapsalmos.gr, SLPress.gr.

Πηγή:

https://slpress.gr/idees/matthew-boyle-i-orthodoxia-den-xanei-pote-to-ithiko-kentro-tis/

https://www.newsbreak.gr/apopseis/947261/matthew-boyle-i-orthodoxi-ekklisia-den-chanei-pote-to-ithiko-kentro-tis/

https://www.romfea.gr/sinenteyxeis/73349-matthew-boyle

https://geopolitico.gr/2025/12/matthew-boyle-i-orthodoxi-ekklisia-den-chanei-pote-to-ithiko-kentro-tis/#google_vignette

https://www.anixneuseis.gr/matthew-boyle-η-ορθόδοξη-εκκλησία-δεν-χάνει-ποτέ-2/

https://e-enimerosi.com/arthra-reportaz/matthew-boyle-i-orthodoxi-ekklisia-den-chanei-pote-to-ithiko-kentro-tis/

https://exapsalmos.gr/matthew-boyle-i-orthodoksia-den-chanei-pote-to-ithiko-kentro-tis/

https://www.ekklisiaonline.gr/nea/matthew-boyle-i-orthodoxi-ekklisia-den-chani-pote-to-ithiko-kentro-tis/

Παρακολουθώ στενά, αν και από το Όσλο, τις πρώτες ημέρες της νέας Αμερικανίδος Πρέσβεως στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Είναι γεγονός ότι πολλοί ανέμεναν επί μακρόν την έλευσή της στην Ελλάδα όπου οι Έλληνες την υποδέχθηκαν με ανοιχτές αγκάλες. Και όπως φαίνεται μέχρι στιγμής η ίδια κινείται επαληθεύοντας αυτό ακριβώς που μου είχε πει γι᾽ αυτήν ο Matthew Boyle κατά τη συνάντησή μας στην Ουάσιγκτον τον περασμένο Μάιο, ότι «θα είναι μια δύναμη της φύσης όταν εμφανιστεί στην Αθήνα!»

Από την άλλη μεριά, δεν σας κρύβω ότι, παρατηρώντας τις τελευταίες δύο εβδομάδες το πώς φέρεται το ελλαδικό πολιτικό κατεστημένο και το τί σκαρφίζονται οι αχυράνθρωποί του κατά την καταιγιστική παρουσία ανθρώπων εγγύς του Προέδρου Τραμπ, όπως οι Αμερικανοί Υπουργοί Εσωτερικών και Ενέργειας, ο νούς μου πηγαίνει αμέσως στον χαρακτήρα του J. R. στο ανεπανάληπτο εκείνο ιστορικό, προφητικό σκετσάκι του Χάρυ Κλύνν, το οποίο συνιστώ σε όλους να θυμηθούν. Ας πάω, όμως, σε τρεις επισημάνσεις.

Τρία βασικά σημεία

Πρώτον, για το στραβό κεφάλι ορισμένων, ή μάλλον αρκετών, δυστυχώς, Ελλήνων δεν φταίνε οι Αμερικανοί. Δεν είναι δυνατόν να φταίνε οι ξένοι ούτε για το γεγονός ότι εμείς οι Έλληνες περιφρονούμε τα καθ᾽ ημάς, ούτε για το ότι τον ελληνικό λαό κυβερνούν ασπόνδυλοι yes men που εκχωρούν με το αζημίωτο όσα δεν τους ανήκουν. Ούτε, ακόμη, για την πανευρωπαϊκή αποκλειστικότητα που κατέχει η Ελλάδα: η επίδοση διαπιστευτηρίων Αμερικανού Πρέσβεως στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας να συνοδεύεται και να ανταποδίδεται ουσιαστικά από επίδοση διαπιστευτηρίων στον Πρέσβη από πρωτοκλασάτα στελέχη της ελλαδικής πολιτικής ελίτ και διαφόρους δελφίνους της εξουσίας, ωσάν να πρόκειται για υπαλλήλους προτεκτοράτου.

Δεύτερον, όσοι από τον όχλο των πληρωμένων και απλήρωτων χειροκροτητών αυτής της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη σπάνε βάζα από τη χαρά τους και ομνύουν τη δήθεν καταπληκτική ηγεσία της χώρας, επ᾽αφορμή του 6th P-Tec (Partnership for Transatlantic Cooperation) που έλαβε χώρα στο Ζάππειο, ας θυμηθούν ότι πρόκειται για τον ίδιο Πρωθυπουργό που στη Βουλή των Ελλήνων ξόρκιζε τον «αριστερόχρωμο τραμπισμό» και ταυτόχρονα δεσμευόταν πειθήνια και υποτακτικά στην εντολή του τότε Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν να περάσει από τη Βουλή τον γάμο των ομοφυλοφίλων.

Τρίτον, η Ελλάδα δεν βρίσκεται στην άλλη όχθη του Ατλαντικού Ωκεανού, αλλά στο σταυροδρόμι τεσσάρων θαλασσών και τριών ηπείρων. Κι επομένως, αν λάβουμε face value τη δήλωση του Προέδρου των ΗΠΑ εν πτήσει προς την Ουάσιγκτον μετά τη Συμφωνία του Σαρμ ελ Σέιχ, ότι «τα πάω καλά με σκληρούς ηγέτες [τύπους], όχι με μαλθακούς», ίσως θα πρέπει να ανησυχούμε με την «ευλύγιστη δοτικότητα» της δικής μας ηγεσίας και των μασκότ της τύπου Γεραπετρίτη, οι οποίοι κόπτονται να υπηρετήσουν τους συμμάχους παρέχοντας κάθε είδους άνισες διευκολύνσεις, δίχως να διεκδικούν μέγιστο όφελος και κέρδος. Μάλλον, ορθότερα, διεκδικούν, όχι όμως για την Ελλάδα και τους Έλληνες, αλλά για τις τσέπες τους.

Από τα διαπιστευτήρια στην Exxon Mobil

Η εβδομάδα που κύλησε, λοιπόν, είχε ασφαλώς ως αποκορύφωμα την επίδοση διαπιστευτηρίων της νέας Αμερικανίδος Πρέσβεως στην Ελλάδα, Κίμπερλυ Γκιλφόιλ, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Τασούλα (με τα ασύλληπτα ευτράπελα που ανοήτως ξεστομίστηκαν εκεί), καθώς και την 6η Διατλαντική Συνδιάσκεψη Εταίρων για την Ενέργεια που έλαβε χώρα στην Αθήνα με την παρουσία πλέον ανώτατων Αμερικανών αξιωματούχων της κυβέρνησης Τράμπ, με χαρτοφυλάκια που αφορούν στην Ενέργεια.

Ταυτόχρονα, ο ελληνικός λαός ενημερώθηκε για τη νέα συμφωνία με την Exxon Mobil, στην περιοχή του «Οικοπέδου 2», με εκτιμώμενους πόρους που φτάνουν τα 200 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, σύμφωνα με τα έως τώρα ερευνητικά δεδομένα, η οποία αποκτά 60% της παραχώρησης ενώ η Energean διατηρεί μόλις το 30%, από 75% προηγουμένως, και η HelleniQ Energy το 10%, από 25% προηγουμένως.

Μολονότι αντιλαμβάνεται κανείς άμεσα το αποτύπωμα της πολιτικής υποτέλειας η οποία επικαθορίζει σχεδόν κάθε ελληνική κυβερνητική πρωτοβουλία διεθνώς όταν πρόκειται για συναλλαγές με τους μεγάλους παίκτες, θα πρέπει να επισημανθεί έτι πλέον ο κίνδυνος που αυτή τη στιγμή ελλοχεύει πέραν του προφανούς. Διότι, το γεγονός ότι πριν δύο χρόνια περίπου ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης υποσχόταν, στην κατοικία του στο Ακρωτήρι Χανίων, με μεγάλη ευκολία στον τότε επικεφαλής του State Department Antony Blinken ότι θα περάσει από τη Βουλή των Ελλήνων τον γάμο των ομοφυλοφίλων, δεν σημαίνει ότι αυτή η κυβέρνηση αυτής της Νέας Δημοκρατίας με τον συγκεκριμένο άνθρωπο επικεφαλής, εξακολουθεί να είναι εξίσου ασφαλής μέσα στην αλαζονεία της όπως πρόπερσι.

«Κλεψυδροφόρος ικέτης στα πόδια της Αμερικανίδας καλλονής»

Τότε, ο Πρωθυπουργός ένιωθε αρκετά ισχυρός ώστε να μπορεί με άνεση να προδώσει τον ελληνικό λαό, την πίστη του και τον πολιτισμό του, στις ορέξεις γκλομπαλιστών Γιάνκηδων με αγγελιαφόρο τον Μπλίνκεν. Τώρα όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι είναι κλεψυδροφόρος ικέτης στα πόδια της Αμερικανίδας καλλονής από την οποία ευελπιστεί να λάβει ανάσα ζωής για την κυβέρνησή του και τον εσμό των διεφθαρμένων στους οποίους ο ίδιος βάζει πλάτες για λόγους ακόμη ανεξήγητους στον ελληνικό λαό. Και πώς θα γινόταν αλλιώς, όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, όντας ανίκανος να αντιληφθεί τις διαστάσεις του momentum στην αμερικανική πολιτική σκηνή, τολμούσε ως απερίσκεπτος ψευδοηγέτης να χρησιμοποιεί μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο φράσεις προσβλητικές κατά του Προέδρου Τραμπ με τις οποίες και υπέγραφε την πολιτική καταδίκη του και εξέθετε βλακωδώς τη χώρα σε κάθε νοήμονα άνθρωπο διεθνώς;

Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς, γιατί η σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες στον ελληνικό λαό, με τα παραμύθια περί στρατηγικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ. Και είναι παραμύθια, καθώς η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν εξάγει κυριαρχία με όρους παίκτη ισχύος στην περιοχή, αλλά εισάγει αναγνώριση ύπαρξης και κομπλιμέντα από τους ισχυρούς που ενδιαφέρονται για τη δική τους στρατηγική. Όποιος διαφωνεί επ᾽ αυτού, ας τολμήσει να ανατρέξει στα πραγματικά μεγέθη και τα κόστη της «συναλλακτικής εξωτερικής πολιτικής» που επιτελεί το δίδυμο Μητσοτάκης – Γεραπετρίτης, καθώς και την καταλήστευση του ελληνικού κράτους που εκτελεί στα 6,5 χρόνια διακυβέρνησης αυτή η Σημιτική «Νέα Δημοκρατία».

Αν η Αμερικανίδα Πρέσβης όντως αγαπά τον Πρόεδρο Τραμπ, θα πρέπει να αφουγκραστεί τον ίδιο τον ελληνικό λαό, και όχι τους λαοπλάνους ψευδοκυβερνήτες του. Διότι αυτοί, σε αντίθεση με τον Αμερικανό Πρόεδρο, έχουν αποδείξει ότι ούτε αγαπούν τον τόπο τους, ούτε τον λαό του, ούτε καν ενδιαφέρονται για τα επόμενα 250 χρόνια ελληνικής ιστορίας, όπως ενδιαφέρεται το επιτελείο της αμερικανικής κυβέρνησης που ετοιμάζεται για το χρυσό Ιωβηλαίο των ΗΠΑ σε λίγους μήνες.

* Δημοσιεύθηκε την Τρίτη 11/11/2025 στο NewsBreak.gr και τις Anixneuseis.gr, την Τετάρτη 12/11/2025 στα geopolitico.gr, Militaire.gr, και agonas.gr, και την Πέμπτη 13/11/2025 στο SLpress.gr.

Πηγές:

https://www.newsbreak.gr/apopseis/940081/an-i-presvis-gkilfoil-agapa-ton-proedro-tramp-as-akoysei-ton-elliniko-lao-kai-ochi-toys-laoplanoys-pseydokyvernites-toy/

https://www.anixneuseis.gr/%ce%b1%ce%bd-%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%ad%cf%83%ce%b2%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%ba%ce%b9%ce%bb%cf%86%cf%8c%ce%b9%ce%bb-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%ac-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b5%ce%b4%cf%81/

https://geopolitico.gr/2025/11/an-i-presvis-gkilfoil-agapa-ton-proedro-trab-as-akousei-ton-elliniko-lao-kai-ochi-tous-laoplanous-psevdokyvernites-tou/

https://agonas.gr/2025/11/12/αν-η-πρέσβης-γκιλφόιλ-αγαπά-τον-πρόεδρ/

https://slpress.gr/politiki/as-akousei-i-presvis-gkilfoil-ton-elliniko-lao-ki-oxi-tous-kivernites-tou/

https://www.militaire.gr/an-i-presvis-gkilfoil-agapa-ton-proedro-tramp-as-akoysei-ton-elliniko-lao-kai-ochi-toys-laoplanoys-pseydokyvernites-toy/

Contents: Interview with Matthew Boyle in Washington – President Donald Trump and the Crisis of Europe – Left, Right and Far Right – Norway and Christianity – Left and the Aversion of God – Christ as the True God – The Tree of Knowledge and Artificial Intelligence – Sin and Death – The Resurrectional Confrontation with Death and the Hieromonk from Mount Athos

Hans Rustad: Welcome to Dagsorden! It is Wednesday, October 15, 2025, and I have Panagiotis Pavlos with me. Welcome!

Panagiotis Pavlos: Thank you for inviting me, thank you Hans!

Rustad: We have already met once, and then I realized that you have a lot of knowledge about something that concerns us in particular: Late Antiquity and the origins of Christianity. And you are Greek. That means you have a long history that we can draw from. You also traveled to Washington to interview Matthew Boyle, who is one of the important editors of Breitbart News.

Interview with Matthew Boyle in Washington

Pavlos: That’s right. It was this May when I was in the United States for a conference in Chicago, and on the occasion of my presence there, we arranged to meet and talk with Matthew Boyle. It was then four months into President Trump’s new term in the White House. We had a thorough and detailed discussion regarding this first period in President Trump’s new term, and of course about Ukraine, the Middle East, Europe. As well as what Matthew Boyle says is President Trump’s big goal, namely dealing with China.

We spoke in detail, and I must say that he himself is a very enthusiastic supporter of Trump. He is, as you know, the chief of the Breitbart Bureau in Washington, and one of the journalists who is very close to the US President. They have a very good relationship.

Rustad: They are very close.

Pavlos: Indeed, they are very close and very good friends.

Rustad: I have read most of the interview and it is interesting to hear your impression of Boyle and what he said. Because the Norwegian public is unaware of the fact that in the United States a completely new media has emerged in the last ten years. Exactly, as you said, MAGA predates President Trump. It started under Obama. So it is a river with many supply streams, which has now turned into a flood. The hate propaganda of the Norwegian media is like speaking against the weather. It is an historical natural phenomenon, but these media think they can exorcise it. And that is very promising.

Pavlos: It is true. Before we talk a bit more about that, I would like to say that the work that you are doing here at Document.no is very important. We are living under times where we are experiencing a whole new level of complexity, both nationally and internationally. We see, for example, how difficult it is to resolve the situation in Gaza. We can talk more about it. There was the Peace Agreement the day before yesterday, very important, but it is still early. So I think we are living in times where things are very complicated. And it is not enough to just have the systemic media that only communicate a certain kind of narrative that often does not correspond to the truth at all. It simply serves interests. I think the same is true for the US, not only for Norway, not only for Greece, but also for the US. And that is perhaps why there are media outlets there like Breitbart you mentioned. Charlie Kirk also did a tremendous job, and it is a very sad and tragic story. But what I saw with Matthew Boyle, besides being a very experienced journalist and a person who deeply understands what President Trump’s vision is…

Rustad: …and down to earth.

Pavlos: Absolutely. He is very down to earth. It was also very easy to talk together, he was very friendly. We were in a cafe right next to the White House for two and a half hours, and then we prepared a TV interview. So I saw a very down to earth person, as you said, even though he is one of the closest people to the American President and has access to the White House whenever he wants. But what impressed me the most was that he had a complete overview. And despite the fact, as he characteristically told me, that “I am not a member of President Trump’s staff,” he was nevertheless perfectly capable of understanding his vision, and of analyzing in detail how the American President thinks or acts. This is interesting, because yesterday and today, for example, I was reading about President Trump’s friendly relations with Turkish President Erdogan. There are people who are concerned that we have a situation and a relationship here that could be quite dangerous.

President Donald Trump and the Crisis of Europe

But you would hear from Matthew Boyle that President Trump is a man who can say good things about various people, but in his strategic thinking he remains unaffected, despite what he says. His words are part of his strategy. And it is important to hear this from a man who is so close to the US President, who has experienced him in everyday life, and in real situations. This is very interesting, I think.

Rustad: So Trump reads the situation and understands how to handle people and then brings them to this point that he wants. We have seen that many times. He does things in a very different way than professional politicians who deal with the wind and the weather. They are opportunists, unlike Trump who thinks long-term.

Pavlos: That’s right. And of course, it is still early, it hasn’t even been a year since January 2025, but I think we already have some indications. For example, the fact that Trump has already served as President of the United States before; there is nothing he needs to achieve now, he has done everything in his life. In this sense, it is reasonable to think and believe that he is simply trying for the best, both for his country and for the world, what he himself considers best.

Furthermore, and equally important, I do not recall anyone in our days who has experienced two assassination attempts. He did. But he did not lose his drive, his conviction and his strength; on the contrary. I think that says a lot. Yet, something that I find impressive and very important – and I think we will all agree on this – it is the first time in many years that the US has a President who leaves no doubt that he is in control of things. Whereas with the previous Biden administration there was a President, but at the same time there was a feeling that behind him there was a multitude of invisible factors that defined and determined US policy. Now, we see that Trump is taking the lead. Of course, this can have certain negative consequences; for instance, the fact that he is unpredictable, or that he does whatever he wants, or that he can suddenly cause certain situations that are difficult to manage. I remember, for example, a relatively recent interview of the Norwegian Prime Minister Støre, when he somehow pointed out the unpredictable nature of Trump and the question of how to interpret situations. But overall, I think that if one tries to understand what President Trump is trying to achieve, then it is not too difficult to adapt and get into a good understanding and agreement.

Rustad: However, with regard to what you are referring to, the Støre case, European politicians and the media alike, are talking about a straw man that they themselves have created. And the more they insist on it, the lower they fall. While Trump is constantly rising and advancing. We have not seen Trump in a fall like other politicians.

Pavlos: That is true. And the best example is what took place the day before yesterday [on Monday, October 13, 2025] in Sharm El Sheikh. That is, he, together with Sisi of Egypt, invited twenty countries to participate in this agreement. One would say, okay, he did it deliberately with the expectation that all of them would offer to contribute large sums of money and other resources to Gaza. That is one thing.

The other thing is that he shows an openness and dedication. He sees that Europe is basically going through a political crisis. It is not a lie to say that today’s European leaders do not demonstrate independence. They do not have the resilience that, one might say, Trump expects them to have. He said it yesterday on the flight back to the US, that “I do not come along well with weak guys”, “I come along with tough guys”. This means, therefore, that he himself would like to have interlocutors who want the best for their country and in an independent manner, not as satellites. Unfortunately, today Europe is a satellite, on many levels. This is not good for the population, for the peoples of Europe. This may also be partly true for Norway, to the extent that here we have a systemic approach to a new reality. By “systemic approach” I mean that we do not directly see what is happening and is in progress, but we live in a situation like what someone once told me, that, okay, what we are living in is a parenthesis now, in 2028 we will have the Democrats back into power.

But that’s not the point. The point is that one should respect the reality in which Donald Trump is the President of the United States. And so it is reasonable and prudent to adjust your policy, to adjust your political goals and so on, and to try to respond to that reality, without seeking to create a reality that does not exist.

Left, Right and Far Right

Rustad: As you know, Europe is ruled by the Left, which cannot understand America. They do not want to understand because they only see Obama’s United States, that is their America. But it is not the real United States, the historical one. So they invent this old word, the Right, the Far Right. And so, a parallel is increasingly created with the 1930s, in a completely different way, however, from what the Left claims. Because it is the Left that has now given itself the mandate to use violence.

Pavlos: The story with the “far right” is funny. Because what is actually happening is that we observe the Center, for example, or the Left shifting more radically to the limits of the political framework, towards the corner. And they say that those who are on the Right, who remain conservative, are far right! However, it is not that the latter shifted to the far right, but that the former shifted in the opposite direction.

Things are therefore relative. If I move away from you, and if I am not honest, I will say “ah, you are standing far away on the edge!”. But this does not reveal the truth that I have moved away, I have withdrawn, I am the one who has not maintained my original positions and values.

Norway and Christianity

Rustad: Let me tell you, you are Greek. You Greeks have a long history of 2,500 years and more. We have a much younger history, 1,000–1,500 years. But we have now cut our roots from our own history. We are sitting on a branch that is breaking, as we have no knowledge of the first Viking period [Norrøn times, 800–1350 AD] and the old deities. We also have no knowledge of Jesus Christ. We are throwing Jesus Christ out the window. While in five years from now we will celebrate in Stikkestad the thousand years of Christianity in Norway, they have de-Christianized the country! So what have we left? Nothing.

Pavlos: That is true. There is a crisis. And I don’t know to what extent Norwegians are aware of the fact that Norway is a Christian country. Saint Olav died, or rather was killed, in 1030 AD. That means, 24 years before the Schism. At that time the Christian Church was One, Orthodox, Catholic, Apostolic Church. That was before the separation between East and West. Isn’t that right? Therefore, I, as a Greek and as an Orthodox Christian, know that St Olav is celebrated in the Greek Church, he is one of the Saints of the Church. This is very important. Lutheranism and Protestantism come much later, after 1500 AD.

Rustad: Yes!

Pavlos: So what is happening today, which I find very unfortunate, is that in Norway there is a gap in the consciousness of Christian identity. This is because Christianity is no longer seen as part of our being, of our existence. It is seen as a cultural value, or as a hobby, a religious subject that we may or may not be interested in.

But, to put it this way, what is missing today –we see that in the society- is the ontological connection, understanding and knowledge that man is created by God. What does that mean? And not just created by God, but created in the image of God. And not just in the image of God, but also in his likeness. This implies that we have a teleology here. That man has a purpose, an end, which is to become like God. If we understand this deeply, it is something explosive! It opens up to completely new horizons. Because all what we are discussing, politics, geopolitics, everything, it concerns the present of the world which we live in.

But here is the question. Okay, here we have war – Heraclitus the Presocratic says “war is the father of all things” and we see this every day. But the question is: are we interested in solving problems for sixty, seventy, eighty, ninety – as Norwegians live quite a long time – a hundred years? And then what? Zero? Nothing? Christianity carries a very valuable truth, precious for all people. A Christianity that does not recognize this truth ends up being just a “religion”. I think, therefore, that we should reflect on this and realize that we have escaped and distanced ourselves from our roots and sources.

Rustad: “We threw the baby out with the bathwater!”, we say in Norwegian.

Pavlos: Exactly! That’s a very apt phrase.

Rustad: And I believe that in this spiritual crisis of Europe, which is also a political crisis, Europeans will return to history to rediscover their roots and share them with new inhabitants who want to become Europeans…

Pavlos: …Let’s hope so!

The Left and the aversion of God

Rustad: Well, I am convinced of that, because we have such a rich heritage, don’t we? I mean the Greek heritage, the Roman, and of course the Jewish, Israel; these are the great stories.

The Left, however, aversions God. That’s what they do! If we wanted to put it into words, the central point is that Netanyahu bows down to God, just like Trump, in contrast to European politicians.

Pavlos: Perhaps there is an explanation, I think, for this. One can interpret it as a reaction to an untrue belief in God. For example, if you say that “I believe in God” and at the same time do all the opposites to this belief – after all, Christ says that if you do this and this and that, by these the world will know that you are my disciples. What does this mean?

It means that it is not enough for me to say that I am a Christian. I must also act as a Christian. And what does it mean to act as a Christian? It means to act as a person who sees the image of God in the persons of all other people. If I do this, then I move on to a level that is “beyond” being “left” or “right”. This is something beyond being or being named in a certain way.

Christ as the true God

If we read the New Testament, we see that Christ shattered all the frameworks, all the ways of understanding the people of that time had, and introduced a completely new reality. Sometimes this reality seems contradictory, but it is not. Because what happens with Christianity and Christian epistemology, if one may say so, is that truth is not defined on the basis of principles that are independent of God. Rather the principle is Christ himself. So if a true Christian attempts to establish principles, he must do so through a personal relationship, a personal connection, with Christ.

Today, I sadly recognize that we are losing this reality. We often create a Christianity that is an ideology. That is why Christ says, I do not know when I return to earth whether I shall find true faith. This is how I understand it. That Christ, as the true God who knows what is happening within man, sees all the situations and challenges that take place in the human soul, all the crises and all the stakes. That is why he “wonders” whether he will find faith again in people, at the Second Coming, and so on.

Therefore, it is not very easy to put aside our opinions, to abandon our thoughts, right or wrong, what we consider to be either true or false, in general, to abandon everything and meet in a personal way with Christ. And from this meeting and relationship to receive our direction. That is, how will we function politically, whether shall we do this or that. To put it this way, if a person truly believes in Christ, it does not harm whether he is a left-wing or a right-wing. Whereas, you can have someone who is either right-wing or left-wing but who does not believe in Christ; then he harms everything.

Rustad: That is so. But in this case you should feel a pull towards the transcendent. And the Left does not feel this! They oppose everything that moves upwards. They only move on a horizontal plane. Besides, that’s why we have the sign of the Cross.

Pavlos: This observation about the Cross is very correct!

Rustad: Isn’t it? And I think about how this tradition has reached us. I was in Rome where Christian Schou showed us around. We went to churches. Caravaggio is a painter who moves a lot of people because his paintings have a lot of power.

This image of Paul, of Saul, who is overcome on the road to Damascus, is in one of these churches. They are the kind of images that you don’t forget because they make you feel something. Caravaggio is, in other words, a power, precisely because of what he depicts. He is the messenger of a message: that Saul became Paul.

Pavlos: This happens because, due to the fact that they are created by God, all people have the spirit of God within them, in some way. So they are, in a sense, divine. And we should not forget that we are in a situation where man has fallen from Paradise. But what is Paradise? It is not a place; it is a way of being. The Fall, therefore, is not a change of location, rather it is precisely the divorce of the relationship between God and man. That man denied God and believed that he himself could become God in the place of God.

If I wanted to somehow try to interpret what you said earlier about people who belong to the Left and deny God, it would not be very difficult, since man has an absolute freedom. He has the freedom to deny God. If man did not have this freedom, then God would not be a true God. He would be a tyrant, and that would make no sense…

Rustad: …Our God is not Allah…

Paul: True. What you are now saying is also important. Because if God is not a person – for example the Greeks, all Greek philosophy understands God as the highest principle, as the One, from which everything comes. This is largely true. But the Greeks of the ancient world did not have the personal experience of God that Paul had on the road to Damascus, which made him completely converted and become the greatest Apostle of Christ while previously he was a murderer. We observe a radical change here.

The pre-Christian Greeks had clearly arrived at a correct understanding of the transcendental but not in a personal way, as is necessarily the case with the Incarnation of Christ. To contemplate that God comes and becomes man is not something that man can fully grasp. To believe this and to recognize it, is a gift. It is a gift, because man will always be a creature. How, then, can I, who am created, and have a beginning – I am not eternal, I have a beginning and I will probably die too – how, then, can I say that I have the ability to find, first of all, God, to recognize him, and then say to the people “hey, here is God!”? This is completely absurd.

Therefore, we are talking about a manifestation, a revelation, just as we have the revelation in the Old Testament with Moses. But now it is not a revelation through signs and symbols; it is precisely God himself who becomes man, so that there is no one who has the excuse to say “and who is God? Show him to me!”.

The Tree of Knowledge and Artificial Intelligence

Rustad: There is, as you mentioned, Moses and there is also Christ. But there is something third, still, in the eyes of the beholder. Because in Paradise Adam and Eve ate from the tree of knowledge. And they became “wise”. They then made clothes to cover their nakedness, and God said to them: “who told you that you were naked?” Because this was a result of their eating from the tree of knowledge.

Today, however, there is AI, artificial intelligence, which offers the great temptation, because you can become omnipotent. There is the temptation to become God, as it happens in Silicon Valley and in these environments where one can become a great destroyer of the world. They can destroy the world.

Pavlos: Artificial intelligence is very interesting, because here we have the greatest challenge. That is, as man has the ability to perform miracles, he can believe that he is God. This is a repetition of the deception that Adam and Eve suffered from the Evil, who convinced them that, if you eat of this you will become God. The problem was not that they simply ate, since – again – God is not a tyrant who wants to prevent man from benefiting from everything. But with the “you will not eat of this fruit, of the apple” he actually told them: “do not try to do anything without me.”

So we can say that the prohibition that God gave to the first man, Adam and Eve, was essentially about telling them: don’t try to do things without me because you will perish. Not because I will make sure that you will pay for it in some way. But because this is how things work since you are created by me, and since you do not have an ontological autonomy, you are not self-sufficient. So it makes perfect sense that,if you decide to separate from me and destroy our relationship, you will lose.

This was said with love. That’s why Christ later, when he comes and becomes man, says: “without me you can do nothing” [cf. John 15:5]. This is a repetition of the original prohibition “you shall not eat of this”. Now Christ repeats it in other words and says “without me you can do nothing”. Not because this is an obstacle, but precisely because this is a revelation of a truth. That is, “look, you can do anything with me”!

Sin and Death

Rustad: You are a philosopher and you know ancient Greece. So I would like to invite you, we are going to start a radio podcast about the fact that we do not learn anything in school anymore. There is a logic in the Bible. Just as there is logic in the Greek world. And there is a greatness in that. Because in the Bible, Paradise was lost and so sin entered the world. That has been grounded. It is the primary mythology of our origins, and the consequences of sin are death. But most people do not know that, Panagiotis! They don’t know that sin enters the world and the wages of sin is death.

Pavlos: That is true, and I think we have a duty, first of all, to delve into that truth. That is, to understand that death is not an action of a God who seeks revenge against us. But, as already said, it is an ontological consequence of our own decision. At the same time, again, this is not enough. Because death is an ontological state. It is the most serious state of separation of soul and body. It is truly a catastrophe. It is a decay. We do not have similar experiences before we die, so that we can delve deeper into this truth and reality. So, the question is, how will we talk about death while we are alive?

There are Greek philosophers who said, “I am not concerned with death, since as long as I live I am not dead, and therefore I do not care. And when I die I will not be alive, so, again, I do not worry.” But this way of approaching death is quite sophistical. The truth is that death is a radical destruction of humanity as we know it. And the only way to delve into it, and not just delve into it, but essentially the question is how do we overcome death, how do we defeat it? Is there any way out of death?

If, for instance, you ask me why I like Christ, or why I am a Christian, I shall answer you this: if Christ is not sincere in what he says about the Resurrection, or if Christ has not risen from the dead and does not grant us the Resurrection, then I am not interested in him. Then, he is nothing more than all the gods that have arisen in human history.

If there is value in being a Christian, it is because Christ is the only one who took upon himself all the sin that you spoke about earlier. Which was not his fault, it is we who decided to commit it. And he somehow absorbs everything, becomes the one who goes to the bottom, to the lowest, becomes the humblest being in the history of the world, descends into Hades and resurrects the dead. Thus, Resurrection is the most subversive thing that man can understand, or rather experience. If there is no Resurrection, then Christianity is completely useless.

The Resurrectional Confrontation with Death and the Athonite Hieromonk

Rustad: I heard Kasper Støvring mention a meeting he had with a hospital pastor, who told him something very interesting. That is, on their deathbeds, people struggle against death. They refuse to give up life because they want to live and they believe that science will save them. Because this is the worldview we live with today. To cling to life because science will soon grant us immortality, as some believe. So this priest said: “the most important thing I do is to reconcile people with the fact that they are going to die. Because when they accept it, they calm down. Then they surrender to what is about to happen and thus they gain peace.”

Pavlos: This is a very honest approach. I will tell you a true story, which happened very recently. I was in Greece a month ago. And the reason I was in Greece was that on Athos, on the Holy Mountain, where there are many monasteries, there lived a hieromonk very dear to me, I loved him very much, who died. So it was his burial and I went to his funeral. There I was informed about some of his last words, as well as some moments and images that people who were close to him described to me.

The first is that he himself was very happy and grateful to Christ. Shortly before his passing away he received the Holy Communion, before his death he prayed, and he was so happy and peaceful that he said: “I look forward to the celebration of my funeral.” That’s what he said.

The second is that shortly before he died – I heard this from a person who saw it with his own eyes, and therefore it is true – the room where he was, in the hospital in Thessaloniki, was illuminated with a very special light; only the room in which he himself was. It was not an easily described light, it was indescribable. It was not like the light of these spotlights here in the studio. It was a different kind of light.

And of course, there was his funeral on Athos, where only men and not women can go, as is the case. It was a ceremony where of course people were very sad but at the same time there was a joy that you could feel. A joy that this person who is now lying in the grave, who was a very humble person and who in his last moments said “I am worth nothing, absolutely nothing, I am nothing” and, at the same time, I am very happy because Christ loves me and I will go to Christ.

In this sense, you can say that this man is not reconciled with saying, okay, I embrace death since I have no other choice. Instead, he was very happy that life had reached an end that is not the end but the beginning. Again, this is not easy – as you rightly said before – to do through scientific methods. It is impossible, precisely because we are talking about a reality that is not of this world, so to speak. We do not have the premises and the data, if we want to speak in machine terms, we do not have the necessary data to process it. That is one thing.

The other thing that you mentioned, artificial intelligence: I think it is very good that man has the ability to perform these miracles. The very fact that man can perform them, artificial intelligence, is a confirmation that man is created in the image of God. Because God has transmitted to man, and has enriched him with, all his own capabilities and abilities. So, just as God creates man out of nothing, so too man has the ability to create something so intelligent. Besides, Christ said that people will be able to do more miracles than him, as we read in the Gospel.

So this reality does not surprise us. The question is how will we use this power and ability? Shall we use it for the good, to glorify God? Or shall we use it to replace God, and so we will return to the Fall and the Original Sin…?

Rustad: Or will we serve Evil?

Pavlos: Exactly. Therefore, everything depends on our choice. Everything depends on what we will.

Rustad: Panagiotis, we have now gone through many, and even big issues. But it was very pleasant and I think that our viewers also appreciate it very much. And I would like to be allowed to invite you to come again.

Pavlos: Thank you very much, with pleasure!

Rustad: Thank you for this time, thank you for coming.

YouTube link:

https://youtu.be/jrds4exEtzs?si=pXOAPqtVscmWg-35

Source:

https://www.document.news/editorials/2025/11/an-interview-with-greek-philosopher-panagiotis-pavlos

Τούτες τις στιγμές που στην Ελλάδα, στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών, λαμβάνει χώρα η εξόδιος ακολουθία του, και με αφορμή την κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου, σημειώνω ορισμένες σκέψεις για τον μεγάλο αυτόν Έλληνα, δηλαδή έναν όντως Έλληνα.

Τον Διονύση Σαββόπουλο τον πρωτογνώρισα με αφορμή τη συναυλία του στην Ξάνθη μαζί με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, στην περιοδεία που έκανε κατά την κυκλοφορία του δίσκου «Το κούρεμα». Είχαν φροντίσει οι γονείς μου να μας πάνε στο Δημοτικό Αμφιθέατρο της Ξάνθης εκείνη τη βραδιά, νομίζω ήταν τέλη του ᾽89, αρχές του ᾽90, δεν θυμάμαι ακριβώς.

Οι ίδιοι γνώριζαν την αξία του Σαββόπουλου: επί αρκετά χρόνια επιμελούνταν και παρουσίαζαν εκπομπή στο Ραδιόφωνο της ΦΕΞ [Φιλοπρόοδη Ένωση Ξάνθης], στην Ξάνθη, με τα τραγούδια του Νιόνιου να έχουν την τιμητική τους. Και είχαν την τιμητική τους διότι δεν ήταν απλώς τραγούδια. Αλλά πλούτος λογοτεχνίας, φιλοσοφίας, ποίησης, ανθρωπολογίας, κοινωνιολογίας, συμπυκνωμένης εμπειρίας Ελληνισμού, και οδοδείκτες. Με μια φράση, είναι φορείς και φορτίο του Ελληνικού πνεύματος στη συνέχεια και ολότητά του, από τον Όμηρο ως τους Πατέρες της Εκκλησίας, κι ως τον Παπαδιαμάντη, τον Ελύτη, τον Σεφέρη και όλους τους άλλους.

«Φορτηγό», «Το Περιβόλι του Τρελού», «Μπάλλος», «Το Βρώμικο Ψωμί», «Δέκα Χρόνια Κομμάτια», «Η Ρεζέρβα», «Τραπεζάκια Έξω», όλα αυτά είχαν προηγηθεί του Κουρέματος, και είχαν ήδη προλάβει να τυπωθούν αμέτρητοι στίχοι τους και μελωδίες στη μνήμη και την ψυχή ενός μικρού παιδιού, που επιπλέον είχε την τύχη να ακούει εβδομαδιαία τους γονείς του στο ραδιόφωνο να αναπτύσσουν μια πρωτότυπη φιλοσοφία κι ερμηνευτική αποκωδικοποίηση του ελληνικού τραγουδιού όπως αυτή έβγαινε αβίαστα μέσα από την τεράστια, ήδη, έως τότε, προσφορά του «Νιόνιου», αλλά και άλλων μεγάλων, του Μίκη, του Μαρκόπουλου, και ούτω καθεξής.

Αυτό που θυμάμαι ωστόσο, να μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ήδη με τη θέα της αφίσας εκείνες τις ημέρες πριν τη συναυλία στην Ξάνθη, ήταν το ίδιο το κούρεμα του Σαββόπουλου, το οποίο αργότερα ερμήνευσα ως ένα ακόμη βήμα αυτοέκθεσής του, και «απογύμνωσης» του καλλιτέχνη, ο οποίος φαινόταν να μην θέλει να μείνει δέσμιος ούτε καν του προσωπείου και του ρόλου που είχε με μαεστρία κτίσει και με τα οποία είχε ήδη καθιερωθεί επί δεκαετίες στην ελληνική κοινωνία. Θυμάμαι ότι εκείνη η συναυλία περιείχε άπειρη πληροφορία, ρουφούσα κάθε της δευτερόλεπτο.

Τι θα θυμάμαι από τον Σαββόπουλο

Δεν ήταν μόνον η φιγούρα του ίδιου του κουρεμένου Διονύση που ομολογούσε ότι ο γιος του πάει στον Στρατό ενώ αυτός δεν πήγε, μον᾽ πήγε κι απαλλάχτηκε κι εντέλει μετάνιωσε. Διότι καλύτερα στο στράτευμα παρά στους λουφαδόρους. Ούτε η άκρως γοητευτική στα μάτια, τα αυτιά και την ψυχή του μικρού εαυτού μου τότε, Ελευθερία Αρβανιτάκη που ήταν μαζί του στην περιοδεία. Ούτε το εναρκτήριο σάλπισμα της συναυλίας με εκείνη τη θριαμβευτικά μεγαλόπρεπη, πανηγυρικής ομολογίας και σοβαρότητας, αφοριστική διακήρυξη: «Μην περιμένετε αστειάκια και σάτιρες, γνωστοί μου ξένοι…».

Ούτε φυσικά οι «Κωλοέλληνες», αυτό το αφοπλιστικό άσμα κυνικής ειλικρίνειας, ομολογίας και προφητείας, για τις μελαμψές κοντοπόδαρες φυλές, τα τζάκια, και τα μαγαζάκια που λυμαίνονται και καταστρέφουν το σπίτι τους, την Ελλάδα, καθ’ όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Ήταν όλα αυτά και άλλα, αλλά κυρίως δύο στιγμές, μια πολιτικής και μια θεολογικής τάξεως.

Η πρώτη, η πολιτική, όταν έπαιξε «Το Μητσοτάκ», αυτό το παράξενο, απόλυτα αινιγματικό για το παιδικό μου μυαλό καταγγελτικό άσμα για έναν άνθρωπο μουλιάπα, χαρά Θεού, άσμα το οποίο, όπως και πολλά άλλα, έθετε τα θεμέλια της ερμηνείας κι επαλήθευσής του στο μέλλον. Το μέλλον που τώρα είναι παρόν.

Η δεύτερη, η θεολογική, και γι᾽ αυτό βαθιά οντολογική και ανθρωπολογική, όταν πρωτάκουσα σε εκείνη τη συναυλία τον στίχο: «Ο άντρας και η γυναίκα δεν είναι ίσοι, γιατί απλούστατα η γυναίκα είναι ανώτερη. Γι’ αυτό και η κυρά Άσπα του Διονύση, πάντα υποχωρώντας τον καθοδηγεί».

Έχουν περάσει έκτοτε κάτι παραπάνω από 35 χρόνια, κι ακόμη δεν έχω βρει στη σύγχρονη ελληνική ποίηση παρόμοιο στίχο που να συμπυκνώνει με τέτοια δυναμική ρηξικέλευθης διαλεκτικής ερμηνείας την πεμπτουσία της Ελληνορθόδοξης ασκητικής εμπειρίας και παράδοσης: πώς και γιατί το ανώτερο κενώνει και υποτάσσει τον εαυτό του για χάρη των κατωτέρων. Πώς ο αληθινά ισχυρός είναι ο ταπεινότερος όλων, όχι με μια ηθική, ηθικιστική, δικανική αντίληψη. Αλλά πραγματικά, οντολογικά, διότι έτσι λειτουργούν τα πράγματα αυτού του κόσμου που έφτιαξε ο Θεός.

Και είναι εντυπωσιακό, που σήμερα, την μέρα της κηδείας του Διονύση Σαββόπουλου τούτη την ώρα, σε ένα Μοναστήρι της Θράκης τελείται το σαρανταήμερο μνημόσυνο του Γέροντα Βασίλειου Ιβηρίτη. Του οποίου τα κείμενα είναι εντυπωσιακό θεολογικό επισφράγισμα αυτής της αλήθειας που είδε ο Διονύσης Σαββόπουλος από το δικό του δρόμο, και την εξέφρασε ως έτερος κήρυκας του Λόγου. Φεύγουν οι μεγάλοι αντάμα, φαίνεται, ωσάν ο ένας ν᾽ ανοίγει τον δρόμο και μετά να φροντίζει να παραλαμβάνει τον άλλον, τον φίλο του προς τη Βασιλεία. Το άξιζε αυτό ο κυρ – Διονύσης, διότι γνώριζε και κήρυττε ότι ο αληθινός εαυτός σου είναι ο άλλος.

Φύσα Θάλασσα πλατιά, να πάρεις τον Διονύση μας στα Πέρα Μέρη, εκεί απ᾽ όπου έρχεται το Αγέρι που όπου θέλει πνέει…

*Το κείμενο αυτό γράφηκε στο Όσλο, την ώρα που στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών ελάμβανε χώρα η εξόδιος ακολουθία του Διονύση Σαββόπουλου, το Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2025. Δημοσιεύθηκε στο NewsBreak.gr με τίτλο «Για τον Διονύση Σαββόπουλο», και στο SLpress.gr στην παρούσα μορφή με την επιμέλεια του Σταύρου Λυγερού. Εδώ έχω ενσωματώσει χρήσιμους υπερσυνδέσμους στα τραγούδια που παραπέμπω ή υπονοώ, και αλλού, για διευκόλυνση του αναγνώστη.

Πηγές:

https://slpress.gr/politismos/i-politiki-kai-i-theologiki-ptixi-tou-ergou-tou-dionisi-savvopoulou/

https://www.newsbreak.gr/apopseis/934009/gia-ton-dionysi-savvopoylo/

Είδα, όπως ήδη αμέτρητοι Έλληνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, το κινηματογραφικό δείγμα, trailer σε σκοτωμένα ελληνικά, της πολυαναμενόμενης ταινίας «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή για τον συνονόματό του Ιωάννη Καποδίστρια, πρώτο και μοναδικό Κυβερνήτη της Ελλάδος μετά το 1821. 

Το είδα δύο φορές. Την πρώτη αυτονοήτως, όπως θα έπραττε κάθε Έλληνας που κουβαλάει ελληνικά μυαλά στο κεφάλι του. Τη δεύτερη, όταν ενημερώθηκα για τις αιτιάσεις ενός συνήθους υπόπτου, από τις ημέρες της φαιδράς Επιτροπής Αγγελοπούλου για τους εορτασμούς των 200 ετών από την Επανάσταση, που είχε διορίσει ο Πρωθυπουργός ή καλύτερα αυτοί που κρύβονται πίσω του, συναδέλφου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του Αριστείδη Χατζή.

«Συνήθους υπόπτου», καθώς κάποια ανεξέλεγκτη, καθαρά ψυχολογική ελπίζω, ανάγκη του όχι μόνο να επιβάλει ανιστορική ερμηνεία ιστορικών γεγονότων αλλά και να επανα-ταυτοποιήσει τα ίδια τα γεγονότα, τον έχουν οδηγήσει πάλιν και πολλάκις σε ανεπανάληπτα μαργαριτάρια. Με κορυφαίο τον προ πενταετίας λίβελό του κατά του Γεώργιου Καραϊσκάκη, που ο ανόητος χειριστής των κοινωνικών δικτύων της Επιτροπής Greece 2021 είχε ανεβάσει τότε στο διαδίκτυο για χρόνο ικανό ώστε να ξεσπάσει σάλος τέτοιος που επέβαλε στη Γιάννα Αγγελοπούλου την κατάθεση δημόσιας απολογίας σε συνέντευξη Τύπου.

«Φαιδράς Επιτροπής Αγγελοπούλου», διότι αποδείχθηκε καθ᾽ όλη τη διάρκεια του 2020 και 2021 ότι παρά τα εκ του αντιθέτου λεγόμενα κύρια αποστολή της ήταν η επιβολή στην ελληνική κοινωνία του εθνομηδενιστικού αφηγήματος περί της Ελληνικής Επανάστασης ως ορόσημου γενέσεως ενός νέου Έθνους. Αφήγημα που υπηρετήθηκε δεόντως από αγγλοσάξονες και εγχώριους – εξαρτώμενους συνειδητά ή ασυνείδητα από το εξωτερικό – «στοχαστές» και διανοούμενους, οι οποίοι κατά μυστηριώδη τρόπο ασπάζονται τη φαεινή κατανόηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη περί της Ελλάδας ως «μικρής οθωμανικής επαρχίας» που μετατράπηκε σε «ομοιογενές εθνικό κράτος».

Το θέμα μου φυσικά δεν είναι ο προαναφερθείς συνάδελφος, ο οποίος τυγχάνει να είναι ερασιτέχνης εκφραστής μιας νεκρής ιστορικής επιστήμης.

«Νεκρής», διότι επιδιώκει να καταδικάσει τους Έλληνες και τον Ελληνισμό στον θάνατο της ενθαδικότητας και της κλειστής μεταφυσικής του Δυτικού αυτολυτρωτικού, δηλαδή αυτοκαταστροφικού, πνεύματος. Ενός πνεύματος το οποίο μισεί τη μοναδική στην ιστορία, και ευεργετική για όλη την ανθρωπότητα, ταύτιση του Ελληνισμού με την όντως Ελευθερία και Αλήθεια.

«Ερασιτέχνης», διότι σήμερα υπερασπίζεται τον Καποδίστρια από «τσαρλατάνους» (του σκηνοθέτη Σμαραγδή συμπεριλαμβανομένου), ενώ ως συνδαιτημόνας της Επιτροπής Αγγελοπούλου τον ανεβοκατέβαζε ως «τύραννο». Κι ας διαφωνούσε σε αυτό ακόμη και ο Βρετανός Christopher (Monty) Woodhouse που ως υπαρχηγός της Δύναμης Harling συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, το Νοέμβριο του 1942.

Ο διαπρεπής αυτός κλασικιστής της Οξφόρδης (που υπηρέτησε μετά τον πόλεμο ως γραμματέας της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα με πολύτιμο ρόλο για λογαριασμό των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών στη Μέση Ανατολή και την Περσία) δεν είχε το ίδιο «θάρρος» με ορισμένους εγχώριους καλοθελητές να ομολογήσει τον Καποδίστρια ως τύραννο. Αντιθέτως, ήταν ίσως ο πρώτος Βρετανός στον 20ό αιώνα που τόλμησε, στην ομώνυμη μνημειώδη και ογκωδέστατη μελέτη του, όχι μόνο να αναγνωρίσει τον Κυβερνήτη ως «Θεμελιωτή της Ελληνικής Ανεξαρτησίας» αλλά και να τον υπερασπιστεί έναντι του θανάσιμου μίσους που του έτρεφε ο Αδαμάντιος Κοραής, όπως έχω γράψει σχετικά παλαιότερα.

Το αν αυτό οφείλεται ενδεχομένως και σε τύψεις του Woodhouse για τον βρώμικο ρόλο των Άγγλων στη δολοφονία του Καποδίστρια, δεν το γνωρίζω. Το βέβαιο είναι ότι, ενώ ορισμένοι φιλέλληνες διάκεινται με ειλικρινή συμπάθεια προς την τραγική προσωπικότητα του Κυβερνήτη, κάποιοι συνέλληνες χύνουν κροκοδείλια δάκρυα ομνύοντας τον «συστηματικό εξευτελισμό της μνήμης του από τσαρλατάνους».

Σκόπιμα η κεφαλίδα του παρόντος συνιστά παράφραση του τίτλου του κλασικού έργου του Karl Popper. Προφανώς σήμερα πολλοί, όχι μόνον Άγγλοι – όπως σωστά βάζει ο Σμαραγδής τον Καποδίστριά του να λέει στην ταινία ότι θέλουν τον θάνατό του – είναι άκρως θορυβημένοι από το γεγονός ότι, επιτέλους, φέτος τα Χριστούγεννα προσφέρεται στους Έλληνες μια εκρηκτική στιγμή πνευματικής ανάτασης και ηθικής αναδιάταξης. Αυτό φοβούνται, γι᾽ αυτό κι επιχειρείται αποδόμηση ολόκληρης ταινίας μέσω δίλεπτου δείγματος.

Σε μια κρίσιμη συγκυρία όπου βιάζεται εκ νέου η εμμονή των Ελλήνων στου Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία, από τον πνεύμα της υποταγής, της υποτέλειας, της ιδιοτέλειας, της ανελευθερίας και της εφαρμοσμένης τυραννίας – νεοφιλελεύθερης ή κομμουνιστικής – που οδηγούν μαθηματικά στην απώλεια του ανθρώπινου αυτεξουσίου και συνακόλουθα της εθνικής κυριαρχίας, είναι θαύμα που ο Γιάννης Σμαραγδής ολοκλήρωσε τον «Καποδίστριά» του. Τον ευχαριστούμε πολύ γι᾽ αυτό!

Όχι διότι μας παρέχει κάποια νέα, άγνωστα ιστορικά δεδομένα που ανυπομονούσαμε να αποκτήσουμε. Αυτό εμένα, τουλάχιστον, δεν με ενδιαφέρει. Αλλά διότι μετά από αμέτρητες δυσκολίες που αντιμετώπισε προς την ολοκλήρωση του έργου, προσφέρει στον ελληνικό λαό και τους απανταχού φιλέλληνες ένα πολύτιμο δώρο ζωτικής σημασίας: τη φλόγωση της αφύπνισης του Γένους των Ελλήνων στην περιοχή της Ελευθερίας όλων των ανθρώπων, στον Τρόπο της Επ–Ανάστασης, δηλαδή της αυτοθυσίας.

Αυτή είναι η παρακαταθήκη του Ιωάννη Καποδίστρια. Η επαναφορά της προσωπικής και συλλογικής μνήμης του ποιοί είμαστε και πού πηγαίνουμε, για να θυμηθώ τον αφορισμό του Διονύση Σαββόπουλου στο Τσάμικό του. Μια αφύπνιση κίνδυνος –θάνατος για όσους λειτουργούν ως έπαρχοι με το αζημίωτο σε μια …μικρή γωνιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας και του μεγάλου ψεύδους, έχοντας ήδη τουρκέψει ή φραγκέψει, ή, χειρότερα, μη έχοντας υπάρξει Έλληνες ουσιαστικά ποτέ.

Δημοσιεύθηκε στο Newsbreak.gr και το Geopolitico.gr τη Δευτέρα 20- και την Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2025, αντίστοιχα, και στη Νέα Κρήτη, την Τετάρτη 22/10.

Πηγές:

https://www.newsbreak.gr/apopseis/932116/o-ioannis-kapodistrias-kai-oi-echthroi-toy/

https://geopolitico.gr/2025/10/sfypnisi-prin-ton-thanato-i-epanafora-tis-prosopikis-kai-syllogikis-mnimis-apo-tin-tainia-kapodistria/

https://www.neakriti.gr/apopseis/2144261_o-ioannis-kapodistrias-kai-oi-ehthroi-toy?amp

Περιεχόμενα: Συνέντευξη με Matthew Boyle στην Ουάσινγκτον – Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ και η κρίση της Ευρώπης – Αριστερά, Δεξιά και Άκρα Δεξιά – Νορβηγία και Χριστιανισμός – Αριστερά και η αποστροφή του Θεού – Ο Χριστός ως ο αληθινός Θεός – Το Δένδρο της Γνώσεως και η Τεχνητή Νοημοσύνη – Η Αμαρτία και ο Θάνατος – Η Αναστάσιμη αναμέτρηση με τον θάνατο και ο Αγιορείτης Ιερομόναχος.

(Μετάφραση από τα Νορβηγικά: Π.Π.)

Hans Rustad: Καλώς ορίσατε στο Dagsorden! Είναι Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2025, και μαζί μου έχω τον Παναγιώτη Παύλο. Καλώς όρισες!

Παναγιώτης Παύλος: Ευχαριστώ που με καλέσατε, ευχαριστώ Hans!

Rustad: Έχουμε ήδη συναντηθεί μια φορά, και τότε κατάλαβα ότι έχεις πολλές γνώσεις για κάτι που μας απασχολεί ιδιαίτερα: Ύστερη Αρχαιότητα και οι απαρχές του Χριστιανισμού. Και είσαι Έλληνας. Αυτό σημαίνει ότι έχετε μια μακρά ιστορία από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε. Επίσης, είχες ταξιδέψει στην Ουάσινγκτον για να πάρεις συνέντευξη από τον Matthew Boyle, ο οποίος είναι ένας εκ των σημαντικών συντακτών του Breitbart News.

Συνέντευξη με Matthew Boyle στην Ουάσινγκτον

Παύλος: Σωστά. Ήταν φέτος τον Μάιο όταν είχα βρεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για ένα συνέδριο στο Σικάγο, και με αφορμή την παρουσία μου εκεί, είχαμε συνεννοηθεί με τον Matthew Boyle να συναντηθούμε και να μιλήσουμε. Ήταν τότε τέσσερεις μήνες από την αρχή της νέας θητείας Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Είχαμε μια διεξοδική και λεπτομερή συζήτηση αναφορικά με την πρώτη αυτή περίοδο στη νέα θητεία του Προέδρου Τραμπ, και φυσικά για την Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη. Καθώς και γι’ αυτό που κατά τον Μάθιου Μπόιλ είναι ο μεγάλος στόχος του Προέδρου Τραμπ, δηλαδή η αντιμετώπιση της Κίνας.

Μιλήσαμε διεξοδικά, και θα πρέπει να πω ότι ο ίδιος είναι πολύ ενθουσιώδης υποστηρικτής του Τραμπ. Είναι, όπως γνωρίζεις, επικεφαλής του Γραφείου του Breitbart στην Ουάσινγκτον, και εκ των δημοσιογράφων που είναι πολύ κοντά στον Αμερικανό Πρόεδρο. Έχουν μια πολύ καλή σχέση.

Rustad: Είναι πολύ κοντά.

Παύλος: Πράγματι, είναι πολύ κοντά και πολύ καλοί φίλοι.

Rustad: Έχω διαβάσει το μεγαλύτερο μέρος της συνέντευξης και έχει ενδιαφέρον να ακούσουμε την εντύπωσή σου από τον Μπόιλ και αυτά που είπε. Διότι η νορβηγική κοινή γνώμη αγνοεί το γεγονός ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εμφανιστεί εντελώς νέα μέσα ενημέρωσης αυτά τα δέκα χρόνια. Ακριβώς, όπως κι εσύ είπες, το MAGA προϋπήρχε του Προέδρου Τραμπ. Ξεκίνησε επί Ομπάμα. Πρόκειται λοιπόν για ένα ποτάμι με πολλές ροές ανεφοδιασμού, που τώρα έχει μετατραπεί σε πλημμύρα. Η προπαγάνδα μίσους των νορβηγικών μέσων ενημέρωσης είναι τέτοια ωσάν να μιλάς ενάντια στον καιρό. Πρόκειται για ένα ιστορικό φυσικό φαινόμενο, αλλά αυτά τα μέσα θεωρούν ότι μπορούν να το ξορκίσουν. Και αυτό είναι πολύ ελπιδοφόρο.

Παύλος: Είναι αληθές. Και προτού μιλήσουμε λίγο περισσότερο γι᾽ αυτό, θα ήθελα να πω ότι η δουλειά που κάνετε εδώ στο Document.no είναι πολύ σημαντική. Διότι ζούμε σε εποχές όπου βιώνουμε ένα εντελώς νέο επίπεδο πολυπλοκότητας, τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και διεθνώς. Βλέπουμε, παραδείγματος χάριν, πόσο δύσκολο είναι να επιλυθεί η κατάσταση στη Γάζα. Μπορούμε να μιλήσουμε περισσότερο γι᾽ αυτό. Υπήρξε η Συμφωνία Ειρήνης προχθές, πολύ σημαντική, αλλά είναι νωρίς ακόμη. Επομένως, νομίζω ότι ζούμε στιγμές που τα πράγματα είναι πολύ περίπλοκα. Και δεν επαρκούν απλώς τα συστημικά μέσα ενημέρωσης που επικοινωνούν μόνον ένα είδος αφήγησης το οποίο συχνά δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην αλήθεια. Απλώς εξυπηρετεί συμφέροντα. Θεωρώ ότι το ίδιο ισχύει και για τις ΗΠΑ, όχι μόνο για τη Νορβηγία, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για τις ΗΠΑ. Και γι’ αυτό ίσως υπάρχουν εκεί ΜΜΕ όπως το Breitbart που ανέφερες. Ο Τσάρλι Κιρκ επίσης έκανε μια τεράστια δουλειά, και είναι πολύ λυπηρή και τραγική αυτή η ιστορία. Αλλά αυτό που είδα με τον Μάθιου Μπόιλ, πέραν του ότι είναι ένας πολύ έμπειρος δημοσιογράφος και ένας άνθρωπος που κατανοεί βαθιά ποιό είναι το όραμα του Προέδρου Τραμπ…

Rustad: …και προσγειωμένος…

Παύλος: Απολύτως. Είναι πολύ προσγειωμένος. Ήταν εξάλλου πολύ εύκολη η συνομιλία μας, και ο ίδιος ήταν πολύ φιλικός. Ήμασταν επί δυόμιση ώρες σε ένα καφέ δίπλα ακριβώς από τον Λευκό Οίκο, κι εν συνεχεία ετοιμάσαμε και μια τηλεοπτική συνέντευξη. Είδα λοιπόν, έναν άνθρωπο πολύ προσγειωμένο, όπως είπες, μολονότι είναι ένας από τους πλησιέστερους στον Αμερικανό Πρόεδρο κι έχει πρόσβαση στον Λευκό Οίκο όποτε το θελήσει. Αλλά αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι είχε μια πλήρη γενική εικόνα. Και παρά το γεγονός, όπως μου είπε χαρακτηριστικά, ότι «εγώ δεν είμαι μέλος του προσωπικού του Προέδρου Τραμπ», ήταν ωστόσο κάλλιστα σε θέση να αντιλαμβάνεται το όραμά του, και να αναλύει λεπτομερώς πώς ο Αμερικανός Πρόεδρος σκέπτεται ή ενεργεί. Αυτό είναι ενδιαφέρον, διότι χθες και σήμερα, παραδείγματος χάριν, διάβαζα για τις φιλικές σχέσεις του Προέδρου Τράμπ με τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν. Υπάρχουν άνθρωποι που ανησυχούν ότι εδώ έχουμε μια κατάσταση και μια σχέση η οποία μπορεί να είναι αρκετά επικίνδυνη.

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ και η κρίση της Ευρώπης

Αλλά από τον Μάθιου Μπόιλ θα άκουγες ότι ο Πρόεδρος Τράμπ είναι ένας άνθρωπος που μπορεί κάλλιστα να πει καλά πράγματα για διαφόρους ανθρώπους, αλλά στην στρατηγική σκέψη του μένει ανεπηρέαστος, παρά τα όσα λέει. Είναι δηλαδή τα λεγόμενά του μέρος της στρατηγικής του. Και είναι σημαντικό να το ακούμε αυτό από έναν άνθρωπο που είναι τόσο κοντά στον Αμερικανό Πρόεδρο, που τον έχει ζήσει στην καθημερινότητα, και σε πραγματικές καταστάσεις. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, νομίζω.

Rustad: Ο Τραμπ, λοιπόν, διαβάζει την κατάσταση και αντιλαμβάνεται πώς να χειριστεί τους ανθρώπους και στη συνέχεια τους φέρνει σε αυτό το σημείο που επιθυμεί. Το έχουμε δει πολλές φορές αυτό. Κάνει πράγματα με τρόπο πολύ διαφορετικό απ᾽ ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί που ασχολούνται με τον άνεμο και τον καιρό. Είναι καιροσκόποι, σε αντίθεση με τον Τράμπ ο οποίος σκέπτεται μακροπρόθεσμα.

Παύλος: Αυτό είναι έτσι. Και βέβαια, είναι νωρίς ακόμη, δεν έχει συμπληρωθεί ούτε ένας χρόνος από τον Ιανουάριο του 2025, αλλά θεωρώ ότι έχουμε ήδη ορισμένες ενδείξεις. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι ο Τράμπ έχει ήδη διατελέσει προηγουμένως Πρόεδρος των ΗΠΑ. Δεν υπάρχει κάτι που να έχει ανάγκη να πετύχει τώρα, έχει κάνει τα πάντα στη ζωή του. Υπ᾽ αυτήν την έννοια είναι εύλογο να σκεπτόμαστε και να πιστεύουμε ότι απλώς προσπαθεί για το καλύτερο, τόσο για τη χώρα του όσο και για τον κόσμο, αυτό που ο ίδιος θεωρεί καλύτερο.

Και επιπλέον, εξίσου σημαντικό, δεν θυμάμαι κάποιον στις μέρες μας να έχει ζήσει δύο απόπειρες δολοφονίας του. Αυτός το έζησε. Και δεν έχασε την ορμή του, την πεποίθησή του και τη δύναμή του, τουναντίον. Αυτό νομίζω λέει πολλά. Κι ακόμη, κάτι το οποίο θεωρώ εντυπωσιακό και πολύ σημαντικό – και πιστεύω θα συμφωνήσουμε όλοι σε αυτό – είναι ότι για πρώτη φορά τα τελευταία πολλά χρόνια που οι ΗΠΑ έχουν ένα Πρόεδρο ο οποίος δεν αφήνει μεγάλη αμφιβολία για το ότι έχει τον έλεγχο των πραγμάτων. Ενώ με την προηγούμενη κυβέρνηση του Μπάιντεν υπήρχε Πρόεδρος, αλλά ταυτόχρονα υπήρχε η αίσθηση ότι πίσω του κρυβόταν ένα πλήθος αόρατων παραγόντων οι οποίοι προσδιόριζαν και καθόριζαν την πολιτική των ΗΠΑ. Τώρα, βλέπει κανείς ότι πρωτοστατεί ο Τράμπ. Βεβαίως, αυτό μπορεί να έχει ορισμένες αρνητικές συνέπειες, παραδείγματος χάριν το γεγονός ότι είναι απρόβλεπτος, ή ότι κάνει ό,τι θέλει, ή ότι ξαφνικά μπορεί να προκαλέσει ορισμένες καταστάσεις δύσκολα διαχειρίσιμες. Θυμάμαι, ας πούμε, μια σχετικά πρόσφατη συνέντευξη του Πρωθυπουργού Støre, όταν επεσήμανε κατά κάποιον τρόπο την απρόβλεπτη φύση του Τράμπ και το ζητούμενο πώς να ερμηνεύσει κανείς τις καταστάσεις. Αλλά συνολικά, θεωρώ ότι, αν κανείς προσπαθήσει να καταλάβει τί προσπαθεί να πετύχει ο Πρόεδρος Τράμπ, τότε δεν είναι πολύ δύσκολο να προσαρμοστεί και να πετύχει μια καλή κατανόηση και συνεννόηση.

Rustad: Ωστόσο, αναφορικά με αυτό στο οποίο αναφέρεσαι, την περίπτωση Støre, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης εξίσου, μιλούν για έναν αχυράνθρωπο τον οποίο οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει. Και όσο περισσότερο επιμένουν σε αυτό, τόσο πιο χαμηλά πέφτουν. Ενώ ο Τράμπ ανεβαίνει διαρκώς και προχωρά. Διότι δεν έχουμε δει τον Τράμπ σε πτώση τέτοια όπως άλλων πολιτικών.

Παύλος: Αυτό είναι αλήθεια. Και το καλύτερο παράδειγμα είναι αυτό που έλαβε χώρα προχθές [σ. Τη Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2025] στο Σαρμ Ελ Σέιχ. Ότι δηλαδή αυτός, μαζί με τον Σίσι της Αιγύπτου προσκάλεσαν είκοσι χώρες να συμμετάσχουν σε αυτή τη συμφωνία. Θα πει κανείς, εντάξει, το έπραξε σκόπιμα με την προσδοκία ότι όλοι αυτοί θα προσφερθούν να συμβάλουν με πακτωλούς χρημάτων και λοιπούς πόρους στη Γάζα. Αυτό είναι το ένα.

Το άλλο είναι ότι δείχνει μια ανοιχτότητα και μια αφοσίωση. Βλέπει κατά βάσιν ότι η Ευρώπη διέρχεται μια πολιτική κρίση. Δεν είναι ψέμα να πούμε ότι οι σημερινοί Ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν ανεξαρτησία. Δεν διαθέτουν την ανθεκτικότητα που, θα έλεγε κανείς, ο Τραμπ προσβλέπει σε αυτούς να έχουν. Το είπε εχθές εν πτήσει πίσω στις ΗΠΑ, ότι «δεν τα πάω καλά με αδύναμους τύπους», «τα πάω καλά με τους σκληρούς τύπους». Αυτό σημαίνει, λοιπόν, ότι ο ίδιος θα ήθελε να έχει συνομιλητές οι οποίοι επιθυμούν το καλύτερο για τη χώρα τους και με τρόπο ανεξάρτητο, όχι ως δορυφόροι. Δυστυχώς, σήμερα η Ευρώπη είναι ένας δορυφόρος, σε πολλά επίπεδα. Αυτό δεν είναι καλό για τον πληθυσμό, για τους λαούς της Ευρώπης. Αυτό μπορεί επίσης να ισχύει εν μέρει και για τη Νορβηγία, στο βαθμό που εδώ έχουμε μια συστημική προσέγγιση μιας νέας πραγματικότητας. Και όταν λέω «συστημική πραγματικότητα» εννοώ ότι, δεν βλέπουμε απευθείας αυτό που συμβαίνει και είναι εν εξελίξει, αλλά ζούμε σε μια κατάσταση σαν αυτό που μου είπε κάποιος μια φορά, ότι, εντάξει αυτό που ζούμε είναι μια παρένθεση τώρα, το 2028 θα έχουμε και πάλι τους Δημοκρατικούς.

Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι ότι θα πρέπει να σεβαστεί κανείς την πραγματικότητα στην οποία Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ο Ντόναλντ Τράμπ. Και είναι εύλογο και συνετό να προσαρμόσεις την πολιτική σου, να προσαρμόσεις τους πολιτικούς στόχους σου και τα συναφή, και να προσπαθήσεις να ανταποκριθείς σε αυτήν την πραγματικότητα, δίχως να επιδιώκεις να δημιουργήσεις μια πραγματικότητα που δεν υπάρχει.

Αριστερά, Δεξιά και Άκρα Δεξιά

Rustad: Όπως ξέρεις, την Ευρώπη την κυβερνά η Αριστερά, η οποία δεν μπορεί να κατανοήσει την Αμερική. Δεν θέλουν να καταλάβουν διότι βλέπουν μόνον τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ομπάμα, αυτή είναι η Αμερική τους. Αλλά δεν είναι οι πραγματικές ΗΠΑ, οι ιστορικές. Οπότε ευφευρίσκουν αυτήν την παλιά λέξη, της Δεξιάς, της Ακροδεξιάς. Κι έτσι, δημιουργείται ολοένα και περισσότερο ένας παραλληλισμός με τη δεκαετία του 1930, κατά ένα τελείως διαφορετικό τρόπο, ωστόσο, από αυτό που ισχυρίζεται η Αριστερά. Διότι είναι η Αριστερά αυτή που έχει τώρα δώσει στον εαυτό της την εντολή χρήσης βίας.

Παύλος: Η ιστορία με την «άκρα δεξιά» έχει πλάκα. Διότι αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι παρατηρούμε το Κέντρο, παραδείγματος χάριν, ή την Αριστερά να μετατοπίζονται πιο ριζικά στα όρια του πλαισίου, προς τη γωνία. Και λένε ότι, εκείνοι που είναι στα Δεξιά, που παραμένουν συντηρητικοί, είναι ακροδεξιοί! Μα, δεν είναι ότι αυτοί μετατοπίστηκαν προς τα άκρα δεξιά, αλλά ότι εκείνοι μετατοπίστηκαν στην αντίθετη κατεύθυνση.

Τα πράγματα επομένως, είναι αναφορικά. Εάν εγώ απομακρυνθώ από σένα, και εάν δεν είμαι ειλικρινής, θα πω «α, στέκεσαι εκεί μακριά στην άκρη!». Αλλά αυτό δεν φανερώνει την αλήθεια ότι εγώ έχω απομακρυνθεί, εγώ έχω αποσυρθεί, εγώ είμαι αυτός που δεν έχω διατηρήσει τις αρχικές μου θέσεις και αξίες.

Νορβηγία και Χριστιανισμός

Rustad: Να σου πω, εσύ είσαι Έλληνας. Εσείς οι Έλληνες έχετε μια μακρά ιστορία 2.500 ετών και παραπάνω. Εμείς έχουμε πολύ νεότερη ιστορία, 1.000 – 1.500 ετών. Αλλά πλέον έχουμε αποκόψει τις ρίζες μας από την ίδια την ιστορία μας. Καθόμαστε επάνω σε ένα κλαδί το οποίο σπάει, καθώς δεν διαθέτουμε καμία γνώση της πρώτης περιόδου των Βίκινγκ [σ. Norrøn tid, 800–1350 μΧ] και τις παλαιές θεότητες. Επίσης, δεν διαθέτουμε καμία γνώση του Ιησού Χριστού. Πετάμε τον Ιησού Χριστό από το παράθυρο. Διότι, ενώ σε μια πενταετία από τώρα θα γιορτάσουμε στο Stikkestad τα χίλια χρόνια Χριστιανισμού στη Νορβηγία, έχουν αποχριστιανίσει τη χώρα! Επομένως, τί μας έχει απομείνει; Τίποτε.

Παύλος: Αυτό είναι αλήθεια. Υπάρχει κρίση. Και δεν ξέρω σε τί βαθμό οι Νορβηγοί έχουν συνείδηση του γεγονότος ότι η Νορβηγία είναι μια χώρα χριστιανική. Ο άγιος Ούλαβ πέθανε, ή μάλλον σκοτώθηκε, το 1030 μ.Χ. Αυτό σημαίνει, 24 χρόνια πριν από το Σχίσμα. Εκείνη την εποχή η χριστιανική Εκκλησία ήταν Μια, Ορθόδοξη, Καθολική, Αποστολική Εκκλησία. Αυτό ίσχυε πριν τον χωρισμό μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Έτσι δεν είναι; Επομένως, εγώ ως Έλληνας και ως Ορθόδοξος Χριστιανόςγνωρίζω ότι ο άγιος Ούλαβ εορτάζεται στην ελληνική Εκκλησία, είναι ένας από τους Αγίους της Εκκλησίας. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ο Λουθηρανισμός και ο Προτεσταντισμός έρχονται πολύ αργότερα, μετά το 1500 μ.Χ.

Rustad: Ναι!

Παύλος: Επομένως, αυτό που συμβαίνει σήμερα, και το οποίο θεωρώ πολύ ατυχές, είναι ότι στη Νορβηγία υπάρχει χάσμα στη συνείδηση χριστιανικής ταυτότητας. Αυτό συμβαίνει διότι ο Χριστιανισμός δεν θεωρείται πλέον μέρος του είναι μας, της ύπαρξής μας. Θεωρείται ως μια πολιτιστική αξία, ή ως χόμπι, ένα θρησκευτικό θέμα το οποίο μπορεί να μας ενδιαφέρει ή να μη μας ενδιαφέρει.

Αλλά, για να το πω έτσι, αυτό που λείπει σήμερα – και το διαπιστώνουμε αυτό – στην κοινωνία είναι η οντολογική σύνδεση, κατανόηση και γνώση ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος από τον Θεό. Τί σημαίνει αυτό; Και όχι απλώς δημιουργημένος από τον Θεό, αλλά δημιουργημένος κατ᾽ εικόνα Θεού. Και όχι απλώς κατ᾽ εικόνα Θεού αλλά και καθ᾽ ομοίωσίν του. Αυτό συνεπάγεται ότι έχουμε μια τελεολογία εδώ. Ότι ο άνθρωπος έχει ένα σκοπό, ένα τέλος, το οποίο είναι να ομοιάσει στον Θεό. Αν αυτό το κατανοήσουμε βαθιά, είναι κάτι το εκρηκτικό! Ανοίγει εντελώς νέους ορίζοντες. Διότι όλα αυτά για τα οποία συζητάμε, πολιτική, γεωπολιτική, τα πάντα, αυτά αφορούν στο παρόν του κόσμου στον οποίο ζούμε.

Το ερώτημα όμως είναι το εξής. Εντάξει, εδώ έχουμε πόλεμο – ο Ηράκλειτος ο Προσωκρατικός λέει «πόλεμος πατήρ πάντων» και το διαπιστώνουμε αυτό καθημερινά. Το ζήτημα όμως είναι: μας ενδιαφέρει να λύσουμε προβλήματα για εξήντα, εβδομήντα, ογδόντα, ενενήντα – καθώς οι Νορβηγοί ζούν αρκετά μακρό χρόνο – εκατό χρόνια; Και μετά τί; Το μηδέν; Το τίποτε; Ο Χριστιανισμός κουβαλάει μια αλήθεια πολύ ακριβή, πολύτιμη για όλους τους ανθρώπους. Ένας χριστιανισμός που δεν αναγνωρίζει αυτήν την αλήθεια καταντά να είναι απλώς μια «θρησκεία». Θεωρώ, επομένως, ότι θα πρέπει να στοχαστούμε πάνω σε αυτό και να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε ξεφύγει και απομακρυνθεί από τις ρίζες και τις πηγές μας.

Rustad: «Πετάξαμε μαζί με το νερό της μπανιέρας και το μωρό!», λέμε στα Νορβηγικά.

Παύλος: Ακριβώς! Πολύ εύστοχη φράση αυτή.

Rustad: Και πιστεύω ότι σε αυτήν την πνευματική κρίση της Ευρώπης, που είναι και πολιτική κρίση, οι Ευρωπαίοι θα επιστρέψουν στην ιστορία για να ξαναβρούν τις ρίζες τους και να τις μοιραστούν και με νέους κατοίκους που θέλουν να γίνουν Ευρωπαίοι…

Παύλος: …Ας το ελπίσουμε αυτό!

Αριστερά και η αποστροφή του Θεού

Rustad: Μα, είμαι πεπεισμένος γι᾽ αυτό, διότι έχουμε μια τόσο πλούσια κληρονομιά, έτσι δεν είναι; Εννοώ την ελληνική κληρονομιά, την ρωμαϊκή, και βεβαίως την ιουδαϊκή και το Ισραήλ· αυτές είναι οι μεγάλες ιστορίες.

Η Αριστερά, ωστόσο, αποστρέφεται τον Θεό. Αυτό κάνουν! Αν θα θέλαμε να εκφράσουμε με λέξεις, το κεντρικό σημείο είναι ότι ο Νετανιάχου υποκλίνεται στον Θεό, όπως και ο Τραμπ, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους πολιτικούς.

Παύλος: Ίσως υπάρχει κάποια εξήγηση, νομίζω, γι᾽ αυτό. Διότι, μπορεί κανείς να ερμηνεύσει την αντίδραση σε μια μη αληθή πίστη στον Θεό. Αν πχ. πω ότι «πιστεύω στον Θεό» και ταυτόχρονα πράττω όλα τα ενάντια προς αυτήν την πίστη – εξάλλου, ο Χριστός λέει ότι, εάν κάνετε αυτό κι αυτό κι εκείνο, από αυτά θα καταλάβει ο κόσμος ότι είστε μαθητές μου. Τί σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι δεν αρκεί να λέω ότι είμαι χριστιανός. Θα πρέπει και να λειτουργώ ως χριστιανός. Και τί σημαίνει να λειτουργώ ως χριστιανός; Σημαίνει να λειτουργώ ως ένας άνθρωπος που στα πρόσωπα όλων των άλλων ανθρώπων βλέπει την εικόνα του Θεού. Εάν το κάνω αυτό, τότε κινούμαι σε ένα επίπεδο που είναι «επέκεινα» του να είμαι «αριστερός» ή «δεξιός». Αυτό είναι κάτι πέραν του να είμαι ή να κατονομάζομαι με ένα ορισμένο τρόπο.

Ο Χριστός ως ο αληθινός Θεός

Αν διαβάσουμε την Καινή Διαθήκη, βλέπουμε ότι ο Χριστός θρυμμάτισε όλα τα πλαίσια, όλους τους τρόπους κατανόησης, που διέθεταν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής, και εισήγαγε μια εντελώς νέα πραγματικότητα. Η οποία ενίοτε μοιάζει αντιφατική, αλλά δεν είναι. Διότι αυτό που συμβαίνει με τον Χριστιανισμό και την χριστιανική επιστημολογία, αν μπορεί κανείς να το πεί έτσι, είναι ότι η αλήθεια δεν ορίζεται επί τη βάσει αρχών οι οποίες είναι ανεξάρτητες του Θεού. Αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός ο οποίος είναι η αρχή. Εάν λοιπόν ένας αληθινός χριστιανός επιχειρεί να θεμελιώσει αρχές, θα πρέπει να το πράξει αυτό μέσω μιας προσωπικής σχέσης, μιας προσωπικής σύνδεσης, με τον Χριστό.

Σήμερα, με λύπη αναγνωρίζω ότι χάνουμε αυτήν την πραγματικότητα. Συχνά δημιουργούμε ένα χριστιανισμό ο οποίος είναι ιδεολογία. Γι᾽ αυτό και ο Χριστός λέει, δεν ξέρω όταν επιστρέψω στη γη αν θα βρω πίστη αληθινή. Εγώ έτσι το αντιλαμβάνομαι αυτό. Ότι ο Χριστός, ως Θεός αληθινός που γνωρίζει τί συμβαίνει μέσα στον άνθρωπο, βλέπει όλες τις καταστάσεις και τις προκλήσεις που λαμβάνουν χώρα στην ψυχή του ανθρώπου, όλες τις κρίσεις και όλα τα διακυβεύματα. Γι᾽ αυτό και «αναρωτιέται», αν θα ξαναβρεί την πίστη να υπάρχει στους ανθρώπους, κατά τη Δευτέρα Παρουσία, και ούτω καθεξής.

Επομένως, δεν είναι και τόσο εύκολο να αφήσουμε κατά μέρος τις γνώμες μας, να εγκαταλείψουμε τις σκέψεις μας, σωστές ή εσφαλμένες, αυτές που θεωρούμε είτε αληθείς είτε ψευδείς, εν γένει, να εγκαταλείψουμε τα πάντα και να συναντηθούμε κατά τρόπο προσωπικό με τον Χριστό. Και από αυτή τη συνάντηση και τη σχέση να λάβουμε και την κατεύθυνσή μας. Πώς, δηλαδή, θα λειτουργήσουμε πολιτικά, αν θα πράξουμε το ένα ή το άλλο. Για να το πώ έτσι, εάν ένας άνθρωπος πιστεύει αληθινά στον Χριστό, δεν βλάπτει είτε εάν είναι αριστερός, είτε δεξιός. Ενώ, μπορεί να έχεις κάποιον που είναι είτε δεξιός είτε αριστερός αλλά δεν πιστεύει στον Χριστό· τότε τα ζημιώνει όλα.

Rustad: Έτσι είναι. Αλλά θα πρέπει σε αυτήν την περίπτωση να αισθάνεσαι μια έλξη προς το υπερβατικό. Και αυτό δεν το νιώθει η Αριστερά! Εναντιώνονται σε κάθε τι που κινείται προς τα άνω. Κινούνται μόνο σε οριζόντιο επίπεδο. Εξάλλου, γι᾽ αυτό και έχουμε το σημείο του Σταυρού.

Παύλος: Πολύ σωστή αυτή η παρατήρηση με τον Σταυρό!

Rustad: Έτσι δεν είναι; Και σκέπτομαι πώς αυτή η παράδοση έχει φθάσει σε εμάς. Ήμουν στη Ρώμη όπου μας ξενάγησε ο Christian Schou. Πήγαμε σε εκκλησίες. Ο Καραβάτζιο είναι ένας ζωγράφος που συγκινεί πολύ κόσμο καθώς η ζωγραφική του έχει πολλή δύναμη. 

Αυτή η εικόνα του Παύλου, του Σαούλ, ο οποίος κατισχύεται καθ᾽ οδόν προς τη Δαμασκό, βρίσκεται σε μια από αυτές τις εκκλησίες. Είναι τέτοιες εικόνες που δεν τις λησμονείς διότι σου προξενούν κάτι. Ο Καραβάτζιο δηλαδή, είναι δύναμη, ακριβώς χάριν των όσων απεικονίζει. Είναι αγγελιοφόρος ενός μηνύματος: ότι ο Σαούλ έγινε Παύλος.

Παύλος: Αυτό συμβαίνει διότι, εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι πλασμένοι από τον Θεό, όλοι οι άνθρωποι έχουν μέσα τους το πνεύμα του Θεού, με κάποιο τρόπο. Είναι λοιπόν, κατά μια έννοια θεϊκοί. Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου ο άνθρωπος έχει εκπέσει του Παραδείσου. Αλλά τί είναι ο Παράδεισος; Δεν είναι ένας τόπος. Αλλά είναι ένας τρόπος του είναι. Η Πτώση, επομένως, δεν είναι μια αλλαγή τοποθεσίας, αλλά είναι ακριβώς το διαζύγιο της σχέσης μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Το ότι ο άνθρωπος αρνήθηκε τον Θεό και πίστεψε ότι ο ίδιος μπορεί να γίνει μόνος του Θεός στη θέση του Θεού.

Αν θα ήθελα να επιχειρήσω να ερμηνεύσω κάπως αυτό που είπες προηγουμένως περί ανθρώπων που ανήκουν στην Αριστερά και αρνούνται τον Θεό, δεν θα ήταν πολύ δύσκολο, καθώς ο άνθρωπος έχει απόλυτη ελευθερία. Έχει την ελευθερία να αρνηθεί τον Θεό. Αν δεν είχε αυτήν την ελευθερία ο άνθρωπος, τότε ο Θεός δεν θα ήταν αληθινός Θεός. Θα ήταν ένας τύραννος, κι αυτό δεν θα είχε νόημα…

Rustad: …Ο Θεός μας δεν είναι Αλλάχ…

Παύλος: Έτσι. Και αυτό που λες τώρα είναι επίσης σημαντικό. Διότι αν ο Θεός δεν είναι πρόσωπο – για παράδειγμα οι Έλληνες, όλη η ελληνική φιλοσοφία αντιλαμβάνεται τον Θεό ως την ανώτατη αρχή, ως το Έν, εκ του οποίου προέρχονται τα πάντα. Αυτό σε μεγάλο βαθμό είναι αλήθεια. Αλλά οι Έλληνες του αρχαίου κόσμου δεν διέθεταν την προσωπική εμπειρία του Θεού όπως την απέκτησε ο Παύλος καθ᾽ οδόν προς την Δαμασκό, η οποία τον έκανε να μεταστραφεί πλήρως και να γίνει από φονιάς ανθρώπων ο μεγαλύτερος Απόστολος του Χριστού. Παρατηρούμε μια ριζική αλλαγή εδώ.

Οι προ Χριστού Έλληνες είχαν σαφώς φτάσει σε μια ορθή κατανόηση του υπερβατικού αλλά όχι με τρόπο προσωπικό, όπως αναγκαστικά συμβαίνει με την Σάρκωση του Χριστού. Το να συλλογιστεί κανείς ότι ο Θεός έρχεται και γίνεται άνθρωπος, αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί ο άνθρωπος να το συλλάβει στην ολότητά του. Το να το πιστεύουμε αυτό και να το αναγνωρίζουμε, είναι ένα δώρο. Είναι δώρο, διότι ο άνθρωπος πάντοτε θα είναι κτίσμα. Πώς, λοιπόν, εγώ που είμαι δημιουργημένος, και έχω μια αρχή, δεν είμαι αιώνιος. Έχω αρχή και πιθανότατα θα πεθάνω επίσης. Πώς, λοιπόν, μπορώ εγώ να πω ότι έχω τη δυνατότητα να βρω, καταρχήν, τον Θεό, να τον αναγνωρίσω, και μετά να πω στους ανθρώπους «ορίστε, ιδού ο Θεός!». Αυτό είναι εντελώς παράλογο.

Επομένως, εδώ μιλάμε για μια φανέρωση, για μια αποκάλυψη, όπως ακριβώς έχουμε αποκάλυψη και στην Παλαιά Διαθήκη με τον Μωϋσή. Αλλά τώρα δεν είναι μια αποκάλυψη διαμέσω σημείων και συμβόλων, αλλά είναι ακριβώς ο ίδιος ο Θεός που γίνεται άνθρωπος, ώστε να μην υπάρχει κανείς που να έχει δικαιολογία να πει «και ποιός είναι ο Θεός; Δείξτέ μου τον!».

Το Δένδρο της Γνώσεως και η Τεχνητή Νοημοσύνη

Rustad: Υπάρχει, όπως ανέφερες, ο Μωϋσής και υπάρχει και ο Χριστός. Αλλά υπάρχει και κάτι τρίτο, ακόμη, στα μάτια του θεατή. Διότι στον Παράδεισο ο Αδάμ και η Εύα έφαγαν από το δένδρο της Γνώσεως. Κι έγιναν «σοφοί». Έφτιαξαν τότε ρούχα να καλύψουν τη γύμνια τους, και τους είπε ο Θεός: «ποιός σας είπε ότι ήσασταν γυμνοί;». Διότι αυτό ήταν αποτέλεσμα του ότι έφαγαν από το δένδρο της Γνώσεως.

Σήμερα, όμως, υπάρχει η ΑΙ, η τεχνητή νοημοσύνη, που προσφέρει τον μεγάλο πειρασμό, διότι μπορείς να γίνεις πανίσχυρος δι᾽ αυτής. Και υπάρχει ο πειρασμός να γίνεις Θεός, όπως συμβαίνει στη Silicon Valey και σε αυτά τα περιβάλλοντα όπου μπορεί κανείς να μετατραπεί σε μεγάλο καταστροφέα του κόσμου. Μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο.

Παύλος: Η τεχνητή νοημοσύνη έχει πολύ ενδιαφέρον. Διότι εδώ έχουμε τη μέγιστη πρόκληση. Επειδή, δηλαδή, ο άνθρωπος έχει δυνατότητα να κάνει θαύματα, μπορεί να πιστέψει ότι είναι Θεός. Αυτό είναι επανάληψη της εξαπάτησης που υπέστησαν ο Αδάμ και η Εύα από το Κακό, το οποίο τους έπεισε ότι, εάν φάτε από αυτό θα γίνετε Θεοί. Και δεν ήταν πρόβλημα ότι έφαγαν απλώς, καθώς – και πάλι – ο Θεός δεν είναι ένας τύραννος που θέλει να παρεμποδίζει τον άνθρωπο να επωφελείται από όλα. Αλλά με το «δεν θα φάτε από αυτόν τον καρπό, από το μήλο» τους είπε, «μην προσπαθήσετε να κάνετε οτιδήποτε χωρίς εμένα».

Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε ότι η απαγόρευση που ο Θεός έδωσε στον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ και την Εύα, ήταν το να τους πει ουσιαστικά: μην προσπαθήσετε να κάνετε πράγματα δίχως εμένα διότι θα χαθείτε. Όχι διότι θα φροντίσω ώστε με κάποιον τρόπο να πληρώσετε γι᾽ αυτό. Αλλά διότι έτσι λειτουργούν τα πράγματα, καθώς είστε πλασμένοι από εμένα, και καθώς δεν έχετε οντολογική αυτονομία δεν είστε αυτοτελείς υπ᾽ αυτήν την έννοια. Έτσι, είναι απολύτως λογικό ότι, αν αποφασίσετε να χωρίσετε από μένα και να καταστρέψετε τη σχέση μας, θα χάσετε.

Αυτό ειπώθηκε με αγάπη. Γι᾽ αυτό και ο Χριστός αργότερα, όταν έρχεται και γίνεται άνθρωπος, λέει: «χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» [σ. Κατά Ιωάννην, 15:5]. Πρόκειται για μια επανάληψη της αρχικής απαγόρευσης «από αυτό δεν θα φάτε». Και τώρα ο Χριστός το επαναλαμβάνει με άλλα λόγια και λέει «δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε χωρίς εμένα». Όχι διότι αυτό είναι εμπόδιο, αλλά ακριβώς διότι αυτό είναι αποκάλυψη μιας αλήθειας. Ότι, δηλαδή, «κοίτα να δεις, μπορείς να κάνεις τα πάντα με μένα»!

Η Αμαρτία και ο Θάνατος

Rustad: Είσαι φιλόσοφος και γνωρίζεις την αρχαία Ελλάδα. Θα ήθελα λοιπόν να σε προσκαλέσω, θα ξεκινήσουμε μια ραδιοφωνική εκπομπή podcast για το ότι στο σχολείο δεν μαθαίνουμε πλέον τίποτε. Διότι στη Βίβλο υπάρχει μια λογική. Όπως ακριβώς υπάρχει λογική και στον ελληνικό κόσμο. Και υπάρχει ένα μεγαλείο σε αυτό. Διότι στην Βίβλο, ο Παράδεισος απωλέσθη κι έτσι η αμαρτία εισήλθε στον κόσμο. Αυτό έχει δομηθεί. Πρόκειται για την πρωτογενή μυθολογία περί της προέλευσής μας, και τα οψώνια της αμαρτίας είναι ο θάνατος. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το γνωρίζουν αυτό, Παναγιώτη! Δεν γνωρίζουν ότι η αμαρτία εισέρχεται στον κόσμο και ο μισθός της αμαρτίας είναι ο θάνατος.

Παύλος: Αυτό είναι αλήθεια, και νομίζω ότι έχουμε καθήκον, καταρχήν να εμβαθύνουμε σε αυτήν την αλήθεια. Να καταλάβουμε δηλαδή ότι ο θάνατος δεν είναι ενέργεια ενός Θεού που αποζητά εκδίκηση εναντίον μας. Αλλά, όπως ήδη ειπώθηκε, είναι οντολογική συνέπεια δικής μας απόφασης. Ταυτόχρονα, και πάλι, αυτό δεν αρκεί. Διότι ο θάνατος είναι μια κατάσταση οντολογική. Είναι η πλέον σοβαρή κατάσταση χωρισμού ψυχής και σώματος. Είναι πραγματικά μια καταστροφή. Είναι χαλασμός. Και δεν διαθέτουμε παρόμοιες εμπειρίες προτού πεθάνουμε, ώστε να εμβαθύνουμε σε αυτήν την αλήθεια και πραγματικότητα. Άρα, το ερώτημα είναι, πώς θα μιλήσουμε για τον θάνατο ενόσω είμαστε ζωντανοί;

Υπάρχουν Έλληνες φιλόσοφοι που είπαν, «δεν με απασχολεί ο θάνατος, αφού όσο ζω δεν είμαι νεκρός, και άρα δεν με νοιάζει. Κι όταν πεθάνω δεν θα είμαι ζωντανός, άρα, και πάλι, δεν ανησυχώ». Αλλά αυτός ο τρόπος προσέγγισης του θανάτου είναι αρκετά σοφιστικός. Η αλήθεια είναι ότι ο θάνατος είναι μια ριζική καταστροφή της ανθρωπότητας όπως τη γνωρίζουμε. Και ο μόνος τρόπος να εμβαθύνουμε σε αυτόν, και όχι απλώς να εμβαθύνουμε, αλλά ουσιαστικά το ζήτημα είναι πώς θα τον ξεπεράσουμε τον θάνατο, πώς να τον νικήσουμε; Υπάρχει κάποια διέξοδος από τον θάνατο; 

Αν παραδείγματος χάριν, με ρωτήσεις γιατί μου αρέσει ο Χριστός, ή γιατί είμαι χριστιανός, θα σου απαντήσω το εξής: αν ο Χριστός δεν είναι ειλικρινής σε αυτό που λέει περί Αναστάσεως, ή αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί και δεν μας χαρίζει την Ανάσταση, τότε δεν με ενδιαφέρει. Τότε, δεν είναι τίποτε περισσότερο από όλους τους θεούς που έχουν προκύψει στην ανθρώπινη ιστορία.

Εάν υπάρχει αξία στο να είναι κανείς χριστιανός, αυτή οφείλεται στο ότι ο Χριστός είναι ο μόνος ο οποίος ανέλαβε επάνω του όλη την αμαρτία για την οποία μίλησες προηγουμένως. Η οποία δεν ήταν δικό του σφάλμα, εμείς είμαστε που αποφασίσαμε να τη διαπράξουμε. Κι αυτός με κάποιο τρόπο απορροφά τα πάντα, καθίσταται αυτός που πηγαίνει στο βάθος, στον πυθμένα, γίνεται το ταπεινότερο όν στην ιστορία του κόσμου, κατέρχεται στον Άδη και ανιστά τους νεκρούς. Έτσι, η Ανάσταση είναι ό,τι πιο ανατρεπτικό μπορεί ο άνθρωπος να κατανοήσει, ή μάλλον να βιώσει. Εάν δεν υπάρχει Ανάσταση, τότε ο Χριστιανισμός είναι παντελώς άχρηστος.

Η Αναστάσιμη αναμέτρηση με τον θάνατο και ο Αγιορείτης Ιερομόναχος

Rustad: Άκουσα τον Kasper Støvring να αναφέρεται σε μια συνάντησή του με έναν πάστορα νοσοκομείου, ο οποίος του διηγήθηκε κάτι πολύ ενδιαφέρον. Ότι δηλαδή, στα νεκροκράβατά τους οι άνθρωποι παλεύουν κατά του θανάτου. Αρνούνται να εγκαταλείψουν τη ζωή επειδή θέλουν να ζήσουν και πιστεύουν ότι η επιστήμη θα τους σώσει. Διότι αυτή είναι η κοσμοθεωρία με την οποία ζούμε σήμερα. Να προσκολλόμαστε στη ζωή καθώς σύντομα πλέον η επιστήμη θα μας χαρίσει αθανασία, όπως κάποιοι πιστεύουν. Ο ιερέας αυτός λοιπόν, είπε: «το σημαντικότερο που κάνω είναι να συμφιλιώνω τους ανθρώπους με το γεγονός ότι πρόκειται να πεθάνουν. Διότι όταν το αποδεχθούν, τότε ηρεμούν. Τότε παραδίνονται σε αυτό που επίκειται να συμβεί κι έτσι αποκτούν ειρήνη».

Παύλος: Πολύ τίμια προσέγγιση. Θα σου πω μια αληθινή ιστορία, η οποία συνέβη πολύ πρόσφατα. Ήμουν στην Ελλάδα πριν ένα μήνα. Και ο λόγος που ήμουν στην Ελλάδα ήταν ότι στον Άθω, στο Άγιον Όρος, εκεί όπου υπάρχουν πολλά μοναστήρια, ζούσε ένας ιερομόναχος τον οποίο αισθανόμουν πολύ κοντά και αγαπούσα πολύ, ο οποίος πέθανε. Ήταν λοιπόν η ταφή του και πήγα στην κηδεία του. Και ενημερώθηκα για ορισμένα από τα τελευταία λόγια του, καθώς και κάποιες στιγμές και εικόνες που άνθρωποι που βρίσκονταν κοντά του μου περιέγραψαν.

Το πρώτο είναι ότι ο ίδιος ήταν πολύ χαρούμενος και ευγνώμων στον Χριστό. Λίγο προτού λάβει τη Θεία Μετάληψη πριν τον θάνατό του προσευχήθηκε, και ήταν τόσο χαρούμενος και γαλήνιος που είπε: «προσβλέπω στον εορτασμό της κηδείας μου». Έτσι είπε.

Το δεύτερο είναι ότι λίγο πριν πεθάνει – αυτό το άκουσα από άνθρωπο που το είδε με τα μάτια του, κι επομένως είναι αληθές – το δωμάτιο στο οποίο βρισκόταν, στο νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη, φωτίστηκε με ένα πολύ ιδιαίτερο φως· μόνο το δωμάτιο στο οποίο βρισκόταν ο ίδιος. Δεν ήταν ένα εύκολα περιγράψιμο φώς, ήταν απερίγραπτο. Δεν ήταν σαν το φως των προβολέων αυτών εδώ στο στούντιο. Ήταν φως άλλου είδους.

Και βέβαια, ήταν και η κηδεία του στον Άθω, εκεί όπου μόνον άνδρες και όχι γυναίκες μπορούν να πάνε, όπως ισχύει. Και ήταν μια τελετουργία όπου ασφαλώς οι άνθρωποι ήταν πολύ λυπημένοι αλλά ταυτόχρονα υπήρχε και μια χαρά την οποία μπορούσες να αισθανθείς. Μια χαρά ότι το πρόσωπο αυτό που τώρα κείται εν τάφω, που ήταν άνθρωπος πολύ ταπεινός και που τις τελευταίες στιγμές του είπε «δεν αξίζω τίποτε, απολύτως τίποτε, είμαι ένα τίποτε» και ταυτόχρονα, είμαι πολύ χαρούμενος διότι ο Χριστός με αγαπάει και θα πάω στον Χριστό.

Υπ᾽ αυτήν την έννοια, μπορείς να πεις ότι αυτός ο άνθρωπος δεν συμβιβάζεται με το να πει, εντάξει, αγκαλιάζω τον θάνατο αφού δεν έχω άλλη επιλογή. Αντ᾽ αυτού, ήταν πολύ χαρούμενος που η ζωή έφθασε σε μια λήξη που δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή. Και πάλι, όμως, αυτό δεν είναι εύκολο – όπως σωστά είπες προηγουμένως – να το διεξέλθουμε μέσω επιστημονικών μεθόδων. Είναι αδύνατον, ακριβώς διότι μιλάμε για μια πραγματικότητα η οποία δεν είναι εκ του κόσμου τούτου, να το πούμε έτσι, Δεν διαθέτουμε τις προκείμενες και τα δεδομένα, αν θέλουμε να μιλήσουμε με όρους μηχανής, δεν διαθέτουμε τα απαραίτητα δεδομένα ώστε να το επεξεργαστούμε αυτό. Αυτό είναι το ένα.

Το άλλο στο οποίο αναφέρθηκες, η τεχνητή νοημοσύνη: νομίζω ότι είναι πολύ καλό το ότι ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να επιτελεί αυτά τα θαύματα. Ακριβώς το γεγονός ότι μπορεί να τα επιτελεί, η τεχνητή νοημοσύνη δηλαδή, είναι επιβεβαίωση του ότι ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος κατ᾽ εικόνα Θεού. Διότι ο Θεός έχει μεταδώσει στον άνθρωπο, και τον έχει εμπλουτίσει με, όλες τις δικές του δυνατότητες και ικανότητες. Οπότε, όπως ο Θεός δημιουργεί τον άνθρωπο εκ του μη όντος, έτσι και ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί κάτι τόσο ευφυές. Εξάλλου, ο Χριστός είπε ότι, οι άνθρωποι θα μπορούν να κάνουν περισσότερα θαύματα από εκείνον, όπως διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο.

Άρα δεν μας εκπλήττει αυτή η πραγματικότητα. Το ερώτημα είναι πώς θα χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη και δυνατότητα; Θα τη χρησιμοποιήσουμε για το καλό, για να δοξάσουμε τον Θεό; Ή θα την χρησιμοποιήσουμε για να αντικαταστήσουμε τον Θεό; Και άρα έτσι θα επιστρέψουμε στην Πτώση και το Προπατορικό Αμάρτημα…

Rustad: Ή θα υπηρετήσουμε το Κακό;

Παύλος: Ακριβώς. Επομένως, όλα εξαρτώνται από την προαίρεσή μας. Όλα εξαρτώνται από το τί θέλουμε.

Rustad: Παναγιώτη, πλέον έχουμε διεξέλθει πολλά, και μάλιστα μεγάλα ζητήματα. Αλλά ήταν πολύ ευχάριστο και νομίζω ότι και οι τηλεθεατές μας το εκτιμούν ιδιαίτερα. Και θα ήθελα να μου επιτραπεί να σε προσκαλέσω να ξανάρθεις.

Παύλος: Ευχαριστώ πολύ, με χαρά!

Rustad: Σε ευχαριστώ για αυτή τη φορά, ευχαριστώ που ήλθες.

Σύνδεσμος εκπομπής στο YouTube:

https://youtu.be/jrds4exEtzs?si=pXOAPqtVscmWg-35

Πηγή:

https://www.document.no/2025/10/15/doc-tv-mennesket-lever-ikke-av-brod-alene/

Den omveltningstid vi lever i, har fremkalt en søken etter mening med tilværelsen. Den finnes ikke til salgs på gater og streder. Man må lete, så skal man finne. Vi fant en gresk filosof, Panagiotis Pavlos, hjemmehørende på Universitetet i Oslo.

Foranledningen var et langt intervju han gjorde med en av redaktørene for Breitbart.com i Washington, Matthew Boyle. Pavlos slapp inn i miljøet rundt Steve Bannon, som også Document føler en tilhørighet til.

Europa befinner seg i en krise, dét er det ikke vanskelig å fornemme. Vi har en rik historie, en stor arv, men menneskene er løsrevet fra den.

Med Pavlos var det mulig å føre en samtale om de eksistensielle ting, slik de gamle grekere gjorde.

Disse ordene er som livgivende regn. Slik oppleves det. Mennesket lever ikke av brød alene.

https://www.youtube.com/watch?v=jrds4exEtzs

Kilde:

https://www.document.no/2025/10/15/doc-tv-mennesket-lever-ikke-av-brod-alene/

Fra Det hvite hus i Washington 24. mai 2025, gir Matthew Boyle et sjeldent innblikk i Trumps andre periode, fra Oval Office til verdensscenen. I samtale med Panagiotis Pavlos drøfter han Zelensky opptrinnet, Kinas kommunistparti og en ny handelspolitikk, han forklarer Europas ansvar, Hellas strategiske rolle og ambassadørvalget av Kimberly Guilfoyle, og han beskriver hvorfor arbeiderklassen fortsatt driver Trumps prosjekt.

Matthew Boyle, Breitbart-sjef i Washingtons kontor, siden 2012, formet av Tucker Carlson og den avdøde Andrew Breitbart, rekruttert av Steve Bannon, forteller om veien inn i amerikansk konservativ media, og om det nære forholdet til president Trump. Allerede i 2013–2014 tok han Trump på alvor, han fulgte ham tett gjennom valgkampene og det første presidentskapet, og han beskriver hvordan samtalene deres, måned for måned, formet forståelsen av sakene. 

I dette intervjuet, gjennomført 24. mai 2025, gir Boyle et sjeldent innblikk i personen Trump, han deler historier fra kulissene, og forklarer hvorfor han mener at et media som ofte tar feil om Trump, må måles mot resultater, ikke mot narrativer. Dette er reisen fra Tuckers redaksjon til Breitbarts frontlinje, med Andrew som inspirasjon, Bannon som lagbygger, og Trump som den politiske konstanten i et tiår med omveltninger.

Saken fortsetter under:

https://twitter.com/pgpavlos/status/1941332236407800197?s=46

Matthew Boyles bio, forhold til Tucker Carlson, Andrew Breitbart og Steve Bannon, personlig forhold til president Trump

Panagiotis Pavlos: Fortell meg om reisen din.

Matthew Boyle: Jeg jobbet for Tucker i nesten tre og et halvt år. Etter det gikk jeg til Breitbart, og jeg har vært her siden desember 2012. Rett etter presidentvalget i 2012. Bakgrunnen er at jeg ble kjent med Andrew Breitbart gjennom Tucker. Tucker introduserte meg for Andrew Breitbart. Andrew Breitbart var en lysende skikkelse i den konservative bevegelsen, langt forut for sin tid på alt, fra kulturspørsmål til media, til politiske spørsmål og så videre. Men han døde 43 år gammel, tidlig i 2012. Før han døde, prøvde han å overbevise meg om å komme og jobbe for ham og lede vår politiske dekning i Washington DC. Jeg var en ung fyr den gangen, og jeg tenkte, jeg vet ikke, kanskje. Så jeg planla egentlig hele tiden å gjøre det. Men jeg lovet Tucker at jeg skulle bli til valgkampen i 2012 var over, så det gjorde jeg.

Andrew døde i mars 2012. Da han gikk bort, tok Steve Bannon over Breitbart. Steve har siden blitt veldig kjent. Den gangen var han ikke like kjent. Han var ganske kjent, men ikke så mye som nå. Andrew introduserte meg for Steve, og Steve fikk meg til slutt om bord. Etter valget i 2012 så vi hva som skjedde da Romney tapte for Obama. Og vi sa, dette må aldri skje igjen. Og jammen, de fikk det til. Det har vært en vill reise siden. Det er nå mer enn tolv år jeg har vært her.

Etter valget i 2020 flyttet jeg tilbake til Florida. Så jeg var her fra 2010 til 2020, tidlig i 2021. Så flyttet jeg tilbake til Florida og gjorde alt derfra i noen år. Og så, etter 2024, tenkte jeg, jeg må være tilbake her midt i alt dette, så jeg skaffet meg en leilighet her oppe.

PAVLOS: Så, med president Trump kom du godt overens ganske tidlig, før valget.

BOYLE: Jeg har kjent presidenten lenge, lenge før han stilte første gang. Noen år før, han pleide alltid å si til folk, hvis han ser dem og jeg er sammen med ham, vil han si, å, det der var den første fyren som noen gang intervjuet meg om politiske saker. For han hadde gjort mange intervjuer og slikt som, du vet, New Yorks yndlingssønn, om ditt og datt, hva det måtte være. Han hadde vært på Oprah og alle disse andre programmene, og hos Larry King, men han hadde egentlig aldri gjort et politisk intervju som potensiell eller faktisk kandidat før senere. Og så vil han alltid si til folk at jeg var den første, eller originalen, eller hva det skulle være. Det var et sted i 2013 til 2014.

Så snakket jeg jevnlig med ham hver måned eller to, i de neste to eller tre årene, til han ble valgt, og så som president gjorde jeg en haug med intervjuer med ham i hans første periode. Så så vi hva som skjedde i 2020, og etter det forberedte han seg på å stille igjen. Og da gjorde jeg en haug til med ham i tiden mellom hans første presidentskap og, siden han ble valgt til president igjen, har jeg vært inne hos ham en gang.

Jeg kjenner familien hans og folkene rundt ham, visepresidenten, alle disse menneskene, veldig godt. Men ja, jeg har blitt veldig godt kjent med ham det siste tiåret eller så.

Du vet, alle snakker om øyeblikket da han kom ned rulletrappen. Jeg var der, jeg sto nederst ved rulletrappen. Jeg var en av en håndfull personer i media som tok ham seriøst fra starten av, fordi jeg hadde blitt kjent med ham, og jeg snakket med ham om sakene. Jeg tenkte, denne fyren er så seriøs som det går an, dette er ikke en spøk, han er fokusert på det som betyr noe. Og det var slik det startet.

PAVLOS: Dette bekrefter på et vis noe jeg hadde lest i greske aviser, at du er presidentens såkalte favorittjournalist.

BOYLE: Det er deres ord, ikke mine. Jeg beskriver ikke meg selv som noe annet enn at vi prøver å bryte nyheter og levere den beste dekningen av administrasjonen som er mest korrekt. Vi har et problem i Amerika der mange i media, du har sett det gang på gang med falske nyheter, etableringsmedia, de tradisjonelle mediene får mye feil, særlig om Trump. Og vi prøver å få det riktig. Så hvis de vil kalle meg det, så kan de gjøre det, jeg kommer ikke til å hevde noe selv.

PAVLOS: Han er glad i deg og liker deg godt.

BOYLE: Jeg kommer ganske godt overens med ham, ja.

PAVLOS: Vil du fortelle litt om personligheten hans, personen, hvordan du har opplevd ham? Du har opplevd ham ganske tett på.

BOYLE: Jeg har vært rundt ham når kameraene er av og mikrofonene er av, bak kulissene. Han er bare som en av gutta. Han er en vanlig person, og han har en god sans for humor. Han elsker å fortelle historier. Han vil fortelle deg historier om alt mulig. Om dagene før, ulike ting, som han gjorde på åttitallet og nittitallet. Og han vil fortelle deg om den avtalen. Å ja, han husker alt. Og han husker detaljer om ulike mennesker. Så her, en gang fortalte han oss historien om, dette var nylig da vi var i Det hvite hus for noen uker siden, en måned eller midt i mars, så for et par måneder siden nå. Beklager, alt flyter sammen. På det tidspunktet fortalte han oss historien om denne operasangeren og om disse forretningsavtalene. Han liker bare å fortelle historier om tiden i næringslivet og avtalene sine og de ulike tingene han har gjort. Han vil fortelle deg historier om hvordan ting var. Og det samme nå, han forteller historier om den ene verdenslederen og den andre verdenslederen som han møter.

Han er også en veldig morsom fyr. Han fanger opp morsomme ting og sansen hans for humor er bedre enn folk innser. Og du ser det litt noen ganger på pressekonferansene når han tuller med media, eller når han gjør ting i møte med verdensledere, som det vi så denne uken med fyren fra Sør Afrika, jeg vet ikke om du så det.

PAVLOS: Ja, jeg så det.

BOYLE: Han spiller av videoen og sitter bare der og ser fyren vri seg, og han koser seg med det. Men måten jeg beskriver ham på, ja, han er milliardær. Han er USAs president. Men han er akkurat som en av de vanlige karene du ville henge med. Han er et menneske og det er så forfriskende å se noen som ikke er robotisk skreddersydd for jobben. Han er veldig i kontakt med vanlige folk.

Jeg vil også si at han er en god lytter. I motsetning til hva mange tror, du skulle tro at Trump bare går ut og sier ditt og datt og hva som helst. Nei, han har bevisst alle slags forskjellige kanaler for tilbakemeldinger som kommer inn til ham, fordi han prøver å forstå sakene, han prøver å forstå hvor folk står i dem, og han prøver å komme på folkets side i hver store sak. Og han er veldig smart på det.

Og en annen stor ting jeg vil si er at alt han gjør er bevisst. Folk skjønner ikke dette. Når han sier ting og gjør ting, tror folk at han bare er tilfeldig. Det er oppfatningen i media, at han ikke gjør det med hensikt. Men når han går ut og slenger ut en virkelig sjokkerende bemerkning, eller som det siste denne uken, at han truer med femti prosent toll på EU. Alt han gjør er etter plan, for å utløse reaksjoner. Og han tenker det gjennom, han tenker det gjennom og han tenker lenger nedover banen. Det er mye mer strategisk enn folk forstår. Jeg tror noen ganger at folk ikke skjønner det. Og han har en visjon. Det er ganske tydelig, jeg tror hvis du ser på talene hans og slikt, så ser du det, særlig fra valgkampen i både valget i 2016 og valget i 2024.

PAVLOS: Han går gjennom teksten selv.

BOYLE: Ja. Jeg mener, han har taleskrivere som hjelper ham å få det hele sammen, det har alle. Men jeg tror ikke han noen gang ville sagt noe han ikke tror på. Så jeg tror du, hvis du går inn i det med et åpent sinn, virkelig kan lytte til hva han sier. Og jeg skulle ønske at flere av mine kolleger i media ville gjøre det, men de gjør det ikke av ulike grunner. Noen av dem er ikke skarpe nok. Noen av dem er for ideologisk mot ham. Noen av dem har, du vet, det er som det er. Eller de har denne personlige krangelen eller den personlige krangelen, men jeg tror det er ganske klart hva han prøver å gjøre. Han prøver å skape et industriløft i Amerika og gi oss tilbake noe av storheten vi har mistet de siste tretti til førti årene som land.

Jeg mener, hvis du ser på USAs historie, vi er et relativt ungt land, sammenlignet med andre. Og det er derfor jeg liker å dra til Hellas, en eldgammel sivilisasjon, en virkelig makt. Du ser rundt i verden og snakker om denne geopolitiske situasjonen. Du har disse eldgamle maktene som har vært der i tusenvis av år, grekerne, romerne, italienerne, kineserne, perserne, og så videre.

PAVLOS: Senere Bysants.

BOYLE: Ja, russerne. Jeg mener, du snakker om en tusen års makt. De har opp og ned, hva det måtte være. USA er virkelig ungt, vi er som lillebroren.

Hendelsen med Zelensky i Oval Office, amerikansk historie, den kalde krigen, Ronald Reagan, Kinas kommunistparti, analyse av Kina, europeiske partnere

PAVLOS: Jeg vil spørre deg om denne hendelsen i Det hvite hus, i Oval Office, med Zelensky. For du sa at president Trump gjør ting bevisst. Så det var ikke en slags iscenesettelse, slik noen trodde.

BOYLE: Jeg tror ikke det. Av alle jeg har snakket med, og jeg har snakket med flere av aktørene som var involvert i det, jeg har snakket med presidenten etterpå, jeg har snakket med visepresidenten etterpå, jeg har snakket med mange av de andre som var i rommet, jeg tror ikke det var iscenesatt. Jeg tror de genuint gikk inn dit og trodde Zelensky skulle signere denne mineralavtalen, og det var håpet deres. De hadde en pressekonferanse planlagt den dagen. En av våre korrespondenter i Det hvite hus var der den dagen og så Zelensky da de kastet ham ut. De planla ikke å gjøre det. Jeg snakket med Waltz og Rubio og jeg sier deg, de var sjokkerte over at Zelensky oppførte seg slik han gjorde.

PAVLOS: De følte seg fornærmet.

BOYLE: Ja. Hvem i all verden er han til å gå og snakke slik til presidenten og visepresidenten i Oval Office. Han er der som gjest hos USA, som for øvrig har finansiert krigen deres med hundrevis av milliarder dollar i flere år. Det ville ikke vært noe Ukraina uten USA. Siden den gang har de blitt forlikt, og det virker som ting er tilbake på sporet, men det satte oss tilbake i måneder. Det var et barnslig, impulsivt utbrudd fra Zelensky.

Det har vært en hengende sak siden president Trumps første periode, Russland bløffen. De hevder at Trump samarbeidet med russerne. De har aldri funnet noen bevis på dette, hele etableringsmedia og Det demokratiske partiet. De stilte ham for riksrett for det. Det var nonsens. Det var en total bløff. Og faktum er, tror jeg, at presidenten ser på dette med klarere blikk enn vårt utenrikspolitiske etablissement har gjort på lenge. Og dette kommer inn på det større bildet vi snakker om her, om det geopolitiske verdenssynet han har. Han prøver å sikre at USA finnes om 250 år til, finnes om tusen år. Men for å gjøre det, må vi konfrontere Kinas kommunistparti.

Så, hva har skjedd gjennom historien vår. Igjen, vi er et ungt land. Vi er 250 år gamle om noen uker. Og vi er veldig begeistret for det her i Amerika. Mange tvilte på oss. Noen tiår etter uavhengigheten vår kom britene tilbake og prøvde å ta det fra oss, som i 1812. Siden den gang har vi forsonet oss med dem. Vi er veldig gode venner med dem. De er våre eldste allierte. Men faktum er at dette eksperimentet som en amerikansk demokratisk republikk, hele Vesten hviler på det.

Hva skjedde i løpet av den tiden, er at vi brukte hele 1800 tallet på å utvide som nasjon, vokse, lære ting. Så på begynnelsen av 1900 tallet hadde vi den industrielle revolusjon, elektrisitet kom, kraft og så videre. Og så hadde vi to verdenskriger. USA hjalp Europa i de to verdenskrigene. Det satte oss virkelig opp, for særlig den andre verdenskrigen måtte vi produsere ting i Amerika, vi måtte produsere for å vinne de krigene.

Det satte oss deretter i stand, i etterkant av andre verdenskrig, til å skifte fra å produsere stridsvogner, bomber, kuler og våpen, til å produsere vaskemaskiner og biler og alle slags apparater og ting. Vi hadde et livskraftig Midtvesten, en livskraftig produksjonskapasitet i USA i etterkrigstiden.

Men vi hadde også den kalde krigen. Og i den kalde krigen, som varte i førti år, kanskje litt mer enn det, var det en stor kamp mellom de to verdensmaktene i etterkant av andre verdenskrig. USA ble virkelig en av de to verdensmaktene, Sovjetunionen var den andre. Og det var et stort spørsmål om hvorvidt kapitalisme eller kommunisme skulle bli det dominerende verdenssynet. Og særlig i Øst Europa forstår folk virkelig det spørsmålet. Og de er, tror jeg, noen av våre beste venner og allierte, fordi de har opplevd det, i mange tilfeller, mange av landene som ikke er Hellas, men mange av de andre landene på Balkan, de levde under kommunismen. De vet hvordan det er og de vet hvor forferdelig det er.

Men vi vant den kalde krigen. Det var takket være Ronald Reagan, du vet, den onde imperiet talen, flere tiår inn i den kalde krigen. Det var mange i vårt utenrikspolitiske etablissement som var fornøyde med, vi bare lar den kalde krigen gå for evig og alltid. Og vi skal aldri faktisk vinne den. Nei. Ronald Reagan sa i 1983, han erklærte Sovjetunionen for det onde imperiet. Og så senere, Herr Gorbatsjov, riv ned denne muren. Og jammen, innen 1991 falt muren, Sovjetunionen sprakk opp, og Vesten vant. Men hva skjedde så. Hele utenriksetablissementet vårt erklærte det som historiens slutt. Det var det du hørte dem si. De sa at det var historiens slutt.

Vel, det var ikke historiens slutt. Hva skjedde. Kommunismen var borte, død og begravd og flyttet fra Moskva til Beijing. Og våre idiotiske ledere i vår uendelige visdom, fra Bush senior, til Clinton, til Bush 43, til Obama og Biden, tillot det. Siden Reagan har vi bare hatt en president de siste førti årene som ikke la til rette for Kinas kommunistpartis framvekst, Trump.

Reagan var flott. Reagan gjorde alle slags ting for å hjelpe Taiwan. Det var de seks forsikringene, det var Taiwan Relations Act, som ble vedtatt over president Carters veto og så videre. Men Kinas kommunistparti så en stor mulighet til å gå inn i dette vakuumet der Vesten sov ved roret. Og ærlig talt, våre europeiske partnere, jeg har sagt dette gjentatte ganger i Hellas, trenger noen ganger å bli dratt skrikende og sparkende til oppvåkning for å hjelpe oss med dette. Jeg sa det i Hellas også, på scenen, på Delphi Forum. Jeg sa, hør, det er det Trump gjør med denne Liberation Day handelspolitikken, denne tollpolitikken.

Så hvis du ser på det store bildet her, er det som har skjedd at siden murens fall og slutten på Sovjetunionen, har Kinas kommunistpartis framvekst blitt muliggjort av ledere i Vesten som så et marked med over en milliard mennesker i Kina. Og de la til rette for det med Kinas inntreden i Verdens handelsorganisasjon, mest begunstiget nasjon status, og alle slags andre ting.

Det er sprøtt, for ærlig talt pleide demokrater og republikanere å snakke høyt mot dette på nittitallet. Det finnes gamle taler av Nancy Pelosi. Jeg anbefaler sterkt at du ser den. Hun holdt en flott tale om det i nitten nitti et eller annet. Du vet, hun er ikke det nå lenger, men den gang var hun det. Hun advarte mot å gi kineserne mest begunstiget nasjon status og inntreden i Verdens handelsorganisasjon.

Så hva har skjedd. Kineserne har systematisk målrettet amerikansk industri ved å stjele, som tyver, industrien vår og produksjonskapasiteten vår. Og de gjør det med den skitneste energien på verdensscenen. De brenner den skitneste kullen. All kull vi brenner i Amerika er ren kull. De har tvilsomme atomkraftverk, i beste fall. De har alle slags andre ting de gjør der borte.

Og hva har de gjort. De utnytter Vestens motvilje mot å bruke vår handelsmakt til å presse prisene ned, slik at de kan lage en dings av dette eller hint på en lavere pris per enhet, bare med noen få øre, enn vi kan lage den her. Og de flommer markedene våre med billige produkter som sannsynligvis ikke er laget like godt, og de er ikke like bra.

Og hva gjør de også. De bygger en massiv påvirkningsoperasjon over hele verden gjennom Belt and Road initiativet, der de går gjennom Midtøsten, gjennom resten av Asia, inn i Europa, inn i Afrika, og så ut i Stillehavsranden gjennom shipping og sjøveier, og bygger det de har tenkt skal være en ugjennomtrengelig festning for en sivilisasjon. De kan også, fordi de er et kommunistisk regime, beordre selskaper til å gå med tap i nasjonens interesse, i interessen av deres innsats for å bygge.

Så, alt dette og mer, presidenten ser på alt geostrategisk. Enten det gjelder russerne eller ukrainerne, om det gjelder hva kineserne gjør, om det gjelder iranerne, Midtøsten. Alt er geopolitikk. Og det er litt forfriskende å ha noen som kan spille sjakk for USA på vår side, som gjør noe med alt dette. Nå tror jeg ikke vi kommer til å vinne dette over natten. Det er en lang prosess. Men poenget er at vi trenger vennene og allierte rundt om i verden.

Her er spørsmålet. Det er veldig likt spørsmålet vi sto overfor. Jeg sa dette i Hellas også. Jeg mener at president Trumps, og jeg tror det enda sterkere i dag enn jeg gjorde for en måned siden da jeg var der i Hellas, jeg mener at presidentens Liberation Day tiltak er på linje med Ronald Reagans onde imperiet tale. Men det handler om kineserne. Og så, jammen, hva skjedde bokstavelig talt mens jeg var der, rett etter at jeg intervjuet statsministeren, dagen jeg publiserte det i Hellas, gjorde presidenten nitti dagers pause for alle andre enn Kina. Og fordi det som skjedde, var at Kina ble avslørt som problemet.

Men poenget er at vi trenger at vennene og allierte gjør det Storbritannia gjorde. Storbritannia samlet seg på vår side. Det er en Labour leder. Han er ikke konservativ. Han er liberal. Men Keir Starmer forstår tydelig den geopolitiske situasjonen her. Vi trenger at europeerne engasjerer seg. Vi trenger at hele den vestlige halvkule engasjerer seg. Vi trenger Afrika engasjert, vi trenger Asia engasjert, alle de gode rundt om i verden. For her er spørsmålet veldig likt spørsmålet vi sto overfor på åttitallet, enten vinner kommunismen, eller så vinner kapitalismen.

PAVLOS: Det finnes ingen middelvei.

BOYLE: Det finnes ingen middelvei. Enten er verdens sentrum Beijing, eller så er verdens sentrum her i Washington. Hvilken vei er det.

Mer om Trump, Kimberly Guilfoyle, senatets godkjenningsprosess, ankomst til Hellas, sammenligning med ambassadør Barack i Ankara, USAs konsulat i Thessaloniki

PAVLOS: Det jeg først la merke til med president Trump, fra den første dagen han vant nominasjonen og ble offisielt kandidat, er at han vet hva han gjør. Han er ikke avhengig av at andre forteller ham hva han skal svare. Han spiller spillet på egen hånd, på en måte, bevisst og klokt, til skade for mange andre.

BOYLE: Ja. Jeg tror at han, bevisst, for det første, forstår dypt at den politiske klassen har tatt så mye feil i Amerika de siste tiårene, av alle grunnene jeg har lagt ut og mer. Det inkluderer ting som innvandring, handel, økonomisk politikk og mer. Og det har vært så mye svikt på begge sider av midtstreken, republikanere og demokrater. Og han er en som taler, tror jeg, for arbeiderklassen mot den mislykkede politiske eliten.

Men igjen, når det gjelder det vi snakker om her geopolitisk og Hellas, det finnes disse eldgamle sivilisasjonene. Grekerne er berømte for shipping og sin geopolitiske beliggenhet, og de er så viktige i den større ligningen. Jeg tror dette er en stor del av hvorfor han valgte Kimberly Guilfoyle til å være ambassadør til Hellas. Han skjønner det.

PAVLOS: Jeg vil spørre deg om den nye amerikanske ambassadøren til Hellas, siden hun ikke er i Athen ennå.

BOYLE: Demokratiets skjønnhet.

PAVLOS: Har vi en anelse om når hun kommer.

BOYLE: Hun kommer snart. Jeg vet ikke når du skal publisere dette, men jeg vil anta at høringen hennes i Senatet er tidlig i juni i utenrikskomiteen i Senatet, etter at hun har hatt høringen. Det er en prosess med voteringer. Det de vil gjøre er å legge opp voteringer, komiteen stemmer over det, og så stemmer hele Senatet over det, og så blir hun tatt i ed. Jeg vil anta rundt 4. juli.

PAVLOS: Ja, det trodde jeg. Men jeg lurte på om det at for eksempel den amerikanske ambassadøren har blitt plassert i Ankara allerede for tre måneder siden, mens hun ikke har kommet til Athen ennå, om det betyr noe for hvordan Trump administrasjonen ser balansen i de gresk tyrkiske relasjonene nå.

BOYLE: Nei, det tror jeg ikke. Jeg tror bare det handler om hvilken rekkefølge Senatet går i. Senatet er tregt. Det er igjen, når skjønnhet er demokrati. Grekerne vet dette, de skapte demokratiet, det var der det ble grunnlagt, det var der det kom fra. Men på grunn av det, republikanerne har flertall i Senatet. De har femti tre seter, men det er mange rettigheter for mindretallet i Senatet. Så det er de sære prosedyrene, om du vil, for at det skal spille seg ut, og tro meg, demokratene bruker alt de kan i Senatets regler for å bremse president Trump.

Og de gjør ting som å bruke tidskvotene de kan for å løpe klokken på ulike ambassadører. Det er ulike godkjenninger, godkjenninger av ambassadører, liknende som for regjeringsmedlemmer. De gjorde det med regjeringen. De gjorde det med disse tingene. Og republikanerne må gjøre ting som å holde Senatet inne i helgene for å brenne av klokketid på dette. Så det er et stort fram og tilbake der demokratene nekter å akseptere valgresultatet. Så, du vet, det er som det er. Men det er der vi er.

PAVLOS: Betyr det at i tilfellet Tyrkia var ambassadøren på en måte mer godkjent også av demokratene, og derfor allerede ble sendt.

BOYLE: Jeg tror det bare er en ting jeg ikke ville lest for mye inn i. Det er bare at de flyttet noen av dem, og så har Senatet andre ting på gang også. De må balansere dette mot å vedta ting som lovgivning. Så de har den store, vakre loven på vei. De har nettopp vedtatt den i Representantenes hus og nå går den til Senatet. Men Senatet har allerede jobbet med det. Så de har måttet gjøre det og få de tingene på plass. De har andre, alle slags andre regjeringsmedlemmer og så videre. Så jeg ville ikke lest for mye inn i at Tyrkia har sin ambassadør på plass og Hellas ikke har det.

Og forresten, tenk på det, hvem er mest profilert. Kimberly. Nettopp. Den andre fyren, jeg tror det er Barrack. Han er en rik mann, ikke misforstå, men Kimberly er en som er en internasjonal sensasjon. Hun vil kunne trekke oppmerksomhet til saker der, mer enn Barrack noen gang vil. Jeg husker ikke sist Barak gjorde et medieintervju. Kimberly vil gjøre omtrent en million, gjør dere klare. Hun blir en naturkraft når hun dukker opp. Jeg vet ikke om Athen er klar for Kimberly.

PAVLOS: Kjenner du henne.

BOYLE: Å, veldig godt. Jeg var med henne for to uker siden. Hun er klar. Hun er så begeistret. Hun har en plan for de første hundre dagene nå. Hun viste den til meg. Hun er så entusiastisk. Hun kan ikke vente med å komme i gang. Hun er klar til å kjøre. Hun venter bare på Senatet. Så Senatet vil gjøre sitt og bekrefte henne.

Jeg har fortalt majoritetslederen i Senatet, jeg snakket med Thune om dette siden jeg kom tilbake fra Hellas. Jeg intervjuet majoritetslederen i Senatet og det var en av tingene jeg spurte ham om. John Thune, senator fra South Dakota, han er den som styrer Senatet. Og han sa, ja, vi skal få henne gjennom. Så hun kommer. Ikke bekymre dere. Kimberly kommer. Gjør dere klare. Det blir topp.

PAVLOS: Siden vi er på greske forhold, har du hørt om at USAs konsulat i Thessaloniki er blant dem som planlegges lagt ned.

BOYLE: Jeg har ikke hørt om dette. Jeg har ingen anelse om hva planene deres er for det.

President Trump og det amerikanske folk, arbeiderklassen, USAs politiske historie, All the President’s Men, Steve Witkoff, Trumps forhold til Putin, Zelensky, forfølgelser av ortodokse kristne i Ukraina

PAVLOS: Du sa noe tidligere om presidentens forhold til det amerikanske folket. Jeg lurte på de vanlige amerikanerne, hverdagslige vanlige amerikanere, ikke de rikeste menneskene på østkysten og vestkysten, men de virkelige lavtlønte. Hvordan setter de pris på president Trump så langt.

BOYLE: Det første du hører fra vanlige folk der ute over hele landet er, dette er akkurat det jeg stemte for. De er så begeistret for at Trump gjør alt dette. Jeg tror president Trump har hatt fire år til å tenke på hva han ville gjøre i en andre periode, og det er nesten, så ille som det som skjedde i 2020 var. Og det er forferdelig at vi så Biden rive ting fra hverandre med autopen, de som egentlig styrte tingene, for han var åpenbart langt borte i lang tid. Men så ille som skaden de gjorde på denne nasjonen er, er faktum at det nesten er en velsignelse i forkledning, fordi det lot Trump forberede seg. Jeg tror at det at Trumps andre periode ble forsinket, nesten gjør ham mer slagkraftig, sett i ettertid.

Når vi ser tilbake på det nå, er det forferdelig at vi gikk gjennom det som nasjon. Det er forferdelig at verden måtte tåle skaden demokratene gjorde på planeten, og det Joe Biden gjorde. Jeg vet ikke om Det demokratiske partiet noen gang vil komme seg fra det, men de har dype omdømmeskader. Hvis du ser på meningsmålinger, har de store problemer hos publikum. Ting som antyder at vi kan være på vei mot en ekte politisk realliansering på linje med det FDR gjorde for demokratene på trettitallet, der republikanerne ikke var ved makten igjen på en generasjon.

For du vet, folk over hele landet skyldte på republikanerne den gang på trettitallet for den store depresjonen og mye annet, børskrakket og så videre. Men vi har egentlig hatt to ganger i forrige århundre der partiet utenfor makten ikke tok flertallet i noen av kamrene i Kongressen i det første mellomvalget etter at en president ble valgt. Det var i 1934 etter FDRs seier i 1932, der demokratene hadde flertall i Representantenes hus og Senatet i 1932 da FDR vant. Og de holdt dem og utvidet dem i valget i 1934. Og det andre var etter ni ellevte, i 2002.

Og jeg tror ikke vi er i en tid som etter ni ellevte. Jeg tror vi kanskje er i en politisk realliansering av trettitallstype, og skaden demokratene gjorde på verden, særlig at de løftet fram denne skrøpelige gamle fyren, Joe Biden. Alle ser det, at de alle var med på det. Vi snakket om Pelosi tidligere. Hun pleide å være flott. Og du vet, hun var med på det. Chuck Schumer var med. Kamala Harris, med. Alle guvernørene deres, alle kongressmedlemmene deres, alle senatorene deres, de var alle med, de løftet denne fyren. Og du vet, det er trist å se, som en som har familiemedlemmer, og det tror jeg alle har, som er på det stadiet i livet, det er forferdelig. Det er en skam.

Men det sagt, jeg tror at der presidenten er, hvis han leverer og hvis republikanerne på Capitol Hill, og dette er det større spørsmålet, leverer på det president Trump lovet for den amerikanske arbeideren og for fagforeningsfolk og arbeiderklassefolk og så videre, og de viser langfinger, om du vil, til Wall Street elitene og så videre, da vil de lykkes. Men hvis de vakler og går tilbake til å gjøre de mislykkede tingene fra fortiden, dette går tilbake til min historie, hvorfor jeg kom til Breitbart og hvorfor jeg bestemte meg for å gjøre det jeg gjør, hvis de går tilbake til å være Mitt Romney, Paul Ryan, John McCain tapere, republikanerne, da kommer de til å tape. Det er egentlig så enkelt. Går de for det eller ikke.

Og det sagt, jeg tror president Trump er dypt populær over hele landet.

PAVLOS: Til tross for noen målinger.

BOYLE: Jeg tror folk feiltolker målinger hele tiden. Jeg tror det er rikelig grunn til å tro at president Trump kanskje er den mest populære presidenten i dette århundret. Så, hvis du ser på spørsmålet riktig retning eller feil retning, er nasjonen på riktig spor eller feil spor. Det har blitt positivt for første gang noensinne. I min levetid med dette har jeg alltid sett på det spørsmålet. Jeg husker jeg så på det spørsmålet med den legendariske demokratiske meningsmåleren Pat Caddell tilbake i valget i 2016, som vi hadde gjort noen målinger med i Breitbart før han døde. Han døde under Trumps første periode. Men vi pleide alltid å se på spørsmålet om USA er på riktig spor eller feil vei. Og mange målinger der ute nå viser at publikum mener at USA er på riktig spor for første gang på flere tiår. Og det er ganske utrolig.

En annen ting disse folkene i administrasjonen trenger er bare å komme seg ut og engasjere seg, som noen av dem gjør. Du begynner å se det litt fra Kash. Jeg tror han har vært litt treg. Jeg er glad i Kash. Han gjør det bra. Og så mange av de andre gjør det. Og det er ulike som, i varierende grad, engasjerer seg. Men hva er den generelle følelsen.

Jeg har intervjuet de fleste av presidentens ministre så langt. Eller kollegene mine i Breitbart, vi har intervjuet presidenten, visepresidenten, og minst åttifem prosent av regjeringen så langt. Jeg har intervjuet utenriksminister Rubio, finansminister Bessent, en av mine kolleger intervjuet forsvarsminister Hegseth. Jeg gjorde nettopp et arrangement denne uken med landbruksminister Rollins, hun var nettopp i Storbritannia og hjalp med å lande landbruksdelene av handelsavtalen med Storbritannia. Kollegene mine har intervjuet utdanningsminister McMahon. Vi har gjort ting med nesten alle disse. Og de som gjenstår handler bare om timeplanen. Forrige uke var jeg med arbeidsministeren, Lori Chavez Deremer, en veldig imponerende kvinne, tidligere kongressrepresentant og svært viktig for presidentens arbeiderklasse agenda også. Og jeg anbefaler at du ser på de sakene, for hun snakker om ting på en interessant måte.

Så, menneskene presidenten har satt sammen er utmerkede kommunikatorer. Det er den universelle, samlende tingen blant alle disse, at de er kommunikasjonseksperter i toppklasse. De vet hvordan de skal gå ut og snakke om sakene de jobber med til det amerikanske publikum, enten det er i taler eller intervjuer eller innlegg i sosiale medier eller hva det måtte være. Og jeg tror det er viktig.

Det er morsomt, for da jeg intervjuet finansministeren, Scott Bessent, gjorde vi intervjuet på kamera i Salmon P. Chase suiten i finansdepartementet, som ligger rett over gaten her, ved siden av Det hvite hus. Chase suiten er oppkalt etter den daværende finansministeren Salmon Chase, som var finansminister under Abraham Lincolns administrasjon. Det var i det rommet at Abraham Lincoln, den daværende presidenten under borgerkrigen, kom over for å møte finansminister Chase, sin finansminister. Det er veldig sjelden at en president kommer fra Det hvite hus og over til finansdepartementet. Veldig sjelden. Du hører nesten aldri om det. Men det skjedde med Lincoln. Lincoln kom inn i det rommet. Og det var i det rommet at president Lincoln og finansminister Chase utviklet penger. De utviklet greenbacks, som er dollarsedlene du ser nå. Og de gjorde det for å finansiere borgerkrigen og for å redde republikken på attenhundretallet.

Men Lincolns regjering var kjent som regjeringen av rivaler. Han satte sammen et team av mennesker som hadde stilt mot ham før og som hadde jobbet mot ham i hans eget parti. Og de snakket om det som Lincolns regjering av rivaler. Salmon Chase var en av de store. Men de jobbet sammen for å redde republikken i et virkelig kritisk øyeblikk i vår historie. Hvis vi ikke hadde overlevd borgerkrigen, hvis vi hadde brutt opp i to land eller flere, tenk på hvor verden ville vært i dag. Hvis USA ikke hadde overlevd borgerkrigen, ville vi ikke vært der. Doughboys ville ikke ha kommet for å redde Europa i første og andre verdenskrig. Og GI ene ville ikke vært der. Verden ville vært et annet sted. Så å redde republikken var så viktig.

Men jeg tror at det president Trump har satt sammen, kanskje er enda større. Det er definitivt like stort som Lincolns regjering av rivaler, men kanskje større. De er utrolige mennesker. Noen av dem fikk tverrpolitisk godkjenning. Noen av dem stoppet ikke demokratene, fordi jeg tror de prøvde å velge sine slag. Men ærlig talt, det er en grunn til at du så demokrater virkelig gå aggressivt etter flere av presidentens utvalgte, enten det er forsvarsminister Hegseth, og nå ser du dem gjøre det litt med, jeg vet ikke om du så det denne uken, Rubio, som fikk enstemmig samtykke da han ble bekreftet som utenriksminister fordi han var senator og kom overens med alle.

Nå sier demokratene, jeg burde ikke ha stemt for deg. Det var en haug av dem som sa det på høringen hans denne uken, og han sa, vel, det at du mener det betyr at jeg gjør en god jobb. Som er sant. Og så tror jeg at alle disse menneskene forstår dypt sakene som president Trump ble valgt på, og de er i stand til å kommunisere de standpunktene og sine resultater og suksesser og så videre, til det amerikanske publikum.

Og så er det litt som om president Trump har samlet Avengers, for å bruke en superhelt referanse. Han har Avengers for USA her. Det er ganske spennende å se. Og jeg vet ikke om vi noen gang vil få et øyeblikk som dette igjen. Kanskje vi vil. Gud vil, hvis JD Vance vinner etter hvert, får vi se. Så det er spennende.

PAVLOS: Du nevnte tidligere at USA prøver å trekke allierte, alle europeiske venner for å støtte denne innsatsen mot Kina. Det får meg til å lure på om det finnes en slags motstridende tilnærming, for på den ene siden har du USA som nesten trekker seg tilbake i Ukraina spørsmålet på et vis, ikke trekker seg tilbake, men lar plass til britene, tyskerne og Macron til å danne en slags mindre allianse, som om de sa, vel, vi vil prøve å gjøre ting på egen hånd.

Så jeg lurer på, finnes det en konflikt i den forstand at på den ene siden trenger USA europeerne med tanke på Kina, men på den andre siden, europeerne ønsker ikke å slutte seg til president Trumps visjon for hvordan man skal avslutte blodbadet i Ukraina.

BOYLE: Jeg tror at presidenten vil se krigen ta slutt. Og jeg vet ikke om våre europeiske partnere vil se krigen ta slutt.

PAVLOS: Jeg tviler veldig på det.

BOYLE: Riktig. Jeg tror de vil se krigen fortsette, fordi slik de ser det, fortsetter det å drepe russere, selv på bekostning av ukrainske liv. Det er litt trist å si, men faktum er at våre globalister og deres mislykkede verdenssyn, de bryr seg ikke om hvor mange vanlige mennesker som dør. Så, jeg tror ikke president Trump støtter det. Jeg tror han vil avslutte krigen. Men hvis hele vårt utenrikspolitiske etablissement, hvis vi avslutter krigen og det blir fred, en varig fred mellom russerne og ukrainerne, noe jeg mener er fullt oppnåelig, forresten, jeg tror de ikke er så langt unna der vi er nå. Hvem vet.

Jeg vet ikke når du skal publisere dette, men kanskje innen den tid er det mulig at du får et møte mellom Zelensky og Putin, jeg vet ikke. Jeg vet de snakket om det i Tyrkia ikke så lenge siden, da presidenten var i Midtøsten. Og jeg tror de kommer dit og finner ut av det. Og hvis de gjør det, vil presidenten kunne ta alle våre utenrikspolitiske folk som har forhandlet dette, på vegne av USA, på vegne av ukrainerne, på vegne av russerne, for å prøve å avslutte krigen. Han vil kunne ta alt det og legge alt inn mot Kina. Det samme hvis vi er i stand til å få en avtale med iranerne. Kanskje vi gjør det, kanskje ikke. Jeg har snakket med Steve Witkoff om dette, jeg intervjuet ham nylig, Steve Witkoff, presidentens toppforhandler, spesialutsending og seniorrådgiver for presidenten. Vi gjorde et stort intervju for et par uker siden i Det hvite hus.

PAVLOS: Jeg husker det.

BOYLE: Vi snakker om Iran situasjonen, om Russland situasjonen og om Gaza. Hvis vi klarer å løse disse ulike teatrene, så vil det gjøre at vi kan legge alle våre egg og vår fokus og energi på Kina.

Nå, se, vi har fortsatt mye av den fokusen og energien på Kina. Men tenk deg at hele styrken til president Trumps regjering av rivaler, om du vil, hans regjering, hans Avengers regjering som vi nettopp snakket om, alle sammen, bang, bang, bang, fokuserer på Beijing, Belt and Road initiativet, bryter land løs fra det, får hele verden til å fokusere på oss. Jeg sier deg nå, jeg vet helt sikkert at Kinas kommunistparti er veldig bekymret for dette. Selv om de sier alle de rette tingene, over hele verden, så pisker de opp og vil at USA skal være distrahert. De vil ikke at vi skal kunne fokusere.

Så hvis president Trump er i stand til å få til dette. Og dette er noen store sving han tar. Ikke misforstå. Jeg er en baseball fyr. Jeg vet ikke om du er en baseball fyr, jeg er fra Boston opprinnelig, så jeg er Red Sox fan, og jeg mener, han svinger ikke bare for å slå ballen over Green Monster. Han prøver å slå den ut i Boston Harbor, eller enda lenger, han prøver å slå den til London. Så han tar noen enorme sving her. Ikke misforstå, det ville vært så mye lettere for president Trump å bare sitte der og fly rundt på Air Force One og si, hei, jeg sa det, jeg vant. Nei, han trenger ikke å gjøre det. Han gjør ikke det. Han prøver å hjelpe. Han har ingenting igjen å bevise, han har ingenting igjen å bevise. Så hva gjør han. Han prøver virkelig å sette opp dette landet igjen for de neste 250 årene, hvis vi er i stand til det. Vi er på 250 års dagen vår. Kan vi få til dette. Og ærlig talt, jeg skulle ønske at opposisjonen noen ganger ville slå seg sammen med oss. Det burde de, hvis de bryr seg om dette.

PAVLOS: Hvis de elsker landet sitt.

BOYLE: Du vet, det er som det er.

PAVLOS: Ja, det er sant. Men igjen, alle disse tingene, hvis du zoomer ut, ser du saken, du har Ukraina, du har Midtøsten. Du har ulike saker med Iran. Men hvis du isolerer dem og ser hver enkelt for seg, så er det ikke så enkelt. Nå i Ukraina, for eksempel, min forståelse er at grunnen til at Zelensky ikke gir seg og holder et demokratisk valg som burde ha funnet sted for mer enn.

BOYLE: Et år.

PAVLOS: Ja, kanskje ett og et halvt år siden, mistenker jeg, er fordi han er redd for livet sitt selv nå. Og derfor ofrer han landet sitt ved å forbli ved makten.

BOYLE: Vel, ja. På et visst tidspunkt må Ukrainas folk si, hva er poenget med alt dette. I flere år har vi fått høre at dette er en krig for demokratiet. Og vi suspenderer demokratiet for å beskytte demokratiet. På hvilket tidspunkt holder ukrainerne valg og krever det. Jeg vet at grunnloven deres tillater dem, med erklæring av unntakstilstand som de har gjort med rette fordi de er i krig, å ikke holde valg og kunne suspendere dem. Vi snakket om dette tidligere. Vi hadde en krig her i USA på vårt eget territorium der britene hadde invadert oss i 1812, og vi hadde et presidentvalg, og vi gjorde det uten internett, uten elektrisitet.

Jeg er overbevist om at ukrainerne kunne holde et valg hvis de ville. Jeg tror og håper de gjør det. For ellers, hva kjemper vi for. Hva er det vi driver med. Hva betaler vi for. USA betaler for dette. Vi har brukt milliarder og milliarder dollar. Den amerikanske skattebetaleren har gjort det. Og de gjør ikke en gang sin del av avtalen, som var at de skulle ha et demokratisk valg. Og jeg tror at en del av Zelenskys adferd, det å dra dette ut, er at han ikke vil måtte tre til side, og han må finne ut hva utgangen hans er.

Det samme på den andre siden, Putin har ulike grunner til å holde det gående, han også. Men jeg tror at historien det amerikanske folket har blitt fortalt om dette av utenriksetablissementet og etableringsmedia, tradisjonelle medier, ikke er et korrekt bilde. Jeg tror det er en del av grunnen til at vi er i den suppa vi er i, og at vi bare fortsatte å skrive flere sjekker i stedet for å gjøre noe med dette.

Nå har vi endelig en president som gjør noe med det og prøver å komme til bunns i det. Og jeg har sett Steve Witkoff i aksjon. Jeg har snakket med ham om det. Og jeg er håpefull om at de vil klare å finne ut av det. Det du må gjøre er at du virkelig må spikre ned, dette er sakene denne siden bryr seg om. Dette er sakene den siden bryr seg om. Og igjen, fra min samtale med Witkoff, de er ikke så langt unna. Det er grunnleggende ting som tilgang til vannveier og atomkraftverket i det sørlige Ukraina, og så videre. Men hvis de kan ordne det, så kommer de til å få en avtale, og så plutselig, boom, boom, boom. Det ville være som om krigen aldri skjedde.

PAVLOS: Tror du det finnes noe mer, for å si det slik, at det finnes noe mer mellom president Trump og president Putin enn bare en forståelse av hverandre.

BOYLE: Jeg tror begge vet at medieangrepene på president Trump i hans første periode, de gjør det litt enda, men ikke like mye, var nonsens. Jeg tror de respekterer hverandre. Som andre verdensledere, både venner og motstandere, respekterer president Trump. De vet at han mener alvor. Når han sier noe, mener han det. Og jeg vil peke på at det er én president i dette århundret under hvilken Vladimir Putin ikke har invadert et annet land. Donald Trump i sin første periode. Og nå i sin andre periode er han fortsatt i Ukraina, men det startet under Biden. Han invaderte Ukraina tidligere under Obama, og han invaderte Georgia under Bush. Så Vladimir Putin har invadert under hver president i dette århundret et annet land i Europa, bortsett fra Trump.

PAVLOS: Og nå er europeerne, som Kaja Kallas fra Estland, redde for at Putin vil invadere Europa.

BOYLE: Jeg tror det er ganske klart. Se på president Trumps resultater, se på resultatene hans av hva han faktisk har vært i stand til å oppnå med disse menneskene på verdensscenen, enten det er Russland eller noe annet sted, et hvilket som helst annet teater verden rundt, de faktiske resultatene taler for seg. Men det sagt, jeg tror du har, i begge tilfeller, noen som tenker strategisk på vegne av sitt folk.

Du vet, vi har dessverre manglet strategisk tenkning på vegne av USA. De siste presidentene, andre enn Trump, vi har ikke hatt en voksen i Biden. Vi hadde i Obama en person som jeg ikke vet hva han holdt på med. Han gjorde det ikke særlig bra. Og så hadde du i Bush 43 en som var mer globalistisk orientert. Det var ikke forferdelig, men det var ikke bra heller. Under Clinton hadde du en som rett og slett var helt ute å kjøre i mye. Siden Reagan har vi ikke hatt en ekte strategisk geopolitisk tenker i Det hvite hus, før Trump. Og nå har vi det.

Putin er det for russerne. Han tenker tydelig gjennom mer langsiktige ting, tenker strategisk for deres side. Så har du en liknende situasjon i Kina. Xi Jinping er i høy grad en strategisk tenker for Kinas kommunistparti. Han er en motstander som skal respekteres og forstås, og president Trump og Xi respekterer hverandre, fordi de gjenkjenner intellektet. Ingen i verden respekterte Barack Obama eller Joe Biden. De så ned på dem. De lo litt av George Bush også. Husk fyren som kastet sko på ham. Så, det er ikke før Trump at vi har hatt en president som blir respektert og som verden kan se til. Du kan være enig eller uenig med noe av det han sier og gjør, men du vet hva han mener.

PAVLOS: Når det gjelder Ukraina, en ting er Zelensky, men en annen ting er Russland, hva er forventningene deres, om ikke kravene. Men en av sakene som var svært sentrale i Ukraina, i hvert fall for russernes interesse, var forfølgelsen av de ortodokse kristne deretter at den autokefale kirken ble etablert av Økumenisk patriarkat i Konstantinopel i 2018 til 2019, og det førte til en slags splittelse i de troende i ukrainsk samfunn.

Så jeg lurer på om president Trump også tar hensyn til, la oss si, slike mer mindre parametere av det hele, som likevel er betydningsfulle, fordi på vegne av Russland er dette et argument for hvorfor de gjorde invasjonen, den militære operasjonen.

BOYLE: Du snakker om at kristne blir forfulgt.

PAVLOS: Ja, selvfølgelig.

BOYLE: Ja. Det er definitivt en stor sak i Ukraina. Og ærlig talt, jeg tror det er en sak overalt i verden. Jeg tror president Trump bryr seg dypt om kristne og om å sørge for at særlig i land der de er minoriteter eller der de blir forfulgt, at de blir hørt og at de har rettigheter og at forfølgelsen tar slutt.

President Trump har utnevnt ambassadører for religionsfrihet, og i sin første periode, jeg tror han har en ny en denne perioden. Det har vært et intenst fokus for president Trump. Han forstår dette dypt. Og igjen, jeg tror det du nettopp beskrev er nok et poeng som ikke slipper gjennom i amerikanske medier. CNN og lignende snakker ikke om dette. De liker ikke.

Det samme gjelder Midtøsten. En av de store sakene vi har vært bekymret for, og som jeg tror hele verden har vært bekymret for, er etter det som skjedde i Syria, hva som skjer der med hensyn til den kristne minoriteten. Og, du vet, jeg snakket med Kypros president, Nikos Christodoulides, i desember. Han hadde utnevnt en ambassadør for religionsfrihet i regionen, veldig fokusert på Syria og det som skjedde der.

Nå har president Trump og den syriske lederen møttes da de var i Midtøsten. Og det er mye som tyder på at de gjør mange av de rette tingene. Så vi får se om det ender med å fungere. Kanskje han er en reformert fyr. Kanskje ikke, jeg vet ikke. Vi følger det veldig nøye. Men jeg vil si det samme i Ukraina. Det samme. Mange kristne som blir forfulgt, det er et stort fokus for president Trump.

PAVLOS: I Ukraina har du den religiøse siden av saken, der det er forfølgelse av kristne som tilhører den russiske kirken. Men samtidig hadde du alle disse terrorhandlingene mot folk som sto nærmere den russiske siden eller definerte seg som russere.

BOYLE: Jeg anbefaler sterkt at folk ser Tucker Carlsons intervju med Vladimir Putin, for hvis du vil forstå motivet deres og hvorfor de gjorde det de gjorde, hvorfor ikke lytte til fyren selv og høre ham snakke om det. Jeg vet det er veldig langt. Det er omtrent tre timer, for en del av det er oversettelsen fram og tilbake. Når du må oversette fra engelsk til russisk og russisk til engelsk. Det gjør at hvert spørsmål og svar blir fire ganger så langt. Det sagt, faktum er at i det intervjuet hørte du mye der de to snakker om det. Men ja, jeg er enig, dette er kompliserte ting.

PAVLOS: Mener du med dette at president Trump, for å si det mildt, lytter til det president Putin hadde å si for å ta det med seg, eller at han aksepterer den russiske begrunnelsen.

BOYLE: President Trump og Vladimir Putin har hatt sine egne telefonsamtaler, sine egne diskusjoner, og jeg er sikker på at de vil møtes på et tidspunkt. Han trenger ikke å lytte til et intervju med Tucker for å få det. Han kan lytte, han kan snakke med fyren selv, og fyren kan snakke med Trump selv.

PAVLOS: Du mener det er en gjensidig forståelse av hva hver av dem gjør.

BOYLE: Ja, og se, jeg vet ikke om den typen ting kommer opp på presidentnivå i diskusjoner, men jeg vil anta at det kommer opp i samtalene under det nivået.

PAVLOS: På rådgivernivå.

BOYLE: Ja. Jeg vet at de har uavbrutte kommunikasjoner mellom nummer to og tre og de senior folkene og rådgiverne på begge sider, mellom USA og ukrainerne, og mellom USA og russerne, for å prøve å finne ut, hva må vi gjøre for å avslutte dette.

Så jeg vil anta at det er det. Jeg vet ikke. Jeg har ikke snakket med dem om akkurat denne delen, men jeg vil anta at det er det.

Forholdet Hellas Tyrkia, Hellas geopolitiske posisjon, IMEC, Erdogan

PAVLOS: Når det gjelder forholdet mellom Hellas og Tyrkia, har vi hatt en lang periode der Tyrkia, som et faktum, aldri har sluttet å bestride gresk nasjonal territoriell integritet. Toppen er når det gjelder maritime soner og alt som følger av Montego Bay.

BOYLE: Hellas posisjon geostrategisk på verdensscenen og hvor det ligger i Middelhavet, det er broen fra Midtøsten inn i Europa. Så Hellas er ekstremt viktig. Det er derfor du ser at president Trump, da Indias statsminister var her, signerte avtaler om IMEC korridoren, India, Midtøsten, Europa, økonomisk korridor. Dette er en stor sak.

PAVLOS: Så, Hellas vil være involvert i det.

BOYLE: Å, absolutt. Grekere er ekstremt fokusert på dette. Dette er en stor del av hvorfor jeg var i Hellas. Faktisk snakket jeg med statsministeren om dette. Jeg ledet et panel på Delphi Economic Forum om det med folk fra den greske regjeringen, jeg tror Alexandra Papadopoulou var på panelet, viseutenriksministeren. Hun var flott. Og jeg gjorde et liknende panel her på Delphi Forum i DC med Endy, du vet, Endy Zemenides. Endy er best.

Men når det gjelder geopolitikken og forholdet til Tyrkia, tror jeg ikke president Trump leter etter en konflikt med Erdogan. Jeg tror han liker ham. Og jeg vil bare peke på ting han har sagt.

PAVLOS: Er presidenten klar over Erdogans gjerninger i Tyrkia, med fangene, eller med Israel.

BOYLE: Ja, se på hva han sa da Netanyahu var her. Dette var da jeg var i Hellas, forresten. Så det var en stor sak. Folk snakket om det der. Og alle fikk panikk fordi Trump sa noe pent om Erdogan foran Netanyahu. Og det er spørsmål om ditt og datt.

Vel, igjen, hva sa han til Netanyahu om Erdogan. Han spøkte med at han gratulerte Erdogan med endelig å ha klart å erobre Syria. Så han gjorde narr av ham i prosessen. Og igjen, dette er en av de tingene som jeg tror misforstås dypt av etablissementsmediene. Jeg tror presidenten bare ikke leter etter å hisse opp ting med en haug forskjellige, du vet, eldgamle makter.

Og så tror jeg presidenten ser på slike ting slik. Igjen, dette går tilbake til det jeg har snakket om hele tiden. Vi er en ung nasjon. Vi er nye på denne planeten. Og det finnes alle disse eldgamle sivilisasjonene. Det er kineserne, det er perserne, iranerne. Det er russerne, det er det osmanske imperiet, tyrkerne. President Trump prøver å fokusere på en av dem som han ser som den største trusselen mot Vesten og verden og USA, kineserne. Hvorfor skulle han oppsøke og hisse opp en konflikt med Erdogan og dytte dem i armene på kineserne, så kineserne hjelper dem. Jeg mener, det er akkurat dit Erdogan ville gått hvis han startet en krangel med ham.

Så jeg tror bare han ser etter å ikke eskalere. Det er også verdt å merke seg at Tyrkia er en NATO alliert. De er i NATO, jeg skjønner det. Men hva gjorde presidenten i sin første periode. Han innførte de mest alvorlige sanksjonene mot Tyrkia av noen president i dette århundret, CAATSA sanksjonene, de andre sanksjonene, ikke selge F 35.

PAVLOS: Finnes det fortsatt en mulighet for F-35 til Tyrkia?

BOYLE: Jeg vet ikke. Jeg kan si at jeg har sett rapporter der ute om at de vurderer det, men har de gjort det ennå. Nei, og det var for tre måneder siden at vi så slike rapporter.

PAVLOS: Du vet sikkert, en veldig sentral debatt i Hellas handler om denne ettergivelsen overfor Tyrkia, som ganske enkelt betyr at Tyrkia ikke slutter å fremme krav mot Hellas. Og Hellas er den som av en eller annen grunn må formilde Tyrkia for at det ikke skal bli eskalering.

Samtidig, i internasjonal presse, har vi mange artikler om hvor sterk Tyrkia er, hvor uunnværlig alliert for Europa, særlig nå som de er tomme for ammunisjon. Og Erdogan har sagt at vi vil levere, og så videre. Ifølge flere analytikere i Hellas er dette en ekstra grunn som ytterligere styrker mønsteret med ettergivenhet Hellas viser overfor Tyrkia for å holde Tyrkia unna eskalering. Så spørsmålet er, anser du, eller anser Washington, eller Trump administrasjonen, Tyrkia for å være så mektig som det fremstilles i den internasjonale pressen.

BOYLE: Jeg snakker ikke for administrasjonen, for jeg jobber ikke for dem. Så jeg kan bare si hva jeg har plukket opp fra ulike ting. Jeg tror presidenten nærmer seg Tyrkia og Erdogan veldig likt måten han nærmer seg Vladimir Putin og Russland. Jeg mener, ja, det finnes makter der ute gitt deres geopolitiske posisjon. Igjen, det går tilbake til det store bildet, vi ser på alle disse gamle, eldgamle imperiene. Det osmanske imperiet var et stort imperium, folk husker det, vi vil ikke se det gjenoppbygd. Det ville ikke være bra. Men hvis du ser på hva Erdogans mål er og så videre, ser det ut som han prøver å sette kalifatet sammen igjen.

Men se så på presidentens handlinger, på hva han gjør, ikke nødvendigvis hva han sier. Igjen, dette går tilbake til det større, det jeg sa før, generelt sett, jeg tror alt han sier og gjør er av en grunn. Handlingene er, president Trump har vært tøffere mot Erdogan enn noen president i dette århundret. Det samme med Putin. Det er som, du kan si, å, han spiller hyggelig med disse gutta. Han sier fine ting om dem. Vel, ja, han sier fine ting om ham. Men så går han og slår dem med lammende sanksjoner. Han virkelig knuser dem.

Så jeg tror presidenten prøver det store bildet, det virkelig store, million fots blikket, sett ned fra verdensrommet på planeten jorden. President Trump prøver å fremme USAs posisjon geostrategisk på verdensscenen. Det er det America First bevegelsen handler om, å utnytte USAs militære, økonomiske, strategiske makt for å sikre at USA har ytterligere 250 velstående år foran oss som har vært like gode som de siste 250, og kanskje enda lenger enn det. Det vi prøver å gjøre er å fokusere på Kina, og det du ikke vil se er at Putin og Erdogan og ayatollahen i Iran og så videre rundt om i verden, skaper en aksemakt med Kinas kommunistparti. Det ville ikke være bra for noen.

Så hver av disse tingene han gjør, enten det er den nye femti prosent tollen han nettopp satte på EU, han prøver å vekke Europa. Han sier, hei, Brussel, vi trenger hjelp, vi hjalp dere med å vinne andre verdenskrig, vi hjalp dere med å vinne to verdenskriger. Kanskje dere kan hjelpe oss. Vi trenger deres hjelp. Gi oss noe tilbake her. Vi trenger at verden våkner.

Og igjen, det er slik jeg tror presidenten ser på hver av disse tingene. Jeg tror ikke han prøver å bli kompis med Erdogan. Vi ser disse rapportene, for tre måneder siden så vi en rapport om F 35, og det har ikke vært noen bevegelse på det siden. Så, jeg ringte en haug med folk den gangen, i og rundt administrasjonen, Pentagon, Det hvite hus, og så videre. Jeg ringte alle jeg kunne og spurte dem om det, for jeg så det på Fox News. Så jeg tenkte, kanskje det er litt bedre enn New York Times. Men alle jeg snakket med sa, jeg vet ikke hvor dette kommer fra, men ingen ville gå på rekord. Så det er som det er. Men jeg ser ikke faktiske skritt tatt av administrasjonen for å styrke Erdogans hånd. Men presidenten er også som, hva får du ut av å bare si slemme ting. Skal vi si alle slags stygge ting og så aldri snakke med dem. Det er derfor presidenten sendte en forretningsmann han kjenner ganske godt, tror jeg, til Tyrkia. Og det er derfor han sender en som Kimberly til Hellas.

Igjen, jeg tror det siste vi trenger nå er at det blir en ny stor distraksjon på verdensscenen som tar øynene våre vekk fra ballen. Hellas er en stor del av å stå opp mot Kina. Tyrkia er kanskje, litt, i hvert fall i den forstand at de ikke løper til Kinas kommunistparti, i deres armer, og skaper en akse. Tenk deg dette, hvis USA, ved å bare si stygge ting om Vladimir Putin, Erdogan, ayatollahen, Xi Jinping og Kim Jong Un. Vi ville dytte dem alle nærmere hverandre. Det er dumt.

Hvis vi skal vinne dette, må vi spille sjakk. Disse folkene har vært rundt lenge. De utviklet sjakk der borte. Hvis vi skal vinne sjakkspillet, må vi være smarte om dette, og jeg tror det er det president Trump gjør.

PAVLOS: Vi ser denne hyper eksponeringen av Tyrkia på så mange fronter. Du har Syria. Du har Irak. Du har, mer mildt, mot Hellas.

BOYLE: De er eksponert.

PAVLOS: De er eksponert. Ser du at det kan være en mulighet for at denne multiple eksponeringen vil bidra til en viss kollaps på et visst tidspunkt. Er det synlig?

BOYLE: Jeg vet ikke. Jeg er ikke Nostradamus, så jeg har ingen anelse om hva som kommer til å skje der. Jeg har aldri vært i Tyrkia, så jeg har egentlig ikke et stort perspektiv der. Jeg har vært i Hellas, selvfølgelig, men jeg har ikke vært i Tyrkia. Jeg kan bare si hva jeg hører og ser her. Jeg vet ikke, hvem vet. Alt er mulig.

PAVLOS: Ut fra det du ser her, mener du at frykten noen grekere har for tyrkisk makt, ville være berettiget av Tyrkias størrelse?

BOYLE: Jeg tror det smarte trekket ville være for Hellas å virkelig hjelpe til med å presse Den europeiske union til å jobbe tettere med USA. Når USA gjør det bra, er vi den lysende byen på toppen av høyden, det Ronald Reagan snakket om, og president Trump tror på det også. Hvis USA gjør det bra, gjør verden det bedre. Alle de gode gjør det bra. En stigende tidevann løfter alle båter. Jeg kan fortsette med uttrykkene. Men poenget er at hvis de gode vinner, da taper de dårlige. Så hjelp oss. Det er det vi sier. Gjør avtalene. Slutt å klage på Trump og toll og gå og gjør en avtale med ham, som Storbritannia gjorde. Det er det de burde gjøre.

Nå, noen ganger, igjen, våre europeiske partnere er ikke de skarpeste. De trenger et lite vennlig klask for å våkne og bli med i kampen. Men dette er tingen. De vil at den vestlige sivilisasjon skal overleve. Det vil jeg. Jeg sier deg nå, kineserne sitter og venter. De har ventet i seks tusen år. De har ikke noe imot å vente noen hundre til. De bryr seg ikke hvor lang tid det tar før vi kollapser. Det er det de venter på. Så hvis vi skal overleve, trenger vi at alle våre venner på verdensscenen hjelper oss og slår seg sammen. Og det er det jeg tror presidenten prøver å gjøre. Og, du vet, disse andre eldgamle folkene har ikke noe imot å gjøre det samme.

Ortodoksi, katolisisme, woke og nyåndelighet, globale forventninger til Trumps presidentskap, palestinerne og Gaza, mer om USAID

PAVLOS: Jeg kommer nå til Øst Europa og Balkan. Tror du at Serbia og Hellas har noe felles?

BOYLE: Det tror jeg, absolutt. Ikke bare det, men jeg tror også at for det meste av Øst Europa, overalt, de øst ortodokse kirkene. En av de store tingene jeg gjorde som et intervju da jeg var i Hellas, var at jeg intervjuet Hieronymos den andre, erkebiskopen for den ortodokse kirken i Athen. Jeg føler nesten at, kulturelt sett, jeg vet at politisk er alle fokusert på intervjuet mitt med statsministeren, og presidentens svar på det, men kulturelt sett, jeg føler den ortodokse kirkens innflytelse på verden.

PAVLOS: Du er katolikk, ikke sant?

BOYLE: Jeg er katolikk, ja, og med vår nye pave er det mye lovende her. Vi får se hvordan det går. Brødrene hans er veldig store Trump folk. Eller i det minste en av dem er det. Broren hans er det. Og han er en Chicago fyr, forresten.

PAVLOS: Ja, jeg leste om det.

BOYLE: Chicago røtter.

PAVLOS: Så du ser ortodoksien som en viktig komponent på den geopolitiske arenaen.

BOYLE: Jeg tror det er en stor del av dette. Alt er kultur, geopolitikk. Det handler om makt. Den øst ortodokse kirken, og potensielt den katolske kirken, selv om vi har sett at de siste par pavene ikke har vært så bra, særlig Frans. Så spørsmålet er, hvordan ser vi den nye paven. Dette er et spørsmål som må besvares, vi vet ikke ennå. Det er mange lovende tegn, men det er også noen urovekkende tegn.

PAVLOS: Som hva?

BOYLE: Urovekkende tegn, jeg mener, hver religiøs leder, alle kristne ledere, paver, erkebiskoper, hva det måtte være, de er alltid for åpne grenser, ikke sant. Så, de er alltid for den typen ting. Greit, fint, hva som helst. Vi tar oss av grensene, dere tar dere av kulturen. Men poenget er at hvis paven ender opp med å fungere ganske bra, noe som er en reell mulighet, forresten, har han potensial til å være som pave Johannes Paul i det tjuende århundret, i å stå opp mot kommunismen. Jeg mener, tenk om vi hadde en pave som sto opp mot Kina.

PAVLOS: Det ville vært enormt.

BOYLE: Det ville vært enormt. Det kineserne gjør mot kristne, vi snakker om det som skjer i Ukraina med de kristne, se på hva som skjer der. De setter folk, muslimene, uigurene, i fangeleirer. De har underlagt dem. Kristendommen blir knust.

PAVLOS: Du er klar over, forresten, at i tilfellet kristendommen i Ukraina, begynte rotet med at Det demokratiske partiet presset Økumenisk patriarkat til å gi autokefali. Du vet det.

BOYLE: Klart. Og dette er det som skjer når du har globalister som ødelegger ting. Og så mitt håp er at, igjen, verden over kan dette være en stor endring. Og jeg mener også at den øst ortodokse kirken, så spørsmålet ditt om Serbia og de øst europeiske landene, alle de øst ortodokse kirkene, de kan nesten jorde den katolske kirken, de kan være en kontroll.

For her er det som vil skje hvis katolikkene fortsetter å kjøre utfor, fortsetter å gjøre disse pavene som gjør woke pavedømme, i stedet for å gjøre det den katolske kirken var ment å gjøre, folk kommer til å vende seg til den ortodokse kirken, for den ortodokse kirken mister aldri sitt moralske sentrum. Så jeg tror at alle ortodokse land har potensial til å være svært innflytelsesrike i verden i dag.

PAVLOS: Inkludert Russland.

BOYLE: Kanskje, kanskje. Men vi har mye arbeid å gjøre der. Med hensyn til alle tingene vi har snakket om her, igjen, vi tror ikke at Putin er en god fyr. Du vet, det er som det er med alt dette. Men faktum er at vi fortsatt må se noen virkelig seriøse ting skje her, riktig, på deres side også. Russerne tok over en hel haug vestlige virksomheter. Jeg har snakket med administrerende direktør for et av disse selskapene tidligere i år, som var det eneste amerikansk eide selskapet de tok over, som var en konservert mat produsent. Men de tok over Carlsberg, det danske bryggeriet, de tok over Danone, det er et fransk meieriselskap. Og alle deres operasjoner og eiendeler og alt tok de i Russland. Og de gjør det i statens navn. Det er ikke akseptabelt. Russerne gjorde det. Jeg har snakket med presidenten om dette. Jeg spurte ham om han tror at Putin vil gjøre det rette på disse tingene til slutt.

Faktum er at vi må se noen seriøse endringer fra Putin. Vi prøver ikke å si at vi vil være kompiser med Vladimir Putin. Vi prøver bare å si, folkens, vi legger all vår fokus på denne fyren og dette andre laget der borte, lenger øst i Beijing, som bare scorer mål på oss hele tiden, som om vi ikke spiller noe forsvar mot dem. Vi spiller ikke engang angrep heller, knapt i det hele tatt. Og vi har endelig en president som prøver å flytte USAs fokus over på den virkelige trusselen og gjøre noe med det og prøve å vinne kampen for oss. Og kanskje vi gjør det, jeg vet ikke. Vi får se.

PAVLOS: Du vet, det er mange mennesker som har forventninger og håp om at president Trump kommer for å frigjøre på en måte hele kloden fra denne mentale sykdommen av nyåndelighet, globalisering, alt dette. Men så lurer jeg, og vi har sett det med covid, vi har sett det ved mange anledninger, og jeg håper at vi også vil se det i juni, der dette rotet med fargeflagget vil slutte å være ved siden av det amerikanske symbolet i alle ambassadene.

BOYLE: Ja, regnbueflagget.

PAVLOS: Ja, den typen ting. Jeg håper det vil stoppe, men.

BOYLE: Vel, alle som heiser regnbueflagget der, bør være klar over det. De vil få problemer. Men uansett.

PAVLOS: Riktig.

BOYLE: Ja. Jeg tror presidenten beordret det, gjorde han ikke. Jeg vet ikke om han gjorde det eller ikke.

PAVLOS: Så, han har beordret at det ikke skal gjøres.

BOYLE: Jeg vet ikke, kanskje det var utenriksministeren. Jeg er ganske sikker på at jeg så noe om det.

PAVLOS: Så, tror du, ut fra hvordan du kjenner presidenten, at presidenten er klar over at verden har denne forventningen til ham, at han skal opptre på en måte som, jeg vil ikke kalle det messiansk, men du vet, at han er mannen som er motvekten til all denne galskapen nå. I den betydningen.

BOYLE: Ja, jeg tror han virkelig har balansert verden. Jeg peker videre på statsministeren i Storbritannia og hans nylige uttalelser, igjen, Labour-partiets statsminister Keir Starmer, ikke en republikaner, ikke en konservativ. Han er Labour-partiet. Det ville tilsvare Barack Obama eller Joe Biden her i USA, veldig mye på den andre politiske siden enn Trump. Han holdt en stor tale i Storbritannia de siste to ukene der han snakket om migrasjon. Og han sier at oppfatningen om at migranter hjelper økonomien, er et mislykket eksperiment. Jeg parafraserer ham her, selvsagt. Og han sier at Storbritannia ikke lenger bør ta imot migranter som ikke snakker engelsk. Nå, se, jeg har ingenting imot folk som ikke snakker engelsk, ikke misforstå meg. Men poenget er at språk er en del av kulturen din, det er en stor ting. Og det er en viktig test på om vi som samfunn skal bestemme oss for å ta inn mennesker som tilfører eller trekker fra vår kultur, fra vårt land.

Her i USA er det en lignende situasjon. Vi har ikke engelsk som det offisielle språket i USA. Men i praksis er det slik at alle snakker engelsk. Men faktum er at hvis du hadde stilt spørsmålet om engelsk bør være det offisielle språket, og om vi ikke bør ta imot migranter som ikke snakker engelsk, tror jeg du ville fått 90 prosent av landet til å si seg enig i det, eller noe i nærheten. Så det er det største spørsmålet der ute. Jeg synes det er et veldig godt eksempel på det.

Jeg tror du har sett lignende ting, særlig med den greske statsministeren. Noen av de tingene vi snakket med ham om i intervjuet vårt, vi publiserte to store saker ut av det, er av samme type. Jeg tror du ser det samme fra andre statsledere rundt i verden, der ulike deler av woke-greiene blir forkastet. Så ja, jeg tror virkelig at president Trump har snudd utviklingen på dette området.

PAVLOS: Rett etter de felles uttalelsene med Netanyahu, da president Trump sa at palestinerne burde utvises og tas imot av andre naboland, og at Gaza skulle bygges opp igjen og så videre, skrev jeg en umiddelbar analyse som ble publisert i Hellas Journal og i Public Orthodoxy ved Fordham University i New York. Der påpekte jeg at Netanyahu virket litt overrasket over denne uttalelsen. Han forventet det ikke.

BOYLE: Jeg tror det stemmer. Og jeg tror det er et perfekt eksempel på at Trump spiller «The art of the deal».

PAVLOS: Hvorfor sa han det?

BOYLE: Jeg tror ikke det var det han egentlig prøvde å gjøre. Jeg tror han prøver å oppmuntre den arabiske verden til å komme til bordet og finne løsninger, til å engasjere seg i prosessen.

PAVLOS: Men tror du han virkelig mente at han ønsker at folket skal fjernes?

BOYLE: Nei, nei. Jeg tror det han gjør er veldig likt det han gjorde med tollene. Han prøver å utløse handling. Og få folk som har sittet på sidelinjen til å bli med i prosessen. Vi trenger saudierne. Vi trenger emiratene. Vi trenger qatarenserne til å hjelpe oss med å håndtere palestinerne og få til en avtale.

PAVLOS: Riktig.

BOYLE: Og ærlig talt, det er det som har skjedd. For se, det hvite hus snakker ikke direkte med Hamas. Snakker ikke direkte. Den amerikanske regjeringen snakker ikke med terrororganisasjoner. De snakker ikke direkte med Hamas. Derfor trenger man at Qatar griper inn som megler, den arabiske verden til å arbeide med dette.

PAVLOS: Tilbake til USAID, har du noen anelse om konkrete rapporter om misbruk av amerikanske skattepenger?

BOYLE: Konkrete rapporter vet jeg ikke. Jeg overlater det til det som allerede er kjent. Men jeg vil bare si at altfor lenge har amerikanske skattepenger ikke gått til å fremme amerikanske interesser på verdensscenen. Så vi bør stille spørsmål ved hvor pengene våre går, og om de faktisk tjener det formålet de skal tjene.

Vi har hatt altfor mye av disse pengene som har blitt brukt på merkelige NGO-er, fokusert på transkjønnede aper eller noe sånt, i stedet for å fremme amerikanske interesser på verdensscenen. Så på et visst tidspunkt må vi spørre, trenger pengene å bli gransket? Og det er nettopp det presidenten og utenriksministeren gjør. Utenriksminister Rubio har fått ansvaret for USAID. Og jeg mener vi nå ser en full gjennomgang av alt dette.

PAVLOS: Så du mener altså at historien om å avsløre USAID på en måte er fullført, eller er det mer?

BOYLE: Nei, langt ifra fullført, for første steg er å avsløre hva som er problematisk. Neste steg er å få kontroll på det, og omstrukturere hvordan pengene blir brukt. Det siste steget er å sørge for at amerikanske penger blir brukt på amerikanske interesser, og faktisk gjøre det riktig. Ingen sier at vi ikke skal gjøre gode ting. Vi sier at vi skal det, men det må gjøres på en svært intelligent og klok måte, som igjen styrker USAs posisjon på verdensscenen og ikke undergraver oss kulturelt, økonomisk eller geopolitisk.

Så jeg mener vi er på toppen av første omgang, for å bruke en annen baseballreferanse. Bare i starten av første omgang. Lang vei igjen i denne baseballkampen. Så vi er bare i begynnelsen.

PAVLOS: Kjære Matthew, tusen takk for denne grundige samtalen.

BOYLE: Takk.

Intervjuet ble oversatt til Norsk av Tore Rasmussen, og ble publisert av Rabulisten.no, den 10. Oktober 2025.

Kilde:

https://rabulisten.no/langlesning-intervju-med-matthew-boyle/

Σχίζεις το ασημόχρυσο πέλαγος στα πόδια του Άθωνος να προφθάσεις την εξόδιο ακολουθία του Γέροντος Βασιλείου Ιβηρίτου, και μέσα από αναρίθμητους ιλιγγιωδώς ιπτάμενους λογισμούς ο νούς σου καρφώνεται μια στιγμή στο ιδιόμελο του Εσπερινού της Κυριακής των Βαΐων: «Σήμερον η χάρις του Αγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγε…».

Επί σαράντα χρόνια η μορφή του πατρός Βασιλείου χαράχθηκε μέσα σου τόσο οικεία, ώστε να νιώθεις όχι ότι πηγαίνεις στο Άγιον Όρος αλλά ότι επιστρέφεις σε αυτό. Δεν τον κατανοούσες καταλαβαίνοντας τη γλώσσα του αλλά κοινωνούσες από το βίωμα, αλλότριο και υπερκόσμιο, που την άρθρωνε και την εμπλούτιζε. Η ομιλία κι η γραφή του σε χρόνο ενεστώτα, όπως τα λειτουργικά κείμενα, καθώς «ο χρόνος είναι κινητή εικόνα της αιωνιότητας» που στην Εκκλησία βρίσκει τα όντα σε «αεικίνητο στάση» και «στάσιμο ταυτοκινησία».

Κοντά του ανέπνεες ελευθερία άλλης τάξης που δεν περιχαρακώνεται σε λογικές προτάσεις. Το πρόσωπό του εξέπεμπε τέτοια χάρη πρωτόγνωρης δύναμης και γλυκύτητας που ξεχνούσες τον εαυτό σου και σου θύμιζε πώς περιγράφει ο Άγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης την εκστατικότητα του θείου έρωτος στο «Περί Θείων Ονομάτων». Σπανίως μια ανθρώπινη μορφή σε ελκύει με τρόπο του επέκεινα εκπέμποντας ιλαρή αγαθότητα και κάλλος όχι περιγράψιμο αλλά μετεχόμενο. Μετοχή αλλόκοτη ως ξένη, και επιθυμητή ως απολύτως συγγενής.

Δεν σου έδινε ντιρεκτίβες, μάλλον σου μιλούσε με τρόπο άλλου -κατά Χριστόν- Ηρακλείτου, όπως το μαντείο των Δελφών που ούτε λέγει ούτε κρύπτει αλλά σημαίνει. Αποφατικότητα των καταφάσεων και κατάφαση των αποφάσεων συναμφοτέρως, όπως το θεσπίζει ο Άγιος Μάξιμος Ομολογητής στη «Μυσταγωγία», ανώτερα μαθηματικά άλλης λογικής, Ορθόδοξης κατ’ αντιστροφήν διαλεκτικής. Γράφει στα «Αποτυπώματά» του: «Όταν ένας άγιος σου μιλά για την κόλασι, οσφραίνεσαι την ευωδία του παραδείσου. Όταν ένας πλανεμένος σου περιγράφει τον παράδεισο, παγώνεις από την κρυάδα της κολάσεως». Ευφυία απαράμιλλη ιλιγγιώδους αντίστιξης, αλληλοσυμπλοκής λόγου αποφατικού και καταφατικού εφάμιλλη.

Ο Γέροντας Βασίλειος δεν ήταν φιλόσοφος, επιστήμων, τεχνίτης, διανοούμενος, ποιητής, ως φορέας κατατετμημένης γνώσης ειδικής, αλλά ως υποδοχέας των ομόκεντρων εκφάνσεων της παρουσίας του Ενός «ού εστι χρεία». Δεν ήταν θεολόγος ως «θεολογών» αλλά ως φανερωτής -όσο σου ήταν δυνατόν- του Θεού Λόγου Χριστού. Ως λειτουργός δεν προέβαλλε εαυτόν αλλά αποκάλυπτε τη λογική λατρεία της Θείας Ευχαριστίας ως ιερουργούμενη θεουργία.

Σε αγαπούσε τόσο που καθώς ασχολιόταν μαζί σου, αισθανόσουν το είναι σου να παίρνει αξία και νόημα τέτοιο που μόνος σου εσύ δεν μπορούσες να του προσδώσεις. Ήταν λόγος, ώστε από θεατής της αγιότητας να σου έρθει όρεξη να γίνεις μέτοχος. Κάποτε η λάμψη του θείου έρωτος στο πρόσωπό του αντανακλούσε μέσα σου λούζοντάς σε με τέτοιο φως ελευθερίας, που να μην θέλεις να αντισταθείς στη δρόσο του Πνεύματος.

Δεν σου προσέβαλλε το έλλογον του αυτεξουσίου αλλά σε απάλλασσε από το άλογον του ακουσίου. Δεν σου μετέδιδε πληροφορία αλλά εμπειρία. Δεν σου διαμόρφωνε τη σκέψη αλλά σε μυούσε στην αληθή ελευθερία. Δεν επεδίωκε να σου δώσει κάτι δικό του αλλά να σε βοηθήσει εσύ να κοινωνήσεις την Πηγή του Παντός. Δεν σε παρέπεμπε στα γραπτά και τις κατακτήσεις του πνεύματός του αλλά σε μυούσε στον πλούτο των άλλων, των μεγάλων.

Δεν σου μιλούσε για να καταλάβεις αλλά για να αναλάβεις. Δεν σε καθοδηγούσε ως οπαδό αλλά σου ανέπαυε τον λογισμό. Δεν παραμελούσε τίποτε και κανένα αλλά σε όλους και όλα έβλεπε την Χριστοείδεια και Θεοείδειά τους. Αφού και το κακό ακόμη εφίεται του Αγαθού, καθώς έλκει το είναι του από αυτό, όπως μαρτυρεί ο Αρεοπαγίτης. Δεν τον ενδιέφερε να σε εντάξει σε σχολή σκέψης αλλά να βοηθήσει τη σκέψη σου να σχολάσει· «Σχολάσατε και γνώτε…»

Δεν σε έκρινε γι’ αυτό που είσαι αλλά σε διέκρινε γι’ αυτό που ο Χριστός θέλει να γίνεις. Δεν σε τακτοποιούσε στα μικρά, σε άπλωνε στα μεγάλα. Δεν σου έλυνε απορία διανοητική, σου χάριζε εμπειρία ασκητική. Δεν σου δίδασκε τα θεία αλλά τα έπασχε φανερώνοντάς τα κατά το μερίδιο της δικής σου αντοχής. Δεν κήρυττε στους κτιστούς τον Άκτιστο αλλά υπηρετούσε το γεφύρωμά τους.

Τον ευγνωμονείς όχι για τις απαντήσεις που σου έδωσε αλλά για τα ανεξήγητα που σου μίλησε. Πονάς με την κοίμησή του. Αλλά χαίρεσαι με τη βεβαιότητα ότι είναι παρών, όπως υποσχέθηκε σε ένα μοναχό της Μονής της Παναγίας Πορταΐτισσας λίγο πριν το τέλος: «Εγώ θα φύγω αλλά εδώ θα γυρίζω. Θα τα παρακολουθώ όλα χωρίς να μ’ ενοχλείτε· χωρίς να σας ενοχλώ».

Έπρεπε να φύγει, ώστε να αντιληφθείς ότι το δεύτερο ενικό του προφορικού και γραπτού λόγου του ήτανε κάλυψη και απόκρυψη εμπειρίας πρώτου προσώπου. Νύν πάντα πεπλήρωται Φωτός, Γέροντα Βασίλειε!

* Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Πέμπτης 25 Σεπτεμβρίου 2025, και αναδημοσιεύθηκε από τη Romfea.gr, τις Ανιχνεύσεις, το Defence-Point.gr, το Κανάλι 4Ε, την Εκκλησία Online και διάφορες άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες.

Οι Έλληνες αναγνωρίζουμε σήμερα ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μείζονα κρίση και ιστορικό αδιέξοδο. Σαφώς, απαρχή ήταν η διακυβέρνηση Κώστα Σημίτη, με τον ίδιο να θεωρεί για το δημογραφικό ότι δεν χρειάζεται να στηρίξουμε τους Έλληνες πολύτεκνους, έχουμε μετανάστες και μπορούμε να φέρουμε κι άλλους. Έκτοτε η ελληνορθόδοξη πίστη και παράδοση τέθηκαν υπό διωγμό με το δόγμα του διαπολιτισμού.

Σήμερα οι Έλληνες διώκονται από την Ελλάδα εν συνόλω, γι᾽ αυτό κι επείγει να λειτουργήσει ο ελληνικός λαός ενωμένος. Κανείς ηγέτης μόνος του, παρά μόνον ο ίδιος λαός μπορεί να σώσει την πατρίδα του. Εξάλλου, σύμπαν το πολιτικό κατεστημένο έχει αποδεχθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια εγκληματικές ενέργειες, μεταξύ των οποίων η γκριζοποίηση της ελληνικής γεωγραφίας και της εθνικής ανεξαρτησίας μας, η μνημονιακή υποδούλωση της Ελλάδος και η ισλαμοποίηση της χώρας.

Το Κίνημα των Τεμπών ανέδειξε νέα πρόσωπα με καθαρότητα, απόφαση και ανιδιοτέλεια, και ένωσε υπερκομματικά εκατομμύρια Ελλήνων στην Ελλάδα και την Ομογένεια για πρώτη φορά σε τέτοια διάσταση από το έπος του ᾽40. Η Μαρία Καρυστιανού και οι λοιποί χαροκαμένοι γονείς των Τεμπών έφεραν στην επιφάνεια το βαθύτερο πρόβλημα διαφθοράς της ελληνικής πολικής σκηνής και την ανεπάρκεια των κομμάτων.

Η εθνική κάθαρση στην πολιτική και δημόσια ζωή της Ελλάδας απαιτεί νέα άφθαρτα πρόσωπα και νέες ιδέες. Δίχως αλλαγή όχι μόνο στα πρόσωπα αλλά και στην υπάρχουσα πολιτική νοοτροπία, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να εξουδετερώνει κάθε νέο πρόσωπο και υγιή πολιτική κίνηση.

Γιατί, αλήθεια, δεν καλούμε τη Μαρία Καρυστιανού, τη Σοφία Αποστολάκη, και όσους ηγήθηκαν στο κίνημα κάθαρσηςτης ελληνικής Δικαιοσύνης και της Πολιτείας, όπως ο νομικός Γιώργος Ηλιόπουλος, ο Χρήστος Κωνσταντινίδης και άλλοι ανιδιοτελείς Έλληνες, να ηγηθούν πολιτικά της αναγκαίας εθνικής κάθαρσης καταργώντας ταυτόχρονα την παλαιά πολιτική λογική και πρακτική της κομματοκρατίας;

Και αν παλαιοί πολιτικοί επιθυμούν να επανορθώσουν τα δικά τους σφάλματα, ευχής έργον να στηρίξουν κι εκείνοι νέα πρόσωπα και νέες ιδέες για μια υπερκομματική ενότητα όλων των Ελλήνων. Μόνο μια κυβέρνηση με ισχυρό λαϊκό έρεισμα και λαϊκή στήριξη άνω του 60-70% μπορεί να έχει ισχύ εντός και εκτός Ελλάδος, ώστε να κατορθώσει ιστορική πολιτική αλλαγή ανακοπής της ελεύθερης πτώσης της χώρας.

Μια χαροκαμένη μάνα όπως η Μαρία Καρυστιανού, η οποία αψηφά ακόμη και τις τωρινές απειλές του συστήματος εναντίον της και εναντίον του ζωντανού παιδιού της, μαζί με την επίσης ηρωική μάνα εισαγγελέα Σοφία Αποστολάκη που έβαλε την Ελλάδα και τη Δικαιοσύνη πάνω από την οικογένειά της, μπορούν να διαδραματίσουν ιστορικό ρόλο ενότητας του Ελληνισμού για τη σωτηρία της Ελλάδος από ένα σκοτεινό, τριτοκοσμικό και υβριστικό για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα παρελθόν.

Η παρούσα στιγμή είναι η πλέον κατάλληλη. Ο ελληνικός λαός περιμένει να στηρίξει μια πρωτοβουλία ριζικών αλλαγών σε πρόσωπα και ιδέες. Η Διακήρυξη των 91 κατέθεσε μια πρόταση εξόδου από την εθνική κρίση, προτρέποντας πρώην Πρωθυπουργούς να επανενεργοποιηθούν, με τη λογική του «το μη χείρον βέλτιστον», προκειμένου να φύγει μια κυβέρνηση κι ένας πρωθυπουργός εθνικής καταστροφής.

Από την άλλη μεριά, άνθρωποι όπως ο καθηγητής Κοντογιώργης είναι σαφείς: με παλαιά υλικά δεν φτιάχνεις νέο φαγητό. Κατ᾽ αυτόν, οι παλαιοί πολιτικοί ως αναλόγως υπεύθυνοι για τη σημερινή εξαθλίωση της Ελλάδας και την πλήρη υποταγή της σε ξένα κέντρα εξουσίας, δεν μπορούν να βοηθήσουν τη χώρα αν δεν μετανοήσουν πραγματικά, αν δεν καταλάβουν τα λάθη τους. Αν δεν αντιληφθούν ότι πρέπει να εκδιωχθεί η κομματοκρατία για να έρθει αληθινή δημοκρατία.

Στο βιβλίο του «Κομματοκρατία και Δυναστικό Κράτος», και αλλού, δείχνει ότι η εκλόγιμη μοναρχία στην Ελλάδα οδηγεί αναγκαστικά σε οξύτατη εθνική κρίση, όπως αυτή των τελευταίων δεκαετιών, και εισηγείται ανάκτηση της πολιτειακής συλλογικότητας του Ελληνισμού. Απαιτούνται νέα πρόσωπα και νέες μέθοδοι.

Στο έργο του «Γεωπολιτική της Ρωμανίας και Πολιτειολογία της Ρωμιοσύνης», ο καθηγητής Γιώργος Παύλος προτείνει τον σχηματισμό, από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας σε Ελλάδα και Ομογένεια, υπερκομματικού Εθνικού Συμβουλίου, με σκληρούς κανόνες άμεσης δημοκρατίας και με νέα πρόσωπα από όλη την ελληνική κοινωνία, άφθαρτους και ανεξάρτητους Έλληνες πολίτες, επιστήμονες, τεχνοκράτες, διανοουμένους, προκειμένου να επανασυνδεθεί η Ελλάδα με την εποχή του Καποδίστρια οπότε και ξεκίνησε ο δυτικότροπος κομματικός κατακερματισμός, να ενωθεί ο ελληνικός λαός και να ξεπεραστεί ο διαρκής εθνοκτόνος εθνικός διχασμός.

Έμπειρα πολιτικά πρόσωπα του παρελθόντος σαφώς είναι αναγκαία αλλά αφού εγκαταλείψουν τις παλαιές κομματικές αντιλήψεις που μας οδήγησαν στην παρούσα κατάσταση, και με την προϋπόθεση ότι θα συνεργαστούν με νέα πρόσωπα στο πλαίσιο μια νέας πολιτικής λογικής, όπως την περιγράφουν οι καθηγητές Κοντογιώργης και Παύλος, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ανάχωμα ενάντια στην παρούσα υποτέλεια και ξενοκρατία.

Σε αυτήν την πρωτόγνωρη εθνική και πολιτική κρίση του Ελληνισμού μόνο μια συλλογική ηρωική πράξη του ελληνικού λαού, παλαιών και νέων πολιτικών με εθνική και πατριωτική συνείδηση αλλά και ικανών και ανιδιοτελών νέων προσώπων, μπορεί να αναστρέψει την κατάσταση με δημιουργία εθνικού ψηφοδελτίου και εθνικής κυβέρνησης ενότητας των Ελλήνων.

Τυχόν επιστροφή στο παρελθόν δίχως αλλαγή μεθόδων, τρόπων και προσώπωνθα συνεχίσει να είναι επιζήμια, καθώς η ελληνική κοινωνία έχει απωλέσει κάθε εμπιστοσύνη στα κόμματα και τις ηγεσίες τους.

Μόνον εάν οι Έλληνες ομονοήσουν όπως στο έπος του ᾽40 θα σωθεί αυτή η πατρίδα και θα αποφευχθεί η τελική πτώση της Ελλάδος με εθνικές καταστροφές σε Αιγαίο, Θράκη, Μακεδονία και Ήπειρο, που μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το Πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης και την τουρκική Εισβολή στην Κύπρο, θα σημάνουν το οριστικό τέλος της επανάστασης του 1821 και των ιστορικών προεκτάσεών της.

Καθώς αυτή τη στιγμή δεν διαθέτουμε νέο Καποδίστρια, ας δημιουργήσουμε Καποδίστρια συλλογικό μέσω αξιόπιστου Εθνικού Συμβουλίου στο οποίο θα δεσπόζει το εμείς και όχι το εγώ.

* Δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία, 31 Αυγούστου 2025.

Πηγή:

https://www.newsbreak.gr/ellada/915241/kommatokratikoy-dichasmoy-mellon/

Hello everyone!

My name is Panagiotis Pavlos.

I wish to kindly address you the present plea for financial support to a case that I am personally aware of and is under urgent need. The purpose of this fundraising campaign is to collect the amount of €5,000 required to fundamentally repair (i.e. replace rotten frames, remove moisture, house maintenance, etc.) the poorhouse of a needy Greek family in the region of Thrace, in northern Greece, so that two twins of ca. 1 year old and their unemployed mother can live under acceptable conditions.

We anticipate the work to be carried out asap as long the amount is secured and hopefully during the summer – early autumn months 2025, the latest, while the weather is still very good and allows for building maintenance before the cold sets in.

Those among you wishing to contribute can do so either:

a) through the GoFundMe fundraising platform, which I have set up here (in NOK):

https://gofund.me/579fbcb6

b) by deposit into my bank account at Piraeus Bank, (in Euro), with IBAN:

GR8901723520005352044769460

or:

c) by transfer to my Revolut bank account (in Euro & USD):

LT39 3250 0125 3672 8477

I am grateful a priori for your sensitivity, and I would like to kindly ask those of you being kind enough and willing to consider a contribution, to contact me either via the contact form on my website, or via email at:

[panagiotis.pavlos @ gmail.com]

so that I can keep you posted further and in detail on the case and the restoration work progress.

With warm acknowledgments in advance!

Best wishes, Panagiotis Pavlos

https://twitter.com/pgpavlos/status/1951168580046716985?s=46

Χαίρετε, Καλό Μήνα και Καλό Δεκαπενταύγουστο!

Είμαι ο Παναγιώτης Παύλος. Δια του παρόντος σας απευθύνω έκκληση για οικονομική συνδρομή μιας περίπτωσης οικογένειας σε αλγεινή κατάσταση, της οποίας έχω άμεση προσωπική γνώση. Σκοπός αυτής της εκστρατείας συλλογής χρημάτων είναι η συλλογή του ποσού των 5.000€ που απαιτούνται προκειμένου να επισκευασθεί θεμελιωδώς (αλλαγή σάπιων κουφωμάτων, απομάκρυνση υγρασίας, συντήρηση κατοικίας) το φτωχικό μιας άπορης οικογένειας στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης, προκειμένου να μπορεί να ζήσει σε στοιχειωδώς ανθρώπινες συνθήκες μια οικογένεια με δυό μικρά Ελληνόπουλα και την άνεργη μητέρα τους.

Είναι σημαντικό να προλάβουμε ώστε οι εργασίες να πραγματοποιηθούν αυτούς τους μήνες του θέρους και της αρχής του φθινοπώρου το αργότερο όσο ο καιρός είναι καλός, προτού πιάσουν τα κρύα.

Όσοι επιθυμείτε να συνδράμετε μπορείτε να το πράξετε είτε:

α) μέσω της πλατφόρμας fundraising GoFundMe, την οποία έχω διαμορφώσει σε αυτόν τον σύνδεσμο:

https://www.gofundme.com/f/episkefi-katoikias-aporis-ellinikis-oikogheneias-sti-bellada/cl/o?utm_campaign=fp_sharesheet&utm_content=amp13_c&utm_medium=customer&utm_source=copy_link&lang=en_GB&attribution_id=sl%3A44022feb-ae24-4a79-a068-ff97f6cd74eb&ts=1754062117

Ή

β) με κατάθεση στον τραπεζικό λογαριασμό μου στην τράπεζα Πειραιώς:

GR8901723520005352044769460

Ή

γ) με μεταφορά στον τραπεζικό λογαριασμό Revolut:

LT39 3250 0125 3672 8477

Σας είμαι ευγνώμων εκ των προτέρων για την ευαισθησία σας, και παρακαλώ όπως όσοι έχετε την καλωσύνη να συμβάλετε, να επικοινωνήσετε μαζί μου, είτε από την φόρμα επικοινωνίας αυτής της σελίδας, είτε μέσω email στο:

[panagiotis.pavlos @ gmail.com]

ώστε να σας ενημερώσω περαιτέρω αναλυτικά για την περίπτωση και για την πορεία των εργασιών αποκατάστασης.

Θερμές Ευχαριστίες προς όλους εκ των προτέρων!

Με εκτίμηση, Παναγιώτης Παύλος

https://twitter.com/pgpavlos/status/1951168580046716985?s=46

https://twitter.com/pgpavlos/status/1950503334726476181?s=46

Προσκεκλημένος του δημοσιογράφου Δημήτρη Κολιού, την Πέμπτη 31 Ιουλίου 2025, συζητήσαμε στο Radiomax της Αλεξανδρούπουλης μεταξύ άλλων για:

1. Το ανακύψαν ζήτημα του νομοσχεδίου για τη Μονή Σινά,

2. Το μείζον εν εξελίξει ζήτημα μεταβίβασης αμέτρητων ιδιοκτησιών στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη σε ξένα χέρια, Τούρκων, Βουλγάρων, και Σκοπιανών αγοραστών,

3. Την καταστροφική ελληνική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης,

4. Την πρωτοβουλία οικονομικής στήριξης άπορης οικογένειας στην περιφέρεια ΑΜΘ με σκοπό την αποκατάσταση της κατοικίας της.

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ:

https://www.mixcloud.com/maximum-maximumfm/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-31-07-2025/

Πηγή:

https://radiomax.gr/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%b7-%ce%b8%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b5%cf%8d%ce%b5%ce%b9/

Δεν συνηθίζω να ανεβάζω τέτοια βίντεο. Σας προσκαλώ όμως εν προκειμένω να διαβάσετε, ή να ακούσετε (στον σύνδεσμο στο τέλος του κειμένου), προσεκτικά αυτό το τρίλεπτο μήνυμα που στέλνω από τη Θράκη μας η οποία εκβουλγαροποιείται και τουρκεύει, βιώνοντας μια νέα εισβολή, αυτή τη φορά οικονομική. Η νέα εθνική καταστροφή του 21ου αιώνα είναι πιο ορατή από ποτέ!

«Καλημέρα από την Ξάνθη και Καλή Κυριακή. Χρόνια Πολλά στους Παντελήδες, Παντελεήμονες που γιορτάζουν σήμερα, του Αγίου Παντελεήμονος.

Δεν κάνω βιντεάκια, όπως έχετε δει, αλλά όντας στη Θράκη αυτές τις λίγες μέρες, και στην πόλη που μεγάλωσα, και αυτά που ακούω γύρω μου συναντώντας διαρκώς ανθρώπους, με κάνουν να αισθάνομαι την ανάγκη του κατεπείγοντος να γράψω αυτό το μήνυμα. Για να πω πολύ απλά ότι η Θράκη εκτουρκίζεται και εκβουλγαροποιείται.

Αυτές τις μέρες που είμαι εδώ έχω ενημερωθεί για την αθρόα αγορά γης σε όλη την παραθαλάσσια ζώνη της περιοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, από τη Νέα Πέραμο της Καβάλας, όλη την παραλία της Ξάνθης, Μυρωδάτο, Άβδηρα -για όσους γνωρίζουν- Μάνδρα, κλπ. Και φυσικά, και στη Ροδόπη, στην παραλία της Κομοτηνής.

Η παιδεία, όσον αφορά στο κομμάτι της εκπαίδευσης: το 1ο Δημοτικό Σχολείο Ξάνθης, το οποίο βλέπετε πίσω μου, πίσω από το Μητροπολιτικό Μέγαρο, αυτή τη στιγμή έχει 150 παιδιά μαθητές, εκ των οποίων οι 120 είναι μουσουλμάνοι από τα Πομακοχώρια. Μιλώντας με δασκάλους του Σχολείου που τυχαία συνάντησα σήμερα στην πόλη, και ρωτώντας πώς είναι η κατάσταση, μου λένε ότι τα παιδιά αυτά έχουν τουρκική συνείδηση περισσότερο από ποτέ.

Στο ερώτημά μου, γιατί συμβαίνει αυτό, η απάντηση είναι, διότι η δουλειά που κάνει το τουρκικό προξενείο είναι συστηματική, η πρόσβασή τους στην τουρκική τηλεόραση είναι αθρόα, μας λένε συνέχεια -λέει- για τις τουρκικές σειρές που βλέπουν, μας εξηγούν για το τζιχάντ, μας περιγράφουν με θαυμασμό τα κατορθώματα του Ισλάμ.

Αναρωτιέμαι, μάλιστα, αν αυτό είναι και μια από τις συνέπειες των περιβόητων Προγραμμάτων Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Δραγώνα – Φραγκουδάκη, με τα οποία κατασπαταλήθηκαν δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ, για την «Εκπαίδευση των Μουσουλμανοπαίδων» στη Θράκη. Πολύ φοβάμαι -και το βλέπουμε- ότι επρόκειτο στην ουσία περί Προγραμμάτων τουρκοποίησης της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη.

Η Μητρόπολη Διδυμοτείχου, αναφέρει ότι πωλούνται κατοικίες στο Διδυμότειχο και στην περιοχή του Έβρου σε Τούρκους, έναντι 10.000 ευρώ. Στην Αλεξανδρούπολη μαθαίνω ότι το Ταζ-Μαχάλ, για όσους γνωρίζουν, ένα ιστορικό κτήριο απέναντι από την αφετηρία του εμπορευματικού σταθμού του ΟΣΕ, έχει πωληθεί σε Τούρκο, στο ίδιο που έχει και την ιδιοκτησία του ξενοδοχείου ΗΡΑ, εκεί. Ο οποίος είναι επιχειρηματίας ιδιοκτήτης πολυκαταστημάτων στην Κεσσάνη της Τουρκίας.

Αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά για το κεντρικό πολιτικό σύστημα που εδράζεται στην Αθήνα και για τον ελληνικό λαό να συνειδητοποιήσουν ότι η Θράκη βρίσκεται σε μείζονα κίνδυνο εισβολής ειρηνικής και οικονομικής, όπως μου ανέφερε σήμερα και διαπρεπής αξιωματούχος της περιοχής, δεν ξέρω τί άλλο πρέπει να γίνει για να συνειδητοποιήσουμε ότι η πατρίδα μας βρίσκεται σε μείζονα κίνδυνο».

Το μήνυμα αυτό εστάλη από την Ξάνθη, την Κυριακή, 27 Ιουλίου 2025, κατά την επίσκεψή μου στη Θράκη, και δημοσιεύθηκε μέσω του λογαριασμού μου στο Χ (τουίτερ):

https://twitter.com/pgpavlos/status/1949431888973541476?s=46

Πηγή:

https://www.olympia.gr/1632723/apopsi/panagiotis-paylos-sas-proskalo-na-akoysete-prosektika-to-minyma-poy-stelno-apo-ti-thraki-mas-i-opoia-ekvoylgaropoieitai-kai-toyrkeyei/

Ο Παναγιώτης Παύλος, ερευνητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, μιλώντας στον 98.4 και τον Γιώργο Σαχίνη διευκρινίζει πως ο ίδιος ως ένας από τους 91 που υπογράφουν της διακήρυξη για το εθνικό επείγον της αλλαγής υποδείγματος στη χώρα, πως αυτό είναι η ουσία της Διακήρυξης.

Η υπογραφή της δεν σημαίνει αυτόματα την δημιουργία κόμματος ή πολύ περισσότερο την ανάθεση ηγεσίας σε οποιονδήποτε με βάση την διακήρυξη, αλλά ακριβώς την ανάγκη άμεσης ανακοπής των κινδύνων στο φάσμα εθνικών υποχωρήσεων, που θέτουν υπαρξιακά ζητήματα για τον Ελληνισμό.

Ο Παναγιώτης Παύλος, απάντησε σε βροχή παρεμβάσεων ακροατών του 98.4 , τονίζοντας πως αν και αντιλαμβάνεται την οργή του κόσμου για το πολιτικό σύστημα μεταπολιτευτικά, εντούτοις οι κρίσεις εκ του ασφαλούς  ή θεωρίες ότι οι πολιτικοί προκύπτουν από “παρθενογέννηση” ως “αλάθητοι”, είναι κριτικές εκ του ασφαλούς.

https://youtu.be/oO4csKSmhAQ?si=Qd7OyqJWprTDPUOO

Πηγή:

https://www.neakriti.gr/ellada/2128258_panagiotis-paylos-i-oysia-einai-i-diakiryxi-ethnikoy-epeigontos-ton-91-ki-ohi-oi

Ραδιοφωνική συνέντευξή μου στο RadioMax της Αλεξανδρούπολης και τον δημοσιογράφο Δημήτρη Κολιό, την Τρίτη 17 Ιουνίου 2025, για τα τρέχοντα ζητήματα της παρούσης συγκυρίας:

-Ουκρανία

-Από το Turkaegean στο Τουρκολιβυκό

-Συνέπειες εφαρμοσμένου κατευνασμού στον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό

-Απώλεια κυριαρχίας νησιών ανατολικών Αιγαίου

-Ετερόφωτη ελληνική κυβέρνηση, παραπαίων Πρωθυπουργός, ανίκανος Υπουργός Εξωτερικών

-Ολέθρια κωλυσιεργία ελληνικής εξωτερικής πολιτικής

-Ιράν και Ισραήλ στα πρόθυρα γενικευμένου πολέμου

-Η θεολογική αφετηρία του αμερικανικού ευαγγελικού προτεσταντισμού ως θεμέλιο στον παρανοϊκό γεωπολιτικό Παλαιοδιαθηκικό μεσσιανισμό του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.

-Ελληνισμός ή αυτοκτονική υποτέλεια και απώλεια πολιτισμικής μας υπόστασης;

https://www.mixcloud.com/maximum-maximumfm/παναγιωτης-παυλος-17-06-2025/

Πηγή:

https://radiomax.gr/παναγιώτης-παύλος-αμερικανική-πρωτ/?fbclid=IwQ0xDSwLPNTJleHRuA2FlbQIxMQABHgNfNITwqlXRr0d0tVA1v-5oCNxBZ0nP6RaPBRucDpl0Jj_h0X1RRntuYTme_aem_r-tRPFqgc4r4ywWJ5tfDuA

Με υποδέχθηκε στη Χρυσούπολη, όπου πλέον ζει, με ανοιχτές αγκάλες, χαρά ανυπόκριτη και ανιδιοτελή. Με ξάφνιασε η ικανότητά του να «διαβάζει» τον άνθρωπο που έχει μπροστά του σε μια στιγμή, με μια ματιά. Λιτός, σοφός, δωρικός, με βλέμμα αετίσιο φλογερό και τα σημάδια της ηρωικής θυσίας που τον κατατάσσουν στους μεγάλους Έλληνες. Με πίστη στον Χριστό ακλόνητη. Μικρασιάτης, Αμερικανός, από το New Hampshire, μα πάνω απ’ όλα Ελληνας ορθόδοξος. Λεβέντης και άρχοντας. Ο μεγαλύτερος κατάσκοπος που είχε πότε η Ελλάδα και μάλιστα μέσα στην καρδιά των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών.

Όσο μου μιλούσε τόσο συνειδητοποιούσα ότι έχω μπροστά μου τον ευφυέστατο θαλασσοδαρμένο Οδυσσέα, τον οποίο επί 14 χρόνια ανέμενε καρτερικά, μέσα σε ανείπωτες δυσκολίες, η δική του Πηνελόπη, η κυρία Μαρία. Θυμίζω ότι κατηγορήθηκε για κατασκοπία εις βάρος των ΗΠΑ σχετικά με τη μεταφορά ευαίσθητων στρατιωτικών και διπλωματικών εγγράφων προς την Ελλάδα και συνελήφθη στη βόρεια Βιρτζίνια το 1993, όπου καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλακή.

Όλος ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία συμπυκνωμένα στον μικροκαμωμένο με καρδιά και ψυχή λιονταρίσια Στηβ, Σταύρο Λάλας. Άκουγα την κάθε λέξη του με ανάμεικτα αισθήματα δέους και θαυμασμού για τη φιλοπατρία και την αυταπάρνησή του, και ντροπής εκ μέρους όλων των Ελλήνων για την ατιμία της σημερινής Ελλάδας απέναντί του.

Οι αναγνώστες έχετε τη δυνατότητα να ωφεληθείτε από όσα λέει στην «κυριακάτικη δημοκρατία». Το ελληνικό κράτος έχει μια ευκαιρία να αποκαταστήσει την τιμή και την αξιοπρέπειά του απέναντι σε ένα μεγάλο Έλληνα, που τα έδωσε όλα για τη μητέρα Ελλάδα, εισπράττοντας μέχρι σήμερα εγκληματική αδιαφορία στα όρια της ύβρεως.

Παναγιώτης Παύλος: Ευχαριστώ από την καρδιά μου τον εκλεκτό και πολύ αγαπητό Σταύρο (Στηβ) Λάλας, για την τιμή να με δεχθεί και να μιλήσουμε για πολλά που θέλω να τον ρωτήσω να μας πει ο ίδιος όπως έχει ένα μοναδικό τρόπο να διηγείται. Κύριε Λάλας, καλησπέρα.

Στηβ (Σταύρος) Λάλας: Καλησπέρα Παναγιώτη και ευχαριστώ για την πρόσκληση.

Ένας Μικρασιάτης από το New Hampshire

ΠΑΥΛΟΣ: Είμαστε πλέον στο 2025, είστε πίσω στην Ελλάδα εδώ και 17 χρόνια. Έχετε μικρασιατική καταγωγή και ήθελα καταρχήν να σας ρωτήσω, το γεγονός ότι προέρχεστε από τη Μικρασία πώς καθόρισε τη ζωή σας;

ΛΑΛΑΣ: Με καθόρισε, διότι από τους γονείς μου, τους παππούδες, τις γιαγιάδες έμαθα πολλά πράγματα. Με μάθανε πρώτα πρώτα ποιός είμαι, από πού είμαι και πώς να ζω. Αυτά παίζουν ρόλο. Διότι η Μικρά Ασία, οι άνθρωποι που ήρθαν από τη Μικρασία στη μητέρα Ελλάδα -τότε ήταν Ελλάδα εκεί- φέρανε κουλτούρα, γνώσεις, τέχνη, μαγειρική και σοφία μαζί τους. Και το δείξανε εδώ, το δείξανε. Η Σμύρνη ήταν κοσμοπολίτικη. Είχε ό,τι φαντάζεσαι. Ακόμα και τα παιδιά που ήταν σε ορφανοτροφεία γνώριζαν να διαβάζουν και να γράφουν στην ελληνική γλώσσα. Και τα κορίτσια επίσης. Το τονίζω αυτό γιατί τότε πολλές κοπέλες δεν τις μόρφωναν. Τα είχανε τα κορίτσια για το σπίτι, νοικοκυρές.

Ήταν πολύ μπροστά σε πολλά πράγματα αυτοί οι άνθρωποι. Μου λέγανε τις ιστορίες από πού καταγόμαστε. Εμείς είμαστε από ένα χωριό που λέγεται Κάτω Παναγία. Τώρα οι Τούρκοι άλλαξαν το όνομα, Αλάτσατα το λένε το χωριό. Έλεγε ο παππούς μου ότι με το άλογο ήταν μια μέρα κοντά από τη Σμύρνη. Έχω πάει στο χωριό πολλές φορές, παλιά. Τώρα, δυστυχώς, δεν μπορώ να πάω, αλλά έχω δει τις ρίζες μου. Και πρώτα ο Θεός θέλω μια μέρα να ξαναπάω, αν και δεν το βλέπω.

ΠΑΥΛΟΣ: Η μικρασιατική καταγωγή ήταν στην ουσία αυτή που σας μετέδωσε όλη την αγάπη για την Ελλάδα.

ΛΑΛΑΣ: Βέβαια, ναι. Οταν φύγανε οι άνθρωποι από εκεί πέρα, ό,τι ελληνικό είχαν και δεν είχαν το έφεραν και εδώ. Κινδύνεψαν, διότι καθώς καίγονταν πολλά χωριά, γύρναγαν πίσω στην εκκλησία να πάρουν τις εικόνες να τις φέρουν εδώ, στην Ελλάδα. Αυτό είναι αλήθεια. Και φυσικά όλοι, και ο παππούς και ο πατέρας μου, μου έλεγαν: «Να είσαι περήφανος γι᾽ αυτό που είσαι. Η ιστορία μας, η θρησκεία μας είναι πλούσια». Κι έτσι έμαθα από αυτούς να ξέρω και για μένα, να γνωρίζω ποιος και τι είμαι. Γι᾽ αυτό είμαι πολύ περήφανος για τον Ελληνισμό, για την Ορθοδοξία. Δεν μας λείπει τίποτα. Όλα τα καλά τα έχουμε.

Η «ειρηνική» εισβολή της Τουρκίας και η μαλθακότητα της Ελλάδας

ΠΑΥΛΟΣ: Προτού έρθω εδώ ήμουν στην Ξάνθη. Περπατούσα στην Παλιά Πόλη κι έβλεπα πολλά γκρουπ Τούρκων τουριστών. Μπροστά προχωρούσε ο ξεναγός με μια σημαιούλα που έγραφε το όνομα του τουριστικού πρακτορείου και από κάτω «Τουρκία». Οι Τούρκοι έβγαιναν φωτογραφίες μπροστά στη μητρόπολη, με τα ψηφιδωτά του Χριστού, της Παναγίας και του Αϊ-Γιαννιού. Σκεπτόμουν αυτήν την εικόνα και προσπαθούσα να την τοποθετήσω στο γενικότερο κάδρο των σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας σήμερα. Να αξιολογήσω αν αυτό που έβλεπα μπροστά μου είναι όντως ένα κατόρθωμα που βοηθάει τη χώρα μας, οι «ειρηνικές σχέσεις» με την Τουρκία, ο τουρισμός, στα νησιά έρχονται πάρα πολλοί, η κυβέρνηση τους έδωσε βίζα. Ή πρόκειται για τη «θετική» πλευρά μιας εισβολής με ειρηνικά μέσα;

ΛΑΛΑΣ: Παναγιώτη, εγώ πιστεύω ότι ο κόσμος είναι κόσμος, αλλά η παιδεία τους εκεί είναι πολύ φανατική. Τη «Γαλάζια Πατρίδα» την έχουν στην πρώτη τάξη του δημοτικού, τα παιδιά μαθαίνουν ό,τι τους λένε. Σου λέει, «είμαστε εθνικιστές, να κάνουμε έναν φαντάρο για την Τουρκία». Αυτό πιστεύουν. Εδώ εμείς λέμε, «ναι, αγαπάμε την πατρίδα», αλλά πώς; Οικονομικά πώς ζούμε; Και η Δύση είναι πεσμένη πάνω στον εθνικισμό που έχουν οι Τούρκοι. Ένα είναι αυτό.

Το άλλο είναι ότι ως άνθρωποι μπορούμε να ζήσουμε μια χαρά. Αλλά, όπως πάντοτε, άμα παίξει η πολιτική, αυτοί πιστεύουν αλλιώς. Η πολιτική τους είναι διαφορετική από τη δική μας. Εμείς είμαστε πολύ πιο μαλακοί σε ορισμένα θέματα που δεν θα έπρεπε, ενώ πρέπει να βλέπουμε τι κρύβεται μπρος και πίσω από το δένδρο.

ΠΑΥΛΟΣ: Πού αποδίδετε το γεγονός ότι είμαστε μαλθακοί; Δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε; Πού οφείλεται;

ΛΑΛΑΣ: Η αιτία είναι η παιδεία μας. Αν μιλήσεις σε ένα παιδί και του πεις, εγώ στην Αμερική τα έμαθα αυτά, εδώ στη μητέρα Ελλάδα, πολλά παιδιά δεν ξέρουν ποιά είναι η εθνική εορτή. Το έχω δει και είναι απίστευτο. Του λες «28η Οκτωβρίου τί γιορτάζουμε;» Οι μισοί δεν ξέρουν. Αυτό είναι απαράδεκτο! Δεν πρέπει να είναι έτσι. Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν τη σωστή Ιστορία, την αλήθεια. Και στο κάτω κάτω άμα δεις τώρα πόσος είναι ο πληθυσμός στη Θράκη, η μουσουλμανική μειονότητα είναι 120.000. Κι εμείς σε Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη αν έχουμε 10.000, δεν πιστεύω.

Διότι, τι μας έκαναν; Σφάξανε, σκοτώσανε στα Σεπτεμβριανά το 1955, μετά στο 1964, και εμείς αντίποινα δεν κάναμε. Δείξαμε αγάπη. Στα Σεπτεμβριανά σφάξανε, σκοτώσανε, έπνιξαν, βίασαν. Για ποιό λόγο; Ύστερα, κρεμάσανε τον Μεντερές που ήταν πρωθυπουργός της Τουρκίας. Αλλά η ζημιά έγινε. Πόσοι άνθρωποι χάσανε τη ζωή τους; Πόσοι καήκανε; Πόσοι πνίγηκαν; Πόσα κορίτσια βίασαν; Αυτό γίνηκε, δεν μπορεί να το κρύψει κανείς. Εμείς δεν έχουμε κάνει αντίποινα εδώ. Κατάλαβες; Είναι και θέμα κουλτούρας. Διότι ο άλλος σου λέει «τι με νοιάζει», δεν ήταν το δικό του παιδί που σκοτώθηκε. Δεν ήταν η δικιά σου κόρη που βιάστηκε. Αν ήταν, τι θα έλεγες τότε; «Εύκολο είναι, δεν βαριέσαι;» Δεν είναι «δεν βαριέσαι». Είναι πώς θα μιλήσουμε γι’ αυτά τα πράγματα, να μην ξανασυμβούν.

Εδώ μας απειλούν με πόλεμο. Το Διεθνές Δίκαιο σου λέει ότι στη θάλασσα έχεις δικαίωμα για 12 ναυτικά μίλια. Εντάξει, οι Τούρκοι δεν το υπόγραψαν αυτό, αλλά δεν λέμε κι εμείς να τους κλείσουμε στα σπίτια τους. Η θάλασσα είναι για όλους, αλλά με τον νόμο. Αυτό που κάνουν δεν θα τους βγει σε καλό. Πώς να το πω, όποιος είναι πιο δυνατός και πιο μεγάλος θα κάνει ό,τι θέλει; Δεν είναι ο πολιτισμός, δεν είναι η ζωή έτσι. Διότι αυτός που μια μέρα είναι δυνατός και παίζει τον νταή, την άλλη μέρα μπορεί να μην είναι έτσι. Οπότε το πιο ωραίο πράγμα είναι ειρηνικά και με διάλογο, διπλωματικά, είναι το πιο καλό σενάριο. Όλοι το ξέρουμε αυτό, κανένας δεν θέλει πόλεμο.

Αλλά από την άλλη, δεν μπορεί ο άλλος να έρχεται μέσα στο σπίτι σου και να σου πει «το χωράφι του σπιτιού σου είναι δικό μου». Αυτό δεν μπορούμε να το δεχθούμε. Δεν είναι σωστό. Εμείς δεν πάμε στην Τουρκία να πούμε «αυτά είναι δικά μας». Με τί δικαίωμα; Το ίδιο θα πρέπει να κάνουν κι αυτοί με εμάς.

ΠΑΥΛΟΣ: Έχετε εργαστεί στην Τουρκία για πολλά χρόνια, νομίζω.

ΛΑΛΑΣ: Ναι, είναι αλήθεια.

ΠΑΥΛΟΣ: Άρα είστε από τους ανθρώπους που μπορεί όσο κανείς άλλος να γνωρίζει την Τουρκία και να κρίνει αυτό που η σημερινή ελληνική εξωτερική πολιτική παρουσιάζει, ότι δηλαδή «με την Τουρκία συζητάμε, διότι πρέπει να συζητάμε και να υπάρχουν κανάλια επικοινωνίας». Μου είπατε προηγουμένως ότι είμαστε πάρα πολύ μαλακοί. Επομένως, σας πείθει αυτή η στάση ότι η Ελλάδα καλώς πράττει όπως πράττει με την Τουρκία; Τί θα έπρεπε να πράξουμε, κατά τη γνώμη σας;

ΛΑΛΑΣ: Κοίταξε, δεν είμαστε τυφλοί ούτε κουφοί. Βλέπουμε τι γίνεται. Ο άλλος οπλίζεται. Έχει το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ. Έχει μεγάλη δύναμη, αυτό είναι αλήθεια. Εμείς πρέπει να βασιζόμαστε μόνο στον εαυτό μας. Δεν μπορούμε να βασιστούμε σε κανέναν άλλον. Άμα εσύ έχεις δική σου άμυνα και μπορείς να βασιστείς σε αυτήν, είναι καλό. Όχι να περιμένεις κάποιον να έρθει να σε βοηθήσει, διότι αυτό μπορεί να μη γίνει ποτέ. Εύχομαι, πρώτα ο Θεός, να μη χρειαστεί να γίνει. Αλλά πρέπει να βασιστούμε. Αυτοί έχουν 1η και 2η Στρατιά Αιγαίου, απέναντι από τα νησιά μας. Γιατί, αφού είμαστε στο ΝΑΤΟ; Γιατί να έχουν τόση δύναμη εκεί; Αυτό το πράγμα είναι φανερό. Εμείς πρέπει να το καταλάβουμε και να υποστηριχθούμε αναλόγως. Άλλο να έχεις δύο ταξιαρχίες, όχι όμως τον στρατό που έχουν. Και εμείς πρέπει να έχουμε αντίμετρα, να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας. Ποιό κράτος αδιαφορεί για την άμυνά του; Κανένα! Όλα τα κράτη κάνουν το ίδιο, υποστηρίζουν την άμυνά τους και το έδαφός τους. Δεν μπορεί να γίνει σαν τα Ιμια, που εδώ και 5-6, 7.000 χρόνια είναι ελληνικά. Το νησί είναι ελληνικό, όλος ο κόσμος το ξέρει, και οι Τούρκοι το ξέρουν. Ξαφνικά ήρθαν να πουν ότι το νησί είναι δικό τους. Εμείς, αν πηγαίναμε κοντά στην Αττάλεια σε ένα μικρό νησάκι, τι θα έκαναν αυτοί; Δεν θα έκαναν φασαρία;

Για την Ελλάδα ρε γαμώτο…

ΠΑΥΛΟΣ: Είστε ο μοναδικός Έλληνας που γνωρίζω που έδωσε τη ζωή του με τόσο πάθος για την Ελλάδα, μέσα από τη δουλειά του, και με κόστος που κανείς ποτέ δεν έχει διανοηθεί να πληρώσει. Γιατί το κάνατε;

ΛΑΛΑΣ: Διότι είδα τι γινόταν στην Τουρκία, όπου πήγαινα, με τους ομογενείς Έλληνες. Ο κόσμος να φοβάται να μιλήσει. Οι εκκλησίες ήταν με σύρματα περικυκλωμένες. Θαρρείς πως ήταν εμπόλεμη ζώνη. Γιατί να περικυκλώνουν τις εκκλησίες; Για να τις προστατέψουν; Γιατί; Εδώ τα τζαμιά είναι ελεύθερα, δεν τα πειράζει κανείς. Και οι εκκλησίες έχουν τουρκική σημαία, όπως και το Πατριαρχείο. Γιατί; Η θρησκεία είναι ελεύθερη! Εμείς δεν βάζουμε ελληνική σημαία εδώ στα τζαμιά. Αυτοί γιατί το κάνουν; Μετά, στην Κύπρο έγιναν τόσα αίσχη. Σφάξανε, σκοτώσανε κόσμο, υπάρχουν ακόμα χιλιάδες αγνοούμενοι, γυναίκες και παιδιά. Είδα πράγματα που δεν μου άρεσαν. Και λέω αυτό δεν είναι σωστό. Γι᾽ αυτό και έκανα αυτό που έκανα.

ΠΑΥΛΟΣ: Όταν γυρίσατε στις 25 Νοεμβρίου του 2007 αυτό που βρήκατε στην Ελλάδα για την οποία αγωνιστήκατε και θυσιαστήκατε ήταν αναμενόμενο για εσάς; Σας αγκάλιασε η ελληνική Πολιτεία;

ΛΑΛΑΣ: Και ναι και όχι. Δεν είχα ελληνική υπηκοότητα. Ευχαριστώ τον συγχωρεμένο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη που έβαλε τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης Αν. Παπαληγούρα, της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, και έσπρωξε την αμερικανική κυβέρνηση να με φέρει πίσω, στη μητέρα Ελλάδα. Διότι έλειπα 15 χρόνια από τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου δεν με ξέρανε. Οταν γύρισα, τα παιδιά δεν με αναγνώρισαν. Και γι᾽ αυτό τους ευχαριστώ. Βοηθήσανε σε ορισμένα πράγματα. Τα κόμματα που με αγκάλιασαν τότε ήταν η Νέα Δημοκρατία, η Χρυσή Αυγή, ο Καρατζαφέρης με έναν τρόπο, ο Πρόδρομος ο Εμφιετζόγλου, ας είναι καλά ο άνθρωπος που με βοήθησε. Αυτά τα κόμματα. Τα υπόλοιπα κόμματα ποτέ δεν είχαν σχέση μαζί μου.

ΠΑΥΛΟΣ: Αισθάνεστε ότι τα κόμματα που δεν βοήθησαν το έκαναν επειδή δεν γνώριζαν ή δεν τους ενδιέφερε;

ΛΑΛΑΣ: Δεν ξέρω, Παναγιώτη. Δεν ήταν υποχρεωμένος κανείς τους να με βοηθήσει, έτσι το βλέπω. Από την άλλη, είχα γυναίκα και παιδιά εδώ για χρόνια, ήταν εδώ στη μητέρα Ελλάδα. Επρεπε κάποιος να τους βοηθήσει. Και από την κυβέρνηση, όποια κι αν ήταν, έπρεπε να δώσουν σημασία και να τους βοηθήσουν. Διότι ζούσαν πολύ δύσκολα.

ΠΑΥΛΟΣ: Η Αμερική σήμερα, όπως την έχετε ζήσει και γνωρίσει -το αμερικανικό σύστημα εξουσίας-, θεωρείτε ότι είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι τα συμφέροντά της στην περιοχή μας, στην ανατολική Μεσόγειο, περνούν μέσα από μία ισχυρή Ελλάδα; Ή αυτό είναι κάτι μη επιτακτικό γι’ αυτούς;

ΛΑΛΑΣ: Κοίταξε, οι Αμερικανοί κοιτούν τα συμφέροντά τους και καλά κάνουν, όπως και όλα τα κράτη. Όλα είναι οικονομικά, Παναγιώτη. Η Αμερική δεν θέλει πόλεμο, κανένα κράτος δεν θέλει, αλλά κοιτάζει πού έχει συμφέροντα και εκεί πάει. Με την Ελλάδα πάντοτε οι σχέσεις ήταν καλές. Δώσαμε ό,τι θέλανε και δεν θέλανε οι Αμερικανοί. Ήμασταν παρόντες στον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Κορέα στείλαμε στρατό, στο Βιετνάμ ψηφίσαμε υπέρ της Αμερικής, σταθήκαμε σωστά. Οι Αμερικανοί βλέπουν την περιοχή, καταλαβαίνουν τι συμφέροντα έχουν και από εκεί και πέρα θα πράξουν. Έτσι είναι, και καλά κάνουν.

Ουκρανία και Κυπριακό

ΠΑΥΛΟΣ: Θέλω να έρθω στο μείζον θέμα των ημερών και των τελευταίων ετών, την κατάσταση στην Ουκρανία και στο πώς αυτή η τραγική ιστορία διάλυσης ενός λαού εξελίσσεται. Ποιά είναι η γνώμη σας;

ΛΑΛΑΣ: Ευτυχώς που εξελέγη πρόεδρος ο Τραμπ, διότι αυτός θέλει να τελειώσει τον πόλεμο. Το έλεγε πάντοτε – «θέλω ο πόλεμος να σταματήσει, αν ήμουν εγώ πρόεδρος δεν θα υπήρχε πόλεμος». Το είπε ο άνθρωπος και τώρα κάνει ό,τι μπορεί για να σταματήσει τον πόλεμο. Το ΝΑΤΟ πήγε πολύ κοντά στα σύνορα της Ρωσίας. Δεν είναι λογικό. Ποιός άκουγε πριν για την Ουκρανία; Δεν είχε ποτέ πρόβλημα πριν από αυτό το θέμα. Εύχομαι, πρώτα ο Θεός, να σταματήσει ο πόλεμος, να μη σκοτώνονται άνθρωποι άδικα. Εγώ πιστεύω ότι ο πρόεδρος Τραμπ θα κάνει κάτι ώστε να τελειώσει αυτός ο πόλεμος γρήγορα, να υπάρξει ειρήνη. Και, όταν τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, πρώτα Θεός, το Κυπριακό. Η Κύπρος πρέπει να συνεχίσει, να φύγουν τα στρατεύματα κατοχής και να γίνει ένα κράτος, όπως πρέπει.

ΠΑΥΛΟΣ: Πιστεύετε ότι είναι εφικτό αυτό με τη σημερινή Τουρκία;

ΛΑΛΑΣ: Δεν ξέρω. Η Τουρκία θέλει δύο κράτη, αλλά δεν πιστεύω ότι θα γίνουν. Διότι στα Ηνωμένα Εθνη υπήρξε το ψήφισμα που εγκρίθηκε τον Δεκέμβριο του 1974 για την επίλυση του Κυπριακού, με την Κύπρο δικοινοτική συνομοσπονδία. Έτσι πρέπει να γίνει. Διότι η εισβολή που έγινε ήταν σφαγή. Για την Τουρκία ήταν περίπατος. Δεν αντιμετώπισαν στρατό για να πολεμήσουν. Το νησί ήταν γυμνό.

ΠΑΥΛΟΣ: Ήταν προδοσία.

ΛΑΛΑΣ: Δεν ξέρω αν ήταν προδοσία, αλλά ο συχωρεμένος ο στρατηγός Ιωαννίδης έπρεπε να καταλάβει τακτικά το θέμα, ότι δεν μπορούσαμε να υποστηρίξουμε το νησί και δεν έπρεπε να γίνει αυτό που έγινε. Ο συγχωρεμένος ο Πρόεδρος, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, δεν είχε καμιά δουλειά να κάνουν αυτό το πραξικόπημα. Σε καμιά περίπτωση, στρατιωτική ή πολιτική, δεν έπρεπε να γίνει αυτό. Γι᾽ αυτό φταίει ο συγχωρεμένος, διότι έπρεπε να καταλάβει ότι, αν γίνει ένα κακό, το νησί δεν έχει υποστήριξη. Δεν θα μπορούσαμε να το υποστηρίξουμε. Η Τουρκία έκανε περίπατο, έστειλε στρατό, άρματα, αεροπλάνα, και δεν βρήκε κανέναν να πολεμήσει. Οι λίγοι που έμειναν ήταν ήρωες. Πολεμήσανε, Θεός σχωρέσ᾽ την ψυχή τους. Υπάρχουν πολλοί ήρωες. Στην Κύπρο, στην Αλβανία, το παιδί που δολοφονήθηκε στη Βόρειο Ήπειρο, ο Κατσίφας. Είναι ήρωας που τον δολοφόνησαν οι Αλβανοί. Αυτοί είναι ήρωες πραγματικοί, Θεός σχωρέσ᾽ τους.

Ο Ελλαδισμός που σκοτώνει τον Ελληνισμό

ΠΑΥΛΟΣ: Ζώντας στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια, αισθάνεστε ότι η Ελλάδα -ως κράτος, να το πω έτσι- αγαπά τον εαυτό της, αγαπά τον Ελληνισμό, αγαπά την ιστορία, αγαπά τους Έλληνες; Ή βλέπετε και εσείς, όπως πολλοί διαπιστώνουν, ένα κράτος που συχνά λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα του Ελληνισμού;

ΛΑΛΑΣ: Άκου, Παναγιώτη, εγώ βλέπω πράγματα που τα εύκολα τα κάνουν δύσκολα. Δηλαδή, το λογικό είναι το παιδί στο σχολείο να το μάθεις και τη γλώσσα και φυσική και βιολογία και αριθμητική και γεωγραφία και τη θρησκεία μας και την ιστορία μας. Εμείς δώσαμε το φως. Αν οι Τριακόσιοι δεν βαστούσαν τους Πέρσες, μπορεί όλη η Ευρώπη τώρα να ήταν Ιράν. Κατάλαβες; Να είμαστε περήφανοι γι᾽ αυτό που είμαστε, γιατί κάναμε πράξεις, όχι λόγια. Η ιατρική είναι στα ελληνικά. Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν την ιστορία μας. 

Στην Αμερική, που ήμουν στη φυλακή, πολλά παιδιά μού λέγανε «είσαι αυτό, είσαι εκείνο». «Κοίταξε» λέω «εγώ είμαι Ελληνοαμερικανός, όπως εσύ είσαι Αφροαμερικανός». Εν πάση περιπτώσει, του λέω «βλέπεις κανέναν μαύρο να έχει ελληνικό όνομα; Δεν βλέπεις κανέναν. Διότι εμείς δεν είχαμε αποικίες. Δεν σκλαβώσαμε κανέναν. Εμείς δεν είμαστε άνθρωποι ιμπεριαλιστές και κατακτητές». Και το παιδί με κοιτούσε. «Πήγαινε να δεις αν έχεις κανέναν δικό σου με ελληνικό όνομα. Εμείς δεν είχαμε σκλάβους, δεν σκλαβώσαμε κανέναν»!

Αυτό είναι το θέμα. Γι᾽ αυτό πρέπει να είμαστε περήφανοι. Δώσαμε το φως. Σε μόρφωση, όπως είπα, η γλώσσα της ιατρικής είναι στα ελληνικά και πολλά άλλα πράγματα που δώσαμε. Η δημοκρατία είναι από εδώ. Θα πρέπει να είμαστε περήφανοι. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Δημιουργήσαμε, κάναμε πράγματα και τα μοιραστήκαμε με την ανθρωπότητα.

ΠΑΥΛΟΣ: Βλέπετε, σήμερα, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα εν γένει, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών κομμάτων, να υπηρετεί τις πρωταρχικές αξίες του Ελληνισμού, της ιστορίας μας, του πολιτισμού μας και της θρησκείας μας;

ΛΑΛΑΣ: Το πολιτικό σύστημα είναι τεράστιο. Ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι 10 εκατομμύρια και έχεις 300 βουλευτές. Είναι γελοίο! Είναι πάρα πολλοί. Οι κυβερνητικές θέσεις, τα υπουργεία είναι πάρα πολλά. Πρέπει να γίνει επαναφορά σε αυτά τα θέματα. Και πρέπει επίσης να είμαστε πιο αγαπημένοι μεταξύ μας. Να μην είμαστε τόσο θυμωμένοι. Ένωση, αυτό χρειάζεται. Είμαστε λίγοι, δεν είμαστε πολλοί, και πρέπει να είμαστε πιο ενωμένοι και πιο αγαπημένοι μεταξύ μας.

ΠΑΥΛΟΣ: Όπως έχουν τώρα τα πράγματα, είστε αισιόδοξος για την Ελλάδα, και γεωπολιτικά αλλά κι εν γένει για τον Ελληνισμό;

Λάλας: Είμαι. Διότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Όπου και να πας θα βρεις Ελληνες. Κι έχουμε και την Εκκλησία μας, όπως κι εμείς στην Αμερική, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα – τα παιδιά μαθαίνουν τη γλώσσα, τη θρησκεία και την ιστορία μας. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Είμαι αισιόδοξος.

Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ – Γάζα

ΠΑΥΛΟΣ: Αναφερθήκατε στην Κύπρο, στο πώς είναι η κατάσταση τώρα και στο πώς έγινε όλο το κακό με την εισβολή τότε. Σήμερα, όμως, φαίνεται ότι η Κύπρος βρίσκεται σε πιο ισχυρή θέση. Έχει αναπτύξει στενή συμμαχία με το Ισραήλ, όπως και η Ελλάδα. Βλέπουμε ότι η Ελλάδα βασίζει στο Ισραήλ πολλές ελπίδες και στο ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά και στο θέμα των θαλάσσιων αγωγών που θέλει να προχωρήσει στη Μεσόγειο. Παλαιότερα, πριν από 30-40 χρόνια, επί Ανδρέα Παπανδρέου, υπήρχε μεγαλύτερο άνοιγμα της Ελλάδας προς τον αραβικό κόσμο. Σήμερα φαίνεται σιγά σιγά αυτό το άνοιγμα να γίνεται περισσότερο προς το Ισραήλ. Είναι έτσι; Και, αν ναι, πώς αξιολογείτε αυτή τη στρατηγική;

ΛΑΛΑΣ: Σωστά το λες. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τότε έκανε το λάθος, όταν το κράτος του Ισραήλ ζήτησε να χρησιμοποιήσει τον ελληνικό εναέριο χώρο για αεροπορικές ασκήσεις, να αρνηθεί. Ήταν μεγάλο λάθος της τότε κυβέρνησης. Τώρα καλά κάνουν. Όποιος είναι σύμμαχος, όποιος μπορεί να σε βοηθήσει. Ετσι είναι όχι μόνο για την Ελλάδα – όλα τα κράτη το κάνουν. Αυτό που με βοηθά αυτό θα κάνω. Το συμφέρον μου θα κοιτάξω. Το Ισραήλ είναι φίλοι μας, και προ Χριστού μαζί ήμασταν. Δεν είναι κακό αυτό. Πολύ καλά κάνουν να κοιτάξουν τα συμφέροντά τους, οικονομικά, γεωπολιτικά, στρατιωτικά, εξοπλιστικά. Όλο αυτό που κάνουν η Κύπρος και η Ελλάδα με το Ισραήλ είναι καλό. Είναι προς το συμφέρον μας, κι αυτό πρέπει να κάνουμε.

ΠΑΥΛΟΣ: Ακόμα κι αν στο ζήτημα της Γάζας έχουμε πολύ δυσάρεστες -να το πω έτσι- καταστάσεις;

ΛΑΛΑΣ: Είναι πολύ λυπηρό, διότι σκοτώνονται άνθρωποι, και δεν θα έπρεπε να σκοτώνεται κανείς. Αυτή η κατάσταση πρέπει να ξεκαθαριστεί από τον παλαιστινιακό λαό και το Ισραήλ. Μόνο τότε μπορούν να συμβούν πράγματα, να σταματήσει ο πόλεμος, να επιστρέψουν οι όμηροι στο Ισραήλ, να υπάρξει ειρήνευση στη Λωρίδα της Γάζας και να ανοικοδομηθεί, ώστε οι Παλαιστίνιοι να συνυπάρξουν με τους Ισραηλινούς εν ειρήνη.

Δεν φταίνε οι άνθρωποι. Όλοι επιθυμούν να έχουν στέγη, να έχουν τροφή, να είναι σε θέση να εργαστούν, να μπορούν να λατρέψουν τον Θεό με τον τρόπο τους. Όλοι οι άνθρωποι το αξίζουν αυτό. Πιστεύω ότι αυτό μπορεί να λειτουργήσει μεταξύ των Ισραηλινών, των Παλαιστινίων και του υπόλοιπου αραβικού κόσμου, όπως και των Ηνωμένων Πολιτειών – διότι, όπως ήδη ανέφερα, ο πρόεδρος Τραμπ είπε ότι «θα ανοικοδομήσουμε τη Γάζα», «θα την καταστήσουμε σαν το Μαϊάμι». Και όταν αυτός ο άνθρωπος λέει κάτι το πράττει και πιστεύει αυτό που είπε. Τηρεί τον λόγο του. Αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπόψη, διότι οι Παλαιστίνιοι δεν θα χάσουν, αυτό είναι βέβαιο.

ΠΑΥΛΟΣ: Εννοείτε ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη οι Παλαιστίνιοι σε οποιαδήποτε λύση;

ΛΑΛΑΣ: Ασφαλώς! Υπάρχουν δύο πλευρές, και πρέπει να μιλήσεις και με τις δύο ώστε να επέλθει ειρήνη.

Η Ελληνική Ισχύς

ΠΑΥΛΟΣ: Στην καριέρα σας είχατε τη δυνατότητα να δείτε πώς λειτουργούν όλες οι χώρες του κόσμου. Πώς βλέπετε -και βλέπατε τότε- να θεωρούν την Ελλάδα, τις ελληνικές υπηρεσίες; Έχουμε ικανό προσωπικό; Μας σέβονται;

ΛΑΛΑΣ: Ναι, μας σέβονται. Το επίπεδο της υπηρεσίας πληροφοριών εδώ είναι υψηλό. Επίσης, το επίπεδο εκπαίδευσης είναι καλό, η πλειονότητα των ανθρώπων μιλά αγγλικά και μπορεί να επικοινωνεί με οποιονδήποτε ξένο. Στον Ελληνα υπάρχει μυαλό, υπάρχει ταλέντο. Το έχουμε δείξει όπου πατήσαμε και δημιουργήσαμε πράγματα. Υπάρχει καλός στρατός. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ικανοί και μπορούν να κάνουν τη δουλειά που πρέπει να κάνουν. Το θέμα είναι να υπάρχουν περισσότερη πειθαρχία και άσκηση – αυτά είναι ουσιώδη, κυρίως στις Ενοπλες Δυνάμεις. Ασκηση, άσκηση και περισσότερη άσκηση.

Η επικοινωνία είναι επίσης κάτι πολύ σημαντικό. Στις ένοπλες δυνάμεις στις ΗΠΑ διαθέτουν αυτό που αποκαλούν «The Commander’s Call», όπου ο διοικητής της στρατιωτικής βάσης, ο διοικητής Τάγματος, ο διοικητής Ταξιαρχίας, οι ανώτεροι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί συγκεντρώνουν όλους τους στρατιώτες στο γυμναστήριο της βάσης και συνομιλούν μαζί τους. Κι αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, τα παράπονα ακούγονται και επιλύονται. Όλοι μιλούν με όλους. Αυτή η επικοινωνία είναι πολύ σημαντική, από το επίπεδο του στρατηγού μέχρι τον τελευταίο στρατιώτη και όλους ενδιάμεσα. Με τον τρόπο αυτόν διασφαλίζεις συνεκτικό, ισχυρό στρατό. Σε αυτό πρέπει να δουλέψουν λίγο περισσότερο εδώ στην Ελλάδα. Αλλά, όσον αφορά τον Ελληνικό Στρατό και το ανθρώπινο δυναμικό του, οι άνθρωποι είναι ικανοί.

ΠΑΥΛΟΣ: Άρα, κατά μία έννοια, για όλα τα κακά στη σημερινή Ελλάδα η ευθύνη βαραίνει μόνο εμάς, όχι τρίτα μέρη.

ΛΑΛΑΣ: Ακριβώς, όχι! Είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας. Εμείς φταίμε γι᾽ αυτά που κάνουμε. Οι άλλοι, εντάξει, είναι και παλιά, οι συμμαχίες και ούτω καθεξής που δεν μας φέρθηκαν τόσο καλά. Η Ελλάδα θυσιάστηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μεταξάς μπορούσε να πει «δεν περνάει κανείς!», και το είπε. Αλλά θα μπορούσε και να πει «περάστε όλοι» – τότε τι θα γινόταν; Και η Τουρκία δίπλα. Καλά έκαναν οι Τούρκοι, ήταν έξυπνοι, ένα ρουθούνι δεν άνοιξε.

Εμείς χάσαμε το 1/5 του πληθυσμού μας και ύστερα, με τον Εμφύλιο Πόλεμο, και καθυστερήσαμε τους Γερμανούς. Η Κρήτη βάστηξε αρκετά και χάσανε ένα από τα καλύτερα στρατεύματα σε όλο τον κόσμο. Οι αλεξιπτωτιστές που έπεσαν στην Κρήτη – ένας στρατιώτης τους έκανε για πέντε: ήξερε πολυβόλο, ιατρική, όλμο, ήξερε, ήξερε… Ηταν πολύ καλοί. Κι όμως, το 85% των Γερμανών αλεξιπτωτιστών εξολοθρεύτηκε κατά την εισβολή τους.

Ξέρεις πώς αποκαλούν την Κρήτη; «Ο τάφος των Γερμανών αλεξιπτωτιστών». Η Κρήτη! Εχασαν πολλούς στρατιώτες εκεί και δεν το πίστευαν. Ποιοι πέθαναν; Ελληνες άμαχοι, παιδιά, γυναίκες. Ολόκληρα χωριά σφαγιάστηκαν εξαιτίας αυτού. Θα μπορούσαν να μην είχαν αντιδράσει καθόλου. Θα μπορούσαν να είχαν υποδεχθεί με μπισκότα και καλαμπόκι τους Γερμανούς που έπεφταν από τον ουρανό, αλλά, αντ’ αυτού, τους πολέμησαν. Αυτό θα πρέπει να αναγνωριστεί.

ΠΑΥΛΟΣ: Κύριε Λάλας, σας ευχαριστώ πολύ γι᾽ αυτήν τη συζήτησή μας.

ΛΑΛΑΣ: Εγώ σε ευχαριστώ που ήρθες! Χάρηκα που γνώρισα έναν πατριώτη!

ΠΑΥΛΟΣ: Κι εγώ χαίρομαι, διότι αισθάνομαι ότι στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σαν κι εσάς.

ΛΑΛΑΣ: Εγώ πιστεύω, συγνώμη, ότι υπάρχουν πολλοί σαν εμένα. Αν είχανε την ευκαιρία και μπορούσαν, θα βοηθούσαν. Το πιστεύω ότι υπάρχουν. Αλλά κι εσύ, συνέχισε την καλή δουλειά!

ΠΑΥΛΟΣ: Σας ευχαριστώ πολύ!

ΛΑΛΑΣ: Εγώ ευχαριστώ.

* Δημοσιεύθηκε σε δύο μέρη, στην «Κυριακάτικη Δημοκρατία» της 19ης Μαΐου, και στο φύλλο της Δημοκρατίας της Δευτέρας 20 Μαΐου 2025. Αναδημοσιεύθηκε μαζικά από πληθώρα ειδησεογραφικών μέσων και ενημερωτικών ιστοσελίδων (ενδεικτικά: Dimokratia.gr, Militaire.gr, Anixneuseis.gr, Geopolitico.gr, Newsbreak.gr, Olympia.gr, κλπ).

Ο Στηβ, Σταύρος, Λάλας είναι η επιβεβαίωση της Ομηρικής αλήθειας του Ελληνισμού. Η ζωή του επαληθεύει τα Ομηρικά Έπη, με μόνη διαφορά τη μεγαλύτερη, έναντι του Οδυσσέα, διάρκεια των δικών του βασάνων. Επί πολλά χρόνια πολεμάει, ως ανώτατος αξιωματούχος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, από διάφορα μετερίζια με γνώμονα τη φιλοπατρία του, την έγνοια και τον καημό του για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

Όταν τον ρώτησα, στη συνέντευξή μας για τη Δημοκρατία (18-19 Μαΐου 2025) γιατί ως πράκτορας της CIA διοχέτευε πληροφορίες υπέρ της Ελλάδος -που ωστόσο δεν έβλαπταν την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ- στο ελληνικό σύστημα ισχύος, η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη:

«Διότι είδα τι γινόταν στην Τουρκία με τους ομογενείς Έλληνες. Ο κόσμος να φοβάται να μιλήσει. Οι εκκλησίες με σύρματα περικυκλωμένες, θαρρείς πως ήταν εμπόλεμη ζώνη… Μετά, στην Κύπρο έγιναν τόσα αίσχη. Σφάξανε, σκοτώσανε κόσμο, υπάρχουν ακόμα χιλιάδες αγνοούμενοι, γυναίκες και παιδιά. Είδα πράγματα που δεν μου άρεσαν. Και λέω αυτό δεν είναι σωστό. Γι᾽ αυτό και έκανα αυτό που έκανα!»

Σταθείτε κι αφουγκραστείτε για μια στιγμή το φαινόμενο αυτό:

Ένας Αμερικανός πολίτης με μικρασιατική ανδρεία και τσαγανό, κινείται ως δορυφόρος στα πόστα της υπηρεσίας του, κι αντί να κοιτάζει το ατομικό ιδιοτελές συμφέρον και την καριέρα του που θα του επέφερε σήμερα μια ιλιγγιώδη ετήσια σύνταξη ύψους εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων κι άλλες αμέτρητες διευκολύνσεις και προνόμια στις ΗΠΑ, έβαλλε κάθε μέρα την καριέρα και τη ζωή του σε ρίσκο για ένα και μόνο λόγο: την αγάπη του για την Ελλάδα. Το διανοείσθε;

Μου μηνύει ένας αναγνώστης της συνέντευξης: «και πού ξέρεις εσύ ότι είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή Έλληνας ήρωας;». Η απάντηση βρίσκεται σε αυτά που δεν γράφονται. Να το πω αλλιώς, εδώ ισχύουν τα λόγια του Ευαγγελιστή Ιωάννου: «και ο εωρακώς μεμαρτύρηκε και αληθής εστίν η μαρτυρία αυτού».

Μετά τη 15ετή και πλέον Ιλιάδα του, ξεκινά για τον Στηβ Λάλας η Οδύσσεια, με τρόπο βγαλμένο από ελληνική τραγωδία: προδίδεται μέσα στη (νέα) πατρίδα των (Μικρασιατών) γονέων και των παππούδων του από υπαλλήλους στη γη που αγάπησε και υπηρέτησε με αυτοθυσία. Ο ίδιος όμως, κατά τρόπο θαυμαστό, δεν κρατά κακία σε κανένα: ούτε στους υπαλλήλους των ελληνικών υπηρεσιών που τον πρόδωσαν είτε από βλακεία είτε με δόλο, ούτε καν στη μακαρίτισσα τη Βιργινία Τσουδερού, Υφυπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας τότε, και την ασύλληπτη ανοησία της.

Επιστρέφει τέτοιες ημέρες, αρχές Μαΐου του 1993, στις ΗΠΑ, δήθεν για μια εκπαίδευση, και ξεκινά ο Γολγοθάς του για 14 χρόνια, μολονότι πολλοί εχθροί του τον ήθελαν να σαπίσει όλη την υπόλοιπη ζωή του στη φυλακή, εκεί που οι ντόπιοι το αποκαλούν «Αλκατράζ του Βορρά».

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Λέω μόνον αυτό: τα δεινά που πέρασε ο Στηβ Λάλας κατανοούνται κι ερμηνεύονται μόνον ως αναλογία του Σταυρού του Χριστού και των δοκιμασιών του Ιώβ. Στις 25 Νοεμβρίου 2007, χάρη σε ενέργειες και του ιδίου του τότε Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, όπως μας εξιστορεί ο ίδιος ο κ. Λάλας στη συνέντευξη, επιστρέφει ελεύθερος στην Ελλάδα.

Όπου αρχίζει το τρίτο «ομηρικό έπος», αυτό που δεν απήγγειλε ο Όμηρος. Το μαρτύριο δηλαδή του Μικρασιάτη ήρωα σύγχρονου «Οδυσσέα», αφότου επέστρεψε στην Ιθάκη του, τη μητέρα Ελλάδα, όπως την αποκαλεί χαρακτηριστικά. Η οποία όμως έκτοτε, κι επί 18 σχεδόν χρόνια πλέον, του συμπεριφέρεται όχι ως μάνα στοργική αλλά ως κακή μητριά. Τον είχε προϊδεάσει βέβαια, ήδη από τα χρόνια της φυλακής, καθώς κανείς θεσμικός, ή αξιωματούχος, καμία ελληνική κρατική υπηρεσία, δεν φρόντισε να θέσει τη σύζυγό του και τα μικρά, αλλά κι αγέννητα τότε, παιδιά του, υπό την προστασία και κηδεμονία του ελληνικού κράτους.

Αν, βέβαια, ο Στηβ Λάλας ήταν ένας αμερικανικής καταγωγής Έλληνας πολίτης που είχε την ίδια μοίρα, επιστρέφοντας στις ΗΠΑ θα τον υποδέχονταν με ανοιχτές αγκάλες και τιμές ήρωα, και θα του προσέφεραν γη και ύδωρ. Όπως συνέβη πρόσφατα με τον Marc Fogel που έφερε από την Ρωσία ο Πρόεδρος Τραμπ. Όπως συνέβη και με τον Αμερικανό κατάσκοπο Jonathan Pollard που του επεφύλαξε υποδοχή ήρωα στο Ισραήλ ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου το 2020, και τον αποκατέστησε ζηλευτά. Στην περίπτωση όμως του Λάλας, η Ελλάδα του γύρισε την πλάτη με περιφρόνηση, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που απλώς επέτειναν τον πόνο των πληγών.

Αναρωτιέμαι:

Γιατί το ελληνικό κράτος δεν τίμησε ποτέ ουσιαστικά αυτόν τον άνθρωπο; Δεν τον συνέδραμε με το να στηρίξει αφειδώς τον ίδιο και την οικογένειά του; Δεν μιλώ για ένα τσίγκινο επίχρυσο μετάλλιο ή μια αναμνηστική πλακέτα. Μιλώ για την πλήρη στήριξη της συζύγου του και των μικρών παιδιών του, που τους άφησε στο έλεος του Θεού επί δεκαετίες.

Γιατί το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και ο Υπουργός δεν τον εισήγαγε στις τάξεις των επί τιμή αξιωματικών του; Γιατί ο Υπουργός Εσωτερικών είναι άφαντος; Η Εκκλησία της Ελλάδος γιατί είναι εξαφανισμένη; Τί κάνει η Ακαδημία Αθηνών; Η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης; Η Μητρόπολη Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου;

Πότε κάποιο Υπουργείο, ή κρατικός οργανισμός, ή η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, ή το Βιομηχανικό Επιμελητήριο, τον κάλεσαν να αξιοποιήσουν την τεράστια γνώση και κατάρτισή του δίνοντάς του θέση έστω χαμηλόβαθμου υπαλλήλου; Γιατί μέχρι σήμερα τόση αδιαφορία και αναισθησία; Πού είναι η ευαισθησία της «φιλελεύθερης δημοκρατίας» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της πολιτισμένης πρόνοιας;

Φυσικά, ένας περήφανος λεβέντης άρχοντας Μικρασιάτης Έλληνας, δεν θα παραπονεθεί για τον Σταυρό που κουβαλάει. Εξάλλου, τα λέει όλα το ίδιο του το όνομα. Σταύρος. Ο Χριστός βλέπει και στηρίζει τους ανθρώπους Του με τον δικό Του τρόπο. Αυτό είναι βέβαιο.

Αλλά όταν σου λάχει να γνωρίσεις το μεγαλείο του Στηβ Λάλας από κοντά, δεν μπορείς να σιωπήσεις. Σε αναγκάζει η οργή και το αίσθημα ντροπής που νιώθεις εξ ονόματος όλων των ευαίσθητων Ελλήνων για την εγκληματική στάση του «ελληνικού» κράτους που μισεί και θέλει να σκοτώνει τα πιο ανιδιοτελή από τα παιδιά του.

Ας γίνουν επιτέλους οι «αναρμόδιοι» για μια φορά αρμόδιοι!

Ukraine on Fire: Ο Igor Lopatonok* σε συνέντευξη εφ᾽ όλης της ύλης στον Παναγιώτη Παύλο, με αφορμή τα 3 χρόνια πολέμου στην Ουκρανία και τα 80 χρόνια από το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ:

Ιστορικό Υπόβαθρο της Σύγκρουσης – Η περίπτωση Ζελένσκι – Project Ουκρανία: Ιστορία και Παρόν – Οι Ναζί και η Εθνική Ιδεολογία στην Ουκρανία – Οι Προκλήσεις μιας Συμφωνίας – Η ζημία της Ευρώπης – Η Αυτοκέφαλη «Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία» – Ο βραβευμένος με Όσκαρ Όλιβερ Στόουν, το κατηγορητήριο εναντίον Τραμπ, τα ντοκιμαντέρ – Ο Πούτιν και οι Νεοσυντηρητικοί – Ο μέτριος κωμικός – Τραμπ ο ειρηνοποιός και η νέα Γιάλτα – Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου – Ιγκόρ Λοπατόνοκ και Ελλάδα.

Παναγιώτης Παύλος: Έχω τη χαρά να συνομιλώ σήμερα, τρία χρόνια από την 24^η Φεβρουαρίου 2022, με τον Igor Lopatonok, ένα σπουδαίο σκηνοθέτη που ζει στην Αμερική, μια πολύπλευρη προσωπικότητα με τρεις υπηκοότητες, Ουκρανική, Ρωσική και Αμερικανική. Τον ευχαριστώ θερμά για την αποδοχή αυτής της πρόσκλησης από μέρους του Militaire.gr.

Igor Lopatonok: Σε ευχαριστώ Παναγιώτη για τη φιλοξενία, είναι πραγματική χαρά να συζητούμε και να μοιράζομαι μαζί σου τη σκέψη μου.

ΠΑΥΛΟΣ: Την παραμονή της επετείου των τριών χρόνων πολέμου στην Ουκρανία (Κυριακή, 23/2/2025) ακούσαμε τον Πρόεδρο Ζελένσκι να δηλώνει ότι προτίθεται ακόμη και να παραιτηθεί, προκειμένου να επέλθει ειρήνη στη χώρα. Ενώ την επόμενη μέρα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες εξέφρασαν τη στήριξή τους λέγοντας ότι καμία απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί για την Ουκρανία ερήμην της Ουκρανίας. Οι ΗΠΑ εμπλέκονται άμεσα στη διαδικασία διευθέτησης του ουκρανικού ζητήματος με τη Ρωσία. Υπήρξαν ήδη κάποιοι κύκλοι συνομιλιών και μια συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ουκρανίας διαφαίνεται στον ορίζοντα. Πώς βλέπετε την παρούσα κατάσταση πραγμάτων;

Ιστορικό Υπόβαθρο της Σύγκρουσης

LOPATONOK: Είναι μια σημαντική επέτειος. Για να κατανοήσουμε τη δυναμική της σύγκρουσης, πρέπει να εμβαθύνουμε στο ζήτημα. Δεν ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022, που ήταν αναμφίβολα σημαντική εξέλιξη. Αλλά 11 χρόνια πριν, το 2014, με βάναυσες δολοφονίες που έλαβαν χώρα στην πλατεία Μαϊντάν στο Κίεβο από τις 18 έως τις 21 Φεβρουαρίου. Ήταν ένα βάναυσο, βίαιο πραξικόπημα, με μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στην Ουκρανία να ανατρέπεται από διαδηλωτές στους δρόμους του Κιέβου. Αυτό οδήγησε στην 24η Φεβρουαρίου 2022, όταν η Ρωσία ξεκίνησε την ειδική στρατιωτική επιχείρηση, που δεν είναι συμβατικός πόλεμος πλήρους κλίμακας.

Στόχος της επιχείρησης αυτής ήταν η προστασία της ασφάλειας και των εθνικών συμφερόντων της Ρωσίας. Η Ρωσία το περιέγραψε κατηγορηματικά παντού το 2021, δημοσιεύοντας και στέλνοντας τις αξιώσεις της σε όλες τις δυτικές κυβερνήσεις. Δήλωσε δηλαδή ότι η ανάπτυξη της Ουκρανίας ως εχθρικού κράτους στα σύνορα με τη Ρωσία, ο εξοπλισμός της και η δυνατότητα να διαπράττει γενοκτονία στο Ντονμπάς είναι απαράδεκτη, και πρέπει να τερματιστεί. Υπήρχε επίσης η απαίτηση να αποσυρθούν τα πυρηνικά όπλα από την Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής να αποσύρουν τα στρατεύματά τους από τις χώρες της Βαλτικής.

Κανείς δεν τα άκουσε αυτά, ούτε θέλησε να σκεφτεί ότι η Ρωσία έχει ως θεμιτό στόχο και συμφέρον τη φροντίδα της ασφάλειάς της. Αυτό οδήγησε στη στρατιωτική εισβολή ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία με σαφώς διακηρυγμένο στόχο να σταματήσει η ναζιστικοποίηση της χώρας, να αποστρατιωτικοποιηθεί η Ουκρανία και να έλθει σε καθεστώς ουδετερότητας με στέρηση της δυνατότητας να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ. Προς το παρόν, βλέπουμε τη Ρωσία να επιτυγχάνει βραδέως όλους τους στόχους της.

Πρέπει μάλιστα, να αντικρούσω την αφήγηση του Στέητ Ντηπάρτμεντ, που ανακοίνωσε ο κύριος Μπλίνκεν στους εκπροσώπους του, ότι η Ρωσία θα κατακτούσε το Κίεβο σε τρεις ημέρες. Η Ρωσία δεν το ισχυρίστηκε αυτό ποτέ. Επρόκειτο για μια δήλωση που προήλθε από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Ο κύριος Μπλίνκεν, ο οποίος είναι πολεμοχαρής και ήταν τότε Υπουργός Εξωτερικών, επεδίωκε αυτή την ιδέα. Γνώριζαν ότι η Ρωσία έχει σχέδιο διαφορετικό από ένα πόλεμο πλήρους κλίμακας, αλλά δεν ήθελαν να την ακούσουν. Δεν ήθελαν να μιλήσουν μαζί της. Τώρα μιλάνε, επειδή υπάρχει δραματική στροφή 180 μοιρών στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.

Πρώτον, οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να αντέξουν οικονομικά τη διεξαγωγή αυτού του δαπανηρού πολέμου. Δεύτερον, πρόκειται για πόλεμο που δεν μπορεί να κερδηθεί επειδή η Ρωσία επέδειξε στρατιωτική ισχύ και αφοσίωση στην επίτευξη των στόχων της. Τρίτον, η Ευρώπη εξακολουθεί να τρέφει αυταπάτες, καθώς η γραφειοκρατία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αντιπροσωπεύει το συμφέρον των πολιτών των ευρωπαϊκών εθνών. Σκέφτονται μόνο πώς θα καταστούν πλουσιότεροι και ισχυρότεροι φοβούμενοι την επικείμενη νίκη της Ρωσίας. Τί συμβαίνει λοιπόν τώρα;

Πλέον έχουμε μια άμεση συζήτηση και ο Ζελένσκι φαίνεται να μην είναι πια τόσο απαραίτητος και σημαντικός. Γιατί; Πρώτα απ᾽ όλα, είναι άνθρωπος που λέει πολλά λόγια. Λέει ένα πράγμα, μετά άλλο. Πριν τρία χρόνια παρεκάλεσε για πίστωση από τις δυτικές χώρες. Τώρα λέει ότι οι ΗΠΑ του χορήγησαν εκατό δισεκατομμύρια δολάρια δωρεάν, με επ᾽ ουδενί δέσμευση επιστροφής τους. Είναι άνθρωπος ασυνεπών λόγων: τίποτε απ᾽ όσα λέει δεν συνάδει με αυτά που θα επιτευχθούν, με αυτά που ο ίδιος πράττει.

Αυτό βέβαια δεν έχει και τόση σημασία διότι, καταρχήν, δεν μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Δεύτερον, είναι πολύ αντιδημοφιλής στην Ουκρανία. Κατέχει την εξουσία. Δεν είναι πλέον νόμιμος πρόεδρος καθώς η θητεία του έχει λήξει εδώ και πάνω από ένα χρόνο. Δεν υπάρχει πλέον όργανο με νόμιμη εξουσία για να κυβερνήσει τη χώρα, καθώς και η θητεία του Κοινοβουλίου έχει λήξει.

Όσον αφορά την εξήγηση ότι «υπάρχει πόλεμος που εμποδίζει τις εκλογές», θέλω να σας υπενθυμίσω ότι ακόμη και κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, πραγματοποιήθηκαν εκλογές στις ΗΠΑ, δεν υπήρχε τίποτα κακό με εκείνες τις εκλογές. Οι εκλογές καθιστούν μια χώρα δημοκρατική, και όχι δικτατορία όπως είναι τώρα στην Ουκρανία. Η διεξαγωγή εκλογών είναι πολύ απλή διαδικασία.

Τώρα συμβαίνει κάτι αρκετά εντυπωσιακό. Υπάρχει άμεση διαπραγμάτευση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Πρώτον, για το πώς θα αποκατασταθούν οι διπλωματικές σχέσεις και, δεύτερον, για το πώς θα παύσει ο πόλεμος και θα επιτευχθεί ειρήνη. Η ειρήνη είναι εφικτή επειδή ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Βλαντιμίρ Πούτιν συνομιλούν μεταξύ τους. Καταλαβαίνουν ότι και τα δύο έθνη θέλουν να σταματήσει αυτός ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας. Η Ρωσία έχει καλωσορίσει την ιδέα. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αποδεχθεί όλους τους όρους που θα διατυπώσουν οι ΗΠΑ. Πιθανότατα θα είναι δύσκολη διαπραγμάτευση. Αλλά πιστεύω θα είναι μια καρποφόρα προσπάθεια και σύντομα θα δούμε αποτελέσματα.

Η περίπτωση Ζελένσκι

ΠΑΥΛΟΣ: Ο αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ουκρανίας ανακοίνωσε ότι ολοκληρώνουν τις λεπτομέρειες μιας συμφωνίας. Αναρωτιέμαι λοιπόν, σε ποιό βαθμό ο πρόεδρος Ζελένσκι θα παραμείνει στην εξουσία ή αν η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει και ο πολιτικός του χρόνος μειώνεται;

LOPATONOK: Παρά την πολιτική του υποταγή στις ΗΠΑ ο κύριος Ζελένσκι δεν έχει καλή σχέση με τον πρόεδρο Τραμπ. Προσωπικά πιστεύω ότι ο πρόεδρος Τραμπ δεν ξεχνά ότι ο Ζελένσκι χρησιμοποιήθηκε δύο φορές για την καθαίρεσή του. Η περίφημη εκείνη τηλεφωνική κλήση διέρρευσε και ήταν η αιτία της πρώτης καθαίρεσής του.

Έχοντας δημιουργήσει μια ταινία σχετικά με τη ρωσική απάτη στις ΗΠΑ, τη σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» (All the President’s Men), γνωρίζω κάποιες λεπτομέρειες από άτομα που ενεπλάκησαν προσωπικά σε αυτό. Μιλάω κυρίως για τον Ρούντι Τζουλιάνι, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν δικηγόρος του Ντόναλντ Τραμπ. Τον έστειλε ο Τραμπ να διερευνήσει τις αδικίες του Μπάιντεν και τα εγκλήματα της οικογένειάς του στην Ουκρανία. Ο Ζελένσκι είχε την ευκαιρία να αποκαλύψει όλα όσα έχουν για τον Χάντερ Μπάιντεν και τις αδικίες του Μπάιντεν, αλλά αποφάσισαν να παίξουν το παιχνίδι. Δεν βοήθησαν τον πρόεδρο Τραμπ. Αντιθέτως, προσπάθησαν να τον εκθέσουν. Νομίζω λοιπόν ότι ούτε ο πρόεδρος Τραμπ έχει καλή σχέση με τον Ζελένσκι.

Επομένως, πιστεύω ότι για χάρη της ειρήνης στην Ουκρανία είναι καλύτερο να απομακρυνθεί ο Ζελένσκι από την εξουσία, να προκηρυχθούν νέες εκλογές, και να αναλάβει ένας νέος ηγέτης. Καταλαβαίνω ότι δεν έχει απομείνει αντιπολίτευση στην Ουκρανία, όλα αυτά τα χρόνια ο Ζελένσκι απαγόρευσε κάθε αντιπολίτευση. Φυλάκισε πολλούς ανθρώπους, διέλυσε το κόμμα και έκλεισε τα τηλεοπτικά κανάλια και τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης. Εγκαθίδρυσε μια δικτατορία παρόμοια με τη ναζιστική Γερμανία του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου πριν και κατά τον πόλεμο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τώρα δεν εκπροσωπεί τον ουκρανικό λαό. Σε ένα κυρίαρχο έθνος η εξουσία ανήκει στον λαό. Ο λαός της Ουκρανίας πρέπει να κάνει μια νέα επιλογή και να διαλέξει το άτομο που θα τον καθοδηγήσει.

Είμαι Ουκρανός, ξέρετε. Γεννήθηκα στη Σοβιετική Ένωση. Μια μέρα, τον Δεκέμβριο του 1991, ξύπνησα ως Ουκρανός όταν η Σοβιετική Ένωση έπαψε να υπάρχει και η Ουκρανία ανακοίνωσε την ανεξαρτησία της. Δεν επέλεξα το κράτος μου. Ανήκα στη Σοβιετική Ένωση αλλά άρχισα να είμαι Ουκρανός. Η πρώτη μου υπηκοότητα ήταν η ουκρανική. Όταν μετακόμισα στις ΗΠΑ έλαβα μέσω της πολιτογράφησης την αμερικανική υπηκοότητα και αργότερα και τη ρωσική. Έχω λοιπόν τρεις υπηκοότητες: ουκρανική, αμερικανική και ρωσική. Έτσι, περιγράφω τον εαυτό μου ως Ρώσο – Ουκρανό – Αμερικανό, ή Ουκρανό – Ρώσο – Αμερικανό. Αυτό μου έδωσε τις διαφορετικές οπτικές γωνίες μέσα από τις οποίες εξετάζω τούτη τη σύγκρουση.

Η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά πόλεμος δι᾽ αντιπροσώπων. Αυτό που ετοίμασε η κυβέρνηση Μπάιντεν ξεκινώντας από το 2014, είχε ένα στόχο: να αποδυναμώσει τη Ρωσία, να την περικυκλώσει με ένα δαχτυλίδι φωτιάς και να φέρει την Ουκρανία να πολεμήσει εναντίον της, κάτι που κατόρθωσε με επιτυχία. Αυτός ο πόλεμος όμως έχει χάσει την ισχύ και τη δύναμη ώθησής του, καθώς δεν είναι πλέον υπεύθυνος για το έθνος μας ο Μπάιντεν, και οι ΗΠΑ δεν έχουν κανένα λόγο να πολεμήσουν τη Ρωσία.

Επομένως ο Ζελένσκι δεν είναι σημαντικός. Δεν πρόκειται για πόλεμο που ξεκίνησε μόνη της η Ουκρανία. Ξεκίνησε κατόπιν αιτήματος και απαίτησης από ανθρώπους που αποκομίζουν μεγάλα κέρδη απ᾽ αυτόν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι πια υπεύθυνοι στον Λευκό Οίκο άρα και ο ίδιος ο πόλεμος θα ξεθυμάνει, ανεξάρτητα από το τι πρόκειται να πράξει ο Ζελένσκι. Δεν έχει σημασία τι πρόκειται να πει αυτός ή η Ευρώπη. Δίχως την ηγεσία των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και στον πόλεμο αυτόν, η Ευρώπη θα κινηθεί σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.

Project Ουκρανία: Ιστορία και Παρόν

ΠΑΥΛΟΣ: Θέλω να σχολιάσω δύο πράγματα που αναφέρατε. Καθώς έχω το προνόμιο να συνομιλώ με ένα από τους λίγους ίσως ανθρώπους που έχουν και αμερικανική και ουκρανική και ρωσική υπηκοότητα, είστε το ιδανικό άτομο για να μου απαντήσει. Πώς αντιλαμβάνονται την κατάσταση μέχρι τώρα οι άνθρωποι στην Ουκρανία, τόσο στην περιοχή που επηρεάζεται άμεσα από τη σύγκρουση, στα ανατολικά τμήματα της Ουκρανίας, όπου βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος του ρωσόφωνου πληθυσμού, όσο και σε ολόκληρη τη χώρα;

Διότι υπήρξε μεγάλος διχασμός τα προηγούμενα χρόνια. Τώρα υπάρχει καταστροφή και όλεθρος. Άκουσα τον πρόεδρο Τραμπ να επιμένει στον τεράστιο αριθμό απωλειών. Μιλάμε για μια κατεστραμμένη ουκρανική κοινωνία. Ωστόσο, έχουν αυτοί οι άνθρωποι καθαρό μυαλό για το ποιοί είναι; Πόσο «ριζικά» διαφέρουν από τους Ρώσους, μετά το 1991; Πώς βλέπετε να αναπτύσσεται μια νέα ισορροπία εντός της ουκρανικής κοινωνίας;

LOPATONOK: Μιλάω με τον φίλο μου που βρίσκεται τώρα στον Καναδά και με έχει βοηθήσει πολύ με τα γραφικά στις ταινίες μου. Μου είπε: «Ιγκόρ, θέλω να επιστρέψω στην Ουκρανία, θέλω επιτέλους να έρθει η ειρήνη». Και όταν τον ρώτησα γιατί θέλει να φύγει, μου είπε: «Επειδή ο Καναδάς δεν είναι το σπίτι μου. Αγαπώ το Κίεβο, ποθώ να επιστρέψω στο σπίτι».

Η Ουκρανία ήταν μια καλή χώρα. Ήταν διαφορετική από τη Λευκορωσία, και πρέπει να αναφέρω τα τρία κοινά και διακριτά χαρακτηριστικά της.

Πρώτα απ᾽ όλα, λυπάμαι που το λέω, η Ουκρανία δεν είναι έθνος. Είναι project. Καθώς μελετάμε και εμβαθύνουμε στην ιστορία, η Ουκρανία δεν αναφέρθηκε ποτέ ως κράτος σε κανένα ιστορικό αρχείο ως τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν απέκτησε την πρώτη ανεξαρτησία της για 18 μήνες. Αυτή η ανεξαρτησία, ωστόσο, οφειλόταν μόνο στο ότι ο Λένιν διαπραγματευόταν με τη Γερμανία, και έδωσαν την Ουκρανία στους Γερμανούς να την έχουν στρατιωτικό προτεκτοράτο. Έβλεπαν την Ουκρανία ως τμήμα της μελλοντικής γης τους. Αυτό δεν συνέβη, η Ουκρανία έχασε την ανεξαρτησία της μέσα σε 18 μήνες και ο ηγεμόνας της διέφυγε με τρένο στο Βερολίνο.

Πριν απ’ αυτό, εκεί ήταν Ρωσία για περισσότερα από 300 χρόνια, όταν κατά τον 16ο αιώνα ο Μπογκντάν Χμελνίτσκι (Bohdan Khmelnytsky, 1595-1657) ηγήθηκε της εξέγερσης των Κοζάκων της Ζαπορόζιε, οι οποίοι θέσπισαν ένωση με τους Τατάρους της Κριμαίας για να πολεμήσουν ενάντια στην Ρζετσποσπόλιτα(Rzeczpospolita). Εν συνεχεία ενώθηκαν με τη Ρζετσποσπόλιτα για να πολεμήσουν ενάντια στους Τάταρους της Κριμαίας. Εν τέλει, ο Μπογκντάν Χμελνίτσκι διέλυσε και τις δύο ενώσεις και παρεκάλεσε τον Ρώσο Τσάρο να δεχθεί αυτό το έδαφος στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Δεν ήταν εύκολη απόφαση για τον Τσάρο. Μετά από προσεκτική σκέψη και πολλές συζητήσεις υπογράφηκε συνθήκη ένωσης, η Συμφωνία του Περεγιάσλαβ (Pereiaslav Agreement), η οποία ίσχυσε για περισσότερα από 300 χρόνια. Η Ουκρανία και η Ρωσία μπήκαν σε πόλεμο με την Ρζετσποσπόλιτα αμέσως μετά και νίκησαν.

Μετά την Επανάσταση στην Αυτοκρατορική Ρωσία, οι Μπολσεβίκοι έδωσαν στην Ουκρανία πολλά εδάφη. Πρώτα απ᾽ όλα ήταν το Ντονμπάς που κατοικούνταν κυρίως από ρωσόφωνους, πολύ βιομηχανοποιημένο και πρωτεύουσα της εξόρυξης άνθρακα και της μεταλλουργικής βιομηχανίας στην Ουκρανία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο Νικίτα Χρουστσόφ έδωσε την Κριμαία στην Ουκρανία. Νωρίτερα, λίγο πριν την έναρξη του ΒΠΠ, ο Στάλιν κατέλαβε το δυτικό τμήμα της Ουκρανίας και τμήμα της Βεσσαραβίας, η οποία τώρα συνεχίζει να αποτελεί το νότιο και δυτικό τμήμα της Ουκρανίας. Ολόκληρη η οικοδόμηση της Ουκρανίας μέχρι τα σύνορα του 1991, όταν η Ουκρανία απέκτησε την ανεξαρτησία της μετά την παύση της ύπαρξης της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν ένα τεχνητό κράτος.

Πώς συνέβη αυτό;

Πρώτα απ᾽ όλα, η κοινή γλώσσα των ανθρώπων που ζουν στην Ουκρανία ήταν τα ρωσικά. Μιλούν ακόμα ρωσικά στις οικογένειές τους. Μιλούν ρωσικά ακόμη και μέσα στον στενό κύκλο του Ζελένσκι, στην κυβέρνηση της Ουκρανίας! Δεύτερον, είναι η πίστη, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Ορθοδοξία είναι η κοινή πίστη στην Ουκρανία. Τρίτον, ο πολιτισμός. Έχουν κοινό πολιτισμό, και μάλιστα το κορυφαίο πολιτιστικό επίτευγμα των Ουκρανών επιτεύχθηκε με την εκπαίδευση αυτών των ανθρώπων στην Αυτοκρατορική Ρωσία, στην Αγία Πετρούπολη. Μιλώ, για παράδειγμα, για τον Τάρας Σεφτσένκο (Taras Shevchenko), μεγάλο Ουκρανό ποιητή που σπούδασε στην Αγία Πετρούπολη με χρηματοδότηση Ρώσων φίλων του.

Τα τρία μεγαλύτερα σλαβικά έθνη που ζουν σε αυτό το έδαφος είναι οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί και οι Λευκορώσοι. Υπάρχει ένας ελαφρώς διαφορετικός τύπος διαλέκτων των ρωσικών γλωσσών. Οι Ουκρανοί καταλαβαίνουν τα Ρωσικά και οι Ρώσοι την ουκρανική γλώσσα πολύ εύκολα. Αλλά στην Ουκρανία χρησιμοποιούν περισότερο τη ρωσική παρά την ουκρανική γλώσσα. Επομένως, το να βλέπω αυτούς τους ανθρώπους να πολεμούν μεταξύ τους είναι μεγάλο βάσανο για μένα. Αλλά αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να κατακτήσουν τη Ρωσία: να τους βάλουν να πολεμήσουν μεταξύ τους.

Αυτό σκιαγραφήθηκε όταν υπήρχαν οι Ρως του Κιέβου, και ήταν επίσης και η έκκληση για ενότητα από τον μεγάλο Ρώσο ηγέτη, Αλέξανδρο Νέφσκι (Alexander Nevsky). Ήταν δούκας. Γεννήθηκε στην περιοχή της Χρυσής Ορδής, αλλά ένωσε όλες τις ρωσικές χώρες με βάση τη γλώσσα, την πίστη και τον πολιτισμό. Σε αυτό τον διαδέχθηκε ο Ντμίτρι Ντόνσκοϊ (Dmitry Donskoy), ο Ρώσος τσάρος που πολέμησε και απελευθέρωσε τη Ρωσία από την καταπίεση της Χρυσής Ορδής (Golden Horde oppression).

Έκτοτε, το σλαβικό έθνος που γνωρίζουμε ως Ρωσική Αυτοκρατορία, η Ρωσία, άρχισε να ακμάζει και να αναπτύσσεται σε αυτήν την περιοχή. Η Ρωσία επένδυσε επίσης πολλούς υλικούς πόρους στην ανάπτυξη της ουκρανικής βιομηχανίας. Τα μεγαλύτερα μεταλλουργικά εργοστάσια χτίστηκαν κατά την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης στο έδαφος της Ουκρανίας. Πολέμησαν μαζί εναντίον των Ναζί κατά τη διάρκεια του ΒΠΠ, παρά τη σημαντική συνεργασία που είχαν οι Ουκρανοί εθνικιστές με τους Ναζί στη Γερμανία.

Οι Ναζί και η Εθνική Ιδεολογία στην Ουκρανία

Πρέπει ωστόσο, να εξηγήσω τι είδους ιδεολογία ασπάζεται η σύγχρονη Ουκρανία και την καθιστά κορυφαία εθνική ιδεολογία. Αυτό παρουσιάζεται πολύ άσχημα, κατά την άποψή μου. Άνθρωποι όπως ο Στέπαν Μπαντέρα (Stepan Bandera), ο Ουκρανός ριζοσπάστης εθνικιστής, είναι το πιο λαμπρό παράδειγμα: κατά τη διάρκεια του ΒΠΠ συνεργάστηκε με τη ναζιστική Γερμανία και διέπραξε φρικαλεότητες και εγκλήματα πολέμου εναντίον των Εβραίων και άλλων, στο έδαφος της Ουκρανίας. Ήταν τόσο σκληροί στις φρικαλεότητές τους που ακόμη και τα Waffen SS, οι Ειδικές Δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας που ήταν υπεύθυνες γι᾽ αυτήν την εθνοκάθαρση, φοβήθηκαν την κυριαρχία τρόμου που ζούσαν οι Ουκρανοί υπό τους δικούς τους ανθρώπους, όπως συνέβαινε με τους Εβραίους και τον λαό της Λευκορωσίας.

Έκαψαν ανθρώπους ζωντανούς όπως έκαναν στο Χατίν (Khatyn), ένα χωριό της Λευκορωσίας. Περισσότερα από 2000 χωριά κάηκαν και άνθρωποι εξοντώθηκαν. Η Γερμανία είχε επιχειρήσεις ειδικών αποστολών όπως η Wunderland και η Winterzauber. Ήθελαν να καθαρίσουν τη γη από τους Σλάβους και να επανεγκαταστήσουν σε αυτήν την περιοχή ανθρώπους από τη Γερμανία, και οι Ουκρανοί εθνικιστές τους εξυπηρέτησαν πολύ καλά. Αυτό είναι το είδος των ανθρώπων που είναι τώρα ήρωες στην Ουκρανία. Έτσι η Ουκρανία έγινε δεξαμενή αναπαραγωγής για όλα τα νεοναζιστικά αποβράσματα στη σύγχρονη Ευρώπη. Αυτό είναι επικίνδυνο, επειδή οι άνθρωποι είναι οπλισμένοι ως τα δόντια, Ναζί που δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν.

Όταν είδα μια σημαντική μαζική διαμαρτυρία να λαμβάνει χώρα στις ΗΠΑ (23/2/2025), στο Σικάγο, το Λος Άντζελες την Ουάσιγκτον, όπου Ουκρανοί με ουκρανικές σημαίες απαίτησαν από τον πρόεδρο Τραμπ να αλλάξει την πολιτική του και να συνεχίσει να υποστηρίζει την Ουκρανία με χρήματα για τη διεξαγωγή του πολέμου, δεν είχα αμφιβολία: το έπρατταν με εντολή από το Κίεβο.

Η ουκρανική διασπορά, κυρίως στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία, είναι άνθρωποι που έφυγαν από την Ουκρανία με το τέλος του ΒΠΠ, όταν η Σοβιετική Ένωση και ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωναν την Ευρώπη από τα ναζιστικά αποβράσματα. Στη φυγή τους βρήκαν υποστήριξη από τη CIA και άλλες ξένες μυστικές υπηρεσίες, καθώς και από την αναγκαιότητα του ιδίου του Ψυχρού Πολέμου, να διεξάγεται Ψυχρός Πόλεμος εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν χρήσιμα εργαλεία. Έχουν καθιερώσει μια ισχυρή παρουσία στο λόμπι τόσο της νομοθετικής όσο και της εκτελεστικής εξουσίας των ΗΠΑ και είναι αρκετά ένθερμοι στην υποστήριξή τους προς την Ουκρανία.

Οι Προκλήσεις μιας Συμφωνίας

ΠΑΥΛΟΣ: Πώς πιστεύετε ότι η συμφωνία που πρόκειται να φέρει ο πρόεδρος Τραμπ με την Ουκρανία θα επουλώσει τις πληγές που περιγράψατε; Όχι μόνο τις πληγές του πολέμου αλλά και της ναζιστικής προϊστορίας και των ακροδεξιών εθνικιστών;

LOPATONOK: Ο πρόεδρος Τραμπ διαφέρει από τον πρόεδρο Μπάιντεν κατά το ότι φροντίζει τα αμερικανικά συμφέροντα. Αυτή η συμφωνία αποτελείται από δύο επιμέρους συμφωνίες. Πρώτον, θα εξασφαλίσει μια πορεία επιστροφής της αμερικανικής οικονομίας που επενδύθηκε στην Ουκρανία υπό την ηγεσία Μπάιντεν. Όπως γνωρίζετε, η Αμερική έχει διαθέσει περισσότερα από 200 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Ζελένσκι είπε ότι ήταν επιχορήγηση, όχι δάνειο, αλλά ο νυν Πρόεδρός μας έχει διαφορετική άποψη για αυτό.

Έτσι, το πρώτο μέρος θα είναι η συμφωνία για τα ορυκτά, με τις ΗΠΑ να υπογράφουν με την Ουκρανία για όλα τα αποθέματα ορυκτών στη χώρα, συμπεριλαμβανομένων του φυσικού αερίου, του πετρελαίου, των σπάνιων γαιών, του άνθρακα και του σιδηρομεταλλεύματος. Αυτό αποτελεί μέρος παραχώρησης προς τις ΗΠΑ οι οποίες θα αναπτύξουν αυτούς τους πόρους μαζί με την Ουκρανία. Ειλικρινά, δεν βλέπω καμία πιθανότητα για τις ΗΠΑ να αποκομίσουν καλά χρήματα απ᾽ αυτό. Αλλά ο πρόεδρος Τραμπ έχει ανάγκη να δείξει στον λαό του ότι φροντίζει τα χρήματα που επενδύονται, καταρχήν.

Δεύτερον, η πραγματική ειρηνευτική συμφωνία θα διαμορφωθεί όταν η Ρωσία και οι ΗΠΑ διαπραγματευτούν. Δεν θα μπω σε εικασίες. Πιστεύω ότι η Ρωσία θα διατηρήσει τα εδάφη που έχει καταλάβει υπό τον έλεγχό της, επειδή αυτά αποτελούν πλέον τμήμα της. Δεν υπάρχει τρόπος η Ρωσία να υποχωρήσει από τα εδάφη αυτά, την Κριμαία, το Ντονμπάς, τη Ζαπορίζια, τη Χερσώνα και το Λουγκάνσκ. Είναι τμήμα της Ρωσίας.

Το μεγαλύτερο μέρος των διαπραγματεύσεων υποτίθεται ότι θα ολοκληρωθεί σύντομα, εάν η Ουκρανία δεν θέλει να απωλέσει περισσότερα εδάφη. Όσο περισσότερο εναντιώνονται τόσο περισσότερα εδάφη θα κατακτά η Ρωσία. Η Ρωσία είναι επιτιθέμενος και η ουκρανική αντίσταση καταρρέει, καθώς καταλαβαίνουν ότι έρχεται ειρήνη και οι άνθρωποι δεν θέλουν να πεθάνουν λίγο πριν υπογραφεί μια ειρηνευτική συμφωνία.

Επιπλέον, έχουν πρόβλημα με τους ανθρώπινους πόρους, τα όπλα και τα πυρομαχικά. Καθώς πρόκειται για πόλεμο φθοράς ήδη για πάνω από δύο χρόνια, η ρωσική οικονομία, αν και δεν έχει μεταβεί σε κατάσταση πλήρους στρατιωτικής οικονομίας, είναι πολύ καλύτερη και ισχυρότερη από τοιαύτης απόψεως από τις 50 χώρες που στηρίζουν την Ουκρανία.

Το ρωσικό στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα αναπτύχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση για να αντέξει τον πόλεμο εναντίον του ΝΑΤΟ, έναντι όλων των χωρών. Έτσι, η δυναμικότητα αυτού του στρατιωτικού βιομηχανικού συγκροτήματος είναι αρκετά μεγάλη. Οι Ρώσοι είναι αφοσιωμένοι στο να παράγουν μαχητές, πολεμιστές, και όλα όσα χρειάζονται. Υπήρξαν πολλές αλλαγές στον τρόπο εξέλιξης του σύγχρονου πολέμου. Τώρα είναι μάλλον πόλεμος με drones και πυροβολικό παρά με άρματα μάχης ή πεζικό. Η αεροπορία είναι πλέον επίσης εντελώς διαφορετική. Τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα δεν παίζουν τόσο σημαντικό και κρίσιμο ρόλο στο πεδίο της μάχης, όσο τα drones. Τόσο η Ρωσία όσο και η Ουκρανία είναι προηγμένες σε αυτά τα όπλα.

Ωστόσο, αυτός είναι πόλεμος φθοράς. Δεν αφορά μόνο το πεδίο της μάχης. Αφορά επίσης τη δυνατότητα λογιστικής υποστήριξης στο πεδίο της μάχης με πυρομαχικά και στρατεύματα. Η Ουκρανία δεν έχει την ικανότητα της Ρωσίας σε ανθρώπινο δυναμικό. Σαφώς, η ρωσική βιομηχανία είναι πολύ μεγαλύτερη και ανεπτυγμένη και η Ρωσία είναι χώρα αυτοσυντηρούμενη. Έτσι, οι κυρώσεις πρακτικά δεν προκαλούν μεγάλη ζημιά, επειδή η Ρωσία μπορεί πρακτικά να υποκαταστήσει, με εντόπια παραγόμενο, σχεδόν οιοδήποτε πολεμικό εξοπλισμό χρησιμοποιεί.

Δεν πρέπει επίσης να λησμονούμε ότι η Κίνα, έστω κι αν δηλώνει ουδετερότητα σε αυτή τη σύγκρουση, βοηθά σιωπηλά τη Ρωσία στην οικονομία. Αγοράζουν ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ενώ προμηθεύουν τη Ρωσία με ηλεκτρονικά είδη που είναι εύκολα στη χρήση από τους Ρώσους παντού, συμπεριλαμβανομένου του στρατού. Αυτή ήταν άλλωστε η θέση της Κίνας: να μην εμπλακεί άμεσα στη σύγκρουση, αλλά να ζητήσει ειρήνη. Καταλαβαίνουν ότι αν η Ρωσία πέσει τώρα, επόμενος στόχος θα είναι αυτοί. Χωρίς τη Ρωσία θα είναι πιο δύσκολο για την Κίνα να αντέξει, γι᾽ αυτό και υποστηρίζουν τον φυσικό τους σύμμαχο.

Η ζημία της Ευρώπης

ΠΑΥΛΟΣ: Μετά από όλες τις προσπάθειες και την υποστήριξη προς την Ουκρανία από την Ευρώπη σε όπλα – ακόμη και η Νορβηγία έχει στείλει πυροβολικό και επαναλαμβάνουν ότι θα συνεχίσουν να στηρίζουν στρατιωτικά την Ουκρανία – αναρωτιέμαι πού πηγαίνουν όλα αυτά τα όπλα και πώς συνδράμουν την Ουκρανία, τη στιγμή που οι Ουκρανοί βρίσκονται σε τόσο δεινή θέση στο πεδίο των επιχειρήσεων;

LOPATONOK: Θυμάστε την περίφημη κλήση της Βικτόρια Νούλαντ στον Τζέφρι Πάιατ, τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία, το 2014, όταν του είπε «Fuck the EU!». Και, συγγνώμη για την έκφραση, αλλά για να είμαι ρεαλιστής, αυτό πραγματικά συνέβη στην ΕΕ. Διότι, ποιος υποφέρει απ᾽ αυτόν τον πόλεμο; Η Ουκρανία, φυσικά. Η Ρωσία δεν υποφέρει. Η ΕΕ απέκοψε τους ρωσικούς ενεργειακούς πόρους, το φυσικό αέριο, στην αρχή. Εξακολουθούν να αγοράζουν πετρέλαιο αλλά πιο ακριβά, επειδή το αγοράζουν από την Ινδία και την Κίνα που τώρα είναι μεσάζοντες στις πωλήσεις ρωσικής ενέργειας στην Ευρώπη.

Το κόστος της ενέργειας αυξήθηκε δραματικά, ιδίως στη Γερμανία, η οποία έχει βαριά βιομηχανία υψηλής ενεργειακής κατανάλωσης. Πρόκειται για καταλήστευση της Ευρώπης: αντί για φθηνή ρωσική ενέργεια, άρχισαν να αγοράζουν ακριβό αμερικανικό LNG (υγροποιημένο φυσικό αέριο), επειδή η Ευρώπη δεν παράγει ενέργεια. Αν κοιτάξετε ποιοί είναι οι παραγωγοί ενέργειας, είναι κυρίως οι χώρες BRICS. Η Ευρώπη, με μέλη σε άλλη λέσχη, την G7, είναι καταναλωτής. Σε αριθμούς, αυτό μας δίνει περίπου 25 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ετησίως, που είναι ακριβώς η ποσότητα που παράγουν οι BRICS. Επομένως, οι BRICS είναι περισσότερο παραγωγοί ενέργειας ενώ οι G7 μάλλον καταναλωτές.

Η ενέργεια είναι το κλειδί. Το μέγεθος και ο όγκος της οικονομίας βασίζονται στον όγκο ενέργειας που εξασφαλίζεται για την οικονομία. Αυτό είναι πολύ απλό και επομένως οι κυρώσεις δεν παίζουν ρόλο: όσο περισσότερο ακριβαίνει η ενέργεια, τόσο περισσότερο κέρδος αποκομίζεται από την εξαγωγή της ενέργειας που κατέχει η Ρωσία.

Οποιαδήποτε προσπάθεια βλάβης των ρωσικών ενεργειακών υποδομών απαγορεύτηκε ακόμη και από τις ΗΠΑ. Η τελευταία περίπτωση ήταν όταν η Ουκρανία χτύπησε τις υποδομές του Καζακστάν, όταν το πετρέλαιο του Καζακστάν που ανήκε σε αμερικανική εταιρεία εξαγόταν στην Ευρώπη. Αυτό ήταν πολύ σαφές σημάδι για τις δυτικές οικονομίες προς το συμφέρον των οποίων η Ουκρανία διεξάγει τον πόλεμο· δεν τον διεξάγει προς το συμφέρον της Ευρώπης.

Γιατί η Ευρώπη υποστηρίζει τόσο πολύ την Ουκρανία, ακόμα και όταν οι ΗΠΑ απέσυραν τη στήριξή τους;

Αυτό ήταν το αρχικό σχέδιο. Και αν δεν γινόταν σαφές ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν ήταν καταδικασμένη με αυτόν στην ηγεσία, το μεγάλο έθνος των ΗΠΑ δεν θα σημείωνε ποτέ καμία πρόοδο. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους της έκκλησης του αμερικανικού λαού για αλλαγή κυβέρνησης, από τον Μπάιντεν στον Τραμπ. Ο Τραμπ είναι άνθρωπος πραγματιστής και ρεαλιστής. Καταλαβαίνει ότι αυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί. Έτσι, κόβουν περισσότερο από το ήμισυ της υποστήριξης προς την Ουκρανία, αφήνοντάς την σε κατάσταση 1 προς 1 με την Ευρώπη. Η τελευταία λύση για να διατηρήσει ο Ζελένσκι τον πόλεμο είναι να βασιστεί στην ευρωπαϊκή υποστήριξη.

Αλλά η Ευρώπη δεν είναι μονολιθική. Είναι ατυχές το γεγονός ότι την εξουσία στην Ευρώπη κατέχει η γραφειοκρατία και οι Βρυξέλλες διοικούν το Βερολίνο, το Παρίσι και τη Ρώμη. Αλλά βλέπω ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι πραγματιστές και κάνουν πραγματική αντί ψεύτικη πολιτική, όπως ο Βίκτορ Όρμπαν, ο Ρόμπερτ Φίκο και άλλοι, που είπαν «τέλος στον πόλεμο στην Ουκρανία», «τέλος στη βοήθεια προς τον Ζελένσκι».

Το μόνο που ήθελε ο Ζελένσκι είναι να συνεχίσει τον πόλεμο επειδή δεν υπάρχει πλέον πραγματική οικονομία στην Ουκρανία, παρά μόνο στρατιωτική και πολεμική. Μια οικονομία με όρους πληρωμών και μισθοδοσίας από τις δυτικές κυβερνήσεις. Η Ουκρανία δεν έχει ούτε ισχύ, ούτε χρήματα, ούτε πόρους για να διεξάγει αβοήθητη αυτόν τον πόλεμο. Δίχως μεγαλύτερη συμμετοχή εκ μέρους των ΗΠΑ, ο πόλεμος θα σβήσει πολύ σύντομα.

Επιπλέον, όσο περισσότερο οι λαοί της Ευρώπης κατανοούν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία τους κάνει να υποφέρουν οικονομικά, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η δυσαρέσκειά τους και θα δούμε περισσότερες αλλαγές καθεστώτων και διαφορετικά πολιτικά κόμματα να ανέρχονται στην εξουσία. Πιστεύω ότι μετά τον Όρμπαν και τον Φίκο θα υπάρξει μεγάλη κίνηση στην Ιταλία, καθώς η Μελόνι και κυρίως πολιτικές οντότητες πιο δεξιές από αυτήν, άνθρωποι όπως ο Σαλβίνι, δεν στηρίζουν τους μεγάλους υποστηρικτές αυτού του πολέμου. Έτσι, θα μειωθεί το μονολιθικό στοιχείο της ευρωπαϊκής υποστήριξης.

Ταυτόχρονα, είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η Ευρώπη δεν έχει ενοποιημένη διοίκηση στρατιωτικών δυνάμεων. Το ΝΑΤΟ είναι υπεύθυνο. Αλλά το ΝΑΤΟ ανήκει στις ΗΠΑ. Εάν οι ΗΠΑ έχουν διαφωνίες με τη διοίκησή του, θα προσπαθήσουν να αλλάξουν τον Διοικητή του. Εάν δεν το επιτύχουν, μπορούν να το καταργήσουν και να αποσυρθούν. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι αυτή θα είναι η σπουδαιότερη κίνηση που θα κάνουν οι ΗΠΑ, καθώς το ΝΑΤΟ σχεδιάστηκε για την αντιμετώπιση της Σοβιετικής Ένωσης στον Ψυχρό Πόλεμο.

Η Σοβιετική Ένωση έπαψε να υπάρχει και άρα δεν συντρέχει ούτε λόγος ύπαρξης του ΝΑΤΟ. Χρησιμοποίησαν τον πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας και κατά της Σερβίας ως αιτία για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη του ΝΑΤΟ. Βομβάρδισαν τη Σερβία το 1999 μόνο και μόνο γι᾽ αυτόν τον λόγο! Ήθελαν να φέρουν κάποια πειθαρχία στο ΝΑΤΟ και να διασφαλίσουν ότι (πρέπει να) έχουν τον έλεγχο. Έχουν ανάγκη να βρίσκονται σε διαδικασία ενότητας με το να διεξάγουν πόλεμο εναντίον κάποιου άλλου. Πιστεύω λοιπόν ότι θα προκύψει μεγάλο ζήτημα με την κατανόηση του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ και αυτό θα επιφέρει διαφοροποίηση στη θέση της ΕΕ αναφορικά με την υποστήριξη της Ουκρανίας.

ΠΑΥΛΟΣ: Μιλώντας νωρίτερα για την ουκρανική κοινωνία αναφερθήκατε στη θρησκεία. Εκεί υπάρχει ένα μείζον εκκλησιαστικό ζήτημα. Πώς αντιδράτε στην παραχώρηση αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως;

Η Αυτοκέφαλη «Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία»

LOPATONOK: Η αυτοκέφαλη “Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία” είναι ψεύτικη. Υπάρχει μόνο μία νόμιμη Εκκλησία στην Ουκρανία, η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία. Αλλά επιτρέψτε μου να σας πω την ιστορία για το πώς προέκυψε αυτή η αυτοκεφαλία.

Το 2014, ο κύριος Ποροσένκο, ο οποίος ανακηρύχθηκε πρόεδρος το ίδιο έτος, προκήρυξε εκλογές και απομάκρυνε παράνομα τον πρόεδρο Γιανουκόβιτς. Γιατί παράνομα; Διότι στις 25 Φεβρουαρίου 2014, αμέσως μετά το πραξικόπημα, συγκάλεσαν κοινοβουλευτική σύνοδο και ψήφισαν την απομάκρυνση του προέδρου Γιανουκόβιτς, ο οποίος εκείνη την εποχή βρισκόταν στη Μόσχα. Διεξήγαγαν και χρησιμοποίησαν αυτήν την ψηφοφορία κατά παράβαση του Ουκρανικού Νόμου και του Συντάγματος. Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Ποροσένκο αντιλήφθηκε την ανεξαρτησία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, με όρους Κανονικούς. Η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία πρακτικεύει και ασκεί την ίδια θρησκεία με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία – η αυτοκεφαλία γι᾽ αυτήν την Εκκλησία χορηγήθηκε κατά τον 15^ο-16^ο αιώνα (1448-1593).

Αλλά πρέπει να εμβαθύνουμε σε αυτό. Με την Ένωση της Φεράρας–Φλωρεντίας, οι Καθολικοί άρχισαν να πρακτικεύουν το θρησκευτικό τους τελετουργικό μέσα σε Ορθόδοξες εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό οδήγησε, πιστεύω, στην απομάκρυνση της ιερής προστασίας της Παναγίας από την Κωνσταντινούπολη. Έτσι, η Άλωση της Κωνσταντινούπολης δεν οφειλόταν μόνο στη στρατιωτική ισχύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και επειδή εκείνη την εποχή οι Ορθόδοξοι είχαν αρχίσει να επιτρέπουν στους Καθολικούς να ασκούν το θρησκευτικό τους έργο μέσα σε Ορθόδοξες εκκλησίες, στην Κωνσταντινούπολη.

ΠΑΥΛΟΣ: Λέτε, δηλαδή, ότι είχε ήδη συντελεστεί Ένωση στην Κωνσταντινούπολη.

LOPATONOK: Σωστά. Αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά, εν προκειμένω, μεταξύ της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Εκκλησίας του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει τουλάχιστον 200 εκατομμύρια ιεροκήρυκες, ενώ ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει ένα εκατομμύριο. Έτσι, όταν ο πρόεδρος Ποροσένκο θέλησε να έχει τη δική του Εκκλησία στην Ουκρανία και να την ονομάσει «Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία», απευθύνθηκαν στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Αλλά έχουν άδειες εκκλησίες. Προσπαθούν να κατασχέσουν τις εκκλησίες από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, επειδή οι άνθρωποι εκεί συνεχίζουν να εκκλησιάζονται καθ᾽ όλη τη ζωή τους.

Αυτό είναι ζήτημα επιχειρηματικό, δεν είναι θέμα θρησκείας ούτε πίστης. Η ψεύτικη εκκλησία που ίδρυσε ο Ποροσένκο στην Ουκρανία ήταν μόνο για να εξυπηρετήσει τον πολιτικό στόχο του, να επιφέρει διχασμό μεταξύ του ρωσικού και του ουκρανικού λαού και να επιτεθεί σε μία από τις τρεις αρχές ενότητος που προαναφέραμε: κοινή γλώσσα (ρωσική), κοινός πολιτισμός, και κοινή πίστη (Ορθοδοξία).

Ξεκίνησαν με τη γλώσσα. Άρχισαν να απαγορεύουν τη Ρωσική στην Ουκρανία και να μειώνουν τη μελέτη της. Δεύτερον, προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια ανταγωνιστική Εκκλησία. Αλλά αυτό δεν λειτουργεί, επειδή οι άνθρωποι εξακολουθούν να πηγαίνουν στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία και να πιστεύουν με τον δικό τους τρόπο όλα όσα πιστεύουν. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος παίζει αυτό το παιχνίδι επειδή βλέπει κάποια περιουσιακά στοιχεία στην Ουκρανία. Ήταν μια επιχείρηση γι᾽ αυτόν, όπως ήταν και για τον Ποροσένκο.

Κατόπιν τούτου, άρχισαν να ενεργούν πιο επιθετικά, διώκοντας ιερείς της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με το ψευδές πρόσχημα ότι υποστήριζαν την επιθετικότητα της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Αυτό είναι εντελώς ανόητο. Αλλά ενδιαφέρονται για τις εκκλησίες ως επιχείρηση επειδή η Εκκλησία είναι πηγή μεγάλου πλούτου. Οι άνθρωποι κάνουν δωρεές στην Εκκλησία. Η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία και ο αριθμός των εκκλησιών και των επισκοπών είναι ακόμη μεγαλύτερος απ᾽ αυτόν που τελεί υπό την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία στη Ρωσία.

Ο φίλος μου ο Τάκερ Κάρλσον είναι καλός υποστηρικτής των καταπιεσμένων χριστιανών στην Ουκρανία. Μην ξεχνάτε επίσης ότι ο Ζελένσκι δεν είναι καν Χριστιανός. Είναι Εβραίος και όλοι οι φίλοι του είναι ραβίνοι. Δεν έχει καμία σχέση με την πίστη μας. Είναι με το μέρος ανθρώπων που σταύρωσαν τον Ιησού Χριστό και κατηγόρησαν τους Ρωμαίους γι᾽ αυτό.

ΠΑΥΛΟΣ: Πιστεύετε ότι το εκκλησιαστικό ζήτημα θα συμπεριληφθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων; Πώς θα φανταζόταν κανείς ένα εβραίο ηγέτη να λαμβάνει αποφάσεις για ζητήματα που αφορούν τη Χριστιανική Εκκλησία;

LOPATONOK: Πολύ καλή ερώτηση. Πιστεύω ότι η Ρωσία θα φέρει ελευθερία θρησκείας και πίστης και ότι η ειρηνευτική συμφωνία θα περιλαμβάνει τη ρωσική γλώσσα, καθώς και τη μη δίωξη της αντιπολίτευσης συνάμα με την ελεύθερη πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης στην Ουκρανία. Η ειρηνευτική συμφωνία θα είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τις ΗΠΑ, όχι με την Ουκρανία.

Θα ήθελα να σημειώσω και κάτι άλλο. Μετά την απόπειρα δολοφονίας του Ντόναλντ Τραμπ στο Μπάτλερ της Πενσυλβάνια, ο Τραμπ έχει γίνει πολύ πιο θρησκευόμενος και πιο πιστός, απ᾽ ό,τι ήταν πριν. Πιστεύω ότι «είδε» τη μαρτυρία του Αγίου Πνεύματος στο κεφάλι του, όταν το έστρεψε και η σφαίρα πέρασε ξυστά χιλιοστά μακριά από τον εγκέφαλό του. Γι’ αυτό και έχει συστήσει ειδικό όργανο στον Λευκό Οίκο, ένα «Υπουργείο Πίστης» του Λευκού Οίκου. Δεν είναι εκτελεστικό κυβερνητικό όργανο, αλλά όργανο που εκπροσωπεί τις σχέσεις με τις διαφορετικές θρησκευτικές κοινότητες. Επομένως, είναι εξαιρετικά σημαντικό να συμπεριληφθεί και η Ορθοδοξία σε αυτό. Ως εκ τούτου οι Ουκρανοί προσπαθούν να συμπεριλάβουν τον δικό τους εκπρόσωπο εκεί.

Ευτυχώς, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Γνωρίζουμε πόσο επιδέξια είναι η ουκρανική διασπορά στις ΗΠΑ, αλλά έχουν πολύ μικρή σχέση με την Ορθοδοξία στην Ουκρανία. Εκεί υπάρχει μια Κανονική Ορθοδοξία που βρίσκεται υπό την «Κανονική κεφαλή» του Πατριαρχείου Μόσχας, αλλά είναι εντελώς ανεξάρτητη από άποψη διοίκησης. Δεν αναφέρονται στη Μόσχα, αλλά ασκούν τα καθήκοντά τους και πρακτικεύουν την πίστη με τον Κανονικό τρόπο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γι᾽ αυτόν το λόγο η Εκκλησία αυτή βρίσκεται στο στόχαστρο στην Ουκρανία.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι αυτό δεν ήταν κάτι που εφηύρε ο κύριος Ποροσένκο ή ο κύριος Ζελένσκι. Αυτό εφευρέθηκε εδώ, στον ποταμό Ποτόμακ (Washington DC), όταν άνθρωποι που πολέμησαν τη Σοβιετική Ένωση κι εν συνεχεία τη Ρωσία, επεσήμαναν ότι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ένας δεύτερος παράγοντας ενοποίησης, μετά τη γλώσσα. Έτσι, έπρεπε να πολεμήσουν εναντίον αυτής της Εκκλησίας. Έπρεπε να φέρουν διχασμό εκεί.

Ο τρίτος στόχος είναι η κοινή νίκη στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον των Ναζί. Επέκριναν τον ρόλο της Ρωσίας, τον υποβάθμισαν και διαστρέβλωσαν τα γεγονότα με τρόπο τέτοιο ώστε να φανεί πως η Ρωσία δεν ήταν το νικηφόρο μέρος αυτού του πολέμου αλλά μάλλον σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας. Πρόκειται για ανοησία. Όλα αυτά έχουν ένα και μόνο στόχο: να προκαλέσουν μεγαλύτερη διχόνοια μεταξύ του ουκρανικού και του ρωσικού λαού.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ Όλιβερ Στόουν, το κατηγορητήριο εναντίον Τραμπ, τα ντοκιμαντέρ

ΠΑΥΛΟΣ: Δεν μπορώ να ολοκληρώσω αυτή τη συζήτηση χωρίς να σας ρωτήσω για την ταινία σας ‘Ukraine on Fire’ («H Ουκρανία στις Φλόγες»). Συνεργαστήκατε με τον Όλιβερ Στόουν για την παραγωγή της. Και φυσικά, υπάρχει και η πρόσφατη κυκλοφορία της σειράς επεισοδίων ‘All the President’s Men’ («Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου»), στην οποία συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο George Papadopoulos, ο Rudolph Giuliani, αλλά και ο Roger Stone, καθώς και ο νέος Διευθυντής του FBI Kash Patel.

LOPATONOK: Ξεκίνησα την καριέρα μου στον κινηματογράφο το 2005, όταν είχα βαρεθεί να κάνω άλλες δουλειές και αποφάσισα να βρω μια δουλειά που θα είναι ταυτόχρονα και διασκεδαστική και ενδιαφέρουσα. Το να απευθύνομαι σε εκατομμύρια ανθρώπους μέσω της γλώσσας των κινούμενων εικόνων είναι κάτι που με ενθουσιάζει πολύ. Μετακόμισα στο Λος Άντζελες το 2013 λόγω των ταινιών μου. Γνώρισα τον Oliver Stone όταν έψαχνα για ένα καλό παραγωγό, ένα μεγάλο όνομα που θα μπορούσε να δώσει προβολή στο έργο μου, το οποίο τότε ήταν το Ukraine on Fire.

Ήμουν μόνον παραγωγός αυτής της ταινίας. Όταν εξασφαλίσαμε τη συμμετοχή του Όλιβερ Στόουν ως εκτελεστικού παραγωγού αρχικά και στη συνέχεια ως λήπτη των συνεντεύξεων, ο ίδιος με ανάγκασε να αναλάβω και τη σκηνοθεσία της ταινίας λέγοντάς μου: «Ίγκορ, μπορείς να το κάνεις μόνος σου!». Του απήντησα: «Όλιβερ, είμαι παραγωγός. Δεν σκηνοθετώ ταινίες». Μου είπε: «Φίλε λυπάμαι, αλλά εσύ ξέρεις για την Ουκρανία πολύ περισσότερα από εμένα. Και έχεις και το πάθος να το κάνεις αυτό. Οπότε προχώρα, θα σε βοηθήσω»!

Με βοήθησε πολύ. Έξι μήνες αφότου ήταν έτοιμη η πρώτη έκδοση, την πέταξε στον κάδο απορριμμάτων, μεταφορικά το εννοώ φυσικά, συμβολικά, και μου είπε: «Όχι! Αυτό δεν μπορεί να το δει κανείς! Ας το ξανακάνουμε!». Και κάθισε μαζί μας για μερικές ώρες και ολοκληρώσαμε τα πρώτα 30 λεπτά του «Η Ουκρανία στις Φλόγες», στη μορφή που το βλέπει σήμερα ο κόσμος.

Αυτό ήταν το σκηνοθετικό μου ντεμπούτο και η πρώτη μου ταινία για την ουκρανική κρίση. Πριν απ᾽ αυτό, κάναμε ένα μικρό prequel που ονομάζεται «Maidan Massacre», με τον σπουδαίο Αμερικανό σκηνοθέτη John Beck Hofmann, του οποίου ήμουν παραγωγός. Το 2019 κάναμε τη συνέχεια (sequel) της ταινίας «Η Ουκρανία στις Φλόγες», όπου μελετήσαμε τι συνέβη στην Ουκρανία από το 2016 και ένθεν. Ονομάζεται Revealing Ukraine («Αποκαλύπτοντας την Ουκρανία»). Γι᾽ αυτήν την ταινία πήραμε συνέντευξη από τον πρόεδρο Πούτιν, καθώς και από τον επικεφαλής του κόμματος της αντιπολίτευσης στην Ουκρανία, Βίκτορ Μέντβεντσουκ.

Το 2021 κυκλοφορήσαμε το τέταρτο μέρος αυτής της ταινίας, με τίτλο Ukraine, 30 Years of Independence: The Everlasting Present («Ουκρανία, 30 Χρόνια Ανεξαρτησίας: Το Αιώνιο Παρόν»), όταν και εργαστήκαμε για πρώτη φορά σε συνεντεύξεις με πολλούς Ουκρανούς πολιτικούς. Είχα την ευχαρίστηση να προσλάβω τη Simona Mangiante, Ιταλίδα δημοσιογράφο και σύζυγο του George Papadopoulos. Έκανε 11 συνεντεύξεις σε 7 ημέρες. Η μεγαλύτερη ήταν με τον πρώην πρόεδρο της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιούστσενκο, στο Κίεβο, και μερικούς πρωθυπουργούς και Ουκρανούς πολιτικούς.

Κατόπιν τούτου γυρίσαμε ντοκιμαντέρ σε όλο τον κόσμο. Έφτιαξα ένα ντοκιμαντέρ στο Καζακστάν, μελετώντας την ιστορία αυτού του μεγάλου έθνους. Το ονομάζουμε Qazaq: history of the Golden man («Qazaq: ιστορία του Χρυσού Άνδρα») και αναφέρεται στον αρχαίο Σκύθη πρίγκιπα που βρίσκουμε στην περιοχή του Αλμάτι, ο οποίος έζησε τον 4^ο αιώνα π.Χ. Πρόκειται για 8 επεισόδια σειράς ντοκιμαντέρ που διατίθενται αποκλειστικά στην διαδικτυακή πλατφόρμα Salem Now, και η ταινία μεγάλου μήκους Qazaq είναι διαθέσιμη στο Amazon.

Επιπλέον, γυρίσαμε μια μικρή ταινία, πολύ αστεία μεν αλλά με αρκετά έντονο πολιτικό αποτύπωμα, με τίτλο The Hunter’s Laptop: Requiem for Ukraine («Το λάπτοπ του Hunter: Μνημόσυνο για την Ουκρανία»). Εδώ μελετάμε τις υποθέσεις της οικογένειας Μπάιντεν στην Ουκρανία, τη διαφθορά, όχι μόνο την οικονομική αλλά και την ηθική, και τη μεγάλη ισχύ στον κόσμο.

Μετά απ᾽ αυτό φτιάξαμε την πιο πρόσφατη ταινία μου, έξι επεισόδια μιας σειράς ντοκιμαντέρ με τίτλο All the President’s Men: Conspiracy Against Trump («Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου: Συνωμοσία κατά του Τραμπ»). Ο Sean Stone σκηνοθέτησε αυτή τη σειρά ντοκιμαντέρ και εγώ ήμουν παραγωγός. Γι᾽ αυτήν την ταινία έγραψα το σενάριο μαζί με τη σύζυγό μου Vera Tomilova, και τον Αμερικανό δημοσιογράφο George Eliason. Κυκλοφόρησε από το Tucker Carlson Network στις 8 Νοεμβρίου 2024 και ομιλητές-παρουσιαστές μας ήταν: οι George Papadopoulos και Rudy Giuliani, ο Roger Stone, ο στρατηγός Michael Flynn, ο Kash Patel, νυν διευθυντής του FBI όπως είπατε, και ο Tucker Carlson.

Ο Tucker το κυκλοφόρησε στην πλατφόρμα του. Του αρέσει πάρα πολύ. Είναι μια αρκετά δημοφιλής σειρά ντοκιμαντέρ για τις ρίζες της Ρωσίας, την ίδια τη Ρωσία, την απάτη με τη Ρωσία, καθώς και το τί έχει συμβεί στους ανθρώπους που υποστηρίζουν τον Donald Trump από το 2016 μέχρι τώρα.

Έχω μερικά έργα υπό παραγωγή που θα κυκλοφορήσουν σύντομα, νομίζω αυτό το καλοκαίρι. Θα το κρατήσω όμως μυστικό μέχρι να ξεκινήσουμε την εκστρατεία προώθησής τους. Αλλά πρέπει να σας πω ότι δεν παράγω μόνο ντοκιμαντέρ. Συμμετείχα σε διάφορα έργα ως παραγωγός, συμπεριλαμβανομένου ενός project για την ταινία Snowden, μια ταινία μεγάλου μήκους του Oliver Stone που σκηνοθετήθηκε το 2016 για τον Edward Snowden, τον σπουδαίο πολίτη των ΗΠΑ που ήταν πληροφοριοδότης εργαζόμενος για την NSA (Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας) και αποκάλυψε ότι η αμερικανική κυβέρνηση κατασκόπευε Αμερικανούς πολίτες δίχως εντάλματα.

Η δημιουργία ταινιών είναι το πάθος μου και έχω μια δεξιοτεχνία στην παραγωγή ντοκιμαντέρ, να παράγω δηλαδή ένα πραγματικό δράμα από κάθε ιστορία που καλύπτω στις ταινίες μου. Προσπαθώ να είμαι ειλικρινής και αυτός είναι πιθανώς ο λόγος που οι ταινίες μου έχουν τόσο μεγάλο κύκλο ζωής. Το «Ukraine on Fire» είναι ακόμα φρέσκο. Ξεκινήσαμε να γυρίζουμε το ντοκιμαντέρ το 2013, τώρα είμαστε στο 2025 και ο κόσμος εξακολουθεί να λατρεύει να το βλέπει.

Ο Πούτιν και οι Νεοσυντηρητικοί

ΠΑΥΛΟΣ: «Η Ουκρανία στις Φλόγες» είναι ένα καταπληκτικό, ευρηματικό έργο. Αφυπνίζει τους ανθρώπους στο ουκρανικό ζήτημα.

LOPATONOK: Πιθανώς επειδή το ετοιμάσαμε με πάθος και το δουλέψαμε επί δυόμισι χρόνια. Υπήρχε η πρόκληση να τερματίσουμε τη δημιουργία αυτής της ταινίας και να την κυκλοφορήσουμε, διότι η κατάσταση εξελισσόταν διαρκώς και δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να την καλύπτουμε.

Η βασική αρχή ήταν το Μαϊντάν. Ακολούθησε κατόπιν το ζήτημα της Κριμαίας, εν συνεχεία καταρρίφθηκε ένα αεροπλάνο στο Ντονμπάς, και η Ουκρανία ξεκίνησε πόλεμο εναντίον του ίδιου του λαού της στο Ντονμπάς αποκαλώντας τον «αντιτρομοκρατική επιχείρηση», η οποία είναι ακριβώς ο λόγος που ο πρόεδρος Πούτιν ήρθε να τελειώσει αυτόν τον πόλεμο.

Όπως ήδη είπαμε, ο πόλεμος δεν ξεκίνησε το 2022, αλλά το 2014 με ένα αιματηρό πραξικόπημα. Εν συνεχεία, ο κύριος Τουρτσίνοφ, ο οποίος ήταν προσωρινός πρόεδρος της Ουκρανίας εκείνη την εποχή, ξεκίνησε πόλεμο εναντίον του ίδιου του λαού του στο Ντονμπάς, χρησιμοποιώντας πυροβολικό και αεροπορία κατά αμάχων που ζούσαν σε πόλεις όπως το Ντόνετσκ και το Λουγκάνσκ με εκατομμύρια κατοίκους.

Μιλάμε για φρικαλεότητες, εγκλήματα πολέμου. Νομίζω επίσης ότι πρόσφατα ο πρόεδρος Πούτιν είπε ότι υπάρχει μόνο ένα πράγμα για το οποίο μετανιώνει: το ότι δεν ξεκίνησε την επιχείρηση νωρίτερα. Πιστεύω ότι αυτό είναι μια μεγάλη αποκάλυψη: αν άρχιζαν να προστατεύουν το Ντονμπάς νωρίτερα, πιθανότατα δεν θα είχαν φθάσει σε μια τόσο ευρείας κλίμακας σύγκρουση.

ΠΑΥΛΟΣ: Θα μπορούσε αυτό που λέτε να θεωρηθεί ως απόδειξη ότι ο ίδιος ενήργησε με καλή θέληση ελπίζοντας μέχρι τέλους ότι δεν θα χρειαζόταν να το πράξει; Μοιάζει τουλάχιστον με επιχείρημα εναντίον εκείνων που τον θεωρούν ως «θεοπάλαβο» που επιθυμεί να κατακτήσει ολόκληρη την Ουκρανία.

LOPATONOK: Ακούστε. Έχω την ευχαρίστηση να έχω συναντήσει τον πρόεδρο Πούτιν μερικές φορές για τις συνεντεύξεις μου. Η πρώτη ήταν το 2015, όταν τελειώσαμε το «Σνόουντεν» και ο Όλιβερ άρχισε να εργάζεται, και τον βοήθησα, με μια ταινία που ονομαζόταν The Putin Interviews («Οι Συνεντεύξεις του Πούτιν»). Πρόκειται για μια καταπληκτική σειρά ντοκιμαντέρ τεσσάρων μερών που κυκλοφόρησε στο Showtime. Ο Όλιβερ πήρε συνέντευξη από τον Πούτιν για την ταινία του και ηχογράφησε επίσης μια συνέντευξη άνω της μίας ώρας για την Ουκρανία. Αυτή ήταν η βάση για τη συνέντευξη με τον πρόεδρο Πούτιν για την ταινία «Η Ουκρανία στις Φλόγες», η οποία έλαβε χώρα στην κατοικία του, στο προάστιο της Μόσχας Νόβο-Ογκαριόβο.

Αυτό που έκανε ο Πούτιν εκεί – πήραμε επίσης συνέντευξη από τον πρόεδρο Γιανουκόβιτς, με τον Όλιβερ και τον σπουδαίο Αμερικανό δημοσιογράφο Robert Perry, ο οποίος ήταν διάσημος για την αποκάλυψη της Υπόθεσης Ιράν-Κόντρα (Iran-Contra Affair), και που μαζί με τον Όλιβερ Στόουν, ήταν πολύ καλός φίλος του, με δίδαξε πώς να κάνω ερευνητικά ντοκιμαντέρ – ήταν να σκιαγραφήσει τα πάντα και όλους τους στόχους των Νεοσυντηρητικών Αμερικανών, όπως η Βικτόρια Νούλαντ και ο γερουσιαστής Μακέιν, καθώς και το τί έπραξαν στην Ουκρανία.

Αυτό που έκαναν είναι ασυγχώρητο αμάρτημα. Πρόκειται για πρόκληση πολέμου σε έθνος ειρηνικό, για οργάνωση φίλιων αδελφών εθνών να πολεμήσουν τους Ρώσους αδελφούς, να χρησιμοποιηθούν ως πιόνια. Οι Ουκρανοί ήταν αρκετά ανόητοι και αποδέχθηκαν αυτόν τον ρόλο πιστεύοντας ότι οι Νεοσυντηρητικοί στις ΗΠΑ έχουν αρχές. Όχι, δεν έχουν αρχές. Έχουν μόνο συμφέροντα.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για το ουκρανικό έθνος, το ότι σύρθηκε από τους ηγέτες του, υπέστη πλύση εγκεφάλου και πίστεψε ότι θα ζήσει μια καλύτερη ζωή αν αλλάξει πλευρά, αν περάσει από τα χέρια της ρωσικής επιρροής στα χέρια της επιρροής της Ουάσιγκτον. Κανείς στην Ουάσινγκτον δεν νοιαζόταν για τους Ουκρανούς. Ακόμα και ο πρόεδρος Μπάιντεν, ο οποίος υποσχόταν στην Ουκρανία να σταθεί μαζί τους μέχρι το τέλος, στάθηκε μόνο μέχρι το δικό του τέλος.

Αυτό είναι ένα πολύ ατυχές τέλος για την Ουκρανία και θα ήθελα να στείλω ένα μήνυμα στους συμπατριώτες μου Ουκρανούς:

«Ξέρω ότι φοβάστε. Φοβάστε επειδή ζείτε σε μια πρακτικά ναζιστική Γερμανία του 1944-1945. Αλλά η ισχυρή αντίσταση στο κακό είναι αυτό που πρέπει να συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Οι δυνάμεις του κακού δεν θα εξαφανιστούν δίχως αντίσταση. Πρέπει να πολεμήσετε ενάντια στο κακό. Πολεμώντας ενάντια στο κακό, έστω και μία φωνή μπορεί να ακουστεί.

Γνωρίζω ανθρώπους που φυλακίστηκαν από το ουκρανικό καθεστώς μόνο και μόνο λόγω της πολιτικής τους στάσης. Αυτό είναι μια πραγματικότητα. Αν βρίσκεστε στην Ουκρανία καταλαβαίνω γιατί παραμένετε ήρεμοι και σιωπηλοί. Αργά ή γρήγορα όμως, η ελπίδα των δικών σας παιδιών και της δικής σας πατρίδας θα βασίζεται μόνο στη φωνή σας. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να σηκωθείτε και να πείτε «Αρκετά»!

Αν διεξαχθούν εκλογές υπό διεθνή εποπτεία στην Ουκρανία, θα δείξουν ότι η πραγματική δημοτικότητα του Ζελένσκι είναι κοντά στο μηδέν. Επιλέχθηκε για πρόεδρος της Ουκρανίας μόνο με βάση τις υποσχέσεις του να σταματήσει τον πόλεμο. Όμως όχι μόνο δεν τον σταμάτησε στην αρχική του μορφή, αλλά προχώρησε σε πόλεμο πλήρους κλίμακας με τη Ρωσία. Αυτό είναι ό,τι πιο ανόητο κι ανεύθυνο θα μπορούσε να πράξει ο οιοσδήποτε ηγέτης της Ουκρανίας, να ξεκινήσει ένα πόλεμο θυσιάζοντας τις ζωές του ίδιου του λαού του, για τις οποίες υποτίθεται ότι έπρεπε να φροντίσει».

Ο μέτριος κωμικός

Το πρόβλημα με τον Ζελένσκι είναι ότι δεν είναι θρησκευόμενος ούτε καν στις εβραϊκές του πεποιθήσεις. Αν πίστευε αληθινά στον Ιουδαϊσμό, δεν θα ξεκινούσε ποτέ αυτόν τον πόλεμο. Εκτός αυτού, ο μεγαλύτερος στόχος για τους εβραίους θρησκευτικούς ηγέτες ήταν να διατηρήσουν τη φυλή ασφαλή και να τους βγάλουν από την Αίγυπτο, κι επειδή ήθελαν ο λαός να είναι ελεύθερος και ασφαλής, έφυγαν. Μελετώ λίγο την Καμπάλα και τον Ιουδαϊσμό. Είναι σπουδαία θρησκεία.

Δυστυχώς, ο Ζελένσκι δεν πιστεύει σε αυτά. Δεν είναι θρησκευόμενος. Δεν πιστεύει σε κανέναν Θεό. Πιστεύει στην εξουσία. Είναι ηθοποιός. Οι άνθρωποι τον αναφέρουν ως σπουδαίο ηθοποιό. Αλλά δεν ήταν ποτέ σπουδαίος ηθοποιός. Ήταν ένας αρκετά μέτριος κωμικός. Γνωρίζω τον άνθρωπο που τον έκανε διάσημο, ένας Ρώσος σκηνοθέτης που ζει εδώ στο Λος Άντζελες. Μετέτρεψε τον Ζελένσκι σε μεγάλη προσωπικότητα στον χώρο της ψυχαγωγίας. Η ουκρανική τηλεοπτική σειρά “Υπηρέτης του Έθνους” (Servant of Nation) στην πραγματικότητα ήταν απλώς μια επιχείρηση πληροφοριών με σκοπό να τον φέρει επικεφαλής του προεδρικού αξιώματος. Αυτό κατέληξε πολύ άσχημα για τους Ουκρανούς. Διότι πληρώνουν τίμημα σε ανθρώπινες ζωές. Το να σκοτώνεις ανθρώπους κατά τη διάρκεια πολεμικών ενεργειών είναι ατυχές και μη αναστρέψιμο. Δεν μπορείς να αναστήσεις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και να ᾽γειάνεις εκατομμύρια τραυματίες. Όλα αυτά βαραίνουν τη συνείδηση του Ζελένσκι, που δεν πιστεύω ότι έχει. Δεν είναι πολιτικός, διότι δεν σκέφτεται ως πολιτικός.

Κάθε πολιτικός στην Ουκρανία πρέπει να κατανοήσει ότι η Ρωσία θα εξακολουθεί να υπάρχει στα βόρεια σύνορα. Αυτό δεν είναι πρόβλημα. Είναι μια ευκαιρία επειδή μοιράζονται κοινή γλώσσα. Είναι ενδιαφέρον ότι ο πρόεδρος Πούτιν το έχει υπολογίσει ακόμη και σε ποσοστό οικονομικού οφέλους κι ανταγωνισμού, αφού η κοινή γλώσσα, ο πολιτισμός και η πίστη παρέχουν αυτή την ευκαιρία.

Η Ουκρανία μπορεί να είναι καταπληκτικός τόπος για εμπόριο, για νέα προγράμματα του Δρόμου του Μεταξιού και για την Πρωτοβουλία “Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος”, ως γέφυρα από την Ασία στην Ευρώπη μαζί με τη Ρωσία, αντλώντας ρωσικούς ενεργειακούς πόρους στην Ευρώπη και επωφελούμενη απ᾽ αυτό. Ένας τόπος όπου υπάρχει γέφυρα για τα ευρωπαϊκά έθνη εντός της Ρωσίας. Αλλά δυστυχώς, επέλεξε πολύ λάθος δρόμο. Λυπάμαι γι᾽ αυτό.

Πιστεύω ότι η Ουκρανία θα είναι καλά μετά απ᾽ όλα αυτά και η αδελφοσύνη Ρωσίας και Ουκρανίας θα αποκατασταθεί. Ως θρησκευόμενο άτομο, ως πιστός, διάβασα πολλές προφητείες σχετικά με αυτό. Υπήρχε μια προφητεία για την Ουκρανία, ότι στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο θα πολεμούσε εναντίον της Ρωσίας στο πλευρό της Δύσης και θα έχανε. Τώρα βλέπουμε την εκπλήρωση αυτής της προφητείας και τίποτε δεν μπορεί να τη σταματήσει. Ούτε καν ο Ζελένσκι, ειδικά ο Ζελένσκι.

Τραμπ ο ειρηνοποιός και η νέα Γιάλτα

ΠΑΥΛΟΣ: Θεωρείτε δηλαδή ότι στην Ουκρανία έχουμε ένα είδος Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, δεδομένης της εμπλοκής πολλών χωρών;

LOPATONOK: Ναι, πιστεύω ότι εισήλθαμε στον ΓΠΠ. Αν μετρήσετε πόσες χώρες στον κόσμο είναι στο πλευρό της Ουκρανίας, είναι περισσότερες από πενήντα. Είναι σίγουρα ένας παγκόσμιος πόλεμος.

ΠΑΥΛΟΣ: Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Σκεφτόμουν μάλλον ότι ο πρόεδρος Τραμπ αποφεύγει τον ΓΠΠ.

LOPATONOK: Ακούστε. Ο ΓΠΠ είναι απλώς ένας πόλεμος. Κάθε πόλεμος καταλήγει σε ειρήνη αν δεν εξοντώσει ολόκληρο τον πολιτισμό. Αυτό νιώθει ο πρόεδρος Τραμπ. Είναι άνθρωπος θρησκευόμενος που δίνει προτεραιότητα στις οικογενειακές αξίες αντί για τις αξίες της εξουσίας και του εγώ του. Έτσι, εκτιμά τη ζωή περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Αργά ή γρήγορα, φέρει την ιδέα ότι πρέπει να διαπραγματευθείς την ειρήνη, πρέπει να καταβάλεις προσπάθεια.

Ο Τραμπ καταλαβαίνει ότι αν καταβάλει προσπάθεια, θα σταθεί στη σωστή πλευρά της ιστορίας τερματίζοντας τον πόλεμο δι᾽ αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας, καθώς είναι αδύνατο να κερδηθεί, συνάπτοντας ειρήνη με τη Ρωσία και αποκαθιστώντας, για χάρη και των δύο εθνών, Ρώσων και Αμερικανών, την καλή σχέση με τη Ρωσία.

Έχουμε τόσα πολλά πράγματα να κάνουμε μαζί. Εξερεύνηση του διαστήματος, πτήσεις στον Άρη, άμυνα κατά αστεροειδών στον πλανήτη. Έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε για την υγεία, τη βελτίωση των υποδομών και της ζωής των ανθρώπων. Ο πόλεμος δεν βελτιώνει τη ζωή των ανθρώπων. Είναι μόνο μια βρώμικη δουλειά με ένα μεγάλο, εκπληκτικό κέρδος. Και είναι βρώμικη επειδή την πληρώνεις με αίμα, με ζωές. Αυτό συνιστά παραβίαση μιας εκ των Δέκα Εντολών, μιας από τις πρώτες: «ου φονεύσεις». Και σε αυτό στέκομαι ως θρησκευόμενο άτομο.

Ξέρετε, το πρώτο μου πτυχίο ήταν στην πυραυλική επιστήμη. Σπούδασα πώς να κατασκευάζω διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους, ειδικά κινητήρες γι᾽ αυτούς, στο Ντνιεπροπετρόφσκ. Έχω μερικά πτυχία, αλλά αυτό ήταν το πρώτο. Γνωρίζω λοιπόν πόσο καταστροφικά είναι αυτά τα όπλα και ξέρω ότι η αποτροπή πτήσης αυτών των θηρίων είναι καίριος στόχος. Στην πραγματικότητα, αυτό το όπλο αναπτύχθηκε για να μας κρατήσει μακριά από αμοιβαία εξόντωση. Διότι αν δεν υπήρχε στρατηγική αμοιβαίας εξασφαλισμένης καταστροφής (Mutual Assured Destruction, MAD), δεν θα υπήρχε ειρήνη στον πλανήτη μας τα τελευταία 70 χρόνια.

Όλοι πρέπει να προσευχηθούμε για μια νέα Γιάλτα, μια νέα ειρηνευτική διάσκεψη που όχι μόνο θα τερματίσει τον πόλεμο, αλλά θα σκιαγραφήσει και τις αρχές, τους στόχους, τις κόκκινες γραμμές του Νέου Κόσμου ως πολυπολικού. Ενός κόσμου στον οποίο οι ΗΠΑ για δικούς τους λόγους θα εγκαταλείψουν την αρχή της κυριαρχίας και θα επιτρέψουν την ανάδυση της πολυπολικότητας. Όχι διότι η Ουκρανία θα έχει κερδίσει αυτόν τον πόλεμο αλλά επειδή τον έχει χάσει. Αυτός ο νέος πολυπολικός κόσμος θα είναι πολύ καλύτερο μέρος να ζει κανείς. Ωστόσο, όπως συμβαίνει με κάθε τι νέο, η γέννηση σχετίζεται με αίμα. Και υπάρχει αίμα σε αυτήν την περίοδο γέννησης ενός πολυπολικού κόσμου.

ΠΑΥΛΟΣ: Αυτή είναι εντυπωσιακή εικόνα. Ποιός, πιστεύετε, θα είναι το τρίτο συστατικό αυτής της νέας Γιάλτας;

LOPATONOK: O Σι Τζινπίνγκ φυσικά, σίγουρα η Κίνα. Η Κίνα δεν είναι εχθρός των ΗΠΑ. Η Κίνα δεν εφάρμοσε ποτέ επεκτατισμό και αποικιοκρατία ως πολιτική. Προτιμά να εργάζεται μέσω του χρήματος και της οικονομίας, βελτιώνοντας τη ζωή των ανθρώπων.

Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου

ΠΑΥΛΟΣ: Θα ήθελα να σας θέσω μια τελευταία ερώτηση αναφορικά με τις ΗΠΑ και τη νέα κατάσταση πραγμάτων της κυβέρνησης Τραμπ. Πολλοί άνθρωποι έχουν εκφράσει ανησυχίες γι᾽ αυτή τη ριζική αλλαγή. Το παλιό καθεστώς, το κατεστημένο, πλέον καταστέλλεται. Τα δωμάτια της Ουάσινγκτον έχουν αντικατασταθεί από τους λεγόμενους τραμπιστές, αν και δεν συμφωνώ με την αρνητική χροιά που αποδίδεται στον όρο. Έχετε ήδη αναφέρει άτομα όπως ο διευθυντής του FBI, Κας Πατέλ, ο στρατηγός Μάικλ Φλιν, ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ρούντολφ Τζουλιάνι, και ο Τάκερ Κάρλσον. Τους γνωρίζετε όλους καλά. Ποιά είναι η εντύπωσή σας για τους ανθρώπους που περιβάλλουν τον πρόεδρο Τραμπ κι έχουν κληθεί να υλοποιήσουν την ατζέντα και τους στόχους του;

LOPATONOK: Η μεγαλύτερη διαφορά από το 2016 είναι ότι τώρα ο Τραμπ είναι καλά προετοιμασμένος για να υπηρετήσει ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Η ομάδα του είναι αφοσιωμένη και ενισχυμένη από τεράστια πίεση και αθέμιτες πρακτικές που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον τους από το 2016 έως το 2024. Τους έκλεψαν τις εκλογές το 2020. Προσπάθησαν δύο φορές να παραπέμψουν τον Ντόναλντ Τραμπ. Του έδεσαν τα χέρια όταν προσπάθησε να κάνει ειρήνη με τη Ρωσία.

Τώρα ο πρόεδρος Τραμπ έχει μια αφοσιωμένη ομάδα που υλοποιεί το όραμά του. Αλλά αυτό δεν είναι μόνο όραμα του Τραμπ. Και δεν καταλαβαίνω πώς είναι κακή λέξη να το αποκαλώ «τραμπικό». Μπορώ να αποκαλέσω και τον εαυτό μου «τραμπιστή» διότι είναι ένα κίνημα: «Κάντε την Αμερική Μεγάλη Ξανά» (Make America Great Again, MAGA). Είναι ένα δυνατό σύνθημα και motto. Αυτό όμως υπήρχε μέσα στην αμερικανική κοινωνία. Οι άνθρωποι είχαν βαρεθεί την τρέλα της εποχής Μπάιντεν, και είπαν «αρκετά πια» με αυτή τη γραμμή που προσπαθούσε να παρουσιάσει το λάθος ως σωστό, και το σωστό ως μαύρο. Για παράδειγμα, ο Τραμπ κέρδισε τις εκλογές του 2020, αυτοί έκλεψαν τις εκλογές και είπαν ότι ο Μπάιντεν εξελέγη σωστά, δίχως παραβίαση. Όλα αυτά είναι ανοησίες. Οι άνθρωποι έχουν βαρεθεί αυτές τις ανοησίες.

Ο αμερικανικός λαός ασκεί την ανώτερη εξουσία. Η εξουσία ανήκει στον λαό. Οι πολίτες επιλέγουν τους ηγέτες τους και υποστηρίζουν αυτόν που είναι ευθυγραμμισμένος με τη θέλησή τους. Δεν ήταν λοιπόν απλώς μια βούληση του Ντόναλντ Τραμπ να καταστρέψει την USAID ως οργανισμό που υλοποιούσε επιχειρήσεις επιρροής και έγχρωμες επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο, χρηματοδοτώντας όλες τις πιθανές αντικυβερνητικές εξεγέρσεις στο εξωτερικό εις βάρος του Αμερικανού φορολογούμενου.

Οι ίδιοι οι φορολογούμενοι δεν το θέλουν αυτό. Οι φορολογούμενοι αγαπούν και θέλουν τις πολύτιμες οικογενειακές αξίες, εδώ στην πατρίδα τους. Επιθυμούν να έχουν ευημερία και δεν τους ενδιαφέρει ο παρεμβατισμός ως πολιτική ιδέα ανθρώπων όπως η Βικτόρια Νούλαντ, ή ο Μακέιν, ή άλλοι. Όχι. Οι Αμερικανοί δεν έχουν αυτούς τους στόχους. Κι εν τέλει, απομακρύνουν από τη γραφειοκρατία τους υπευθύνους και καταστρέφουν τις φωλιές των πολεμοχαρών που καταξόδευαν τα χρήματά τους.

Ξέρετε, η επίθεση κατά της USAID δεν οφειλόταν μόνο στην τεράστια σπατάλη χρημάτων. Πολλά από αυτά τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν και εντός των ΗΠΑ για να διασφαλιστεί ότι ο Τραμπ δεν θα εκλεγεί ποτέ ξανά. Γι᾽ αυτό είναι τόσο προσωπικό το ζήτημα. Χρησιμοποίησαν αυτά τα χρήματα για να παρουσιάσουν την Ουκρανία ως θύμα σε αυτόν τον πόλεμο και για να βεβαιωθούν ότι θα κερδίσει. Μα, η Ουκρανία δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσει διότι η αλήθεια δεν είναι με το μέρος τους. Όλα όσα εξ αρχής χτίστηκαν πάνω σε αίμα και βία είναι καταδικασμένα να καταλήξουν με ακόμη περισσότερο αίμα.

Τώρα βλέπουμε τις ισορροπίες να φτάνουν στο τέλος τους. Έχει χυθεί αρκετό αίμα. Ας το σταματήσουμε. Ας κάνουμε ειρήνη. Η Ουκρανία και η Ρωσία αξίζουν ειρήνη. Και τα δύο έθνη πληρώνουν πολύ υψηλό τίμημα γι᾽ αυτό. Δεν έχουν καμία θέληση να πολεμήσουν μεταξύ τους. Αυτό ήταν το συμφέρον ενός τρίτου μέρους που έκανε πλύση εγκεφάλου στο ουκρανικό έθνος και το χρησιμοποίησε, ώστε να αλώσει πλήρως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην Ουκρανία.

Αν κοιτάξετε την ουκρανική ιδιοκτησία των περισσότερων ένθερμων υποστηρικτών του Ζελένσκι και του πολέμου στην Ουκρανία, όλοι είναι άνθρωποι και ειδησεογραφικοί οργανισμοί που χρηματοδοτούνται από τον Σόρος και την USAID. Αυτό είναι γελοίο. Γι᾽ αυτό πέτυχαν στη διαδικασία πλύσης εγκεφάλου, επειδή καταναλώνουν τεράστια ποσά χρημάτων και μόχθου για να το κατορθώσουν.

Ιγκόρ Λοπατόνοκ και Ελλάδα

ΠΑΥΛΟΣ: Έχετε μια θετική σχέση με την Ελλάδα. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι᾽ αυτήν;

LOPATONOK: Κατάγομαι από την περιοχή του Ντνιεπροπετρόφσκ, στο ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας. Όταν γεννήθηκα δεν υπήρχε Ουκρανία, όπως είπαμε στην αρχή, αλλά Σοβιετική Ένωση. Τελείωσα το λύκειο. Η μητέρα μου ήταν δασκάλα. Δίδασκε ιστορία σε λύκειο. Με έμαθε να διαβάζω από πολύ μικρή ηλικία. Ξεκίνησα να διαβάζω όταν ήμουν 3,5 ετών. Διαβάζω ακόμη πολλά βιβλία. Αυτό είναι το πάθος μου, η γνώση και η μελέτη.

Ένα πράγμα που μου συνέβη σχετίζεται με τον Έλληνα Φιλόσοφο. Είναι η θέση του Σωκράτη για το πώς να αναπτύξουμε δεξιότητα κριτικής σκέψης. Πώς να κρίνουμε κάθε τί που μπορούμε να κρίνουμε ως μέσο απόκτησης γνώσης. Μερικές φορές αυτό είναι δύσκολο σε μια συζήτηση ακόμη και με φίλους. Αλλά ως τρόπος ανάπτυξης της κριτικής σκέψης, που είναι πολύ σημαντική στον σύγχρονο κόσμο μας, ο Σωκράτης παίζει κρίσιμο ρόλο στον τρόπο σκέψης μου.

ΠΑΥΛΟΣ: Ξέρετε, ως φιλόσοφος στην ιδιότητά μου οι σπουδές μου είναι στη φιλοσοφία, αρχαία φιλοσοφία και ύστερη αρχαιότητα. Η έρευνά μου αφορά στη σχέση μεταξύ Νεοπλατωνισμού και πρώιμης χριστιανικής σκέψης, καθώς και την κληρονομιά του Πλατωνισμού. Αγαπώ τόσο τον Πλάτωνα όσο και τον Αριστοτέλη και τα επακόλουθα ρεύματά τους. Αλλά νιώθω περισσότερο συνδεδεμένος με τον Πλάτωνα, ίσως λόγω της ποιητικής του φύσης. Παίζω επίσης βιολί και μουσική εδώ και πολλά χρόνια. Είναι λοιπόν πολύ ενδιαφέρον να ακούω για τη συνάντησή σας με τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη.

LOPATONOK: Ω, ναι! Ερευνώ τον Πλάτωνα. Έχω τρεις τόμους με όλα τα έργα του σε μια περίοπτη, πολύ ιδιαίτερη και σημαντική θέση στη βιβλιοθήκη μου. Οι Έλληνες φιλόσοφοι είναι το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα έργα, ο δυτικός πολιτισμός δεν θα υπήρχε όπως τον γνωρίζουμε. Ο Σωκράτης δεν άφησε κανένα γραπτό. Ο Πλάτωνας ήταν σε επικοινωνία μαζί του, κάλυψε πάρα πολύ τις ιδέες του.

Ξέρετε, στις ημέρες μας, ειδικά στον δυτικό πολιτισμό, η εμφάνιση, το περιτύλιγμα, το φαινόμενο (appearance), το θεαθήναι, είναι πιο σημαντικά από τις καλές ή τις κακές σκέψεις. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Αν θυμάστε πώς εξήγησε ο Πλάτωνας γιατί η Αθήνα έχασε τον πόλεμο με τη Σπάρτη, ήταν επειδή οι Αθηναίοι ενδιαφέρονταν για το θεαθήναι, αν και πιθανότατα ήταν δέκα φορές πιο ισχυρό κράτος από τη Σπάρτη. Αλλά έδιναν προσοχή στην εμφάνιση, στην ποίηση και στους ποιητές, και ζούσαν οι ίδιοι σε όνειρα. Αντί να σκέφτονται ουσιωδώς τι είναι καλό ή κακό, ο νους τους ήταν στο θεαθήναι.

Αυτό μου έκανε εντύπωση αναφορικά και με το πόσο υπανάπτυκτη είναι η πολιτική ζωή μας σήμερα. Ακόμα και στη σύγχρονη πολιτική στις ΗΠΑ, που είναι πολύ προηγμένη, εξακολουθούν να μην μελετούν τους φιλοσόφους, δεν μελετούν τον Σωκράτη, και λένε, ξέρετε, θα χάσετε τον πόλεμο.

Αυτό όμως δεν συνέβη με τη Ρωσία: εκεί τους ένοιαζε τι είναι καλό και τι είναι κακό. Δεν τους ενδιαφέρει τόσο πολύ το θεαθήναι. Και πιθανώς αυτός είναι ο λόγος που κερδίζουν πραγματικά και όχι μόνο στις σελίδες των εντύπων και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως κάνει η Ουκρανία. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον για μένα διότι δείχνει πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι η προπαγάνδα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Όχι μόνο η προπαγάνδα, αλλά και ο πληροφοριακός πόλεμος ή οι επιχειρήσεις πληροφοριακής επιρροής, που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή και τα μελετάμε στις ταινίες μας.

Έχω πολλούς φίλους με ελληνικές ρίζες. Ανέφερα ήδη τον Γιώργο Παπαδόπουλο, ο οποίος ήταν ομιλητής και εκτελεστικός παραγωγός της σειράς μας. Η κόρη μου έζησε στην Ελλάδα για περισσότερα από οκτώ χρόνια, σπούδασε εκεί. Μιλάει άπταιστα Ελληνικά και γνωρίζει και λίγα αρχαία Ελληνικά.

Η Ελλάδα είναι φυτώριο του δυτικού πολιτισμού, τόσο όσον αφορά τους μεγάλους Έλληνες φιλοσόφους και δραματουργούς, όσο και τον ρόλο που διαδραματίζει στην καθιέρωση του Χριστιανισμού, που είναι και η δική μου θρησκεία και ομολογία. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα. Είμαστε και οι δύο Ορθόδοξοι, έστω και με λίγο διαφορετικό τρόπο πρακτικού τυπικού, αλλά εξακολουθούμε να ασκούμε την πίστη όπως ο Ιησούς Χριστός δίδαξε τους Αποστόλους του να την ασκούν.

ΠΑΥΛΟΣ: Σας ευχαριστώ, αγαπητέ Ιγκόρ, γι᾽ αυτήν την υπέροχη μακρά κι αναλυτική συζήτηση. Σας ευχαριστώ πολύ!

LOPATONOK: Σας ευχαριστώ πολύ που με καλέσατε για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Ελπίζω το κοινό να απολαύσει την κουβέντα μας και να παρακολουθήσει τις ταινίες μας. Να έχετε μια υπέροχη μέρα!

* Ποιός είναι ο Igor Lopatonok:

Ο Ιγκόρ Λοπατόνοκ είναι διακεκριμένος Αμερικανός κινηματογραφιστής, σκηνοθέτης και παραγωγός, γνωστός για τις καινοτόμες συνεισφορές του στον κινηματογράφο και την συναρπαστική αφήγησή του.

Γεννημένος στις 4 Ιανουαρίου 1968, στο Μάργκανετς της Ουκρανίας (τότε τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης), το ταξίδι του Λοπατόνοκ μέχρι την ανάδειξή του σε εξέχουσα προσωπικότητα στη βιομηχανία του κινηματογράφου, διακρίνεται από εντυπωσιακό συνδυασμό τεχνικής εξειδίκευσης και δημιουργικού οράματος. Ως υπήκοος Ουκρανίας, ΗΠΑ και Ρωσίας, διέπεται από μοναδική καθολική προοπτική στο έργο του, το οποίο γεφυρώνει πολιτισμούς και αφηγήσεις.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Λοπατόνοκ ανέδειξαν την πνευματική του ικανότητα. 16 ετών άρχισε να σπουδάζει πυραυλική επιστήμη στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Ντνιπροπετρόφσκ στην Ουκρανία. Αργότερα σπούδασε Διεθνή Χρηματοοικονομικά στο διαπρεπές Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας, αποκτώντας ισχυρά θεμέλια στην αναλυτική σκέψη που αργότερα θα διαμορφώσει την κινηματογραφική καριέρα του. Πριν εισέλθει στον κόσμο του κινηματογράφου, γνώρισε επιτυχία στους τομείς των επενδύσεων και της νομικής, αλλά το πάθος του για την αφήγηση τον οδήγησε στον κινηματογράφο το 2005.

Πρωτοπόρος στις κινηματογραφικές τεχνολογίες αιχμής, ο Λοπατόνοκ άφησε το στίγμα του αποκαθιστώντας και χρωματίζοντας κλασικές σοβιετικές ταινίες όπως το *Only Old Men Are Going Into Battle* και το *Volga-Volga*, δίνοντας νέα πνοή σε αυτούς τους κινηματογραφικούς θησαυρούς. Η τεχνική του ευρηματικότητα επεκτάθηκε στην τρισδιάστατη μετατροπή, με εξαιρετικά έργα, όπως το *The Nutcracker in 3D* (2010), σε σκηνοθεσία Αντρέι Κοντσαλόφσκι και πρωταγωνίστρια την Ελ Φάνινγκ, που αναδεικνύει την ικανότητά του να βελτιώνει την αφήγηση μέσω της οπτικής καινοτομίας.

Μεταξύ των πιο σημαντικών επιτευγμάτων του είναι το ντοκιμαντέρ *Ukraine on Fire* (2016), σε σκηνοθεσία του ιδίου και παραγωγή του βραβευμένου με Όσκαρ Όλιβερ Στόουν. Αυτή η δυνατή ταινία εξερευνά την περίπλοκη πολιτική ιστορία της Ουκρανίας που οδήγησε στην εξέγερση του Μαϊντάν το 2014, προσφέροντας τροφή για σκέψη με προοπτική στα παγκόσμια γεγονότα. Έχοντας λάβει εγκωμιαστικές κριτικές για την τολμηρή αφήγηση και την σχολαστική έρευνά του, το *Ukraine on Fire* ξεχωρίζει ως ένα έργο που καθόρισε την καριέρα του, εδραιώνοντας τη φήμη του Igor Lopatonok ως σκηνοθέτη που δεν φοβάται να καταπιαστεί με απαιτητικά θέματα. Η συνεργασία του με τον Oliver Stone συνεχίστηκε με έργα όπως το *Revealing Ukraine* (2019) και το *Qazaq: History of the Golden Man* (2021), αναδεικνύοντας περαιτέρω την ικανότητά του στη δημιουργία εντυπωσιακών ντοκιμαντέρ, kαθώς και με το «Snowden» όπου ο Igor ήταν ένας από τους εκτελεστικούς παραγωγούς.

Η ευελιξία του Λοπατόνοκ καθίσταται εμφανής στο ποικίλο χαρτοφυλάκιό του, το οποίο περιλαμβάνει ταινίες μεγάλου μήκους, ντοκιμαντέρ και κινούμενα σχέδια. Το δράμα του 2011 *Land of Oblivion*, με πρωταγωνίστρια την Olga Kurylenko, κέρδισε αναγνώριση σε περισσότερα από 20 διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου, συμπεριλαμβανομένων της Βενετίας και του Τορόντο, αποδεικνύοντας την ικανότητά του να αιχμαλωτίζει το κοινό με συναισθηματικό βάθος.

Μέλος αξιόλογων οργανισμών όπως η Εταιρεία Μηχανικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης και ο Σύνδεσμος Παραγωγών στην Ουκρανία, ο Lopatonok παραμένει μια σεβαστή φωνή στον κλάδο. Με μια καριέρα που χαρακτηρίζεται από δημιουργικότητα, τεχνική δεξιοτεχνία και αφοσίωση στην ουσιαστική αφήγηση, ο Ιγκόρ Λοπατόνοκ συνεχίζει να εμπνέει και να ψυχαγωγεί, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο σημάδι στον σύγχρονο κινηματογράφο. Το έργο του, ιδιαίτερα το *Ukraine on Fire*, συνιστά απόδειξη του ταλέντου και της αφοσίωσής του, διασφαλίζοντας την κληρονομιά του ως οραματιστή σκηνοθέτη.

Το τελευταίο έργο του Ιγκόρ είναι η σειρά ντοκιμαντέρ «All the President’s Men: Conspiracy against Trump» που κέρδισε μεγάλη προσοχή και διανέμεται από το Tucker Carlson Network.

** Απόσπασμα της συνέντευξης αυτής δημοσιεύθηκε στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (24 Μαρτίου 2025), ενώ η πλήρης εκδοχή της δημοσιεύθηκε σε δύο μέρη από το Militaire.gr, στις 8 και 9 Μαΐου 2025. Αναδημοσιεύθηκε από το anixneuseis.gr και το geopolitico.gr. Πηγές:

https://www.dimokratia.gr/kosmos/589925/o-poytin-o-tramp-kai-o-mpainten-poy-epedioke-ti-sygkroysi-me/

https://www.anixneuseis.gr/ο-πόλεμος-στην-ουκρανία-ξεκίνησε-στο/

https://geopolitico.gr/2025/05/lopatonok-o-polemos-stin-oukrania-xekinise-sto-maintan-to-2014/

https://www.militaire.gr/o-polemos-stin-oykrania-xekinise-sto-maintan-to-2014-o-i-lopatonok-mila-apokleistika-ston-p-paylo/#google_vignette

https://www.militaire.gr/lopotonak-russia-ukraine-pavlos/

Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα του πλανήτη της οποίας η θάλασσα είναι κατ᾽ αναλογίαν μεγαλύτερη από την ξηρά της. Εξάλλου, ποιός άλλος λαός έχει συνδεδεμένη την ιστορία του με τον «πλου» από την εποχή του ποιήματος του Παρμενίδη, διαθέτοντας τον μεγαλύτερο παγκοσμίως εμπορικό στόλο που πλοηγείται στις θάλασσες της υφηλίου με σημαία ελληνική, ως τις ημέρες της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη, μέχρι και σήμερα;

Η ιδιοπροσωπία του Ελληνισμού είναι χαραγμένη από την απειρία της θάλασσας. Από τον καθημερινό βίο, το εμπόριο, την αλιεία, την ποίηση, τη λογοτεχνία, την τέχνη, τη ζωγραφική, τους αγώνες του Ελληνισμού, μέχρι και το «άνοιγμα στο επερχόμενο», για να θυμηθώ τον μεγάλο Κώστα Αξελό.

Και πώς δεν είναι «επερχόμενο» η θέα του Χριστού βηματίζοντος επί της θαλάσσης που ώθησε τον Απόστολο Πέτρο να εκβεί του πλοιαρίου δοκιμάζοντας την πίστη του και να περπατήσει πάνω στα ύδατα προς συνάντηση μαζί Του; Αυτόν τον «Επερχόμενον» τιμά με τρόπο ξεχωριστό μάλιστα η νησιωτική Ελλάδα, όπως μπορούν να πιστοποιήσουν όσοι έχουν ζήσει ένα Πάσχα σε ελληνικό νησί.

Αυτόν τον «Επερχόμενον» καταφάσκει η Εκκλησία όταν τα Θεοφάνεια ρίπτει τον Σταυρό στη θάλασσα και σπεύδει ο Έλληνας κολυμβητής λαός προς υποδοχήν Του.

Και είναι πράγματι η θάλασσα η οποία χρησιμοποιείται ως μεταφορά στην ελληνική γλώσσα για να αποτυπώσει τον κλύδωνα του ανθρωπίνου βίου. «Πελαγώνω» λέει ο ελληνικός λαός, όταν βρεθεί σε δυσκολία, «είμαι χαμένος στο πέλαγο», «τα έχω θαλασσώσει».

Αλλά είναι και πάλι η θάλασσα την οποία μετέρχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία για να αναφερθεί στην αγαθοσύνη του Θεού και να την εικονίσει.

Χαῖρε, θάλασσα ποντίσασα, Φαραώ τόν νοητόν ψάλλει στον Ακάθιστο Ύμνο, αποδίδοντας στην Παναγία ιδιότητες της θάλασσας, σαν εκείνες που έσωσαν τον εκλεκτό λαό του Θεού από την καταστροφή της προσυλότητας.

Τὸ ἀνεξιχνίαστον πέλαγος τῆς τοῦ Θεοῦ διηγούμενος φιλανθρωπίας, υμνεί ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός. Άγιε Νικόλα φύλαττε, κι Άγια-Θαλασσινή, γράφει στην ποίησή του ο Νίκος Καββαδίας, επικαλούμενος τον προστάτη των ναυτικών. Θάλασσα τους θαλασσινούς, θαλασσάκι μου, μην τους θαλασσοδέρνεις και φέρε το πουλάκι μου, τραγουδάει ο Έλληνας μετανάστης λόγος, πιστοποιώντας μια άλλη πτυχή της ελληνικής ταυτότητας, μάλλον το δίπτυχο, θάλασσα – μετανάστευση και προσφυγιά.

Αλλά και το κάλλος κι ο έρωτας, στην Ελλάδα εκφράζεται με προκείμενες «θαλάσσιες»: Κόρη καραβοκύρη, κι όμορφη κοπελιά….

Κι όμως, η Ελλάδα μας, αυτή η χώρα του κόσμου του μικρού του μέγα, χρειάστηκε 43 ολόκληρα χρόνια από το Montego Bay, για να τολμήσει το αυτονόητο. Να βροντοφωνάξει στη διεθνή κοινότητα και να πιστοποιήσει τη θαλάσσια υπόστασή της. Να πράξει επιτέλους, μετά από «αιώνες» πολιτικού δισταγμού, δειλίας, έλλειψης ρεαλισμού και πίστης στην αλήθεια, το αυτονόητο. Να καταφάσκει τη θαλάσσια υπόστασή της.

Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός είναι πλέον γεγονός, απέναντι σε μια γείτονα χώρα, γη αρχαία ελληνική εποικισμένη πια και κατακτημένη από ασιάτες νομάδες στερημένους από καταβολής τους αυτού του θείου δώρου της θάλασσας.

• Οι λόγοι της καθυστέρησης πολλοί και γνωστοί. Μείζων, η έλλειψη μύησης των πολιτικών ανδρών και γυναικών μας στον Έλληνα Λόγο που αποδίδει στη θάλασσα τα αρμόζοντα. 
• Η πολιτική και η γεωπολιτική αποστερούνται ρεαλισμού και αντανακλαστικών, όταν δεν υποστηρίζονται από τις κοσμογονικές δυνάμεις που συνέχουν ένα λαό, την ιστορία του και τον πολιτισμό του. Ας είναι όμως.

Πλέον, ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός είναι δεδομένος και πραγματικός. Απομένει τώρα να κερδηθεί το χαμένο «έδαφος». Πλην όμως, για να αποδώσει στον Ελληνισμό επί της ουσίας, και όχι μόνον επί χάρτου, η λίαν σημαντική και ιστορική ανακοίνωση του Χάρτη ΘΧΣ -του οποίου ασφαλώς κορυφαίο χαρακτηριστικό είναι η διακηρυχθείσα κατάφαση στην πλήρη επήρεια του Συμπλέγματος Μεγίστης (Καστελλόριζο)- θα πρέπει να αξιολογηθούν σοβαρά ορισμένες παράμετροι.

Επ᾽ ουδενί θα πρέπει η ανακοίνωση του Χάρτη να συνοδευθεί από τυχόν επαλήθευση του ισχυρισμού που κυκλοφορεί ευρέως ήδη και πριν την ανακοίνωσή του τη Μεγάλη Τετάρτη, ότι δηλαδή η ήπια αντίδραση της Τουρκίας οφείλεται, αφενός, στο ότι η Ελλάδα μετέθεσε στις ελληνικές καλένδες την υλοποίηση του έργου της καλωδιακής σύνδεσης GSI με την Κύπρο και το Ισραήλ.

Αφετέρου, στο ότι η χώρα μας φρόντισε να μην «ερεθίσει» τη γείτονα στο ζήτημα του casus belli, με συνέπεια την καταγραφή στον χάρτη του status quo των εθνικών χωρικών υδάτων στα 6 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο, αντί της πλήρους έκτασης όπως προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία απλώς αντικαθίσταται με σχετική υποσημείωση.

Παράλληλα με τον αναντίρρητο ενθουσιασμό που προκάλεσε η δημοσίευση του χάρτη ΘΧΣ, καλό είναι να έχουμε επίγνωση ότι πρόκειται για επί σειρά ετών υποχρέωση της χώρας μας έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την οποία είναι μάλλον υπερβολή να εμφανιζόμαστε ως πανηγυρίζοντες Επιμηθείς τη στιγμή που το διεθνές σκηνικό επιβάλλει στους Έλληνες να λειτουργούν ως σώφρονες Προμηθείς, αν θέλουν να διασώσουν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδος.

Εξάλλου, η από τούδε και στο εξής εξέλιξη των όσων ο χάρτης Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού φέρει στο προσκήνιο, θα επαληθεύσει εάν η Διακήρυξη των Αθηνών ήταν όντως τελικά παιδί της Μαδρίτης, ή θα καθορίσει την απαρχή μιας πράγματι ωφέλιμης για τον Ελληνισμό νέας εποχής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Χριστός Ανέστη!

* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, 30 Απριλίου 2025, στην Hellas Journal, και στο geopolitico.gr.

Πηγή:

https://hellasjournal.com/2025/05/o-thalassios-chorotaxikos-schediasmos-einai-pleon-gegonos-apenanti-se-mia-geitona-chora-gi-archaia-elliniki-epoikismeni-pia-kai-kataktimeni-to-ble-pou-xodevei-o-theos-gia-na-min-ton-vlepoume/

https://geopolitico.gr/2025/05/apomenei-na-kerdithei-to-chameno-edafos-me-ton-thalassio-chorotaxiko-schediasmo/

Είναι πράγματι, πολύ σημαντική και ιστορική η ανακοίνωση -επιτέλους- του Χάρτη Θαλασσίου Χωροταξικού Σχεδιασμού της πατρίδος μας. Στα θετικά ασφαλώς, κορυφαία θέση επέχει η εμφανιζόμενη πρόθεση για πλήρη επήρεια Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) του Συμπλέγματος Μεγίστης (Καστελλόριζο).

Ωστόσο, υπάρχουν κάποια σημεία που θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν. Τα καταγράφω συνοπτικά ακολούθως:

1. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι ο εν λόγω Χάρτης ανακοινώθηκε από την ελληνική κυβέρνηση με αντάλλαγμα την μετάθεση στις ελληνικές καλένδες της υπόθεσης του καλωδίου σύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, καθώς και τη μη επισήμανση των εθνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, στο Αιγαίο και το Καστελλόριζο. Είναι γεγονός ότι οι Τούρκοι αντέδρασαν εντυπωσιακά ήπια στην ανακοίνωση του χάρτη από την Ελλάδα, τη Μεγάλη Τετάρτη, πιθανότατα διότι ήταν «μιλημένοι». Το αντάλλαγμα -γι’ αυτήν την «ελεγχόμενη» αντίδρασή τους- θεωρώ ότι ήταν η επ’αόριστον παράταση της υλοποίησης του GSI και η μη πρόκλησή τους στο casus belli.
2. Το στοιχείο ότι οι Τούρκοι ήταν ενήμεροι προκύπτει από πολλές πλευρές, και καθόλου λιγότερο αποκαλύπτεται από το χαρακτηριστικό μειδίαμα του Έλληνα Υπουργού των Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη στη σχετική ερώτηση της δημοσιογράφου Σίας Κοσσιώνη το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης (δείτε το σχετικό απόσπασμα στο τέλος του σημειώματος*).
3. Στα αρνητικά του δημοσιοποιηθέντος Χάρτη με τον ελληνικό ΘΧΣ, συγκαταλέγεται, όπως προείπαμε, με μεγαλύτερο μάλιστα αντίκτυπο έναντι του θετικού της δυνητικής πλήρους επήρειας ΑΟΖ, η επισήμανση των 6 ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο. Προς τούτο, ειρήσθω, καθώς σχολιάστηκε εκτενώς σε πολλά μέσα ως ερμηνεία, η σχετική υποσημείωση στον ελληνικό χάρτη (περί ισχύοντος μονομερούς δικαιώματος επέκτασης), θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρχει, ακόμη κι εάν είχαν σημειωθεί 12 νμ ΕΧΥ παντού· θα χρειαζόταν απλώς αντίστοιχη προσαρμογή της εν λόγω διατύπωσης. Φοβούμαι ότι αυτό δεν προτιμήθηκε, για τον λόγο που εξήγησα ανωτέρω.
4. Ο ενθουσιασμός στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού τύπου αμέσως μετά τη δημοσίευση του ελληνικού χάρτη ΘΧΣ και κατά τις επόμενες ημέρες είναι, θεωρώ, επιπόλαιος: η ανακοίνωσή του είναι μια μακράν καθυστερημένη συμβατική υποχρέωση της χώρας μας ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης· υποχρέωση που εκκρεμούσε επί πολλά χρόνια με ευθύνη του ελλαδικού συστήματος εξουσίας, για την παράβαση συμμόρφωσης προς την οποία έχουμε επανειλημμένως εγκληθεί ως χώρα-μέλος της ΕΕ. Επομένως, το να εκθειάζεται από τα συστημικά ΜΜΕ και να πανηγυρίζουν πολλοί ωσάν η κυβέρνηση να επιτέλεσε ιστορικό κατόρθωμα για χάρη του ελληνικού λαού, είναι -το λιγότερο- γεγονός ανιστόρητο και ελλιπούς ηθικής.
5. Δεν έχει υπάρξει ακόμη η παραμικρή αυτοκριτική, από πλευράς κυβερνήσεως, για τη ζημία που έχει προκαλέσει η Διακήρυξη των Αθηνών σε όλη τη διαδικασία της κατάθεσης του ελληνικού ΘΧΣ τα τελευταία 2 χρόνια.
6. Κλείνω αυτό το σημείωμα με ένα ερώτημα: Εάν δεν είχαν δημοσιευθεί ταυτόχρονα, σε Ελλάδα και Τουρκία, οι χάρτες ΘΧΣ, θα είχε -άραγε- την ευκαιρία ο Έλληνας ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτης να φέρει εκ νέου στο τραπέζι τη λύση του Συνυποσχετικού; Ειρήσθω περί αυτού, ότι προς τούτο ασφαλώς δεν χρειάζεται ευθυγράμμιση της Τουρκίας με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας· η Χάγη μπορεί κάλλιστα να κληθεί στο ελληνοτουρκικό «παίγνιο» με ρόλο ανάλογο με αυτόν Έλληνα δικηγόρου ο οποίος, κατά πάγια τακτική στην Ελλάδα, επικυρώνει απλώς αγγλική μετάφραση που του επιδίδεται έτοιμη από τον πελάτη…

Αυτά για τον άρτι δημοσιευθέντα ελληνικό Χάρτη Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού, από το Όσλο.

Θερμές ευχές για Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση, υγεία και χαρά σε όλο τον κόσμο!

Όσλο, Μέγα Σάββατο 2025

* Δείτε το στιγμιότυπο από τη συνέντευξη του Υπουργού των Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ και τη δημοσιογράφο Σία Κοσσιώνη:

https://twitter.com/pgpavlos/status/1912678612584583418?s=46

The Embassy of the Hellenic Republic in Oslo honored the National Day of Hellenism on the occasion of the 204th anniversary of the Greek Revolution in 1821 with a special celebration.

Many distinguished guests participated in a beautiful reception at the Ambassador’s Residence, where the Ambassador of Greece to Norway and Iceland, Anna Korka, warmly welcomed diplomats from several countries, academics, members of the Greek community in Oslo, as well as Norwegian friends of Greece.

After the chant of the National Anthems of Greece and Norway, Ambassador Korka referred in her ceremonial speech to the historical challenges Hellenism has faced in environments of uncertainty and instability, both endemic and often caused by foreign factors. She praised the preservation of the Greek language, Greek civilization and national identity during the Ottoman Empire, as well as the active faith of the Greeks in Democracy and Peace.

She underlined the continuous strengthening of the relations between Greece and Norway both within the framework of international organizations such as NATO and the European Economic Area and on the bilateral level. She highlighted the historical friendship between the two peoples the foundations of which go back far in time, when in the 4th century BC, the Greek explorer Pytheas from Marseille, a Greek colony established by Phocaeans in nowadays France in the 6th century BC, traveled to the shores of the land of the Vikings and Iceland, naming the Norwegian north “Thule”.

The Ambassador made a special reference to the presence of the Varangians in the Byzantine Empire and the Imperial Court, who, as it is well known, served as the emperor’s elite guard in Constantinople. Those who have visited the great City and the center of Christianity, Hagia Sophia, have seen in the galley of the Church, near by the famous mosaic of the Deêsis, the runic inscription carved into the marble attesting to the presence of the Vikings in the center of the Eastern Roman Empire: “Here was Halfdan”.

https://youtu.be/REEgTg0Lgw0?feature=shared

Ambassador Korka did not fail to mention the joint struggle of Greece and Norway against Nazism and Fascism, during World War II. Those who have studied the modern history of Norway also know that this vast Scandinavian land was the second country in Europe, after Greece, in terms of their strong resistance to the Nazi occupiers.

The Ambassador further referred to the numerous initiatives aiming at strengthening bilateral relations between Greece and Norway that have been launched during her tenure in the Norwegian capital so far, as well as the promising prospects. She praised the love for Greece and the devotion that distinguishes the Norwegians who visit our country every year.

In his response, the Norwegian Deputy Minister for Foreign Affairs, Eivind Van Petersson, warmly thanked Ambassador Korka, addressing the guests in Greek with “Chronia Polla, Hellenes!” The Minister emphasized the common bond that the sea ensures between the two countries, saying emphatically that “the sea does not separate us, but unites us”.

He referred to the financial support Norway provides to Greece through EEA Grants, which so far amounts 250 million euros, while he mentioned the impressive statistics of Norwegians visiting Greece, which, as he said, amount to 400.000 visitors annually. He did not fail to speak with words of praise and gratitude for the increasing number of Greeks who immigrate to Norway, who, as he uttered, “contribute to making Norway better and stronger”.

A special highlight of the reception event was the presence of the Norwegian choir “Arcadia”, which for over 30 years and thanks to its Greek conductor and composer, Marilena Zlatanou, has been the most significant cultural organization promoting Greece in Norway; its members are Norwegians who sing in Greek great classical Greek poetry and musical compositions. In its exceptional participation in the celebrations for the National Independence Day, the choir Arcadia first sang the hymn “Tê Hypermachô” and then presented selected musical works by Manos Hatzidakis and Mikis Theodorakis, as well as the ancient Greek hymn, the Epitaph of Seikilos, “῾Όσον ζῇς φαίνου”, which, as director Zlatanou explained, is the only fully preserved musical composition from Greek antiquity.

The reception was attended by, among others, heads of diplomatic missions in Norway, Ambassadors such as Argentina’s Claudio Giacomino, France’s Florence Robine, Portugal’s Pedro Pessoa e Costa, Serbia’s Dragan Petrović, Sweden’s Mikael Eriksson, as well as the popular from his successful and innovative tenure in Athens and Nicosia former Norwegian Ambassador to Greece and Cyprus Frode Overland Andersen, currently head of the Directorate for European Affairs and International Trade of the Norwegian Ministry of Foreign Affairs.

Among the distinguished guests were the former Director of the Norwegian Institute in Athens, emeritus professor of philology at the University of Oslo and prominent classicist Øivind Andersen, the professor of Ancient Greek Literature Silvio Bär, the Chair of the Parents Association of the Greek School in Oslo Nikolaos Gavrielides, the Director of the Greek School Vasiliki Papatheodorou, the vicar of the Greek Orthodox Parish of the Annunciation of the Virgin Mary in Oslo, Fr. Georgios Kanakaris, the members of the board of the Association of Greeks in Norway, Ioannis Aliferis, Petros Arvanitidis and Georgios Mougios, the head of the Norwegian – Greek Cultural Club, Marlene Falieras, the former Parliamentary foreign policy and political advisor for the ‘Høyre’ political party, currently news editor of ‘Minerva’ journal, sociologist Alexander Zlatanos Ibsen, as well as Norwegians, Greeks and other prominent guests.

https://youtu.be/SEm85ehD0MU?feature=shared

Speech by the Ambassador Anna Korka at the Reception on the Greek National Day

Oslo, March 25, 2025

Your Excellency, Mr. Deputy Minister of Foreign Affairs,

Distinguished Guests,

Dear Compatriots,

I am deeply honoured by your presence today, at this reception on the occasion of the National Day of the Hellenic Republic.

The 25th of March is the date marking the beginning of the Greek Revolution against the Ottoman rule in 1821. It was an Independence War after nine years of hard struggle, led in 1830 through the London Protocol, to the establishment of the first Greek State in modern times.

In the course of the 204 years that have elapsed since that historic date, Greece had to face many challenges, regional and international conflicts, internal political problems, largely caused by foreign interference and several financial crises.

Despite all the challenges faced and overcome during our very long history, from the ancient Greek city states and kingdoms until the establishment of the present-day Hellenic Republic, we Greeks are proud for having, during all these millenaries, preserved our language, civilization, and national identity and managed to live in peace and in a democratic and prospering society during at least the last 75 years. Not least, we are proud members both of the European Union and NATO, these two pillars of security, democracy and prosperity in the European continent and beyond.

Within the framework of cooperation with our European allies and partners, the Kingdom of Norway holds a prominent position for the Hellenic Republic. Although the diplomatic relations between our two countries were established in 1918, the contacts between our two people extend further back in time, apparently as back as the fourth century B.C., when Greek navigators and explorers, the most prominent being Pytheas, reached the Western coast of Norway, even the shores of Iceland. Pytheas described these regions and the Arctic Ocean in his travel accounts, naming this region Thule.

Historians have indicated the existence of relations between the Vikings and the Byzantine Empire, from the tenth to the fourteenth century, both in the ways of trade but also in the manner of raids and hostile actions.

In modern times, Greece and Norway have been allies, even before joining NATO, since our nations stood side by side in the fight against Nazism and fascism, during the Second World War.

In the years that followed the Second World War, Greece and Norway have developed an extensive framework of cooperation. Our cooperation within NATO has been further strengthened after the invasion of Russia in the Ukraine, when most of the NATO members-states committed themselves to the support of the Ukrainian government and of the Ukrainian people, in their struggle for freedom, independence and democracy.

We also have a close cooperation within the framework of the European Economic Area and appreciate Norway’s contribution to various projects in Greece through the EEA Grants. As a result of this, we see a substantial increase in cultural and educational exchanges and projects between Norway and Greece, as well as projects of cooperation in the areas of energy and green transition.

Greece and Norway count amongst the biggest shipping nations of the world. Greeks and Norwegians have always been skilled seafarers of old, explorers and merchants.

We are always happy when we have the opportunity to strengthen the cooperation between the Greek and the Norwegian maritime industries, both at government level and with leading global institutions, such as DNV and we value the excellent relations with the Norwegian shipowners’ association.

As far as our bilateral commercial relations are concerned, we believe that there is room for their further enhancement. More has been done in this direction, during the years of my tenure in Oslo. There is an increased Greek interest in Norwegian digital services and in new technologies, which will also enhance the green transition in different industrial sectors, and we receive a rising number of inquiries or visits by entrepreneurs, both start-ups and established businesses, seeking to explore the opportunities in Norway.

We also notice an increase of interest in Greek agricultural products and biological foods in the Norwegian market. Last but not least, we are happy to welcome large numbers of Norwegian visitors in Greece, every summer. Greece has been and remains at the top of the favorite destinations of the Norwegian travellers. We cherish their presence and appreciate their loyalty.

If you allow me now, I would like to address some words in Greek, to my compatriots who are present here today. They are representatives of the vibrant Greek Community, who have established themselves in Norway, are active members of the Norwegian society and are thriving in their respective professions. They constitute a solid bridge of contact between our two people and they contribute greatly to our mutual understanding.

Αγαπητοί συμπατριώτες και συμπατριώτισσες,

Η παρουσίας σας σήμερα με τιμά ιδιαίτερα.

Χαίρομαι που ευρίσκεσθε εδώ ως εκπρόσωποι της δραστήριας και ακμάζουσας ελληνικής κοινότητας. Αποτελείτε τον σύνδεσμο μεταξύ Ελλάδος και Νορβηγίας. Με την παρουσία σας και τις δραστηριότητές σας τιμάτε την πατρίδα μας. Εύχομαι σε όλους σας Χρόνια Πολλά καταρχάς για την μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, που εορτάζουμε σήμερα και βεβαίως Χρόνια Πολλά για την εθνική μας εορτή, ευημερία και ειρήνη στην πατρίδα μας και στους απανταχού συμπατριώτες μας, υγεία και κάθε καλό για τον καθένα σας.

Your Excellencies, Distinguished guests,

I would like once again to thank you for your presence today.

Let us raise our glasses for the prosperity of our two nations and the further enhancement of the cooperation between the Hellenic Republic and the Kingdom of Norway.

And now I would like to give the floor to the ARKADIA choir lead by the conductor and composer Marilena Zlatanou. It is a Greek Norwegian choir which specializes in Greek choral music and who will interpret a few Greek songs, dating from Antiquity to the 20th century passing of course through the Byzantine era. Given that the 25th of March is also the day of one of the major celebrations of the Orthodox Church, the Annunciation to Virgin Mary, we have included to the program one of the most renowed hymns of the byzantine ecclesiastical music.

Address by the Norwegian Deputy Minister of Foreign Affairs Eivind Van Petersson, at the reception on the Occasion of the National Day of Greece

Ladies and gentlemen,

Thank you, thank you so much, Ambassador, for the invitation to attend the celebration of the National Day of Greece, here today. Chronia Polla Hellēnes! With apologies for the pronunciation. I am happy to say that Norway and Greece enjoy a warm relationship and are close allies and partners. And I would like to add that close relationship, such as the one between Greece and Norway, is even more important in these quickly changing and insecure geopolitical times.

We are allies in NATO. We are part of the European internal market together and partners in Europe’s prosperity and security. And we share a common external border through the Schengen cooperation. We are both seafaring nations with proud maritime traditions and a broad presence in global shipping. And we have a long history of cooperation on maritime issues. And there is remarkable potential, even for increased cooperation in greening our maritime fleets and industries.

And as both Greeks and Norwegians know, the seas between us do not divide us. They connect us. We are also happy to see that our relationship is expanding to cover the green transition, particularly in offshore wind development as well as sustainable aquaculture.

Ambassador, last year we marked the 30 year anniversary of our European Economic Area agreement with the EU, and this is one cornerstone in our relationship as well. We are closely intertwined, enjoying people to people cooperation every single day. Norway is proud to have provided more than €250 million in support to Greece through the EEA Grants, and the new seven year agreement with Greece is now being developed in close dialogue between our governments, which will provide new great opportunities for further cooperation, not least in the green and blue economies.

Ambassador, through to say Greece has a special place in the hearts of many Norwegians, as more than 400.000 Norwegians visit your beautiful country every year. Let me also take this opportunity to say a big thank you to you and express our gratitude to the increasing number of Greeks that have decided to settle and work here in Norway. Some of you are here today and your contribution makes Norway better and stronger. And I even have fresh anecdotal evidence to back this claim up. Two weeks ago, our daughter came home from school and told us there was a new boy in class. She did struggle a bit with the pronunciation, but we figured out it must be Christos. It is his parents that we have now met. They are indeed originally from from from Greece. Indeed, we look forward to broaden and deepen our cooperation in the time ahead.

Once more, congratulations and best wishes for a terrific celebration on your National Day! Thank you very much!

Source:

https://hellasjournal.com/2025/03/norway-honored-the-national-day-of-hellenism-greek-ambassador-to-oslo-anna-korka-spoke-about-hellas-historical-challenges/

Η Νορβηγία τίμησε την μεγάλη Εθνική Εορτή του Ελληνισμού: Η Πρέσβειρα στο Όσλο, Άννα Κόρκα μίλησε για τις ιστορικές προκλήσεις του Έθνους

Με ξεχωριστή φροντίδα η Πρεσβεία της Ελλάδας στο Όσλο τίμησε την Εθνική Εορτή του Ελληνισμού στην επέτειο των 204 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Στην κατάμεστη από υψηλούς προσκεκλημένους Πρεσβευτική κατοικία η Πρέσβυς της Ελλάδας στη Νορβηγία και την Ισλανδία, κυρία Άννα Κόρκα, υποδέχθηκε διπλωμάτες από πολλές χώρες, ακαδημαϊκούς, μέλη της ελληνικής παροικίας στο Όσλο, και εκλεκτούς Νορβηγούς φίλους της Ελλάδας.

Στην πανηγυρική ομιλία της, μετά το ψάλσιμο των Εθνικών Ύμνων της Ελλάδας και της Νορβηγίας, η Πρέσβυς κυρία Κόρκα αναφέρθηκε στις ιστορικές προκλήσεις του Ελληνισμού σε περιβάλλοντα αβεβαιότητας και αστάθειας τόσο ενδημικής όσο και συχνά προκαλούμενης από τον ξένο παράγοντα.

https://youtu.be/Ve_TukDTopY?feature=shared

Εξύμνησε τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας, του ελληνικού πολιτισμού και της εθνικής ταυτότητας στο διάβα της Τουρκοκρατίας, καθώς και την έμπρακτη πίστη των Ελλήνων στη Δημοκρατία και την Ειρήνη.

Εξήρε τη διαρκή ενίσχυση των ελληνο-νορβηγικών σχέσεων τόσο στο πλαίσιο διεθνών οργανισμών όπως το ΝΑΤΟ και ο Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος όσο και σε διμερές επίπεδο, επισημαίνοντας παράλληλα την ιστορική φιλία των δύο λαών οι βάσεις της οποίας ανάγονται πολύ πίσω στο χρόνο, όταν τον 4^ο αιώνα προ Χριστού ο εξερευνητής Πυθέας από τη Μασσαλία, ελληνική αποικία των Φωκαέων, ταξίδεψε ως τις ακτές της γης των Βίκινγκ και την Ισλανδία, ονομάζοντας τον νορβηγικό βορρά «Θούλη».

Ειδική αναφορά έκανε η Πρέσβυς στην παρουσία των Βαράγγων στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, καθώς είναι γνωστός ο ρόλος τους ως επίλεκτη φρουρά του Αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη.

Όσοι έχουν εξάλλου επισκεφθεί τη Βασιλεύουσα Πόλη και το κέντρο της Χριστιανοσύνης, την Αγία Σοφία, έχουν δει στον γυναικωνίτη, κοντά στο περίφημο ψηφιδωτό της Δεήσεως, τη ρουνική επιγραφή χαραγμένη στο μάρμαρο με την οποία πιστοποιείται η παρουσία των Σκανδιναβών στο κέντρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: «εδώ ήταν ο Χάλφνταν».

Η κυρία Κόρκα δεν παρέλειψε να αναφερθεί στον κοινό αγώνα Ελλάδας και Νορβηγίας κατά του Ναζισμού και του Φασισμού, κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όσοι έχουν μελετήσει τη σύγχρονη ιστορία της Νορβηγίας, γνωρίζουν εξάλλου ότι η αχανής αυτή σκανδιναβική γη ήταν η δεύτερη μετά την Ελλάδα χώρα της Ευρώπης όσον αφορά τη διάρκεια αντίστασής της στους Ναζί κατακτητές.

Η Πρέσβυς αναφέρθηκε περαιτέρω στο πλήθος των πρωτοβουλιών ενίσχυσης των διμερών σχέσεων Ελλάδας και Νορβηγίας που έχουν δρομολογηθεί κατά τη διάρκεια της μέχρι τώρα θητείας της στη νορβηγική πρωτεύουσα καθώς και τις μελλοντικές προοπτικές που διανοίγονται, ενώ εξήρε την αγάπη για την Ελλάδα και την αφοσίωση που διακρίνει τους Νορβηγούς που την επισκέπτονται κάθε χρόνο.

Στην αντιφώνησή του, ο Νορβηγός Υφυπουργός Εξωτερικών Eivind Van Petersson ευχαρίστησε θερμά την Πρέσβη της Ελλάδας απευθυνόμενος στα ελληνικά στους προσκεκλημένους με το «Χρόνια Πολλά Έλληνες!». Τόνισε τον κοινό δεσμό που η θάλασσα παρέχει στις δύο χώρες, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «η θάλασσα δεν μας χωρίζει, αλλά μας ενώνει».

Αναφέρθηκε στην οικονομική στήριξη που η Νορβηγία προσφέρει στην Ελλάδα μέσω των χορηγιών του ΕΟΧ οι οποίες μέχρι στιγμής ανέρχονται στα 250 εκατομμύρια ευρώ συνολικά. Ενώ εντυπωσιακά είναι και τα στατιστικά επισκεψιμότητας των Νορβηγών στην Ελλάδα, οι οποίοι, όπως είπε, ανέρχονται στους 400.000 επισκέπτες ετησίως.

Δεν παρέλειψε μάλιστα να μιλήσει με εγκωμιαστικά λόγια ευγνωμοσύνης για τον αυξανόμενο αριθμό Ελλήνων που μεταναστεύουν στη Νορβηγία οι οποίοι, όπως είπε χαρακτηριστικά, «συνεισφέρουν ώστε η Νορβηγία να γίνεται καλύτερη και ισχυρότερη».

Ξεχωριστή στην εκδήλωση ήταν η παρουσία της νορβηγικής χορωδίας «Αρκαδία» η οποία επί πάνω από 30 χρόνια, χάρη στην Ελληνίδα μαέστρο της και συνθέτρια, Μαριλένα Ζλατάνου, αποτελεί τον σημαντικότερο πολιτιστικό φορέα προβολής της Ελλάδας στη Νορβηγία, καθώς τα μέλη της είναι Νορβηγοί οι οποίοι τραγουδούν στα ελληνικά σπουδαία κλασσικά ελληνικά έργα ποίησης και μουσικής σύνθεσης.

Στην εξαιρετική συμμετοχή της στους εορτασμούς για την 25^η Μαρτίου, η χορωδία Αρκαδία έψαλε καταρχήν το «Τη Υπερμάχω» και εν συνεχεία παρουσίασε επιλεγμένα μουσικά έργα του Μάνου Χατζηδάκη και του Μίκη Θεοδωράκη, καθώς και τον αρχαίο ελληνικό ύμνο, τον Επιτάφιο του Σεικίλου «Ὅσον ζῇς φαίνου», ο οποίος, όπως εξήγησε η κυρία Ζλατάνου, είναι ο μοναδικός πλήρως σωζόμενος μουσικός σκοπός από την ελληνική αρχαιότητα.

https://youtu.be/REEgTg0Lgw0?feature=shared

Στη δεξίωση παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων πολλοί επικεφαλής διπλωματικών αποστολών στη Νορβηγία, Πρέσβεις όπως, της Αργεντινής Claudio Giacomino, της Γαλλίας Florence Robine, της Πορτογαλίας Pedro Pessoa e Costa, της Σερβίας Dragan Petrović, της Σουηδίας Mikael Eriksson, καθώς και o δημοφιλής από τη θητεία του στην Αθήνα και τη Λευκωσία πρώην Πρέσβυς της Νορβηγίας στην Ελλάδα και την Κύπρο και νυν επικεφαλής της Διεύθυνσης Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και Διεθνούς Εμπορίου του Υπουργείου Εξωτερικών της Νορβηγίας, Frode Overland Andersen.

Παρέστησαν, επίσης, ο πρώην Διευθυντής του Νορβηγικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, ομότιμος καθηγητής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και διαπρεπής κλασικιστής Øivind Andersen, ο Ελβετός καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας Silvio Bär, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Ελληνικού Σχολείου στο Όσλο Νικόλαος Γαβριηλίδης και η Διευθύντρια του Ελληνικού Σχολείου (ΤΕΓ Όσλο) Βασιλική Παπαθεοδώρου, ο ιερέας εφημέριος της Ελληνικής Ορθόδοξης Ενορίας του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Όσλο, π. Γεώργιος Κανακάρης, το προεδρείο και μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Νορβηγίας, Ιωάννης Αλειφέρης, Πέτρος Αρβανιτίδης και Γεώργιος Μούγιος, η Πρόεδρος του Ελληνο-νορβηγικού Πολιτιστικού Συλλόγου Μαρλένε Φαλιέρας, ο πρώην κοινοβουλευτικός σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του κόμματος Høyre της Νορβηγίας και νυν επικεφαλής ειδήσεων του περιοδικού Minerva, Alexander Zlatanos Ibsen, καθώς και άλλοι διακεκριμένοι Νορβηγοί, Έλληνες και λοιποί επιφανείς προσκεκλημένοι.

Ο Πανηγυρικός λόγος της Πρέσβεως Άννας Κόρκα (μετάφραση από τα αγγλικά: Π. Παύλος)

Δεξίωση επί τη Εθνική Εορτή, Όσλο 25η Μαρτίου 2025

Εξοχότατε κύριε Υφυπουργέ των Εξωτερικών,
Αξιότιμοι προσκεκλημένοι,
Αγαπητοί συμπατριώτες,

Με τιμά βαθύτατα η παρουσία σας σήμερα σε αυτή τη δεξίωση επί τη Εθνική Εορτή της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η 25η Μαρτίου είναι η ημερομηνία έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης κατά της Οθωμανικής κυριαρχίας, το 1821. Ήταν ένας Πόλεμος Ανεξαρτησίας που μετά από εννέα χρόνια σκληρών αγώνων οδήγησε το 1830 μέσω του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου, στην ίδρυση του πρώτου Ελληνικού Κράτους στη σύγχρονη εποχή.

Κατά τη διάρκεια των 204 χρόνων που πέρασαν από εκείνη την ιστορική ημερομηνία, η Ελλάδα χρειάστηκε να αντιμετωπίσει πολλές προκλήσεις, περιφερειακές και διεθνείς συγκρούσεις καθώς και εσωτερικά πολιτικά προβλήματα, που προκλήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από ξένες παρεμβάσεις και αρκετές οικονομικές κρίσεις.

Παρά τις προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε και ξεπεράσαμε κατά τη διάρκεια της πολύχρονης ιστορίας μας, από τις αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη και βασίλεια μέχρι την ίδρυση της σημερινής Ελληνικής Δημοκρατίας, εμείς οι Έλληνες είμαστε περήφανοι που κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χιλιετιών διατηρήσαμε τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την εθνική ταυτότητά μας και καταφέραμε να ζήσουμε ειρηνικά και σε μια δημοκρατική και ευημερούσα κοινωνία τα τελευταία τουλάχιστον 75 χρόνια.

Επιπλέον, είμαστε περήφανα μέλη τόσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και του ΝΑΤΟ, αυτών των δύο πυλώνων ασφάλειας, δημοκρατίας και ευημερίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο και όχι μόνο.

Το Βασίλειο της Νορβηγίας κατέχει εξέχουσα θέση για την Ελληνική Δημοκρατία στο πλαίσιο της συνεργασίας με τους Ευρωπαίους συμμάχους και εταίρους μας. Μολονότι οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών μας εγκαθιδρύθηκαν το 1918, οι επαφές των δύο λαών μας εκτείνονται πιο πίσω στο χρόνο, σαφώς ήδη από τον τέταρτο αιώνα π.Χ., όταν Έλληνες θαλασσοπόροι και εξερευνητές με σημαντικότερο τον Πυθέα, έφτασαν στη δυτική ακτή της Νορβηγίας, ακόμη και στις ακτές της Ισλανδίας.

Ο Πυθέας περιέγραψε αυτές τις περιοχές και τον Αρκτικό Ωκεανό στις ταξιδιωτικές καταγραφές του, και ονόμασε αυτή την περιοχή Θούλη.

Οι ιστορικοί έχουν επισημάνει τις σχέσεις των Βίκινγκ με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, από τον 10^ο έως τον 14^ο αιώνα, τόσο στο πεδίο του εμπορίου όσο και των επιδρομών και εχθρικών ενεργειών.

Στη σύγχρονη εποχή η Ελλάδα και η Νορβηγία είναι σύμμαχοι πριν καν την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ, από τότε που τα έθνη μας στάθηκαν δίπλα-δίπλα στον αγώνα κατά του ναζισμού και του φασισμού στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στα χρόνια που ακολούθησαν τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα και η Νορβηγία ανέπτυξαν ένα εκτεταμένο πλαίσιο συνεργασίας. Η συνεργασία μας στο ΝΑΤΟ ενισχύθηκε περαιτέρω μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, όταν τα περισσότερα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ δεσμεύθηκαν να στηρίξουν την ουκρανική κυβέρνηση και τον ουκρανικό λαό στον αγώνα τους για ελευθερία, ανεξαρτησία και δημοκρατία.

Έχουμε επίσης στενή συνεργασία στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου και εκτιμούμε τη συμβολή της Νορβηγίας σε διάφορα έργα στην Ελλάδα μέσω των EEA Grants. Ως αποτέλεσμα αυτού, βλέπουμε σημαντική αύξηση των πολιτιστικών και εκπαιδευτικών ανταλλαγών και προγραμμάτων μεταξύ Νορβηγίας και Ελλάδας, καθώς και έργα συνεργασίας στους τομείς της ενέργειας και της πράσινης μετάβασης.

Η Ελλάδα και η Νορβηγία συγκαταλέγονται μεταξύ των μεγαλύτερων ναυτιλιακών χωρών στον κόσμο. Οι Έλληνες και οι Νορβηγοί ήταν πάντα επιδέξιοι θαλασσοπόροι παλιών, εξερευνητές και έμποροι. Χαιρόμαστε πάντα όταν έχουμε την ευκαιρία να ενισχύσουμε τη συνεργασία μεταξύ της ελληνικής και της νορβηγικής ναυτιλιακής βιομηχανίας, τόσο σε κυβερνητικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο παγκόσμια κορυφαίων θεσμών, όπως η DNV, και εκτιμούμε τις άριστες σχέσεις με την ένωση Νορβηγών εφοπλιστών.

Σε ό,τι αφορά τις διμερείς εμπορικές μας σχέσεις, θεωρούμε ότι υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω ενίσχυσής τους. Έχουν γίνει περισσότερα προς αυτή την κατεύθυνση κατά τα χρόνια της θητείας μου στο Όσλο.

Υπάρχει αυξημένο ελληνικό ενδιαφέρον για τις νορβηγικές ψηφιακές υπηρεσίες και τις νέες τεχνολογίες που θα ενισχύσουν επίσης την πράσινη μετάβαση σε διαφορετικούς βιομηχανικούς τομείς, ενώ λαμβάνουμε αυξανόμενο αριθμό ερωτήσεων ή επισκέψεων από επιχειρηματίες, νεοφυείς και εδραιωμένες επιχειρήσεις, που αναζητούν να εξερευνήσουν τις ευκαιρίες στη Νορβηγία.

Επιπλέον, παρατηρούμε αύξηση του ενδιαφέροντος για ελληνικά αγροτικά προϊόντα και βιολογικά τρόφιμα, στη νορβηγική αγορά. Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, είναι το γεγονός ότι είμαστε στην ευχάριστη θέση να υποδεχόμαστε μεγάλο αριθμό Νορβηγών επισκεπτών στην Ελλάδα, κάθε καλοκαίρι. Η Ελλάδα ήταν και παραμένει στην κορυφή των αγαπημένων προορισμών των Νορβηγών ταξιδιωτών. Εκτιμούμε την παρουσία τους και την αφοσίωσή τους.

Αν μου επιτρέπετε τώρα, θα ήθελα να απευθύνω μερικά λόγια στα ελληνικά, στους συμπατριώτες μου που είναι παρόντες σήμερα εδώ. Είναι εκπρόσωποι της ζωντανής ελληνικής κοινότητας που έχουν εγκατασταθεί στη Νορβηγία, και ενεργά μέλη της νορβηγικής κοινωνίας και ευδοκιμούν στα επαγγέλματά τους. Αποτελούν σταθερή γέφυρα επαφής μεταξύ των δύο λαών μας και συμβάλλουν τα μέγιστα στην αμοιβαία κατανόηση μας.

Αγαπητοί συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, 

Η παρουσίας σας σήμερα με τιμά ιδιαίτερα.

Χαίρομαι που ευρίσκεσθε εδώ ως εκπρόσωποι της δραστήριας και ακμάζουσας ελληνικής κοινότητας. Αποτελείτε τον σύνδεσμο μεταξύ Ελλάδος και Νορβηγίας. Με την παρουσία σας και τις δραστηριότητές σας τιμάτε την πατρίδα μας. Εύχομαι σε όλους σας Χρόνια Πολλά καταρχάς για την μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, που εορτάζουμε σήμερα και βεβαίως Χρόνια Πολλά για την εθνική μας εορτή, ευημερία και ειρήνη στην πατρίδα μας και στους απανταχού συμπατριώτες μας, υγεία και κάθε καλό για τον καθένα σας.

Εξοχότατε, Αξιότιμοι προσκεκλημένοι,

Θα ήθελα για άλλη μια φορά να σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας σήμερα.

Ας κάνουμε μια πρόποση για την ευημερία των δύο εθνών μας και την περαιτέρω ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας.

Και τώρα θα ήθελα να δώσω τον λόγο στη χορωδία ΑΡΚΑΔΙΑ υπό τη μαέστρο και συνθέτρια Μαριλένα Ζλατάνου. Είναι νορβηγική χορωδία που ειδικεύεται στην ελληνική χορωδιακή μουσική και θα ερμηνεύσει μερικά ελληνικά τραγούδια, που χρονολογούνται από την Αρχαιότητα έως τον 20ο αιώνα περνώντας φυσικά από τη βυζαντινή εποχή.

Δεδομένου ότι η 25η Μαρτίου είναι και η ημέρα μιας από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας, του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, έχουμε συμπεριλάβει στο πρόγραμμα έναν από τους πιο αναγνωρισμένους ύμνους της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής.

https://youtu.be/DWgVNLfcnBA?feature=shared

Χαιρετισμός του Νορβηγού Υφυπουργού Εξωτερικών Eivind Van Petersson στη δεξίωση επί τη εθνική εορτή της Ελλάδας, Όσλο, 25 Μαρτίου 2025

Κυρίες και κύριοι,

Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρέσβη, για την πρόσκληση να παρευρεθώ στον εορτασμό της Εθνικής Εορτής της Ελλάδας, εδώ σήμερα. «Χρόνια Πολλά Έλληνες»! Ζητώ συγγνώμη για την προφορά μου. Είμαι στην ευχάριστη θέση να πω ότι η Νορβηγία και η Ελλάδα έχουν μια θερμή σχέση ως στενοί σύμμαχοι και εταίροι. Και θα ήθελα να προσθέσω ότι η σχέση αυτή μεταξύ Ελλάδας και Νορβηγίας είναι ακόμη πιο σημαντική σε αυτούς τους ταχέως μεταβαλλόμενους και ανασφαλείς γεωπολιτικά καιρούς.

Είμαστε σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Είμαστε μέρος της ευρωπαϊκής εσωτερικής αγοράς και εταίροι στην ευημερία και την ασφάλεια της Ευρώπης. Μοιραζόμαστε κοινά εξωτερικά σύνορα μέσω της συνεργασίας Σένγκεν. Είμαστε και οι δύο χώρες έθνη ναυτικά με περήφανες ναυτικές παραδόσεις και ευρεία παρουσία στην παγκόσμια ναυτιλία. Έχουμε μακρά ιστορία συνεργασίας σε θαλάσσια ζητήματα και υπάρχουν αξιοσημείωτες δυνατότητες, ακόμη και για αυξημένη συνεργασία για την πράσινη ανάπτυξη των θαλάσσιων στόλων και βιομηχανιών μας.

Όπως γνωρίζουν και οι Έλληνες και οι Νορβηγοί, οι θάλασσες μεταξύ μας δεν μας χωρίζουν. Μας συνδέουν. Είμαστε επίσης στην ευχάριστη θέση να βλέπουμε τη σχέση μας να επεκτείνεται για να καλύψει την πράσινη μετάβαση, ιδιαίτερα στην υπεράκτια ανάπτυξη αιολικής ενέργειας καθώς και στη βιώσιμη υδατοκαλλιέργεια.

Κυρία Πρέσβη, πέρυσι γιορτάσαμε την 30ή επέτειο της συμφωνίας μας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο με την Ευρωπαϊκή Ένωση, και αυτός είναι ένας ακρογωνιαίος λίθος και στη δική μας σχέση. Είμαστε στενά συνδεδεμένοι, απολαμβάνουμε τη συνεργασία μεταξύ ανθρώπων κάθε μέρα. Η Νορβηγία είναι περήφανη που έχει παράσχει περισσότερα από 250 εκατομμύρια ευρώ ως στήριξη στην Ελλάδα μέσω των Χορηγιών ΕΟΧ και η νέα επταετής συμφωνία με την Ελλάδα που αναπτύσσεται τώρα σε στενό διάλογο μεταξύ των κυβερνήσεών μας θα προσφέρει νέες μεγάλες ευκαιρίες για περαιτέρω συνεργασία, ιδίως στις πράσινες και γαλάζιες οικονομίες.

Κυρία Πρέσβη, η Ελλάδα έχει μια ξεχωριστή θέση στις καρδιές πολλών Νορβηγών, καθώς περισσότεροι από 400.000 Νορβηγοί επισκέπτονται την όμορφη χώρα σας κάθε χρόνο. Επιτρέψτε μου, επίσης, επί τη ευκαιρία να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μας στον αυξανόμενο αριθμό Ελλήνων που αποφάσισαν να εγκατασταθούν και να εργαστούν εδώ στη Νορβηγία. Μερικοί από εσάς είστε εδώ σήμερα και η συνεισφορά σας κάνει τη Νορβηγία καλύτερη και ισχυρότερη.

Έχω κι ένα ανέκδοτο στοιχείο για να στηρίξω αυτόν τον ισχυρισμό. Πριν από δύο εβδομάδες, η κόρη μας επέστρεψε από το σχολείο και μας είπε ότι υπήρχε ένα νέο αγόρι στην τάξη. Δυσκολεύτηκε λίγο με την προφορά, αλλά καταλάβαμε ότι πρέπει να είναι ο Χρήστος. Πλέον έχουμε γνωρίσει και τους γονείς του. Πράγματι, κατάγονται από την Ελλάδα.

Και πράγματι, ανυπομονούμε να διευρύνουμε και να εμβαθύνουμε τη συνεργασία μας στο προσεχές διάστημα.

Για άλλη μια φορά, συγχαρητήρια και ευχές για μια υπέροχη γιορτή για την Εθνική σας Εορτή! Σας ευχαριστώ πολύ!

Πηγή:

https://hellasjournal.com/2025/03/i-norvigia-timise-tin-megali-ethniki-eorti-tou-ellinismou-i-presveira-sto-oslo-anna-korfa-milise-gia-tis-istorikes-prokliseis-tou-ethnous/

https://www.olympia.gr/1621033/diethni/panigyrikos-eortasmos-tis-25is-martioy-1821-stin-presveia-tis-ellados-sto-oslo-tis-norvigias/

Ο Αμερικανορώσος διακεκριμένος σκηνοθέτης Igor Lopatonok αποκλειστικά στη Δημοκρατία και τον Παναγιώτη Παύλο

Ο γεννημένος στη σημερινή Ουκρανία Αμερικανορώσος διακεκριμένος ταλαντούχος σκηνοθέτης και παραγωγός μιλά για το Ουκρανικό, τον Τραμπ, τον Πούτιν, τον Ζελένσκι, την Ευρώπη και τη νέα Γιάλτα, αλλά και ταινίες σταθμούς στην καριέρα του, όπως το ντοκιμαντέρ «Ukraine on Fire» (2016), σε σκηνοθεσία του ίδιου και παραγωγή του βραβευμένου με Οσκαρ Ολιβερ Στόουν, και το «All the President’s Men: Conspiracy against Trump», για τη δίωξη του Αμερικανού προέδρου, που κυκλοφορεί από το Tucker Carlson Network.

Πώς βλέπετε τη διευθέτηση του Ουκρανικού μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας;

Γεννήθηκα στη Σοβιετική Ενωση, ξέρετε. Μια μέρα ξύπνησα ως Ουκρανός, τον Δεκέμβριο του 1991, όταν η Σοβιετική Ενωση έπαψε να υπάρχει και η Ουκρανία ανακοίνωσε την ανεξαρτησία της. Δεν διάλεξα το κράτος μου. Ανήκα στη Σοβιετική Ενωση, αλλά άρχισα να είμαι Ουκρανός. Η πρώτη μου υπηκοότητα ήταν ουκρανική. Οταν μετακόμισα στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω της πολιτογράφησης, έλαβα την αμερικανική υπηκοότητα και αργότερα τη ρωσική. Οπότε περιγράφω τον εαυτό μου ως Ουκρανό – Αμερικανό – Ρώσο, κάτι το οποίο μου παρέχει τις διαφορετικές οπτικές γωνίες μέσα από τις οποίες εξετάζω αυτή τη σύγκρουση, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά πόλεμος δι’ αντιπροσώπων. Αυτό που επιδίωξε η κυβέρνηση Μπάιντεν και ξεκίνησε ήδη από το 2014 είχε ένα στόχο: να αποδυναμώσει τη Ρωσία, να την περικυκλώσει με ένα δαχτυλίδι πυρός και να φέρει την Ουκρανία να πολεμήσει εναντίον της, κάτι που κατόρθωσε με επιτυχία. Αυτός ο πόλεμος όμως έχει χάσει τη δυναμική του, ο Μπάιντεν δεν είναι πια υπεύθυνος για το έθνος μας, και οι ΗΠΑ δεν έχουν κανέναν λόγο να πολεμήσουν τη Ρωσία. Τώρα υπάρχει μια άμεση διαπραγμάτευση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας όσον αφορά την αποκατάσταση διπλωματικών σχέσεων αφενός και την ειρήνευση με λήξη του πολέμου αφετέρου. Η ειρήνη είναι εφικτή.

Θεωρείτε ότι θα μείνει στην εξουσία ο Ζελένσκι ή ο χρόνος κυλά αντίστροφα;

Εάν γίνουν εκλογές υπό διεθνή εποπτεία, θα φανεί ότι η πραγματική δημοτικότητα του Ζελένσκι πλησιάζει το μηδέν. Επιλέχθηκε για πρόεδρος με βάση τις υποσχέσεις του να παύσει τον πόλεμο. Οχι μόνο δεν τον σταμάτησε, αλλά πήγε σε πλήρη σύρραξη με τη Ρωσία. Αυτό ήταν ό,τι πιο ανόητο κι ανεύθυνο θα μπορούσε να κάνει ένας Ουκρανός ηγέτης: να αρχίσει πόλεμο θυσιάζοντας τους ανθρώπους που έπρεπε να φροντίσει. Το πρόβλημα με τον Ζελένσκι είναι ότι δεν είναι θρησκευόμενος ούτε καν στις εβραϊκές του πεποιθήσεις: αν πίστευε αληθινά στον ιουδαϊσμό, δεν θα ξεκινούσε ποτέ αυτόν τον πόλεμο. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν ξεχνά ότι ο Ζελένσκι χρησιμοποιήθηκε δύο φορές για τη δίωξή του. Εχοντας γυρίσει το ντοκιμαντέρ «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου», γνωρίζω λεπτομέρειες από ανθρώπους που συμμετείχαν προσωπικά σε αυτό. Εννοώ τον Ρούντι Τζουλιάνι, που εκείνη την εποχή ήταν δικηγόρος του Τραμπ και είχε μάλιστα σταλεί να διερευνήσει τα εγκλήματα της οικογένειας Μπάιντεν στην Ουκρανία. Ο Ζελένσκι είχε την ευκαιρία να αποκαλύψει όλα όσα διαθέτουν για τον Χάντερ Μπάιντεν και τις αδικίες του, αλλά αποφάσισαν να παίξουν το παιχνίδι, κι όχι μόνο δεν βοήθησαν τον πρόεδρο Τραμπ αλλά προσπάθησαν να τον καταστρέψουν. Θεωρώ ότι χάριν της ειρήνης στην Ουκρανία είναι καλύτερο να απομακρυνθεί ο Ζελένσκι από την εξουσία, να προκηρυχθούν εκλογές. Πλέον δεν υπάρχει αντιπολίτευση στη χώρα, καθώς όλα αυτά τα χρόνια ο Ζελένσκι την έχει απαγορεύσει. Φυλάκισε ανθρώπους, διέλυσε τα κόμματα και έπαυσε τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης. Καθιέρωσε μια δικτατορία παρόμοια με τη ναζιστική Γερμανία του Β’ Π.Π. Δεν εκπροσωπεί πια τον ουκρανικό λαό. Σε ένα κυρίαρχο κράτος η εξουσία ανήκει στον λαό. Ο λαός της Ουκρανίας πρέπει να κάνει μια νέα επιλογή του προσώπου που θα ηγηθεί.

Ποιες είναι οι συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία για την Ευρώπη;

Θυμάστε το περίφημο τηλεφώνημα της Victoria Nuland με τον Geoffrey Pyatt, όταν του είπε «Fuck the EU». Και για να είμαστε ρεαλιστές, αυτό ακριβώς συνέβη στην Ε.Ε. Ποιος υποφέρει από τον πόλεμο; Η Ουκρανία, φυσικά. Η Ρωσία δεν υποφέρει. Η Ε.Ε. διέκοψε αρχικά τους ρωσικούς ενεργειακούς πόρους, το φυσικό αέριο. Εξακολουθεί να αγοράζει πετρέλαιο αλλά πιο ακριβά από την Ινδία και την Κίνα, που είναι πλέον μεσάζουσες στις πωλήσεις ρωσικής ενέργειας στην Ευρώπη. Το κόστος της ενέργειας αυξήθηκε δραματικά ειδικά στη Γερμανία, η οποία έχει βαριά βιομηχανία υψηλής ενεργειακής κατανάλωσης. Αυτό ήταν ληστεία της Ευρώπης: αντί για φθηνή ρωσική ενέργεια πλέον αγοράζει ακριβό αμερικανικό LNG. Αν δείτε τους παραγωγούς ενέργειας, είναι κυρίως χώρες BRICS. Η Ευρώπη, με μέλη στη λέσχη των G7, είναι καταναλωτής. Μιλάμε για περίπου 25.000.000 βαρέλια πετρελαίου ετησίως. Αυτή είναι η ποσότητα που παράγουν οι BRICS. Η ενέργεια είναι κλειδί, διότι το μέγεθος της οικονομίας βασίζεται στον όγκο της ενέργειας που εξασφαλίζεται για την οικονομία. Αυτό είναι πολύ απλό. Επομένως οι κυρώσεις δεν παίζουν ρόλο: όσο πιο ακριβή η ενέργεια τόσο περισσότερο το κέρδος που προέρχεται από την εξαγωγή της εξαγόμενης ρωσικής ενέργειας.

Πώς βλέπετε να διαμορφώνεται μια συμφωνία για την Ουκρανία;

Η συμφωνία θα εξασφαλίσει καταρχήν την απόδοση των αμερικανικών χρημάτων που επενδύθηκαν στην Ουκρανία επί Μπάιντεν. Η Αμερική έχει διαθέσει περισσότερα από 200 δισεκατομμύρια δολάρια. Ετσι, το πρώτο μέρος θα αφορά τα ορυκτά, με τις ΗΠΑ να υπογράφουν με την Ουκρανία για όλα τα αποθέματα ορυκτών στη χώρα, συμπεριλαμβανομένων φυσικού αερίου, πετρελαίου, σπάνιων γαιών, άνθρακα και σιδηρομεταλλεύματος. Δεύτερον, η πραγματική ειρηνευτική συμφωνία θα δομηθεί όταν η Ρωσία και οι ΗΠΑ διαπραγματευτούν. Δεν θα εισέλθω σε εικασίες. Πιστεύω ότι η Ρωσία θα διατηρήσει τα εδάφη που έχει υπό τον έλεγχό της, καθώς αυτά είναι πλέον τμήμα της Ρωσίας και δεν υπάρχει τρόπος να υποχωρήσει από την Κριμαία, το Ντονμπάς, τη Ζαπορίζια, τη Χερσώνα και το Λούγκανσκ. Το μεγαλύτερο μέρος των διαπραγματεύσεων θα ολοκληρωθεί σύντομα εάν η Ουκρανία δεν θέλει να χάσει περισσότερα εδάφη. Πρόκειται για πόλεμο φθοράς διάρκειας άνω των δύο ετών και η ρωσική οικονομία είναι πολύ ισχυρότερη από τις 50 χώρες που υποστηρίζουν την Ουκρανία.

Έχετε δημιουργήσει εξαιρετικά ντοκιμαντέρ για την Ουκρανία, με κορυφαίο το «Ukraine on Fire», τη Ρωσία, τον πόλεμο, αλλά και τον Αμερικανό πρόεδρο Τραμπ.

Το 2013 ο Ολιβερ Στόουν ανέλαβε την παραγωγή τoυ «Ukraine on Fire», πείθοντάς με να το σκηνοθετήσω με τη στήριξή του. Αυτό ήταν το ντεμπούτο μου και η πρώτη ταινία για το Ουκρανικό. Είχε προηγηθεί το «Maidan Massacre» που ετοιμάσαμε με τον John Beck Hofmann, ενώ με το σίκουελ «Revealing Ukraine» το 2019 μελετήσαμε τι συνέβη στην Ουκρανία από το 2016 και μετά. Η πιο πρόσφατη παραγωγή μου είναι η σειρά έξι επεισοδίων ντοκιμαντέρ «All the President’s Men: Conspiracy against Trump», με σκηνοθέτη τον Σων Στόουν. Γι’ αυτήν την ταινία έγραψα το σενάριο μαζί με τη σύζυγό μου, Βέρα Τομιλόβα, και τον Αμερικανό δημοσιογράφο George Eliason. Η σειρά κυκλοφόρησε στις 8 Νοεμβρίου 2024 από το Tucker Carlson Network, ενώ παρουσιαστές είναι οι George Papadopoulos, Rudy Giuliani, Roger Stone, ο Στρατηγός Michael Flynn, ο νέος διευθυντής του FBI Kash Patel και ο Tucker Carlson. Πρόκειται για μια πολύ δημοφιλή σειρά που έχει ήδη αγαπηθεί πολύ, για τις ρίζες της απάτης αναφορικά με τη Ρωσία, καθώς και τι συνέβη σε όσους στήριξαν τον Ντόναλντ Τραμπ, από το 2016 ως τώρα.

Ο πρόεδρος Πούτιν έχει χαρακτηριστεί «φρενοβλαβής δικτάτορας» που επιδιώκει να κατακτήσει όλη την Ουκρανία και να εισβάλει στην ανατολική Ευρώπη. Συμφωνείτε;

Έχω τη χαρά να έχω συναντήσει τον κύριο Πούτιν το 2015, όταν τελειώσαμε το «Snowden» και άρχισα να βοηθώ τον Ολιβερ με τις «Συνεντεύξεις του Πούτιν». Είναι μια καταπληκτική σειρά τεσσάρων ντοκιμαντέρ. Τότε ο Ολιβερ έγραψε μια επιπλέον συνέντευξη με τον Πούτιν, άνω της μίας ώρας για την Ουκρανία, που έγινε ακρογωνιαίος λίθος για το «Η Ουκρανία στη φωτιά». Τη συνέντευξη αυτή την ετοιμάσαμε στην κατοικία του Πούτιν στο προάστιο της Μόσχας Novo-Ogaryovo. Εκεί ο πρόεδρος Πούτιν περιέγραψε τα πάντα, όλους τους στόχους των Νεοσυντηρητικών Αμερικανών στην Ουκρανία και των Γερουσιαστών που την υποστήριζαν. Πρόκειται για ασυγχώρητο αμάρτημα, πρόκληση πολέμου σε ένα ειρηνικό έθνος, πειθαναγκασμό αδελφών λαών να πολεμήσουν μεταξύ τους, ώστε να χρησιμοποιηθούν ως πιόνια. Οι Ουκρανοί, αρκετά ανόητοι, αποδέχθηκαν τον ρόλο πιστεύοντας ότι οι νεοσυντηρητικοί στις ΗΠΑ έχουν αρχές. Δεν έχουν! Εχουν μόνο συμφέροντα. Το μέγιστο λάθος του ουκρανικού λαού ήταν ότι ακολούθησε τους ηγέτες του, υπέστη πλύση εγκεφάλου και πίστεψε ότι θα ζήσει καλύτερη ζωή αν περάσει από τη ρωσική επιρροή στην επιρροή της Ουάσινγκτον. Ομως, κανείς στην Ουάσινγκτον δεν νοιάστηκε τους Ουκρανούς. Νομίζω ότι ο Πούτιν μόνο για ένα πράγμα μετανιώνει: ότι δεν ξεκίνησε την επιχείρηση νωρίτερα. Πιστεύω ότι αυτό είναι αποκαλυπτικό, διότι, αν προστάτευαν το Ντονμπάς νωρίτερα, πιθανότατα δεν θα ακολουθούσε σύγκρουση τέτοιας κλίμακας, προκληθείσα από τα εγκλήματα πολέμου σε βάρος των ρωσόφωνων πληθυσμών.

«Είναι ο Τρίτος Παγκόσμιος»

Θα χαρακτηρίζατε τον πόλεμο στην Ουκρανία ως Τρίτο Παγκόσμιο;

Ναι, πρόκειται για Παγκόσμιο Πόλεμο, αν λάβουμε υπόψη ότι περισσότερες από 50 χώρες συντάχθηκαν με την Ουκρανία. Κάθε πόλεμος τελειώνει με ειρήνη, εφόσον δεν αποτελειώσει τον ανθρώπινο πολιτισμό. Αυτό το αντιλαμβάνεται ο πρόεδρος Τραμπ.

«Ο Τραμπ ήταν προετοιμασμένος για την προεδρική θητεία»

Αναφερθήκατε στον νέο διευθυντή του FBI Kash Patel και τον Tucker Carlson. Θα ήθελα να μας μιλήσετε λίγο για τους ανθρώπους του Αμερικανού προέδρου.

Η μεγάλη διαφορά με το 2016 είναι ότι τώρα ο Τραμπ είναι καλά προετοιμασμένος για την προεδρική θητεία. Οι Αμερικανοί υπέφεραν με την παραφροσύνη Μπάιντεν που επιχείρησε να παρουσιάσει το λάθος ως σωστό. Κουράστηκαν με την ανοησία. Ο αμερικανικός λαός φέρει την ύψιστη ισχύ και επιλέγει τους ηγέτες που ευθυγραμμίζονται με τη θέλησή του. Επομένως, δεν ήταν απλώς η βούληση Τραμπ να καταστρέψει τη USAID, μια υπηρεσία που εκτελούσε επιχειρήσεις επιρροής και έγχρωμες επαναστάσεις ανά τον κόσμο, χρηματοδοτώντας κάθε αντικυβερνητική εξέγερση στο εξωτερικό εις βάρος των Αμερικανών φορολογουμένων. Οι ίδιοι οι πολίτες δεν το θέλουν αυτό. Θέλουν τις αγαπημένες τους οικογενειακές αξίες μέσα στην πατρίδα τους. Επιθυμούν την ευημερία και δεν τους ενδιαφέρει ο παρεμβατισμός ως πολιτική ιδεολογία ανθρώπων, όπως η Victoria Nuland, ο McCain και άλλοι. Δεν έχουν τέτοιους στόχους και τελικά απομακρύνουν από τη γραφειοκρατία τους υπευθύνους, καταστρέφοντας τις εστίες των πολεμοκάπηλων που ξόδευαν τα χρήματά τους. Η επίθεση κατά USAID δεν οφείλεται μόνο στην τεράστια σπατάλη χρημάτων. Πολλά από αυτά χρησιμοποιήθηκαν κι εντός των ΗΠΑ ώστε να διασφαλιστεί ότι ο Τραμπ δεν θα επανεκλεγεί ποτέ. Αρα είναι και θέμα προσωπικό. Αυτά τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για να παρουσιάσουν την Ουκρανία ως θύμα στον πόλεμο και να βεβαιωθούν ότι θα τον κερδίσει. Η Ουκρανία όμως δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσει, διότι η αλήθεια δεν είναι με το μέρος της. Ο,τι χτίστηκε εξαρχής με αίμα και βία είναι καταδικασμένο να καταλήξει με περισσότερο αίμα. Αρκετό αίμα χύθηκε. Ας το σταματήσουμε. Ας κάνουμε ειρήνη!

Πηγή:

https://www.dimokratia.gr/kosmos/589925/o-poytin-o-tramp-kai-o-mpainten-poy-epedioke-ti-sygkroysi-me/

Διαβάστε κατωτέρω ολόκληρη την ιστορική κι εφ᾽ όλης της ύλης συνέντευξη με τον Πρέσβη ε.τ. και πρώην Πρέσβη της Ελλάδας στο Κίεβο, Βασίλειο Μπορνόβα. Η συνέντευξη δόθηκε ανήμερα της συμπλήρωσης τριών χρόνων από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και τον πόλεμο που ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Λόγω της έκτασής της η συνέντευξη δημοσιεύθηκε σε τέσσερα μέρη, τα πρώτα τρία στην Hellas Journal του Μιχάλη Ιγνατίου, και το τέταρτο μέρος στις Ανιχνεύσεις του Παντελή Σαββίδη με συντομευμένη εκδοχή αυτού στην εφημερίδα Δημοκρατία.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ: Κύριε Πρέσβη, κε Μπορνόβα, θα ήθελα να ξεκινήσουμε με την είδηση ότι ο Ουκρανός Πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι δήλωσε ότι εάν πρόκειται για την ειρήνευση στην Ουκρανία αυτός προτίθεται ακόμη και να παραιτηθεί.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Υπήρχε πάντοτε ένα modus vivendi μεταξύ Ζελένσκι, Ουκρανικής κυβέρνησης και ΗΠΑ. Από τα λεγόμενα του κυρίου Τραμπ φαίνεται ότι αυτό αλλάζει, καταργείται μονομερώς από τις ΗΠΑ και ο Ζελένσκι εκτίθεται απέναντι στον λαό του καθώς η εικόνα του κλονίζεται εν μέσω πολέμου.

Δεν ήταν η καλύτερη στιγμή για τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου καθώς η ουκρανική κοινωνία αποψιλώνεται από το καλύτερο έμψυχο υλικό της. Τώρα ο Ουκρανός πρόεδρος είναι αναγκασμένος να αναθεωρήσει τις βάσεις της πολιτικής του έναντι όχι μόνον των ΗΠΑ αλλά και της Ρωσίας. Να αναθεωρήσει την στρατηγική του, επιχειρώντας ίσως μία ηρωική έξοδο. Εξαιρετικά δύσκολη στιγμή για τον άνθρωπο που συγκέντρωσε τη συντριπτική πλειοψηφία της λαϊκής φωνής της χώρας του.

ΠΑΥΛΟΣ: Για να μείνουμε λίγο στο σημείο αυτό, πώς βλέπετε τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και κυρίως των χωρών οι οποίες πρωτοστατούν όλα αυτά τα χρόνια στο ζήτημα του Ουκρανικού, σε σχέση με το γεγονός ότι οι ΗΠΑ του Τραμπ όχι απλώς εξέφρασαν αλλά και έχουν ήδη ξεκινήσει μια συζήτηση με τη Ρωσία του Πούτιν – είχαμε τον Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών σε συνέντευξή του προχθές να λέει ότι, εμείς δεν μπορούμε να ασχολούμαστε με τον Ζελένσκι ο οποίος βγαίνει και μας προσβάλλει δημόσια.

Φαίνεται, δηλαδή, ότι υπάρχει ένα «άδειασμα» από την παρούσα ηγεσία. Ενώ, λοιπόν, Αμερική και Ρωσία προχωρούν μόνες τους στο ζήτημα της ειρήνευσης της Ουκρανίας, πώς βλέπετε την Ευρώπη η οποία συνεχίζει με δηλώσεις κορυφαίων ηγετών να λέει ότι θα στηρίξουμε την Ουκρανία, ότι η Ουκρανία δεν θα αφεθεί μόνης της; Και ο Έλληνας Πρωθυπουργός φυσικά δήλωσε το ίδιο προ ημερών αλλά και σήμερα πάλι απευθυνόμενος με τους ευρωπαίους ηγέτες στον Ζελένσκι.

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Είμαι της γνώμης ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει περιέλθει σε αδιέξοδο, απότοκο τούτο των πολλαπλών κρίσεων από τις οποίες διέρχεται τα τελευταία χρόνια. Είναι έτσι αναγκασμένη να υποτάσσεται στις δυνάμεις αδρανείας της που προ πολλού ορίζουν την πορεία της.

Στην προκειμένη περίπτωση, στις δυνάμεις που την οδήγησαν στην άκριτη στήριξη του προέδρου Ζελένσκι και την εμπλοκή του σε ένα πόλεμο ο οποίος του αποδεκατίζει τον λαό και καταστρέφει τον παραγωγικό ιστό της χώρας του.

Η ΕΕ είναι τώρα εξαιρετικά δύσκολο να απεγκλωβιστεί από αυτή την πολιτική, καθώς μάλιστα πάσχει από έλλειμμα οραματικών ηγετών με βούληση και προσωπικότητα. Πόσο μάλλον που την εποχή αυτή το όχημα της εξωτερικής πολιτικής της κατευθύνουν οι ηγέτες των Βαλτικών χωρών και της Πολωνίας.

Σημειωθήτω ότι οι αμερικανικές επιρροές στην κυβερνητική νομενκλατούρα των χωρών αυτών υπήρξαν καθοριστικές για τις αποφάσεις που ελήφθησαν σχετικά με την αντιμετώπιση της Ρωσίας.

Το υπόβαθρο της 24^ης Φεβρουαρίου 2022

ΠΑΥΛΟΣ: Θέλω να αφήσουμε προς στιγμήν την τρέχουσα και κατάσταση και να πάρουμε το πράγμα από την αρχή. Ήσασταν ο άνθρωπος ο οποίος υπηρετούσε ως Πρέσβης της Ελλάδας στο Κίεβο πριν τον πόλεμο.

Γνωρίζατε και παρακολουθούσατε όλη αυτήν την ανάφλεξη σε όλα τα στάδιά της. Θα ήθελα να εστιάσουμε λίγο σε αυτό: πώς εσείς, που ενάμισι περίπου χρόνο πριν τη ρωσική «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» όπως την αποκαλεί η Μόσχα, είχατε σταλεί ως Πρέσβης της Ελλάδας στο Κίεβο παρακολουθήσατε όλο αυτό το σκηνικό; Ποιο είναι το ιστορικό και πώς φτάσαμε στην 24η Φεβρουαρίου του 2022;

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Η πραγματικότητα είναι ότι η κρίση δεν ξεκινά την 24η Φεβρουαρίου, ούτε βέβαια τον τελευταίο χρόνο πριν το 2022, κατά τον οποίο τα ρωσικά στρατεύματα επιδίδονται σε στρατιωτικές ασκήσεις στα σύνορα με την Ουκρανία. Υπήρξαν μια σειρά από συνθήκες που προκάλεσαν την κρίση και τελικά τον πόλεμο.

Ευθύνες υπάρχουν και στις δύο πλευρές. Είναι σαφές ότι ο Ζελένσκι εξελέγη με σύνθημά του την εκτόνωση της κρίσης που σοβούσε, ήταν δε ο καταλληλότερος την εποχή εκείνη, καθώς καταγόταν από ρωσόφωνη περιοχή, είχε εντρυφήσει στη ρωσική κοινωνία, είχε συνεργαστεί επαγγελματικά με ρωσικές εταιρίες και γνώριζε σημαντικές προσωπικότητες από τον κόσμο της πολιτικής και της τέχνης.

Όμως, από ένα σημείο και πέρα αναγκάστηκε να ακολουθήσει τους ιέρακες της αμερικανικής πολιτικής σκηνής και τους εκπροσώπους τους στο ΝΑΤΟ. Οι λόγοι που μετεστράφη είναι πολλοί. Αλλά πιστεύω ότι τα εσωτερικά προβλήματα της χώρας ήταν τόσα πολλά και αλληλοεπικαλυπτόμενα που το ενδεχόμενο του πολέμου αποτελούσε μια κάποια λύση.

Μιλούμε λοιπόν για την απόλυτη διαφθορά στον τομέα της δικαιοσύνης, στις προμήθειες του Δημοσίου αλλά κυρίως του στρατού, στη διαχείριση των δανείων που χορηγούντο από διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, στη λειτουργία του κοινοβουλίου κτλ.

Ωστόσο, τον σημαντικότερο ρόλο έπαιζαν οι λεγόμενοι ολιγάρχες, που είχαν επιδοθεί στην συστηματική αφαίμαξη των ταμείων του δημοσίου και των τραπεζών, με αποτέλεσμα μια χώρα με σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους να βλέπει τους νέους κυρίως ανθρώπους της να προσφυγοποιούνται κατα κύματα, πολύ πριν ξεκινήσει ο πόλεμος.

Εντύπωσή μου είναι ότι ένας από τους λόγους που τον οδήγησαν στην σκλήρυνση της στάσης του απέναντι στους Ρώσους ήταν και η προσπάθειά του να βάλλει μια τάξη στα εσωτερικά της χώρας του. Θα μπορούσαμε εδώ να προσθέσουμε και τη δύσκολη θέση στην οποία περιήλθε ο Ζελένσκι με αφορμή τη δημοσιοποίηση των Pandora Papers και τις αποκαλύψεις περί σημαντικών περιουσιακών στοιχείων αυτού και φίλων του σε εξωχώριες εταιρίες.

Δεύτερος, ίσως σημαντικός λόγος, μια ισχυρή εθνικιστική αντιπολίτευση που επεδίωκε να λύσει λογαριασμούς με τη Ρωσία από την εποχή της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση το 1941 που συνοδεύτηκε από την προσπάθεια διατύπωσης εθνικής ταυτότητας εκ μέρους μιας μερίδας των Ουκρανών, ακριβώς εκείνη την εποχή.

Τρίτος λόγος, οι αφόρητες πιέσεις που η κυβέρνηση Ζελένσκι δέχθηκε από την κυβέρνηση Μπάιντεν, κυρίως δε από το δίδυμο Πάγιατ και Νούλαντ, που είχε παλαιότερα διαχειριστεί με επιτυχία το πραξικόπημα κατά της ουκρανικής κυβέρνησης το 2014, καθώς και τον αμερικανό ΥΠΕΞ κύριο Μπλίνκεν με μακρά θητεία στα πράγματα της Ουκρανίας.

Έτσι, ήδη από τις αρχές του 2022 ο Ζελένσκι θέτει θέμα ένταξης της χώρας του στο ΝΑΤΟ καθώς και επιβολής προληπτικών κυρώσεων στη Ρωσία, αναφερόμενος κυρίως στον ρόλο του αγωγού Nord Stream 2 ως γεωπολιτικού όπλου της χώρας αυτής.

Η μη συμπερίληψη των πολυπληθών ρωσικών πληθυσμών της ανατολικής Ουκρανίας στο νομοσχέδιο περί αναγνώρισης αυτοχθόνων λαών – βασικά αναγνωρίζονται μόνο οι Τατάροι και ουδείς έτερος – ο προγραμματισμός για την διεξαγωγή εννέα πολυεθνικών ασκήσεων το 2022, σε συνδυασμό με τη μόνιμη παρουσία επί σειρά ετών βρετανικών και καναδικών δυνάμεων σε ουκρανικό έδαφος, η εμμονή των νατοϊκών δυνάμεων της Μαύρης Θάλασσας να επιβάλουν ένα νεοανακαλυφθέν δικαίωμα αβλαβούς διέλευσης, η συμφωνία Ηνωμένου Βασιλείου και Ουκρανίας για τη δημιουργία εκεί δύο ναυτικών βάσεων, η μία στην Αζοφική, καθώς και η οργάνωση και λειτουργία του ουκρανικού στρατού πάνω στα νατοϊκά πρότυπα με παροχή των απαραίτητων πιστώσεων και μέσων, αποτέλεσαν επίσης στοιχεία που συγκρατήθηκαν με ανησυχία από τη ρωσική πλευρά.

Τέλος, η αποτυχία της εφαρμογής των συμφωνιών του Μινσκ με ευθύνη ενδεχομένως και των δύο πλευρών, κυρίως όμως η επεξεργασία νομοθετήματος, από ουκρανικής πλευράς, σχετικά με την πολιτική που θα εφαρμοζόταν στις περιοχές του Ντονμπάς κατά τη μεταβατική περίοδο καθώς και η διαφωνία που προέκυψε για τη διενέργεια εκλογών πριν ή μετά την ανάληψη του ελέγχου της περιοχής από τους Ουκρανούς,δημιούργησε αγεφύρωτο χάσμα στις απόψεις των δύο πλευρών.

Ένα ζήτημα, επίσης, που περιήλθε στην αντίληψή μου, αφορούσε στη χρησιμοποίηση απόρρητων στοιχείων που έστελναν οι παρατηρητές του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), σχετικά με τις θέσεις των όπλων που ευρίσκοντο στη ρωσική πλευρά της γραμμής επαφής στην ανατολική Ουκρανία. Επειδή οι συγκεκριμένες θέσεις βάλλονταν αμέσως από ουκρανικά πυρά, ήταν προφανές ότι οι εκθέσεις των παρατηρητών περνούσαν πρώτα από τις ουκρανικές υπηρεσίες.

Το πρόβλημα ήταν ότι οι Ρώσοι απαντούσαν και οι πρώτοι που υφίσταντο τις συνέπειες ήσαν οι Έλληνες που κατεξοχήν κατοικούσαν στα χωριά της γραμμής επαφής. Αποτέλεσμα τούτου ήταν ότι τα χωριά που επισκέφθηκα τον Αύγουστο του 2021 ήσαν σχεδόν έρημα, επικρατούσε ο φόβος των ρωσικών απαντήσεων στα ουκρανικά πυρά, ενώ υπήρχαν και σοβαρότατα προβλήματα με τους Ουκρανούς στρατιωτικούς, οι οποίοι προήρχοντο από τη δυτική Ουκρανία και αντιμετωπίζονταν με μεγάλη επιφύλαξη από τους ρωσόφωνους Έλληνες κατοίκους τους.

Ζητήματα που δημιουργούσαν ένταση μεταξύ ρωσοφώνων και ουκρανικών αρχών στην ανατολική Ουκρανία ήσαν επίσης εκείνα που αφορούσαν στην υποχρεωτική διδασκαλία και χρήση της ουκρανικής, την αποθάρρυνση της ομιλίας της ρωσικής σε περιοχές που ήταν απολύτως ρωσόφωνες κτλ. Δεν νομίζω ότι η Ουκρανία ενδιαφέρθηκε ποτέ να αντιμετωπίσει με ψυχραιμία το πρόβλημα αυτό.

Αλλά και πάλι, το σοβαρότερο ζήτημα που απασχολούσε διαχρονικά τους Ρώσους ήταν το ενδεχόμενο ένταξης της Ουκρανίας στους νατοϊκούς μηχανισμούς και το 2021 ήταν περισσότερο από προφανές ότι αυτή ήταν η πορεία των πραγμάτων, παρά τις επανειλημμένες ρωσικές προειδοποιήσεις.

Πιστεύω ότι επιστέγασμα όλων αυτών αλλά και είδος υστάτης προειδοποίησης αποτέλεσε η επιστολή Λαβρώφ, ένα μήνα περίπου πριν από την εισβολή, με την οποία, απευθυνόμενος στους ευρωπαίους συναδέλφους του, ο ρώσος ΥΠΕΞ επικαλούμενος τα κείμενα του ΟΑΣΕ, κυρίως των συναντήσεων κορυφής της Αστάνα και της Κωσταντινούπολης, εξηγούσε ότι η Ρωσία είχε κινηθεί επί δεκαετίες στην οδό της διπλωματίας και απαιτούσε από τους γείτονές της, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ να μην ενισχύουν περαιτέρω τη δική τους ασφάλεια εις βάρος της ασφάλειας άλλων κρατών, επί τη βάσει της δέσμευσης που είχαν προ πολλού αναλάβει για μια και αδιαίρετη μεταξύ τους ασφάλεια.

Κατ᾽ ουσίαν, η επιστολή αυτή αποτελούσε σαφή προειδοποίηση για την ανάπτυξη των νατοϊκών δυνατοτήτων και δυνάμεων στα σύνορα της Ρωσίας από τις χώρες της ΕΕ. Η επιστολή δεν απαντήθηκε από τους επί μέρους υπουργούς της ΕΕ.

Με πολύ λίγα λόγια, ο κύριος Λαβρώφ εξηγούσε ότι η Ρωσία δεν ήταν πρόθυμη να δεχθεί την αποδόμηση της αρχιτεκτονικής ασφάλειας που είχε στοιχειοθετηθεί μετά το 1990. Όμως, τούτα είναι πλέον γνωστά σε όλους και έχουν κοστίσει πανάκριβα, όχι μόνο στις αντιμαχόμενες χώρες αλλά και στις ευρωπαϊκές χώρες και κοινωνίες.

ΠΑΥΛΟΣ: Άρα, λέτε ότι υπήρχε μια ενεργός εμπλοκή πριν την έναρξη του πολέμου, από μεγάλες δυτικές χώρες. Και αυτό φαίνεται ότι συνάδει και με μια δήλωση την οποία είχε κάνει σε ανύποπτο χρόνο ο τότε εκπρόσωπος του αμερικανικού Πενταγώνου Κίρμπυ, ο οποίος είχε δηλώσει ότι «οι Ρώσοι ετοίμαζαν αυτόν τον πόλεμο για πολλά χρόνια, γι᾽ αυτό και εμείς προετοιμάζαμε την Ουκρανία για να μπορέσει να αμυνθεί».

Και άρα, το αφήγημα της τότε αμερικανικής ηγεσίας – να το προσδιορίσουμε από το Μεϊντάν και ένθεν; από την άφιξη του κυρίου Πάιατ στην αμερικανική πρεσβεία στο Κίεβο; – ήταν ότι όλη η στήριξη που παρείχαν οι  ΗΠΑ στην Ουκρανία αφορούσε στην προετοιμασία ενός κατ᾽ ουσίαν προεξαγγελθέντος πολέμου. Τον οποίο όμως εσείς λέτε ότι η Ρωσία ουδέποτε είχε προγραμματίσει!

Το ΝΑΤΟ στο υπογάστριο της Ρωσίας

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Η βεβιασμένη ένταξη στο ΝΑΤΟ των βαλκανικών και βαλτικών χωρών, η οποία παρακολούθησε την ένταξή τους στην ΕΕ, εκτός του ότι ενίσχυσε τις φυγόκεντρες δυνάμεις εντός Ευρώπης και εξασθένησε τη θέση των πλέον αδύναμων, και της Ελλάδας,νομίζω ότι αποδυνάμωσε την Ευρώπη στο σύνολό της και την κατέστησε δέσμια φαντασιακών απειλών που τελικά κατήντησαν αυτοεκπληρούμενες προφητείες.

Επί του προκειμένου, πιστεύω ότι καταλυτικός ήταν ο ρόλος των ΗΠΑ, ήταν δε τόσο προφανώς ανορθολογικός και εκτός πραγματικότητας, ώστε χρειάστηκε μια απλή κυβερνητική αλλαγή στις ΗΠΑ, για να αναθεωρηθεί με συνοπτικές διαδικασίες μια πολιτική που καλλιεργήθηκε επί δεκαετίες από τους σημαντικότερους ακαδημαϊκούς, στρατιωτικούς και πολιτικούς.

Η πραγματικότητα είναι ότι τα τελευταία χρόνια γίνονταν συνεχώς νατοϊκές ασκήσεις, τόσο στη Μαύρη Θάλασσα όσο και στην Ουκρανία, στις οποίες συμμετείχε το σύνολο περίπου των νατοϊκών κρατών. Αυτό σημαίνει ότι υπήρχαν πάντα στην περιοχή στρατεύματα και της Βρετανίας και του Καναδά. Οπωσδήποτε πρέπει να υπήρχαν και άλλα στρατεύματα, και φυσικά των Βαλτικών χωρών.

Σημαίνει ότι ο ουκρανικός στρατός οργανωνόταν σύμφωνα με τα νατοϊκά πρότυπα και ότι, κατά συνέπεια, υπήρχε μια πολύ σοβαρή προετοιμασία από πλευράς του ουκρανικού στρατού για ένταξη στο ΝΑΤΟ, μια προετοιμασία ταύτισης και συνύπαρξης, συλλειτουργίας και διαλειτουργικότητας με τα νατοϊκά στρατεύματα της περιοχής, με τις νατοϊκές χώρες.

Βεβαίως, εδώ υπάρχει το ζήτημα του αυγού και της κότας. Δηλαδή, ποιος δημιουργεί ποιο επεισόδιο ή ποια αφορμή για την έναρξη ενός πολέμου. Η πραγματικότητα είναι ότι αυτό που η Ρωσία έθετε ως σοβαρό ζήτημα σε πάρα πολλές περιπτώσεις ήταν το γεγονός ότι, παρά τις υποσχέσεις που είχε πάρει στη δεκαετία του ᾽90, έβλεπε ότι περιβαλλόταν πλέον από χώρες οι οποίες εντάσσονταν στο ΝΑΤΟ, και κάποιες από αυτές διέθεταν και αμερικανικά στρατεύματα και αμερικανικά οπλικά συστήματα.

Ήτανε κάτι που δυσκολευόταν να δεχθεί, κατά λογικό τρόπο. Πράγμα το οποίο φαίνεται καθαρά σαφέστατα στην επιστολή του Λαβρόφ προς τους Ευρωπαίους συναδέλφους του.

ΠΑΥΛΟΣ: Προς επίρρωση αυτού που είπατε για την επιστολή Λαβρώφ, να θυμίσουμε ότι ένα από τα στοιχεία τα οποία ο Ρώσος ΥΠΕΞ φέρεται να ζήτησε στη συνάντησή του στο Ριάντ με τον Αμερικανό ομόλογό του Ρούμπιο, ήταν ακριβώς η τήρηση της υπόσχεσης που είχαν λάβει οι Ρώσοι από τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Baker, με επιστολή του από 1990, όταν ο ίδιος ο Μπέικερ είχε πει ότι «γνωρίζουμε τις ανησυχίες της Ρωσίας και θα πρέπει να γίνει σεβαστό το να μην υπάρξει επέκταση».

Αυτό ήταν κάτι που και ο ίδιος ο Χένρυ Κίσσινγκερ είχε επισημάνει λίγο πριν το Μεϊντάν με άρθρο του στη New York Times. Αυτό σημαίνει ότι στην Αμερική υπήρχαν άνθρωποι ενήμεροι των ανησυχιών της Ρωσίας, τουλάχιστον σε επίπεδο γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό.

Το ερώτημα όμως είναι: είναι μόνον το γεωπολιτικό κομμάτι που ώθησε στην κατάσταση αυτή; Γιατί αν κρίνουμε εκ των υστέρων, μια βασική παράμετρος στο deal που επιχειρεί ο Τραμπ με τον Ζελένσκι είναι ο ορυκτός πλούτος της Ουκρανίας.

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Η Ουκρανία θα μπορούσε να είχε οργανωθεί σαν χώρα, αναπτύξει την οικονομία της και αξιοποιήσει τους πόρους της εδώ και πολλά χρόνια. Δεν της επετράπη κάτι τέτοιο από την οργάνωση της εξουσίας και από τον οικονομικό ανταγωνισμό των ολιγαρχών, όπως ήδη αναφέραμε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να παραμένει η παραγωγική δομή της Ουκρανίας προσηλωμένη στον γεωργικό τομέα αφενός, και σε ένα βιομηχανικό τομέα που ήταν αυτός προσανατολισμένος κυρίως σε οπλικά συστήματα, αφετέρου.

Πέραν τούτων, τα οποία αμφότερα ήταν προβληματικά σαν τομείς, δεν έβλεπες κάτι άλλο να αναπτύσσεται. Διότι υπήρχε τεράστια διαφθορά σε όλα τα επίπεδα, στα πολιτικά κόμματα, στην κυβέρνηση και κυρίως στο ουκρανικό κοινοβούλιο, όπως είπαμε. Αυτά εμπόδισαν την ανάπτυξή της και κυρίως τη λήψη ψύχραιμων πολιτικών αποφάσεων και σε ό,τι αφορούσε τις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και τις ευρωπαϊκές χώρες.

Η πραγματικότητα είναι ότι αν η Ουκρανία είχε μια καλύτερη διακυβέρνηση – και μιλώ όχι μόνο για την περίοδο Ζελένσκι αλλά και προ αυτού, καθώς και μια πιο ψύχραιμη πολιτική στα ζητήματα αυτά – δεν θα είχαμε φτάσει στο σήμερα. Η σημερινή κατάσταση ουσιαστικά έχει καταστρέψει τη χώρα. Η Ουκρανία είναι πλέον κατεστραμμένη χώρα σε πολύ μεγάλο βαθμό με διαλυμένη παραγωγική βάση. Και κυρίως, έχει χάσει το σημαντικότερο και ουσιαστικότερο τμήμα του πληθυσμού της.

Τί μπορεί να γίνει; Δυστυχώς, ο Τραμπ έρχεται τη χειρότερη στιγμή για να ζητήσει με τον δικό του συναλλακτικό τρόπο αυτά που, κατά τη γνώμη του, του οφείλονται. Ο Τραμπ δεν λειτουργεί ιδεολογικά όπως λειτουργούσαν οι προκάτοχοί του, αλλά συναλλακτικά. Πιστεύει ότι έχει δώσει πάρα πολλά στην Ουκρανία, δεν εξετάζει τις σκοπιμότητες των ουκρανο–αμερικανικών σχέσεων επί προκατόχων του, επί Μπάιντεν. Αυτά δεν τον ενδιαφέρουν.

Τον ενδιαφέρει πώς θα πάρει πίσω τα χρήματά του. Το οποίο είναι εντυπωσιακό. Οι αναγωγές είναι πολύ ενδιαφέρουσες και πολύ παλαιότερες. Στην περίπτωση αυτή μπορούμε να αναχθούμε στον Θουκυδίδη και να μιλήσουμε για την ισχύ, για τη δύναμη του ισχυρού, για τη δυνατότητα του ισχυροτέρου να επιβάλει τις απόψεις του στον ασθενέστερο με κάθε τρόπο και δίχως προϋποθέσεις.

Αυτή τη στιγμή βλέπουμε ένα Τραμπ να μη θέτει καμία απολύτως προϋπόθεση στην Ουκρανία. Ζητά πλήρη παράδοση των φυσικών της πόρων, των ορυκτών της πόρων, μέχρις ότου αποπληρωθεί το κατά τη γνώμη του τεράστιο χρέος προς τις ΗΠΑ. Η πραγματικότητα είναι ότι το χρέος ήταν δωρεά, ήτανε παροχή των ΗΠΑ προς την Ουκρανία.

Δεν μου προκύπτει ότι έχουν υπογραφεί δανειακές συμβάσεις. Ωστόσο, είναι παροχές που ξεκινούν αμέσως μετά το 2014. Όταν ο Τραμπ μιλάει για 500 δισεκατομμύρια δολάρια λαμβάνει υπόψη του πιθανότατα τις παροχές που δόθηκαν από τις ΗΠΑ από την εποχή εκείνη, που μπορεί όντως να φτάνουν στα ποσά αυτά.

Κοινωνία και Εκκλησία στην Ουκρανία

ΠΑΥΛΟΣ: Πριν έρθω στο δια ταύτα και στο πώς η Ελλάδα έχει τοποθετηθεί σε όλη αυτήν την κατάσταση αυτά τα τρία χρόνια, θα ήθελα να σας ρωτήσω, επειδή ζήσατε σε αυτή τη χώρα. Έχουμε ένα λαό ο οποίος είναι ουκρανικός από την αρχαιότητα; Είναι ρωσικής καταγωγής; Και σε τί βαθμό αυτές οι εσωτερικές τάσεις μέσα στην ουκρανική κοινωνία πιστεύετε ότι έχουν σημασία στην επόμενη ημέρα της Ουκρανίας;

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Η επόμενη ημέρα της Ουκρανίας απαιτεί πριν από όλα ένα στέρεο κρατικό μηχανισμό, αδέκαστους κρατικούς υπαλλήλους και δικαστές, πολιτικούς χωρίς προσωπικές ατζέντες, συζήτηση για όποιο ρόλο θα μπορούσαν να παίξουν οι ολιγάρχες, κυρίως όμως επιστροφή του μεγαλύτερου τμήματος του ενεργού πληθυσμού της χώρας που μετανάστευσε είτε πριν είτε μετά τον πόλεμο. Και τους υπολογίζω σε αρκετά εκατομμύρια, πιθανότατα στο μισό περίπου του πληθυσμού.

Ένα πολύ μεγάλο τμήμα των Ουκρανών κατέφυγε στη Ρωσία, κυρίως προερχόμενοι από τις ανατολικές επαρχίες. Ένα τμήμα επίσης, πιθανώς τρία με τέσσερα εκατομμύρια από τη δυτική Ουκρανία κυρίως, κατέφυγαν στην Πολωνία. Λόγω δε κοινών γλωσσικών και κοινωνικών καταβολών έχουν ήδη σε μεγάλο βαθμό ενταχθεί στην πολωνική κοινωνία, συμβάλλοντας όχι μόνο στην ανάπτυξη της χώρας, λόγω και του υψηλού μορφωτικού επιπέδου τους, αλλά και στην ενίσχυση του δημογραφικού της προφίλ. Επίσης, οι Ούγγροι της Ουκρανίας ενισχύουν ακόμα περισσότερο τους οικονομικούς και εκπαιδευτικούς δεσμούς τους με την Ουγγαρία, μεταναστεύουν ευκολότερα, ενώ και τα συνοριακά σημεία διέλευσης έχουν αυξηθεί.

Οι φυγόκεντρες δυνάμεις που υφίστανται στη χώρα αναπτύχθηκαν περαιτέρω λόγω του πολέμου, είναι δε χαρακτηριστικές οι δηλώσεις Ζελένσκι, λίγο πριν ξεκινήσουν οι εχθροπραξίες, ότι το Χάρκοβο «θα μπορούσε να καταληφθεί από τις ρωσικές δυνάμεις διότι η περιοχή έχει ιστορικούς οικογενειακούς δεσμούς με την Ρωσία».

Έτερο χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιφυλακτικότητας έναντι της ρωσοφώνου συνιστώσας του πληθυσμού αποτέλεσε, λίγο πριν από τον πόλεμο, η προειδοποίηση του Ουκρανού Υπουργού Άμυνας «να μην διανοηθούν να ενταχθούν στις δυνάμεις της εθνοφυλακής εάν έχουν άλλους σκοπούς».

Στην Ουκρανία ομιλούνται δύο γλώσσες και κατανοούνται εξίσου από όλους. Ήταν σύνηθες να ξεκινά μία συζήτηση στα ουκρανικά και να καταλήγει στα ρωσικά, ή ακόμα να ομιλεί έκαστος των συνομιλητών τη δική του γλώσσα και να συνεννοούνται περίφημα. Τώρα αυτά έχουν τελειώσει.

Πριν από τον πόλεμο η ρωσική λογοτεχνία και βιβλιογραφία κυριαρχούσε στα ουκρανικά βιβλιοπωλεία. Αυτό τώρα σταμάτησε. Έχω την εντύπωση ότι ο πόλεμος οδήγησε και σε μία αθέλητη εθνική εκκαθάριση: οι ρωσόφωνοι μετακινήθηκαν προς την ανατολική πλευρά καθώς και προς την Ρωσία.

Ουκρανία και Οικουμενικό Πατριαρχείο

ΠΑΥΛΟΣ: Πώς αξιολογείτε τη χορήγηση Αυτοκεφαλίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στην Εκκλησία της Ουκρανίας;

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Γενικώς, η επιφυλακτικότητα που αναπτύχθηκε μετά τα γεγονότα του 2014, βάθυνε ακόμα περισσότερο το χάσμα μεταξύ ανατολικής και δυτικής Ουκρανίας καθώς και το χάσμα μεταξύ της Εκκλησίας της Ουκρανίας, που πρόσκειται στο Ρωσικό Πατριαρχείο, και της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας.

Επ᾽ αυτού οφείλω να ομολογήσω ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν φαίνεται να ζήτησε ποτέ τη γνώμη της Ελλάδας όταν αποφάσισε να ευλογήσει μία καινούργια ουκρανική εκκλησία. Διότι η δημιουργία της Αυτοκέφαλου Εκκλησίας είχε τα σοβαρά παρεπόμενά της, κυρίως δε τον περαιτέρω διχασμό μιας ήδη πολωμένης κοινωνίας. Ο διχασμός αυτός συνέπεσε με τα όρια μεταξύ ουκρανόφωνων και ρωσόφωνων, όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και κοινωνικά.

Οφείλω εδώ να επισημάνω ότι η Αυτοκεφαλία οδήγησε σε συγκρούσεις μέσα στο ποίμνιο, σε βίαιη υφαρπαγή εκκλησιαστικών ακινήτων από την ουκρανική αστυνομία, σε εκδίωξη ιερέων και αρχιερέων και σε ανάδειξη μιας νέας Εκκλησίας που δημιουργήθηκε προφανώς για να εξυπηρετήσει πολλαπλούς ρόλους:

Οι προσπάθειες για την ανάδειξη και εμπέδωση της νέας αυτής Εκκλησίας ενισχύθηκαν εν πολλοίς από την USAID με διοργάνωση πληθώρας εκδηλώσεων, ενοικίαση διαφημιστικών πανώ και ραδιοτηλεοπτικού χρόνου.

Οφείλω επίσης να παρατηρήσω ότι οι κληρικοί της νέας αυτής Εκκλησίας είχαν ελλειπτική θεολογική μόρφωση, αγνοώντας οι περισσότεροι τους Πατέρες της Εκκλησίας, καθώς αγνοούσαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, την ελληνική γλώσσα σε αντίθεση με τους «αντιπάλους» τους, η πλειοψηφία των οποίων είχε εδραία θεολογική μόρφωση, γνώση της Ελλάδας και της γλώσσας μας. Τώρα, όλα τούτα αποτελούν παρελθόν.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης όφειλε, πιστεύω, να μελετήσει όλες τις πτυχές του προβλήματος και ευκαιρία του εδόθη να καταλάβει το μέγεθος του διχασμού, όταν, ερχόμενος να λάβει μέρος στις εορτές της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, έγινε μάρτυρας της παρουσίας χιλιάδων σιωπηλών διαδηλωτών καθόλη τη διαδρομή των δεκάδων χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο μέχρι το Κίεβο.

Παρά ταύτα, έγινε δεκτός με τιμές αρχηγού κράτους, παρέστη στη στρατιωτική παρέλαση, στην οποία συμμετείχαν πληθώρα νατοϊκών στρατευμάτων από δέκα τουλάχιστον χώρες, έλαβε μέρος σε εκδηλώσεις βετεράνων του 2014 και, εν ολίγοις, συνέβαλε στην εξυπηρέτηση ενός εθνικού αφηγήματος το οποίο έθεσε εκτός ένα μεγάλο τμήμα του ουκρανικού λαού.

Το ζήτημα της Κριμαίας

Ένα δεύτερο άξιο λόγου στοιχείο που συγκρατώ είναι το ζήτημα της Κριμαίας. Είναι γνωστό ότι επί προεδρίας Ζελένσκι δημιουργήθηκε ένα φόρουμ, η «πλατφόρμα της Κριμαίας» που αποσκοπούσε αποκλειστικά στην εμπλοκή όσον το δυνατόν περισσότερων χωρών σε μια διαδικασία με τελικό στόχο την απελευθέρωση της περιοχής, την «αποκατοχοποίησή» της.

Και είναι γνωστό ότι η διαδικασία αυτή είχε αρχίσει αμέσως μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, με πρώτη ενέργεια από πλευράς Ουκρανίας τη διακοπή παροχής νερού για ύδρευση και άρδευση από τον Δνείπερο. Η ενέργεια αυτή στρεφόταν ουσιαστικά κατά του ίδιου του «υπό κατοχή» λαού της!

Επειδή η κατάσταση στην Κριμαία ήταν πάντα περίπλοκη, πολύ πριν από τη δημιουργία της ανεξάρτητης Ουκρανίας, με πλειοψηφούν κατά πολύ το ρωσικό στοιχείο στη σύνθεση του πληθυσμού της, η Ουκρανία αποφάσισε να εργαλειοποιήσει τον Ταταρικό πληθυσμό.

Και τούτο για δύο λόγους: Οι Τάταροι της Κριμαίας διεκδικούσαν την αυτονομία τους, πριν ακόμα περιέλθει η χερσόνησος στη Ρωσία. Παραμένουν έτσι απρόβλεπτος παράγοντας για τους διοικούντες την Κριμαία.Το σημαντικότερο, διατηρούν ιστορικούς δεσμούς με την Τουρκία, στην οποία κατοικούν μερικά εκατομμύρια ομογενών τους.

Κατ´ουσίαν, προτεραιοποιώντας η Ουκρανία το ζήτημα των Τατάρων στην περίφημη «Πλατφόρμα», ενέπλεκε πρωταρχικά την Τουρκία και κατόπιν το σύνολο των συμμετεχουσών χωρών, δυτικών κυρίως, στο αφήγημα της απελευθέρωσης της Κριμαίας μέσω του Ταταρικού πληθυσμού, και αποδίδοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στους προστάτες και ομογενείς τους, δηλαδή στους Τούρκους.

Οι Τούρκοι από την πλευρά τους, έσπευσαν να αποδεχτούν τον ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ενισχύοντας τη θέση τους στην περιοχή και τον ρόλο τους στη διένεξη μέσω των Τατάρων ομογενών τους.

Εντυπωσιακό ήταν ότι το Κίεβο δεν επικαλέστηκε ποτέ την τύχη των ολιγάριθμων Ουκρανών κατοίκων της Κριμαίας, οι οποίοι, αντιθέτως, έβλεπαν να επισκιάζονται από τους τουρκογενείς συντοπίτες τους. Σημειώνω τέλος, ότι ως ανταμοιβή για τη μεσολάβησή τους αυτή, οι Τούρκοι δέχθηκαν με μεγάλη ικανοποίηση τον ουκρανικό νόμο που αναγνώριζε ως μόνο αυτόχθονα λαό στην Ουκρανία τους Τατάρους, εξαιρώντας τις λοιπές εθνικές ομάδες, μεταξύ των οποίων Ρώσους, Έλληνες, Γερμανούς κτλ.

Τουρκική επιρροή στην Ουκρανία

ΠΑΥΛΟΣ: Πού αποδίδετε το γεγονός ότι η Ουκρανία προέβαλε το Ταταρικό αφήγημα εις βάρος των ίδιων των πολιτών της;

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Αυτό το αποδίδω στην πάρα πολύ σημαντική επιρροή της Τουρκίας στα πράγματα της Ουκρανίας. Οι σχέσεις Ουκρανίας και Τουρκίας είναι ιστορικές. Ανάγονται στον 16^ο–17^ο–18^ο αιώνα, στην ιστορία των Κοζάκων, στις σχέσεις των Κοζάκων με τους Οθωμανούς.

Η διασύνδεσή τους με τους τουρκόφωνους και τους Οθωμανούς, η διασύνδεση των Κοζάκων, ήταν πάρα πολύ σημαντική. Και αυτό πέρασε και στα σημερινά πολιτικά ήθη της χώρας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να υπογραφούν δεκάδες συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας της Τουρκίας με την Ουκρανία και να μονοπωληθεί η Κριμαία και το αφήγημά της από τους Τούρκους.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας είναι Τατάρος, η Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας είναι επίσης Τατάρα με εξαιρετικές σχέσεις με την Τουρκία.

Όπως, επίσης, και το γεγονός ότι έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην είσοδο της τουρκικής οικονομίας οι Αζέροι, οι οποίοι όπου και να τους ρωτήσεις σου λένε, «ναι, δύο κράτη, αλλά ένα έθνος». Είναι σαφές ότι ταυτίζονται με την Τουρκία και ότι τουλάχιστον μέχρι τον πόλεμο – μετά δεν γνωρίζω – οι εταιρείες ήταν μεικτές, αζερικές και τουρκικές, και οι Αζέροι πάντα άνοιγαν τον δρόμο, ως πιο Καυκάσιοι, στις τουρκικές επιχειρήσεις.

Άρα λοιπόν, η αζεροτουρκική συνεργασία στην Κριμαία απέδωσε καρπούς. Υπογράφηκαν συμφωνίες, οι μεγαλύτερες τεχνικές εταιρείες ανήκαν στην κατηγορία αυτή, όπως και οι μεγαλύτερες εμπορικές εταιρείες. Δεν ξέρω τώρα τί γίνεται. Βεβαίως, το σοβαρότερο όλων είναι ότι η Ελλάδα δεν έπαιξε κάποιο ρόλο σε όλα αυτά.

Επιπλέον, και για να γίνει κατανοητή η στενή σχέση της Τουρκίας με την Ουκρανία, σημειώνω την επίσκεψη Ερντογάν στο Κίεβο είκοσι μόλις ημέρες πριν από την έναρξη του πολέμου, και την υπογραφή μεγάλου αριθμού συμφωνιών στους τομείς άμυνας, υψηλών τεχνολογιών, αεροναυτικής και διαστήματος, συμπαραγωγής κινητήρων για ελικόπτερα και άρματα μάχης και φυσικά των bayraktar. Σημειωθήτω ότι η Τουρκία έχει ήδη κατασκευάσει τις πρώτες δύο ουκρανικές κορβέτες ADA.

Η Ελλάδα στη «σωστή πλευρά της ιστορίας»

ΠΑΥΛΟΣ: Κύριε Μπορνόβα, είστε ο Πρέσβης της Ελλάδας πριν και κατά την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», τον πόλεμο, στην Ουκρανία με τον ιστορικό Ελληνισμό της Αζοφικής, της Κριμαίας, της Οδησσού, που δεν ξέρουμε ακόμη ποια είναι η μοίρα του στην επόμενη μέρα. Ταυτόχρονα, είστε και το μάτι της Ελλάδας στο Κίεβο σε σχέση με όλα αυτά που περιγράψατε, τα οποία έχουν άμεση σημασία τώρα που συζητάμε. Προ ημερών ήταν ο Ζελένσκι στον Ερντογάν και προς επίρρωση αυτού που είπατε για τη μακραίωνη στρατηγική και ιστορική σχέση της Τουρκίας με τους Ουκρανούς, εξέφραζε στον Τούρκο πρόεδρο ευχαριστίες και ευγνωμοσύνη, ζητώντας του να μεσολαβήσει στον Πούτιν για μια καλύτερη συνθήκη ειρήνευσης.

Η Ελλάδα, όμως, σε τί βαθμό τα έλαβε υπόψιν όλα αυτά; Ως πολύπειρος διπλωμάτης καριέρας, σαφώς όσα μας λέτε εδώ τα είχατε διατυπώσει αρμοδίως στην Υπηρεσία σας. Είδαμε τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών τότε, τον κύριο Δένδια, να πηγαίνει στην Ουκρανία και να εκφράζει λόγους στήριξης του Ελληνισμού. Ακούσαμε τον Πρωθυπουργό, τον κύριο Μητσοτάκη, να μιλάει για αναστήλωση του νοσοκομείου της Μαριούπολης. Τελικά, η Ελλάδα τί πέτυχε με τη «σωστή πλευρά της ιστορίας»; Τί εξασφάλισε; Τί κέρδισε;

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Το ελληνικό ΥΠΕΞ γνώριζε από την πρώτη στιγμή με πληρότητα και σαφήνεια το ιστορικό των ουκρανοτουρκικών σχέσεων, τους ιδιαίτερους δεσμούς που οι δύο χώρες διατηρούσαν ήδη από τη δεκαετία του ᾽90, αλλά και τους ιστορικούς και εν μέρει συγγενικούς δεσμούς που ένωναν τους δύο λαούς. Δεν ήταν, φυσικά, μόνον η πλατφόρμα της Κριμαίας προνομιακός χώρος του τουρκικού ΥΠΕΞ.

Προηγήθηκε ο σημαντικός ρόλος της Ουκρανίας στον πρώτο αρμενο–αζερικό πόλεμο, μέσω της αποστολής στην αζέρικη πλευρά σημαντικών ποσοτήτων όπλων και πυρομαχικών από τα ουκρανικά αποθέματα. Ακολούθησαν σαφείς δηλώσεις των Ουκρανών αξιωματούχων, όπως του Υφυπουργού Εξωτερικών Vasyl Bodnar, σήμερα πρέσβη της Ουκρανίας στην Τουρκία, ότι, καθώς η χώρα του δεν γίνεται δέκτης απαιτήσεων από τις χώρες μέλη της ΕΕ να ευθυγραμμισθεί με την κριτική κατά της Τουρκίας για το ζήτημα της Κύπρου, δεν ενδιαφέρεται κατά συνέπεια να λάβει θέση στο ζήτημα, δεδομένου ότι αυτό αποτελεί διμερές πρόβλημα της Ελλάδας με την Τουρκία.

Αλλά και όταν κατά την επίσκεψή του στο Κίεβο, τον Ιούλιο του 2021, ο κύριος Δένδιας ζήτησε από τους Ουκρανούς συνομιλητές του να ευθυγραμμιστούν με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και να στηρίξουν τις κοινές θέσεις της ΕΕ για την Κύπρο, εισέπραξε την άρνηση των Ουκρανών. Μάλιστα δε, ο τότε Ουκρανός ΥΠΕΞ κύριος Κουλέμπα τόνισε ότι η συμμαχία με την Τουρκία αποτελεί για την Ουκρανία ζήτημα εθνικής επιβίωσης.

Αργότερα, τον Αύγουστο, όταν και πάλι η ελληνική πλευρά ζήτησε από τους Ουκρανούς να εναρμονιστούν με τη Δήλωση Borrell για το Κυπριακό και να την προσυπογράψουν, οι Ουκρανοί απέφυγαν να δεσμευθούν και δεν μας απήντησαν ποτέ. Την ίδια τύχη είχαν και τα διαβήματα των Κυπρίων συναδέλφων. Αντιθέτως, προωθούσαν παντί τρόπω τη συνεργασία με την Τουρκία στον στρατιωτικό τομέα.

Επιπλέον, είναι γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση ευθυγραμμίστηκε απόλυτα με τις επιταγές του διδύμου Νούλαντ–Πάγιατ. Δεν υπήρχε στην ελληνική πολιτική για την Ουκρανία ζήτημα είτε ένταξης είτε βελτίωσης των όρων της ελληνικής μειονότητας, της ελληνικής κοινότητας στην περιοχή, είτε απεμπλοκής της Ουκρανίας από τον πολύ στενό τουρκικό εναγκαλισμό, είτε ζήτημα Κύπρου.

Υπήρχαν και άλλα θέματα. Το γεγονός ότι στην Ουκρανία δεν υπήρξε ποτέ ένα ελληνικό σχολείο. Όχι κάποια μαθήματα που να διδάσκονται μια φορά την εβδομάδα, αλλά σχολείο. Δεν επιδιώξαμε εμείς; Δεν μας το επέτρεψαν οι Ουκρανοί; Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω. Το σίγουρο είναι ότι τελικώς δεν κερδίσαμε τίποτα. Δεν πήραμε κάτι απ᾽ όλη αυτήν την ιστορία. Ούτε στο Κυπριακό, ούτε στην ελληνική μειονότητα της Ουκρανίας, ούτε στις ουκρανο–τουρκικές σχέσεις, οι οποίες όχι μόνο βελτιώνονται αλλά και ενισχύεται η γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας στη Μαύρη Θάλασσα.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον ο Ερντογάν δέχεται και συνομιλεί με τον Ζελένσκι, ενώ γνωρίζει πολύ καλά τις απόψεις του Τραμπ για τον Ζελένσκι. Ο Ερντογάν στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θέλει να μεσολαβήσει μεταξύ Ζελένσκι και Τραμπ. Δεν τον ενδιαφέρει πια. Απλώς έστειλε ένα μήνυμα στον Τραμπ.

Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε στην Ελλάδα. Ο Ερντογάν παίζει πλέον ως γεωπολιτική δύναμη αντίστοιχη της Ρωσίας. Στέλνει μήνυμα στον Τραμπ και περιμένει να δει τις αντιδράσεις της αμερικανικής πλευράς. Οφείλω να πω ότι δεν έχω δει ως τώρα αντίδραση του Τραμπ σε ό,τι αφορά την Τουρκία. Αν αυτό συνεχιστεί, καταλαβαίνω ότι προς το παρόν δεν αναμένεται επιδείνωση σχέσεων Τουρκίας και ΗΠΑ.

Η προβολή του Κυπριακού στο Ουκρανικό

ΠΑΥΛΟΣ: Υπάρχει το επιχείρημα ότι η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να συνταχθεί αναφανδόν υπέρ της Ουκρανίας και εν πολλοίς να λειτουργήσει και ως όργανο του κυρίου Πάγιατ – ο οποίος ήταν Πρέσβης των ΗΠΑ στο Κίεβο στη φάση ετοιμασίας από το Μεϊντάν και ένθεν, και εν συνεχεία εστάλη στην Αθήνα για λόγους σαφείς πλέον. Συμμερίζεστε την αναλογία που εξαρχής εισήχθη στην ελληνική κοινή γνώμη και έγινε η βάση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ότι τασσόμαστε αναφανδόν υπέρ της Ουκρανίας διότι είναι μια εισβολή, μια «απρόκλητη» πολεμική επιχείρηση, αντίστοιχη της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο;

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Ναι. Αυτός ήταν ο επιφανειακός λόγος για τον οποίο σταθήκαμε δίπλα στην Ουκρανία και συνεχίζουμε να τασσόμαστε αναφανδόν χωρίς όρους και όρια. Η πραγματικότητα είναι ότι εν τέλει δεν εισπράξαμε τίποτε, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την Κύπρο.

Αντίθετα, η Κύπρος βρίσκεται σε μια φάση στην οποία παγιώνεται και ενισχύεται η παρουσία της τουρκικής Κατοχής. Από τις τελευταίες πληροφορίες που έχουμε, ο τουρκικός πληθυσμός στο νησί, η πυκνότητά του σε σχέση με τον τουρκοκυπριακό, δίνει πλέον την εικόνα μιας περιοχής η οποία έχει αφομοιωθεί, έχει ενταχθεί στο τουρκικό σώμα, όπως ακριβώς έχει γίνει με το Χατάι, την Αλεξανδρέττα και το Αφρίν, ή άλλες περιοχές στη Συρία, οι οποίες έχουν ενσωματωθεί πλήρως στην τουρκική κρατική μηχανή.

Κατά συνέπεια, παρά τα όσα ακούγονται περί συνεργασίας ΗΠΑ και Κύπρου, εγώ δεν βλέπω να αλλάζει κάτι. Αντίθετα, η στρατιωτική συνεργασία που προκύπτει μεταξύ ΗΠΑ και Κύπρου αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο στην ενίσχυση της γεωπολιτικής παρουσίας του Ισραήλ στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Όσο η Κύπρος θα εξυπηρετεί αυτά τα συμφέροντα, θα έχει και την εύνοια των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ, η Τουρκία και η Βρετανία ανήκουν στο ΝΑΤΟ.

Διεθνές Δίκαιο και δίκαιο του ισχυρού

ΠΑΥΛΟΣ: Άρα, λέτε ότι η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου και των κανόνων της διεθνούς νομιμότητας, χάριν των οποίων η Ελλάδα είπε ότι «εγώ στηρίζω την Ουκρανία διότι φοβάμαι μη μου συμβούν τα ίδια στην Κύπρο, τη Θράκη και το Αιγαίο» – η Θράκη χρησιμοποιήθηκε ακριβώς λόγω της μουσουλμανικής μειονότητας – είναι ένα επιχείρημα το οποίο επί του πεδίου δεν παρήγαγε τίποτε, τη στιγμή που στην Κύπρο έχει παγιωθεί η τουρκική παρουσία στα Κατεχόμενα και δύσκολα θα τη δει κανείς να ανατρέπεται στο ορατό μέλλον.

Ενδεχομένως, θα μπορούσε να πει κανείς ότι στη Θράκη οι συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές: δεν υπάρχει καταπίεση όπως αυτή που περιγράψατε στην ανατολική Ουκρανία, αυτά είναι αφηγήματα της Άγκυρας. Δεν υπάρχουν καν αναταραχές κι επιθέσεις που να γεννούν «λόγους» τουρκικής εισβολής. Οι Τούρκοι, εξάλλου, δεν χρειάζονται τέτοιο κίνητρο. Αν θέλουν να εισβάλουν, έχουν αποδείξει ότι είναι αρκετά αναθεωρητές ώστε να το πράξουν.

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Είμαι της γνώμης ότι η παρούσα συγκυρία αποτελεί τη χειρότερη στιγμή για να επικαλούμεθα το Διεθνές Δίκαιο και Συμφωνίες ή Συμβάσεις όπως το Δίκαιο της Θάλασσας. Μάλλον θα πρέπει να στραφούμε άμεσα στον εαυτό μας, να δούμε στον καθρέφτη, τί προβλήματα έχουμε ως κράτος, κοινωνία, παραγωγική μηχανή, στρατός, πολιτική. Να δούμε πόσο θα μπορέσουμε να ανατάξουμε την ίδια την Ελλάδα. Διότι ουδείς δίνει πραγματική σημασία στο Διεθνές Δίκαιο.

Το παράδειγμα που μας δόθηκε πολύ πρόσφατα με τον χειρότερο τρόπο είναι αυτά που γίνονται στη Γάζα και το Ισραήλ. Συνέχεια αυτού του πολέμου είναι οι εξελίξεις στη Συρία. Ας μην ξεχνάμε ότι Τουρκία, Ισραήλ και ΗΠΑ δεν δέχονται το Δίκαιο της Θάλασσας. Είναι οι μοναδικές χώρες που δεν το έχουν υπογράψει. Κατά συνέπεια, τί αξία έχει η επίκληση του ΔΔ από τον κύριο Δένδια, ο οποίος σε πρόσφατη ομιλία του στις ΗΠΑ, ανέφερε ότι η Ελλάδα είναι στέρεος σύμμαχος επειδή ακολουθεί, τηρεί και σέβεται το ΔΔ και τους διεθνείς νόμους;

Τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. Οι μικρές χώρες αρχίζουν να παίζουν όλο και μικρότερο ρόλο στις σχέσεις μεταξύ των κρατών και η Ελλάδα θα πρέπει να κοιτάξει τα δικά της θέματα πολύ σοβαρά. Βεβαίως, καλή είναι η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου, αλλά όπως καταλαβαίνετε, αυτό πλέον έχει αποδείξει τα όριά του εδώ και αρκετό καιρό.

Ελλάδα και Ηνωμένες Πολιτείες

ΠΑΥΛΟΣ: Αν μου επιτρέπετε, η Ελλάδα – με αφορμή και το Ουκρανικό – πόνταρε σε «κουτσό άλογο» με τρόπο που δεν φανερώνει νουνεχή εξωτερική πολιτική, και αυτή τη στιγμή αναγκάζεται να χρηματοδοτεί εταιρείες λόμπι στην Ουάσινγκτον προκειμένου να ανοιχθούν πόρτες στο περιβάλλον του προέδρου Τραμπ. Ποια είναι, λοιπόν, κατά τη γνώμη σας η πορεία που θα πρέπει να χαράξει η ελληνική κυβέρνηση για τη διαφύλαξη των εθνικών συμφερόντων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο;

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Καταρχήν, οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό προβληματικές ακριβώς για το ότι δεν καταφέραμε να μπούμε στον σκληρό πυρήνα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και γενικότερα της πολιτικής στις ΗΠΑ. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι έχουμε περισσότερο από 3–3,5 εκατομμύρια Έλληνες καλά ριζωμένους στη χώρα, μεταξύ των οποίων και παράγοντες που μπορούν να διαδραματίσουν πολύ σημαντικό ρόλο στις ακολουθούμενες πολιτικές.

Δεν γνωρίζω γιατί δεν το έχουμε καταφέρει έως τώρα. Το σίγουρο είναι ότι θα πρέπει να προσεγγίσουμε με ουσιαστικότερο τρόπο, πολύ πιο τίμια και με μεγαλύτερη σοβαρότητα, τους Έλληνες των ΗΠΑ. Και επιτέλους, να δημιουργηθεί ένα λόμπι, αντίστοιχα σοβαρό και ισχυρό με του Ισραήλ, το οποίο θα επηρεάσει τις μελλοντικές εξελίξεις. Αυτό είναι ένα ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε και δεν νομίζω ότι επιλύεται με διάφορες εταιρείες. Θα λυθεί μόνο με τίμια επαφή και προσέγγιση με τους σημαντικότερους παράγοντες των Ελλήνων των ΗΠΑ.

Το δεύτερο, πολύ σοβαρό ζήτημα, είναι ότι πρέπει να δημιουργήσουμε σταδιακά και εξαρχής τις βάσεις για τη δημιουργία ενός ανθρώπινου δυναμικού Ελλήνων οι οποίοι θα μπορέσουν να στηρίξουν την Ελλάδα στις ΗΠΑ. Είναι παιδιά τα οποία θα πρέπει να σπουδάσουν στις ΗΠΑ με υποτροφίες.

Ξέρετε ότι οι Έλληνες δεν προτιμούν τις Διεθνείς Σχέσεις και το Διεθνές Δίκαιο, προτιμούν άλλους τομείς. Πιστεύω ότι πρέπει να υπάρξουν Έλληνες οι οποίοι θα εμπλακούν στον μηχανισμό του πεδίου λήψης αποφάσεων των ΗΠΑ. Αυτό θα πρέπει να ξεκινήσει τώρα, αν θέλουμε να έχουμε αποτελέσματα σε 10–15 χρόνια.

Ελλάδα και Τουρκία

Η σχέση μας με την Τουρκία είναι ένα προβληματικό ζήτημα. Κάτι είδαμε για την επίσκεψη του κυρίου Αβραμόπουλου στον Ερντογάν. Αυτό που λέω είναι ότι όντως ο κύριος Αβραμόπουλος έχει τη δυνατότητα να προσεγγίζει τον Ερντογάν, διότι τον στήριξε σε μια δύσκολη στιγμή. Οι σχέσεις Ελλήνων πολιτικών με Τούρκους είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Δεν προσπαθήσαμε ποτέ να δημιουργήσουμε ουσιαστικές σχέσεις μαζί τους. Να αναπτύξουμε κοινά συμφέροντα, γραμμές επικοινωνίας κλπ. Αυτό δεν το κάναμε ποτέ, δεν ξέρω αν θα το κάνουμε στο μέλλον.

Στην αντιμετώπιση της Τουρκίας, υπάρχουν διάφορα ζητήματα που έχουν σχέση με την ψυχολογία μας. Δεν ξέρω πώς θα τα λύσουμε, αλλά το σίγουρο είναι ότι η Τουρκία είναι ένας ισχυρός γείτονας, μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων εξαιρετικά δυναμική δημογραφικά και οικονομικά. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να βρούμε και τρόπους προσέγγισής της πέραν της διασφάλισης της άμυνας της δικής μας χώρας.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσεγγίσεις τη γείτονα. Κι εφόσον η ίδια έχει αποφασίσει να μας μιλάει και στη γλώσσα μας, π.χ. μέσα από ελληνικές εκπομπές, από τηλεοπτικά σίριαλ και ούτω καθεξής, καλό θα ήταν κάποια στιγμή κι εμείς να τους μιλήσουμε στη γλώσσα τους: το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων να αποκτήσει την τουρκική ιστοσελίδα του και την τουρκική του εκπομπή, ούτως ώστε να υπάρξει μια γραμμή επικοινωνίας με τον κόσμο.

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία γραμμή επικοινωνίας. Ο τουρκικός λαός διαβάζει τις τουρκικές εφημερίδες οι οποίες γράφουν ό,τι ακριβώς τους υπαγορεύει η κυβέρνησή τους. Δεν έχουν άλλο τρόπο να πληροφορηθούν ποιά είναι η Ελλάδα, τί θέλει, τί επιδιώκει.

Έγινε μια προσπάθεια όταν ήμουν Γενικός Πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη να δημιουργήσουμε ένα πολιτιστικό Κέντρο το οποίο ακτινοβόλησε στην Τουρκία, το Σισμανόγλειο. Το οποίο επεδίωκε να επηρεάσει την αστική τάξη της Τουρκίας, το πεδίο λήψεως αποφάσεων, τους ανθρώπους που κάποια στιγμή θα εισέρχονταν στην κυβέρνηση και στον κρατικό μηχανισμό.

Όλα αυτά τα έχουν πραγματοποιήσει χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Γερμανία, εδώ και 100 χρόνια. Δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά δυστυχώς δεν αποτελεί προτεραιότητα των ελληνικών κυβερνήσεων.

Τί αποτελεί προτεραιότητά μας σε ό,τι αφορά την Τουρκία; Δεν μπορώ να σας πω. Τα αμυντικά ζητήματα, γύρω από τα οποία κινείται ένας ολόκληρος μηχανισμός στην Ελλάδα, στρατιωτικών, παραστρατιωτικών και άλλων, έχουν τα όριά τους. Δεν μπορείς να εξοπλιστείς επαρκώς, αν είσαι μια χώρα σε δεινή οικονομική θέση. Άρα πρέπει να διαλέξεις και άλλους τρόπους προσέγγισης.

Θράκη

ΠΑΥΛΟΣ: Κύριε Μπορνόβα, δεν μπορώ να μην σας ρωτήσω για τη Θράκη, στην οποία υπηρετήσατε επί τετραετία και η οποία, όπως είπαμε, εμφανίστηκε στο επιχείρημα της υποχρέωσης στήριξης της Ουκρανίας από την Ελλάδα καθώς, για κάποιους, η Τουρκία διαδραματίζει στην περιοχή μας ρόλο αντίστοιχο με αυτόν της Ρωσίας προς την Ουκρανία.

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Στη Θράκη υπάρχει έλλειψη φαντασίας, απουσία κοινής λογικής και, κυρίως, απουσία εκπροσώπων του κράτους. Δεν είναι νοητό, παραδείγματος χάριν, να παραμένουν εκτός σχολείου χιλιάδες παιδιά Ρομά στους τρεις νομούς επειδή αδιαφορούμε να επεξεργαστούμε μια πολιτική γι᾽ αυτήν τη σημαντικότερη σήμερα συνιστώσα της λεγόμενης μουσουλμανικής μειονότητος: εν ολίγοις, δεν φτιάχνουμε σχολεία. Κλασικό παράδειγμα είναι η περίπτωση στο Δροσερό της Ξάνθης.

Ακόμη και στις περιπτώσεις που υπάρχουν σχολεία δεν υφίσταται κάποιο ειδικό πρόγραμμα για τα παιδιά τα οποία δεν μιλούν ελληνικά και δεν έχουν καμία βοήθεια από τους γονείς τους. Δεν τους εντάσσουμε στο Σχέδιο Πόλεως, με την ελπίδα ότι κάποτε θα ξεκουμπιστούν, με αποτέλεσμα να αυξάνεται και η εκμετάλλευση των φτωχών αυτών ανθρώπων από κάθε λογής επιτήδειους, και η παραβατικότητα.

Ύστερα, δεν καταλαβαίνω γιατί γκετοποιούμε όλο και περισσότερο τους ανθρώπους αυτούς με το να διατηρούμε ειδικά σχολεία αμάθειας, όπως πραγματικά είναι τα μειονοτικά σχολεία. Έχω και άλλα χίλια σχόλια και όποιος διαβάσει τις εισηγήσεις μου στο Υπουργείο Εξωτερικών θα καταλάβει.

Εν τέλει, σε τι ακριβώς χρησιμεύει η Υπηρεσία του ΥΠΕΞ στην Ξάνθη, όταν το μόνο που συντελείται είναι η προσαρμογή των πολιτικών μας στις επιθυμίες των – με ελάχιστες εξαιρέσεις – παλαιάς κοπής πολιτευτών της περιοχής; Γενικώς, το μόνο που διαπιστώνω όλα αυτά τα χρόνια είναι απλώς μια προσαρμογή προς το ελάχιστο, η οποία καταλήγει συνήθως σε ένα πολύ κακό αποτέλεσμα.

Επιπλέον, θα ήταν πάρα πολύ σημαντικό η Θράκη να συνδεθεί σιδηροδρομικά με την Αθήνα. Μετά μπορούμε να συζητήσουμε όλα τα υπόλοιπα ζητήματα που και άλλες φορές έχουμε θέσει: του Αναπτυξιακού νόμου, της καταστροφής της βιομηχανικής παραγωγής στην περιοχή, τους ιδιώτες, τους επιχειρηματίες, τους πολιτικούς και τους τοπικούς άρχοντες, οι οποίοι ενεπλάκησαν στους Αναπτυξιακούς νόμους, τα χρήματα που χάθηκαν, το γεγονός ότι δεν τιμωρήθηκε ποτέ κανείς, και το ότι συνεχίζουμε στο ίδιο πλαίσιο. Πάλι ψηφίζουμε Αναπτυξιακούς νόμους, πάλι μιλάμε για ανάπτυξη μέσω επιδοτήσεων, φοροαπαλλαγών ή οτιδήποτε άλλο. Στη Θράκη, επομένως, χρειάζεται μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία. Και κυρίως, να υπάρξουν άνθρωποι στην περιοχή που θα βάλουν το εθνικό συμφέρον μπροστά.

Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και λειτουργία του κράτους

Για τον λόγο αυτό πιστεύω, παραδείγματος χάριν, ότι οι Περιφερειάρχες θα πρέπει να διορίζονται με νόμο, μεταξύ των καλυτέρων αποφοίτων της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης. Το θέμα της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης είναι εξαιρετικά προβληματικό. Καμία κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν θέλησε να συνεργαστεί με τους αποφοίτους της Σχολής, ή δεν θέλησε καν την ίδια τη Σχολή. Αυτό που καταλαβαίνω μιλώντας με τους Έλληνες πολιτικούς είναι ότι θεωρούν ατύχημα τη δημιουργία της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, διότι δεν μπορούν να κάνουν όσα θα έχουν στο μυαλό τους. Θα εμποδίζονται από μια γραφειοκρατία, με την καλή έννοια, ανθρώπων που μπορούν και σκέπτονται, που καταλαβαίνουν το συμφέρον του ελληνικού κράτους, που λειτουργούν στον κρατικό μηχανισμό, που συμβουλεύουν και τολμούν να έχουν και αντιρρήσεις απέναντι στους πολιτικούς.

Οι πολιτικοί δεν θέλουν σοβαρούς κρατικούς υπαλλήλους. Όταν, λοιπόν, δεν μπορούμε να φτιάξουμε ένα κράτος οργανωμένο, όπως είναι όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη – διότι ξέρετε, στο Βέλγιο, στην Ιταλία ή στη Γαλλία, αν δεν υπάρχει κυβέρνηση, δουλεύει ο κρατικός μηχανισμός – τί μπορούμε να περιμένουμε; Στην Ελλάδα μιλούσα με Υπουργούς, παλαιότερα, οι οποίοι μου έχουν πει ότι, εάν δεν ήμασταν εμείς οι πολιτικοί θα είχε καταστραφεί η χώρα, ο κρατικός μηχανισμός, και ούτω καθεξής.

ΠΑΥΛΟΣ: Είναι το ίδιο ακριβώς πρόβλημα με το μείζον θέμα των Τεμπών: όλες αυτές τις ημέρες ακούμε από κυβερνητικούς πολιτικούς: «εάν δεν ήμασταν εμείς, εάν τυχόν μας διώξετε, θα καταστραφεί η Ελλάδα».

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Θα πρέπει να λειτουργήσει το κράτος. Τα Τέμπη είναι μια πάρα πολύ καλή ευκαιρία να ξανασυζητήσουμε την επανεκκίνηση ενός διαφορετικού κράτους. Με ένα σοβαρό κρατικό μηχανισμό, πολιτικούς που να προέρχονται από τον χώρο των ανθρώπων που έχουν πετύχει στη ζωή τους, που δεν έχουν ανάγκη ούτε να βγάλουν χρήματα ούτε να δείξουν ποιοι είναι. Διότι αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών μας είναι επαγγελματίες. Δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους. Αυτό είναι τραγικό. Δεν νοείται να υπάρχουν στην Ελλάδα επαγγελματίες πολιτικοί.

Η μοίρα του Ελληνισμού της Ουκρανίας κι εν συνόλω

ΠΑΥΛΟΣ: Θα ήθελα να κλείσουμε αυτήν την εξαιρετικά πλούσια συζήτησή μας με την Ουκρανία. Τί μέλλει γενέσθαι με την εκεί ελληνική μειονότητα, τον Ελληνισμό τον οποίο χρησιμοποιούσε η Ελλάδα ως επιχείρημα, που το ΥΠΕΞ και ο τότε προϊστάμενός σας κύριος Δένδιας μιλούσε διαρκώς γι᾽ αυτόν; Πού βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι σήμερα; Ποιά είναι η μοίρα του Ελληνισμού εκεί, στην επόμενη μέρα της Ουκρανίας που σύντομα ξεκινά;

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Ξεκινώ από το γεγονός ότι, όπως ήδη ανέφερα, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε η Ελλάδα να φτιάξει ένα ελληνικό Σχολείο στην περιοχή, ή δύο, ακόμη καλύτερα. Θα μου πείτε, εδώ δεν έχουμε φτιάξει πουθενά ελληνικό σχολείο, γιατί να φτιάξουμε στην Ουκρανία;

Οπότε, δεν είναι μόνο στην Ουκρανία όπου απουσιάζει μια σοβαρή πολιτική διάδοσης της γλώσσας και του πολιτισμού μας. Το ελληνικό κράτος θα δεχθεί να φτιάξει ένα σχολείο στο εξωτερικό, μόνον όταν αυτό απευθύνεται σε Έλληνες πολίτες. Και εδώ παρεισφρύουν πολιτικές και ψηφοθηρικές σκοπιμότητες που έχουν σχέση με τη δυνατότητα ευκολότερης πρόσβασης στα ελληνικά ΑΕΙ, με την προσπάθεια των εκπαιδευτικών μας να υπηρετήσουν στο εξωτερικό για λόγους μισθολογικούς, και ούτω καθεξής.

Κανείς δεν σκέφτηκε να δημιουργήσει ένα ινστιτούτο ελληνικής γλώσσας στον κόσμο, της γλώσσας που ομιλήθηκε σε όλη τη Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τον Εύξεινο Πόντο. Της γλώσσας, εν πάση περιπτώσει, στην οποία γράφηκε το Ιερό Ευαγγέλιο, τα χριστιανικά κείμενα. Της γλώσσας στην οποία συνέγραψαν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας και της οποίας η παρουσία μαρτυρείται παντού πλούσια. Υπάρχει πλήρης αδιαφορία να διατηρήσουμε ζωντανό τον ιστορικό βηματισμό της γλώσσας μας. Δεν μας ενδιαφέρει να φέρουμε και άλλους στην παρέα της γλώσσας και του πολιτισμού μας.

Βλέπετε, οι Ισπανοί, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί ή οι Τούρκοι που έχουν δεκάδες κέντρα πολιτισμού σε όλο τον κόσμο, είναι «βλαμμένοι». Αντί να φτιάξουμε σχολεία και πανεπιστήμια στα Σκόπια, επιδοθήκαμε στην εύκολη λύση των μεγάλων διαδηλώσεων, χάνοντας πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο και χρόνο.

Η δική μου συμβολή ήταν η δημιουργία του Σισμανογλείου Μεγάρου στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο, από προξενική κατοικία μερικών στρεμμάτων, το μετέτρεψα σε πολιτιστικό κέντρο, το πλέον επιτυχημένο εκείνη την εποχή, αν κρίνουμε από τον αριθμό επισκεπτών και εκδηλώσεων, τον αριθμό των μαθητών και, τέλος, τον πλούτο των βιβλιοθηκών και των αρχείων του. Ήταν επιτυχημένο πείραμα, το οποίο χρηματοδότησαν όλα τα μεγάλα ελληνικά ιδιωτικά ιδρύματα και σεβάστηκαν απολύτως οι τουρκικές αρχές, ενώ η Υπηρεσία μου δυσανασχέτησε να μου πληρώσει ακόμα και αυτό το ηλεκτρικό ρεύμα διότι δεν δέχθηκε ποτέ ότι αποτελούσε πολιτιστικό κέντρο. Τελικώς, μετατέθηκα γρήγορα και στη θέση μου τοποθετήθηκε συνάδελφος που εισέπραξε ποινή φυλάκισης και οριστική παύση. Από κατόρθωμα σε κατόρθωμα το ΥΠΕΞ, όπως καταλαβαίνετε!

Θα έπρεπε, επομένως, να βάλουμε κάποιες προτεραιότητες. Ήταν αυτό που μόλις αναφέραμε για τα πολιτιστικά κέντρα. Δεν είναι δυνατόν το ελληνικό κράτος να έχει μόλις ένα πολιτιστικό κέντρο στο εξωτερικό, το Σισμανόγλειο, στην Τουρκία, και αυτό να υπολειτουργεί γιατί η Ελλάδα δεν το θέλει ούτε καν αυτό! Θελήσαμε ποτέ να ασχοληθούμε σοβαρά με τις ελληνικές κοινότητες στο εξωτερικό; Δεν νομίζω. Ασχοληθήκαμε μόνο στην περίπτωση που οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί είχαν εκλογικά οφέλη.

Κατά συνέπεια, στην Ουκρανία ένα σχολείο ήταν απολύτως απαραίτητο για να μπορέσει να δημιουργηθεί μια ελληνόφωνη ομογένεια. Είναι άνθρωποι, όπως τους γνώρισα εγώ, που αγαπούν πολύ την Ελλάδα. Οι λίγες ώρες διδασκαλίας ελληνικών ημερησίως είναι πολύτιμες, αλλά δεν βοηθούν να μιλήσουν τη γλώσσα οι άνθρωποι, στο μεγαλύτερο ποσοστό.

ΠΑΥΛΟΣ: Εννοείτε ότι δεν είναι αποτελεσματικές στην κατάρτιση για χρήση της ελληνικής γλώσσας;

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Ακριβώς. Και βεβαίως, οφείλω να πω ότι και το 2014, λόγω των γεγονότων τότε, όπως και λόγω των σημερινών γεγονότων, ένα πολύ μεγάλο τμήμα της ομογένειας έχει φύγει, έχουν εγκαταλείψει. Ένα πολύ μεγάλο τμήμα βρίσκεται πια στη Ρωσία, καθώς όντας και ρωσόφωνοι είναι πιο λειτουργικοί μιλώντας ρωσικά.

Αυτό το οποίο συγκρατώ επίσης με μεγάλο προβληματισμό, είναι το γεγονός ότι, ενώ όλοι βλέπαμε ότι συγκεντρώνονταν ρωσικά στρατεύματα στην περιοχή, όλοι διαπιστώναμε την ένταση στην περιοχή, είχαμε προβληματισμούς για το τί θα συμβεί, εντούτοις επί ένα ολόκληρο χρόνο πριν τον πόλεμο, δεν είχαμε διορισμό Έλληνα Γενικού Προξένου στη Μαριούπολη. Αυτό με είχε εντυπωσιάσει. Το είχα πει και στον Υπουργό των Εξωτερικών – δεν σας λέω τί μου απάντησε. Αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν έσπευσαν ποτέ να καλύψουν τη θέση, να καλύψουν μια εξαιρετικά νευραλγική για την εποχή εκείνη θέση. Δεν υπήρχε νευραλγικότερη θέση Έλληνα διπλωμάτη. Κατά συνέπεια, αποφάσισα μόνος μου να μετακινούμαι τα Σαββατοκύριακα από το Κίεβο στη Μαριούπολη και να κάνω και το Γενικό Πρόξενο κατά κάποιο τρόπο, αλλά κυρίως να έχω μια εικόνα για το πώς εξελίσσονται τα πράγματα στην περιοχή.

Πάντως, οφείλω να πω ότι τα ελληνικά χωριά, κυρίως αυτά που βρίσκονταν εγγύτερα της γραμμή επαφής, ήταν κακοπαθημένα χωριά και πριν από την έναρξη του πολέμου. Οι άνθρωποι εκεί δεν ένιωθαν καθόλου καλά. Μου εξηγούσαν, όσοι μπορούσαν να μου μιλήσουν, ότι δεν τα πήγαιναν καλά με τους Ουκρανούς στρατιωτικούς, οι οποίοι στο μεγαλύτερό τους βαθμό έρχονταν από τη δυτική Ουκρανία. Πολλές φορές γίνονταν προβοκάτσιες από πλευράς Ουκρανίας, με αποτέλεσμα να υπάρχουν απαντήσεις από τη ρωσική πλευρά. Δηλαδή, έπεφτε μια οβίδα από ένα μικρό όπλο στην απέναντι πλευρά και οι Ρώσοι απαντούσαν αμέσως και έριχναν την οβίδα στο κέντρο ενός ελληνικού χωριού. Αυτές ήταν προκλήσεις που από την απέναντι πλευρά δεν έμεναν ποτέ αναπάντητες. Έτσι, κατάλαβα ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολη η ζωή των ανθρώπων αυτών. Εξάλλου, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό τους, κυρίως άνδρες, είχε ήδη εγκαταλείψει τα χωριά αυτά πριν τον πόλεμο.

Ένα δεύτερο ζήτημα που επίσης διαπίστωσα ήταν ότι οι ολιγάρχες της περιοχής είχαν εξαγοράσει, υπενοικιάζοντας έναντι πινακίου φακής, τα κτήματα των Ελλήνων. Είχαν εισάγει εκμηχανισμό της γεωργίας τέτοιο, ώστε δεν τους είχαν ανάγκη. Ουσιαστικά, καλλιεργούσαν και αξιοποιούσαν τα κτήματά τους. Τους έδιναν 100–200 ευρώ ετησίως και κάπου εκεί τελείωνε η ιστορία. Εκεί προσπάθησα κάπως, καθώς διαθέτω τεχνογνωσία από τη θητεία μου στη Βόρειο Ήπειρο, να τους ενισχύσω την ιδέα ότι θα μπορούσαν μόνοι τους να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους. Σκέφθηκα ότι θα μπορούσαμε να εντάσσαμε κάποια προγράμματα, όπως π.χ. της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής, και άλλα τέτοια. Αυτά φυσικά, δεν πραγματοποιήθηκαν, διότι υπήρχε ισχυρή αντίδραση από την πλευρά των ολιγαρχών.

Άρα, με παραγωγική βάση ανύπαρκτη, με γεωργική ανάπτυξη σχεδόν ανύπαρκτη, με μηδενική γεωργία, και καθώς οι περισσότεροι ήταν αγρότες, οι άνθρωποι αυτοί παρέμεναν αδρανείς στις περιοχές τους, στις ζωές τους και στην πραγματικότητά τους.

ΠΑΥΛΟΣ: Κύριε Πρέσβη, θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά γι᾽ αυτήν την εφ᾽ όλης της ύλης συζήτησή μας για την Ουκρανία. Ας ευχηθούμε η επόμενη ημέρα της νέας αμερικανικής προεδρίας Τραμπ και του τρόπου που αυτή σχεδιάζει να φέρει την ειρήνη στην Ουκρανία να σημάνει σαφώς κάτι καλύτερο για τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Και να είναι και για την Ελλάδα αφορμή για επαναπροσδιορισμό της κυβέρνησής της, της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και της στάσης της στα ζητήματα των ελληνικών εθνικών δικαίων.

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Σας ευχαριστώ κι εγώ για τη δυνατότητα να μιλήσουμε για πράγματα πολύ σημαντικά, τα οποία λέγονται για πρώτη φορά σε τέτοιο εύρος και βάθος, ενώπιον της ελληνικής κοινής γνώμης.

Πηγές:

https://hellasjournal.com/2025/02/o-presvis-e-t-vasileios-bornovas-presvis-tis-elladas-sto-kievo-apokleistika-ki-ef᾽-olis-sti-hellas-journal-stin-triti-epeteio-tou-polemou-stin-oukrania/

https://hellasjournal.com/2025/02/o-presvis-e-t-vasileios-bornovas-presvis-tis-elladas-sto-kievo-apokleistika-ki-ef-olis-tis-ylis-sti-hellas-journal-stin-triti-epeteio-tou-polemou-stin-oukrania-v-meros/

https://hellasjournal.com/2025/02/o-presvis-e-t-vasileios-bornovas-presvis-tis-elladas-sto-kievo-apokleistika-ki-ef-olis-tis-ylis-sti-hellas-journal-stin-triti-epeteio-tou-polemou-stin-oukrania-g-meros/

https://www.anixneuseis.gr/η-μοίρα-του-ελληνισμού-της-ουκρανίας/

https://www.dimokratia.gr/politiki/589833/sto-eleos-toy-theoy-oi-ellines-tis-oykranias/

https://www.neakriti.gr/kosmos/2109022_polemos-stin-oykrania-i-apokalyptiki-synenteyxi-toy-t-presbi-basili-mpornoba

Στο Α´ μέρος της αποκαλυπτικής συνέντευξής του στην Hellas Journal και τον ανταποκριτή της στο Όσλο, Παναγιώτη Παύλο, ο Πρέσβης ε.τ. Βασίλειος Μπορνόβας, Πρέσβης της Ελλάδας στο Κίεβο, εξέθεσε αναλυτικά όσα προηγήθηκαν της 24^ης Φεβρουαρίου του 2022, και προκάλεσαν τη ρωσική εισβολή.

Ονόμασε μια σειρά από αίτια τα οποία οδήγησαν τη Ρωσία στην απόφαση να εισβάλει στην Ουκρανία, και περιέγραψε αναλυτικά μια σειρά από καταστάσεις τις οποίες ο ίδιος παρακολουθούσε εκ του σύνεγγυς να εξελίσσονται, όπως:

Οι μεγάλες διαρροές διαβαθμισμένων εκθέσεων του ΟΑΣΕ, οι λάθος χειρισμοί των ρωσόφωνων πληθυσμών από το ουκρανικό κράτος, η δράση των ισχυρών εθνικιστικών και ναζιστικών ουκρανικών ομάδων, η απόπειρα νατοϊκής διείσδυσης στο ρωσικό υπογάστριο, και η αδιαφορία των Ευρωπαίων εταίρων στις προειδοποιήσεις του υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρώφ.

Επιπλέον, αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο «ηρωικής εξόδου» του Ουκρανού Προέδρου Ζελένσκι και στα πολλαπλά αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία αποδεικνύεται θύμα των δυνάμεων αδρανείας της.

Β´ ΜΕΡΟΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ: Προς επίρρωση αυτού που είπατε για την επιστολή Λαβρώφ, να θυμίσουμε ότι ένα από τα στοιχεία τα οποία ο Ρώσος ΥΠΕΞ φέρεται να ζήτησε στη συνάντησή του στο Ριάντ με τον Αμερικανό ομόλογό του Ρούμπιο, ήταν ακριβώς η τήρηση της υπόσχεσης που είχαν λάβει οι Ρώσοι από τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Baker, με επιστολή του από 1990, όταν ο ίδιος ο Μπέικερ είχε πει ότι «γνωρίζουμε τις ανησυχίες της Ρωσίας και θα πρέπει να γίνει σεβαστό το να μην υπάρξει επέκταση».

Αυτό ήταν κάτι που και ο ίδιος ο Χένρυ Κίσσινγκερ είχε επισημάνει λίγο πριν το Μεϊντάν με άρθρο του στη New York Times. Αυτό σημαίνει ότι στην Αμερική υπήρχαν άνθρωποι ενήμεροι των ανησυχιών της Ρωσίας, τουλάχιστον σε επίπεδο γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό.

Το ερώτημα όμως είναι: είναι μόνον το γεωπολιτικό κομμάτι που ώθησε στην κατάσταση αυτή; Γιατί αν κρίνουμε εκ των υστέρων, μια βασική παράμετρος στο deal που επιχειρεί ο Τραμπ με τον Ζελένσκι είναι ο ορυκτός πλούτος της Ουκρανίας.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Η Ουκρανία θα μπορούσε να είχε οργανωθεί σαν χώρα, αναπτύξει την οικονομία της και αξιοποιήσει τους πόρους της εδώ και πολλά χρόνια. Δεν της επετράπη κάτι τέτοιο από την οργάνωση της εξουσίας και από τον οικονομικό ανταγωνισμό των ολιγαρχών, όπως ήδη αναφέραμε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να παραμένει η παραγωγική δομή της Ουκρανίας προσηλωμένη στον γεωργικό τομέα αφενός, και σε ένα βιομηχανικό τομέα που ήταν αυτός προσανατολισμένος κυρίως σε οπλικά συστήματα, αφετέρου.

Πέραν τούτων, τα οποία αμφότερα ήταν προβληματικά σαν τομείς, δεν έβλεπες κάτι άλλο να αναπτύσσεται. Διότι υπήρχε τεράστια διαφθορά σε όλα τα επίπεδα, στα πολιτικά κόμματα, στην κυβέρνηση και κυρίως στο ουκρανικό κοινοβούλιο, όπως είπαμε. Αυτά εμπόδισαν την ανάπτυξή της και κυρίως τη λήψη ψύχραιμων πολιτικών αποφάσεων και σε ό,τι αφορούσε τις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και τις ευρωπαϊκές χώρες.

Η πραγματικότητα είναι ότι αν η Ουκρανία είχε μια καλύτερη διακυβέρνηση – και μιλώ όχι μόνο για την περίοδο Ζελένσκι αλλά και προ αυτού, καθώς και μια πιο ψύχραιμη πολιτική στα ζητήματα αυτά – δεν θα είχαμε φτάσει στο σήμερα. Η σημερινή κατάσταση ουσιαστικά έχει καταστρέψει τη χώρα. Η Ουκρανία είναι πλέον κατεστραμμένη χώρα σε πολύ μεγάλο βαθμό με διαλυμένη παραγωγική βάση. Και κυρίως, έχει χάσει το σημαντικότερο και ουσιαστικότερο τμήμα του πληθυσμού της.

Τί μπορεί να γίνει; Δυστυχώς, ο Τραμπ έρχεται τη χειρότερη στιγμή για να ζητήσει με τον δικό του συναλλακτικό τρόπο αυτά που, κατά τη γνώμη του, του οφείλονται. Ο Τραμπ δεν λειτουργεί ιδεολογικά όπως λειτουργούσαν οι προκάτοχοί του, αλλά συναλλακτικά. Πιστεύει ότι έχει δώσει πάρα πολλά στην Ουκρανία, δεν εξετάζει τις σκοπιμότητες των ουκρανο–αμερικανικών σχέσεων επί προκατόχων του, επί Μπάιντεν. Αυτά δεν τον ενδιαφέρουν.

Τον ενδιαφέρει πώς θα πάρει πίσω τα χρήματά του. Το οποίο είναι εντυπωσιακό. Οι αναγωγές είναι πολύ ενδιαφέρουσες και πολύ παλαιότερες. Στην περίπτωση αυτή μπορούμε να αναχθούμε στον Θουκυδίδη και να μιλήσουμε για την ισχύ, για τη δύναμη του ισχυρού, για τη δυνατότητα του ισχυροτέρου να επιβάλει τις απόψεις του στον ασθενέστερο με κάθε τρόπο και δίχως προϋποθέσεις.

Αυτή τη στιγμή βλέπουμε ένα Τραμπ να μη θέτει καμία απολύτως προϋπόθεση στην Ουκρανία. Ζητά πλήρη παράδοση των φυσικών της πόρων, των ορυκτών της πόρων, μέχρις ότου αποπληρωθεί το κατά τη γνώμη του τεράστιο χρέος προς τις ΗΠΑ. Η πραγματικότητα είναι ότι το χρέος ήταν δωρεά, ήτανε παροχή των ΗΠΑ προς την Ουκρανία.

Δεν μου προκύπτει ότι έχουν υπογραφεί δανειακές συμβάσεις. Ωστόσο, είναι παροχές που ξεκινούν αμέσως μετά το 2014. Όταν ο Τραμπ μιλάει για 500 δισεκατομμύρια δολάρια λαμβάνει υπόψη του πιθανότατα τις παροχές που δόθηκαν από τις ΗΠΑ από την εποχή εκείνη, που μπορεί όντως να φτάνουν στα ποσά αυτά.

Κοινωνία και Εκκλησία στην Ουκρανία

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ: Πριν έρθω στο δια ταύτα και στο πώς η Ελλάδα έχει τοποθετηθεί σε όλη αυτήν την κατάσταση αυτά τα τρία χρόνια, θα ήθελα να σας ρωτήσω, επειδή ζήσατε σε αυτή τη χώρα. Έχουμε ένα λαό ο οποίος είναι ουκρανικός από την αρχαιότητα; Είναι ρωσικής καταγωγής; Και σε τί βαθμό αυτές οι εσωτερικές τάσεις μέσα στην ουκρανική κοινωνία πιστεύετε ότι έχουν σημασία στην επόμενη ημέρα της Ουκρανίας;

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Η επόμενη ημέρα της Ουκρανίας απαιτεί πριν από όλα ένα στέρεο κρατικό μηχανισμό, αδέκαστους κρατικούς υπαλλήλους και δικαστές, πολιτικούς χωρίς προσωπικές ατζέντες, συζήτηση για όποιο ρόλο θα μπορούσαν να παίξουν οι ολιγάρχες, κυρίως όμως επιστροφή του μεγαλύτερου τμήματος του ενεργού πληθυσμού της χώρας που μετανάστευσε είτε πριν είτε μετά τον πόλεμο. Και τους υπολογίζω σε αρκετά εκατομμύρια, πιθανότατα στο μισό περίπου του πληθυσμού.

Ένα πολύ μεγάλο τμήμα των Ουκρανών κατέφυγε στη Ρωσία, κυρίως προερχόμενοι από τις ανατολικές επαρχίες. Ένα τμήμα επίσης, πιθανώς τρία με τέσσερα εκατομμύρια από τη δυτική Ουκρανία κυρίως, κατέφυγαν στην Πολωνία. Λόγω δε κοινών γλωσσικών και κοινωνικών καταβολών έχουν ήδη σε μεγάλο βαθμό ενταχθεί στην πολωνική κοινωνία, συμβάλλοντας όχι μόνο στην ανάπτυξη της χώρας, λόγω και του υψηλού μορφωτικού επιπέδου τους, αλλά και στην ενίσχυση του δημογραφικού της προφίλ. Επίσης, οι Ούγγροι της Ουκρανίας ενισχύουν ακόμα περισσότερο τους οικονομικούς και εκπαιδευτικούς δεσμούς τους με την Ουγγαρία, μεταναστεύουν ευκολότερα, ενώ και τα συνοριακά σημεία διέλευσης έχουν αυξηθεί.

Οι φυγόκεντρες δυνάμεις που υφίστανται στη χώρα αναπτύχθηκαν περαιτέρω λόγω του πολέμου, είναι δε χαρακτηριστικές οι δηλώσεις Ζελένσκι, λίγο πριν ξεκινήσουν οι εχθροπραξίες, ότι το Χάρκοβο «θα μπορούσε να καταληφθεί από τις ρωσικές δυνάμεις διότι η περιοχή έχει ιστορικούς οικογενειακούς δεσμούς με την Ρωσία».

Έτερο χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιφυλακτικότητας έναντι της ρωσοφώνου συνιστώσας του πληθυσμού αποτέλεσε, λίγο πριν από τον πόλεμο, η προειδοποίηση του Ουκρανού Υπουργού Άμυνας «να μην διανοηθούν να ενταχθούν στις δυνάμεις της εθνοφυλακής εάν έχουν άλλους σκοπούς».

Στην Ουκρανία ομιλούνται δύο γλώσσες και κατανοούνται εξίσου από όλους. Ήταν σύνηθες να ξεκινά μία συζήτηση στα ουκρανικά και να καταλήγει στα ρωσικά, ή ακόμα να ομιλεί έκαστος των συνομιλητών τη δική του γλώσσα και να συνεννοούνται περίφημα. Τώρα αυτά έχουν τελειώσει.

Πριν από τον πόλεμο η ρωσική λογοτεχνία και βιβλιογραφία κυριαρχούσε στα ουκρανικά βιβλιοπωλεία. Αυτό τώρα σταμάτησε. Έχω την εντύπωση ότι ο πόλεμος οδήγησε και σε μία αθέλητη εθνική εκκαθάριση: οι ρωσόφωνοι μετακινήθηκαν προς την ανατολική πλευρά καθώς και προς την Ρωσία.

Ουκρανία και Οικουμενικό Πατριαρχείο

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ: Πώς αξιολογείτε τη χορήγηση Αυτοκεφαλίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στην Εκκλησία της Ουκρανίας;

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Γενικώς, η επιφυλακτικότητα που αναπτύχθηκε μετά τα γεγονότα του 2014, βάθυνε ακόμα περισσότερο το χάσμα μεταξύ ανατολικής και δυτικής Ουκρανίας καθώς και το χάσμα μεταξύ της Εκκλησίας της Ουκρανίας, που πρόσκειται στο Ρωσικό Πατριαρχείο, και της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας.

Επ᾽ αυτού οφείλω να ομολογήσω ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν φαίνεται να ζήτησε ποτέ τη γνώμη της Ελλάδας όταν αποφάσισε να ευλογήσει μία καινούργια ουκρανική εκκλησία. Διότι η δημιουργία της Αυτοκέφαλου Εκκλησίας είχε τα σοβαρά παρεπόμενά της, κυρίως δε τον περαιτέρω διχασμό μιας ήδη πολωμένης κοινωνίας. Ο διχασμός αυτός συνέπεσε με τα όρια μεταξύ ουκρανόφωνων και ρωσόφωνων, όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και κοινωνικά.

Οφείλω εδώ να επισημάνω ότι η Αυτοκεφαλία οδήγησε σε συγκρούσεις μέσα στο ποίμνιο, σε βίαιη υφαρπαγή εκκλησιαστικών ακινήτων από την ουκρανική αστυνομία, σε εκδίωξη ιερέων και αρχιερέων και σε ανάδειξη μιας νέας Εκκλησίας που δημιουργήθηκε προφανώς για να εξυπηρετήσει πολλαπλούς ρόλους:

Οι προσπάθειες για την ανάδειξη και εμπέδωση της νέας αυτής Εκκλησίας ενισχύθηκαν εν πολλοίς από την USAID με διοργάνωση πληθώρας εκδηλώσεων, ενοικίαση διαφημιστικών πανώ και ραδιοτηλεοπτικού χρόνου.

Οφείλω επίσης να παρατηρήσω ότι οι κληρικοί της νέας αυτής Εκκλησίας είχαν ελλειπτική θεολογική μόρφωση, αγνοώντας οι περισσότεροι τους Πατέρες της Εκκλησίας, καθώς αγνοούσαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, την ελληνική γλώσσα σε αντίθεση με τους «αντιπάλους» τους, η πλειοψηφία των οποίων είχε εδραία θεολογική μόρφωση, γνώση της Ελλάδας και της γλώσσας μας. Τώρα, όλα τούτα αποτελούν παρελθόν.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης όφειλε, πιστεύω, να μελετήσει όλες τις πτυχές του προβλήματος και ευκαιρία του εδόθη να καταλάβει το μέγεθος του διχασμού, όταν, ερχόμενος να λάβει μέρος στις εορτές της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, έγινε μάρτυρας της παρουσίας χιλιάδων σιωπηλών διαδηλωτών καθόλη τη διαδρομή των δεκάδων χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο μέχρι το Κίεβο.

Παρά ταύτα, έγινε δεκτός με τιμές αρχηγού κράτους, παρέστη στη στρατιωτική παρέλαση, στην οποία συμμετείχαν πληθώρα νατοϊκών στρατευμάτων από δέκα τουλάχιστον χώρες, έλαβε μέρος σε εκδηλώσεις βετεράνων του 2014 και, εν ολίγοις, συνέβαλε στην εξυπηρέτηση ενός εθνικού αφηγήματος το οποίο έθεσε εκτός ένα μεγάλο τμήμα του ουκρανικού λαού.

Το ζήτημα της Κριμαίας

Ένα δεύτερο άξιο λόγου στοιχείο που συγκρατώ είναι το ζήτημα της Κριμαίας. Είναι γνωστό ότι επί προεδρίας Ζελένσκι δημιουργήθηκε ένα φόρουμ, η «πλατφόρμα της Κριμαίας» που αποσκοπούσε αποκλειστικά στην εμπλοκή όσον το δυνατόν περισσότερων χωρών σε μια διαδικασία με τελικό στόχο την απελευθέρωση της περιοχής, την «αποκατοχοποίησή» της.

Και είναι γνωστό ότι η διαδικασία αυτή είχε αρχίσει αμέσως μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, με πρώτη ενέργεια από πλευράς Ουκρανίας τη διακοπή παροχής νερού για ύδρευση και άρδευση από τον Δνείπερο. Η ενέργεια αυτή στρεφόταν ουσιαστικά κατά του ίδιου του «υπό κατοχή» λαού της!

Επειδή η κατάσταση στην Κριμαία ήταν πάντα περίπλοκη, πολύ πριν από τη δημιουργία της ανεξάρτητης Ουκρανίας, με πλειοψηφούν κατά πολύ το ρωσικό στοιχείο στη σύνθεση του πληθυσμού της, η Ουκρανία αποφάσισε να εργαλειοποιήσει τον Ταταρικό πληθυσμό.

Και τούτο για δύο λόγους: Οι Τάταροι της Κριμαίας διεκδικούσαν την αυτονομία τους, πριν ακόμα περιέλθει η χερσόνησος στη Ρωσία. Παραμένουν έτσι απρόβλεπτος παράγοντας για τους διοικούντες την Κριμαία.Το σημαντικότερο, διατηρούν ιστορικούς δεσμούς με την Τουρκία, στην οποία κατοικούν μερικά εκατομμύρια ομογενών τους.

Κατ´ουσίαν, προτεραιοποιώντας η Ουκρανία το ζήτημα των Τατάρων στην περίφημη «Πλατφόρμα», ενέπλεκε πρωταρχικά την Τουρκία και κατόπιν το σύνολο των συμμετεχουσών χωρών, δυτικών κυρίως, στο αφήγημα της απελευθέρωσης της Κριμαίας μέσω του Ταταρικού πληθυσμού, και αποδίδοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στους προστάτες και ομογενείς τους, δηλαδή στους Τούρκους.

Οι Τούρκοι από την πλευρά τους, έσπευσαν να αποδεχτούν τον ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ενισχύοντας τη θέση τους στην περιοχή και τον ρόλο τους στη διένεξη μέσω των Τατάρων ομογενών τους.

Εντυπωσιακό ήταν ότι το Κίεβο δεν επικαλέστηκε ποτέ την τύχη των ολιγάριθμων Ουκρανών κατοίκων της Κριμαίας, οι οποίοι, αντιθέτως, έβλεπαν να επισκιάζονται από τους τουρκογενείς συντοπίτες τους. Σημειώνω τέλος, ότι ως ανταμοιβή για τη μεσολάβησή τους αυτή, οι Τούρκοι δέχθηκαν με μεγάλη ικανοποίηση τον ουκρανικό νόμο που αναγνώριζε ως μόνο αυτόχθονα λαό στην Ουκρανία τους Τατάρους, εξαιρώντας τις λοιπές εθνικές ομάδες, μεταξύ των οποίων Ρώσους, Έλληνες, Γερμανούς κτλ.

Τουρκική επιρροή στην Ουκρανία

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ: Πού αποδίδετε το γεγονός ότι η Ουκρανία προέβαλε το Ταταρικό αφήγημα εις βάρος των ίδιων των πολιτών της;

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Αυτό το αποδίδω στην πάρα πολύ σημαντική επιρροή της Τουρκίας στα πράγματα της Ουκρανίας. Οι σχέσεις Ουκρανίας και Τουρκίας είναι ιστορικές. Ανάγονται στον 16^ο – 17^ο – 18^ο αιώνα, στην ιστορία των Κοζάκων, στις σχέσεις των Κοζάκων με τους Οθωμανούς.

Η διασύνδεσή τους με τους τουρκόφωνους και τους Οθωμανούς, η διασύνδεση των Κοζάκων, ήταν πάρα πολύ σημαντική. Και αυτό πέρασε και στα σημερινά πολιτικά ήθη της χώρας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να υπογραφούν δεκάδες συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας της Τουρκίας με την Ουκρανία και να μονοπωληθεί η Κριμαία και το αφήγημά της από τους Τούρκους.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας είναι Τατάρος, η Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας είναι επίσης Τατάρα με εξαιρετικές σχέσεις με την Τουρκία.

Όπως, επίσης, και το γεγονός ότι έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην είσοδο της τουρκικής οικονομίας οι Αζέροι, οι οποίοι όπου και να τους ρωτήσεις σου λένε, «ναι, δύο κράτη, αλλά ένα έθνος». Είναι σαφές ότι ταυτίζονται με την Τουρκία και ότι τουλάχιστον μέχρι τον πόλεμο – μετά δεν γνωρίζω – οι εταιρείες ήταν μεικτές, αζερικές και τουρκικές, και οι Αζέροι πάντα άνοιγαν τον δρόμο, ως πιο Καυκάσιοι, στις τουρκικές επιχειρήσεις.

Άρα λοιπόν, η αζεροτουρκική συνεργασία στην Κριμαία απέδωσε καρπούς. Υπογράφηκαν συμφωνίες, οι μεγαλύτερες τεχνικές εταιρείες ανήκαν στην κατηγορία αυτή, όπως και οι μεγαλύτερες εμπορικές εταιρείες. Δεν ξέρω τώρα τί γίνεται. Βεβαίως, το σοβαρότερο όλων είναι ότι η Ελλάδα δεν έπαιξε κάποιο ρόλο σε όλα αυτά.

Επιπλέον, και για να γίνει κατανοητή η στενή σχέση της Τουρκίας με την Ουκρανία, σημειώνω την επίσκεψη Ερντογάν στο Κίεβο είκοσι μόλις ημέρες πριν από την έναρξη του πολέμου, και την υπογραφή μεγάλου αριθμού συμφωνιών στους τομείς άμυνας, υψηλών τεχνολογιών, αεροναυτικής και διαστήματος, συμπαραγωγής κινητήρων για ελικόπτερα και άρματα μάχης και φυσικά των bayraktar. Σημειωθήτω ότι η Τουρκία έχει ήδη κατασκευάσει τις πρώτες δύο ουκρανικές κορβέτες ADA.

ΤΕΛΟΣ Β´ ΜΕΡΟΥΣ

Το βίντεο της συνέντευξης:

https://youtu.be/RGo09wqSGTA?si=KUzQfs3nYkJWE7i8

Πηγή:

https://hellasjournal.com/2025/02/o-presvis-e-t-vasileios-bornovas-presvis-tis-elladas-sto-kievo-apokleistika-ki-ef-olis-tis-ylis-sti-hellas-journal-stin-triti-epeteio-tou-polemou-stin-oukrania-v-meros/

Συνέντευξη εφ᾽ όλης της ύλης παραχώρησε αποκλειστικά στην Hellas Journal και τον ανταποκριτή της στο Όσλο, Παναγιώτη Παύλο, ο Πρέσβης ε.τ. και πρώην Πρέσβης της Ελλάδας στο Κίεβο, κύριος Βασίλειος Μπορνόβας. Η συνέντευξη δόθηκε ανήμερα της συμπλήρωσης τριών χρόνων από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και τον πόλεμο που ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Η Hellas Journal ευχαριστεί ιδιαίτερα τον Πρέσβη για την τιμή αυτής της συζήτησης σε μια ιστορική και κρίσιμη στιγμή. Ευχαριστεί επίσης το κανάλι Ellines TV και τον κύριο Κώστα Κανάκα από τη Ζυρίχη, για την ευγενή διαδικτυακή φιλοξενία της συνέντευξης.

ΜΕΡΟΣ Α´

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ: Κύριε Πρέσβη, κε Μπορνόβα, θα ήθελα να ξεκινήσουμε με την είδηση ότι ο Ουκρανός Πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι δήλωσε ότι εάν πρόκειται για την ειρήνευση στην Ουκρανία αυτός προτίθεται ακόμη και να παραιτηθεί.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Υπήρχε πάντοτε ένα modus vivendi μεταξύ Ζελένσκι, Ουκρανικής κυβέρνησης και ΗΠΑ. Από τα λεγόμενα του κυρίου Τραμπ φαίνεται ότι αυτό αλλάζει, καταργείται μονομερώς από τις ΗΠΑ και ο Ζελένσκι εκτίθεται απέναντι στον λαό του καθώς η εικόνα του κλονίζεται εν μέσω πολέμου.

Δεν ήταν η καλύτερη στιγμή για τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου καθώς η ουκρανική κοινωνία αποψιλώνεται από το καλύτερο έμψυχο υλικό της. Τώρα ο Ουκρανός πρόεδρος είναι αναγκασμένος να αναθεωρήσει τις βάσεις της πολιτικής του έναντι όχι μόνον των ΗΠΑ αλλά και της Ρωσίας. Να αναθεωρήσει την στρατηγική του, επιχειρώντας ίσως μία ηρωική έξοδο. Εξαιρετικά δύσκολη στιγμή για τον άνθρωπο που συγκέντρωσε τη συντριπτική πλειοψηφία της λαϊκής φωνής της χώρας του.

ΠΑΥΛΟΣ: Για να μείνουμε λίγο στο σημείο αυτό, πώς βλέπετε τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και κυρίως των χωρών οι οποίες πρωτοστατούν όλα αυτά τα χρόνια στο ζήτημα του Ουκρανικού, σε σχέση με το γεγονός ότι οι ΗΠΑ του Τραμπ όχι απλώς εξέφρασαν αλλά και έχουν ήδη ξεκινήσει μια συζήτηση με τη Ρωσία του Πούτιν – είχαμε τον Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών σε συνέντευξή του προχθές να λέει ότι, εμείς δεν μπορούμε να ασχολούμαστε με τον Ζελένσκι ο οποίος βγαίνει και μας προσβάλλει δημόσια.

Φαίνεται, δηλαδή, ότι υπάρχει ένα «άδειασμα» από την παρούσα ηγεσία. Ενώ, λοιπόν, Αμερική και Ρωσία προχωρούν μόνες τους στο ζήτημα της ειρήνευσης της Ουκρανίας, πώς βλέπετε την Ευρώπη η οποία συνεχίζει με δηλώσεις κορυφαίων ηγετών να λέει ότι θα στηρίξουμε την Ουκρανία, ότι η Ουκρανία δεν θα αφεθεί μόνης της; Και ο Έλληνας Πρωθυπουργός φυσικά δήλωσε το ίδιο προ ημερών αλλά και σήμερα πάλι απευθυνόμενος με τους ευρωπαίους ηγέτες στον Ζελένσκι.

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Είμαι της γνώμης ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει περιέλθει σε αδιέξοδο, απότοκο τούτο των πολλαπλών κρίσεων από τις οποίες διέρχεται τα τελευταία χρόνια. Είναι έτσι αναγκασμένη να υποτάσσεται στις δυνάμεις αδρανείας της που προ πολλού ορίζουν την πορεία της.

Στην προκειμένη περίπτωση, στις δυνάμεις που την οδήγησαν στην άκριτη στήριξη του προέδρου Ζελένσκι και την εμπλοκή του σε ένα πόλεμο ο οποίος του αποδεκατίζει τον λαό και καταστρέφει τον παραγωγικό ιστό της χώρας του.

Η ΕΕ είναι τώρα εξαιρετικά δύσκολο να απεγκλωβιστεί από αυτή την πολιτική, καθώς μάλιστα πάσχει από έλλειμμα οραματικών ηγετών με βούληση και προσωπικότητα. Πόσο μάλλον που την εποχή αυτή το όχημα της εξωτερικής πολιτικής της κατευθύνουν οι ηγέτες των Βαλτικών χωρών και της Πολωνίας.

Σημειωθήτω ότι οι αμερικανικές επιρροές στην κυβερνητική νομενκλατούρα των χωρών αυτών υπήρξαν καθοριστικές για τις αποφάσεις που ελήφθησαν σχετικά με την αντιμετώπιση της Ρωσίας.

Το υπόβαθρο της 24^ης Φεβρουαρίου 2022

ΠΑΥΛΟΣ: Θέλω να αφήσουμε προς στιγμήν την τρέχουσα και κατάσταση και να πάρουμε το πράγμα από την αρχή. Ήσασταν ο άνθρωπος ο οποίος υπηρετούσε ως Πρέσβης της Ελλάδας στο Κίεβο πριν τον πόλεμο.

Γνωρίζατε και παρακολουθούσατε όλη αυτήν την ανάφλεξη σε όλα τα στάδιά της. Θα ήθελα να εστιάσουμε λίγο σε αυτό: πώς εσείς, που ενάμισι περίπου χρόνο πριν τη ρωσική «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» όπως την αποκαλεί η Μόσχα, είχατε σταλεί ως Πρέσβης της Ελλάδας στο Κίεβο παρακολουθήσατε όλο αυτό το σκηνικό; Ποιο είναι το ιστορικό και πώς φτάσαμε στην 24η Φεβρουαρίου του 2022;

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Η πραγματικότητα είναι ότι η κρίση δεν ξεκινά την 24η Φεβρουαρίου, ούτε βέβαια τον τελευταίο χρόνο πριν το 2022, κατά τον οποίο τα ρωσικά στρατεύματα επιδίδονται σε στρατιωτικές ασκήσεις στα σύνορα με την Ουκρανία. Υπήρξαν μια σειρά από συνθήκες που προκάλεσαν την κρίση και τελικά τον πόλεμο.

Ευθύνες υπάρχουν και στις δύο πλευρές. Είναι σαφές ότι ο Ζελένσκι εξελέγη με σύνθημά του την εκτόνωση της κρίσης που σοβούσε, ήταν δε ο καταλληλότερος την εποχή εκείνη, καθώς καταγόταν από ρωσόφωνη περιοχή, είχε εντρυφήσει στη ρωσική κοινωνία, είχε συνεργαστεί επαγγελματικά με ρωσικές εταιρίες και γνώριζε σημαντικές προσωπικότητες από τον κόσμο της πολιτικής και της τέχνης.

Όμως, από ένα σημείο και πέρα αναγκάστηκε να ακολουθήσει τους ιέρακες της αμερικανικής πολιτικής σκηνής και τους εκπροσώπους τους στο ΝΑΤΟ. Οι λόγοι που μετεστράφη είναι πολλοί. Αλλά πιστεύω ότι τα εσωτερικά προβλήματα της χώρας ήταν τόσα πολλά και αλληλοεπικαλυπτόμενα που το ενδεχόμενο του πολέμου αποτελούσε μια κάποια λύση.

Μιλούμε λοιπόν για την απόλυτη διαφθορά στον τομέα της δικαιοσύνης, στις προμήθειες του Δημοσίου αλλά κυρίως του στρατού, στη διαχείριση των δανείων που χορηγούντο από διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, στη λειτουργία του κοινοβουλίου κτλ.

Ωστόσο, τον σημαντικότερο ρόλο έπαιζαν οι λεγόμενοι ολιγάρχες, που είχαν επιδοθεί στην συστηματική αφαίμαξη των ταμείων του δημοσίου και των τραπεζών, με αποτέλεσμα μια χώρα με σημαντικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους να βλέπει τους νέους κυρίως ανθρώπους της να προσφυγοποιούνται κατα κύματα, πολύ πριν ξεκινήσει ο πόλεμος.

Εντύπωσή μου είναι ότι ένας από τους λόγους που τον οδήγησαν στην σκλήρυνση της στάσης του απέναντι στους Ρώσους ήταν και η προσπάθειά του να βάλλει μια τάξη στα εσωτερικά της χώρας του. Θα μπορούσαμε εδώ να προσθέσουμε και τη δύσκολη θέση στην οποία περιήλθε ο Ζελένσκι με αφορμή τη δημοσιοποίηση των Pandora Papers και τις αποκαλύψεις περί σημαντικών περιουσιακών στοιχείων αυτού και φίλων του σε εξωχώριες εταιρίες.

Δεύτερος, ίσως σημαντικός λόγος, μια ισχυρή εθνικιστική αντιπολίτευση που επεδίωκε να λύσει λογαριασμούς με τη Ρωσία από την εποχή της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση το 1941 που συνοδεύτηκε από την προσπάθεια διατύπωσης εθνικής ταυτότητας εκ μέρους μιας μερίδας των Ουκρανών, ακριβώς εκείνη την εποχή.

Τρίτος λόγος, οι αφόρητες πιέσεις που η κυβέρνηση Ζελένσκι δέχθηκε από την κυβέρνηση Μπάιντεν, κυρίως δε από το δίδυμο Πάγιατ και Νούλαντ, που είχε παλαιότερα διαχειριστεί με επιτυχία το πραξικόπημα κατά της ουκρανικής κυβέρνησης το 2014, καθώς και τον αμερικανό ΥΠΕΞ κύριο Μπλίνκεν με μακρά θητεία στα πράγματα της Ουκρανίας.

Έτσι, ήδη από τις αρχές του 2022 ο Ζελένσκι θέτει θέμα ένταξης της χώρας του στο ΝΑΤΟ καθώς και επιβολής προληπτικών κυρώσεων στη Ρωσία, αναφερόμενος κυρίως στον ρόλο του αγωγού Nord Stream 2 ως γεωπολιτικού όπλου της χώρας αυτής.

Η μη συμπερίληψη των πολυπληθών ρωσικών πληθυσμών της ανατολικής Ουκρανίας στο νομοσχέδιο περί αναγνώρισης αυτοχθόνων λαών – βασικά αναγνωρίζονται μόνο οι Τατάροι και ουδείς έτερος – ο προγραμματισμός για την διεξαγωγή εννέα πολυεθνικών ασκήσεων το 2022, σε συνδυασμό με τη μόνιμη παρουσία επί σειρά ετών βρετανικών και καναδικών δυνάμεων σε ουκρανικό έδαφος, η εμμονή των νατοϊκών δυνάμεων της Μαύρης Θάλασσας να επιβάλουν ένα νεοανακαλυφθέν δικαίωμα αβλαβούς διέλευσης, η συμφωνία Ηνωμένου Βασιλείου και Ουκρανίας για τη δημιουργία εκεί δύο ναυτικών βάσεων, η μία στην Αζοφική, καθώς και η οργάνωση και λειτουργία του ουκρανικού στρατού πάνω στα νατοϊκά πρότυπα με παροχή των απαραίτητων πιστώσεων και μέσων, αποτέλεσαν επίσης στοιχεία που συγκρατήθηκαν με ανησυχία από τη ρωσική πλευρά.

Τέλος, η αποτυχία της εφαρμογής των συμφωνιών του Μινσκ με ευθύνη ενδεχομένως και των δύο πλευρών, κυρίως όμως η επεξεργασία νομοθετήματος, από ουκρανικής πλευράς, σχετικά με την πολιτική που θα εφαρμοζόταν στις περιοχές του Ντονμπάς κατά τη μεταβατική περίοδο καθώς και η διαφωνία που προέκυψε για τη διενέργεια εκλογών πριν ή μετά την ανάληψη του ελέγχου της περιοχής από τους Ουκρανούς,δημιούργησε αγεφύρωτο χάσμα στις απόψεις των δύο πλευρών.

Ένα ζήτημα, επίσης, που περιήλθε στην αντίληψή μου, αφορούσε στη χρησιμοποίηση απόρρητων στοιχείων που έστελναν οι παρατηρητές του Οργανισμού για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), σχετικά με τις θέσεις των όπλων που ευρίσκοντο στη ρωσική πλευρά της γραμμής επαφής στην ανατολική Ουκρανία. Επειδή οι συγκεκριμένες θέσεις βάλλονταν αμέσως από ουκρανικά πυρά, ήταν προφανές ότι οι εκθέσεις των παρατηρητών περνούσαν πρώτα από τις ουκρανικές υπηρεσίες.

Το πρόβλημα ήταν ότι οι Ρώσοι απαντούσαν και οι πρώτοι που υφίσταντο τις συνέπειες ήσαν οι Έλληνες που κατεξοχήν κατοικούσαν στα χωριά της γραμμής επαφής. Αποτέλεσμα τούτου ήταν ότι τα χωριά που επισκέφθηκα τον Αύγουστο του 2021 ήσαν σχεδόν έρημα, επικρατούσε ο φόβος των ρωσικών απαντήσεων στα ουκρανικά πυρά, ενώ υπήρχαν και σοβαρότατα προβλήματα με τους Ουκρανούς στρατιωτικούς, οι οποίοι προήρχοντο από τη δυτική Ουκρανία και αντιμετωπίζονταν με μεγάλη επιφύλαξη από τους ρωσόφωνους Έλληνες κατοίκους τους.

Ζητήματα που δημιουργούσαν ένταση μεταξύ ρωσοφώνων και ουκρανικών αρχών στην ανατολική Ουκρανία ήσαν επίσης εκείνα που αφορούσαν στην υποχρεωτική διδασκαλία και χρήση της ουκρανικής, την αποθάρρυνση της ομιλίας της ρωσικής σε περιοχές που ήταν απολύτως ρωσόφωνες κτλ. Δεν νομίζω ότι η Ουκρανία ενδιαφέρθηκε ποτέ να αντιμετωπίσει με ψυχραιμία το πρόβλημα αυτό.

Αλλά και πάλι, το σοβαρότερο ζήτημα που απασχολούσε διαχρονικά τους Ρώσους ήταν το ενδεχόμενο ένταξης της Ουκρανίας στους νατοϊκούς μηχανισμούς και το 2021 ήταν περισσότερο από προφανές ότι αυτή ήταν η πορεία των πραγμάτων, παρά τις επανειλημμένες ρωσικές προειδοποιήσεις.

Πιστεύω ότι επιστέγασμα όλων αυτών αλλά και είδος υστάτης προειδοποίησης αποτέλεσε η επιστολή Λαβρώφ, ένα μήνα περίπου πριν από την εισβολή, με την οποία, απευθυνόμενος στους ευρωπαίους συναδέλφους του, ο ρώσος ΥΠΕΞ επικαλούμενος τα κείμενα του ΟΑΣΕ, κυρίως των συναντήσεων κορυφής της Αστάνα και της Κωσταντινούπολης, εξηγούσε ότι η Ρωσία είχε κινηθεί επί δεκαετίες στην οδό της διπλωματίας και απαιτούσε από τους γείτονές της, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ να μην ενισχύουν περαιτέρω τη δική τους ασφάλεια εις βάρος της ασφάλειας άλλων κρατών, επί τη βάσει της δέσμευσης που είχαν προ πολλού αναλάβει για μια και αδιαίρετη μεταξύ τους ασφάλεια.

Κατ᾽ ουσίαν, η επιστολή αυτή αποτελούσε σαφή προειδοποίηση για την ανάπτυξη των νατοϊκών δυνατοτήτων και δυνάμεων στα σύνορα της Ρωσίας από τις χώρες της ΕΕ. Η επιστολή δεν απαντήθηκε από τους επί μέρους υπουργούς της ΕΕ.

Με πολύ λίγα λόγια, ο κύριος Λαβρώφ εξηγούσε ότι η Ρωσία δεν ήταν πρόθυμη να δεχθεί την αποδόμηση της αρχιτεκτονικής ασφάλειας που είχε στοιχειοθετηθεί μετά το 1990. Όμως, τούτα είναι πλέον γνωστά σε όλους και έχουν κοστίσει πανάκριβα, όχι μόνο στις αντιμαχόμενες χώρες αλλά και στις ευρωπαϊκές χώρες και κοινωνίες.

ΠΑΥΛΟΣ: Άρα, λέτε ότι υπήρχε μια ενεργός εμπλοκή πριν την έναρξη του πολέμου, από μεγάλες δυτικές χώρες. Και αυτό φαίνεται ότι συνάδει και με μια δήλωση την οποία είχε κάνει σε ανύποπτο χρόνο ο τότε εκπρόσωπος του αμερικανικού Πενταγώνου Κίρμπυ, ο οποίος είχε δηλώσει ότι «οι Ρώσοι ετοίμαζαν αυτόν τον πόλεμο για πολλά χρόνια, γι᾽ αυτό και εμείς προετοιμάζαμε την Ουκρανία για να μπορέσει να αμυνθεί».

Και άρα, το αφήγημα της τότε αμερικανικής ηγεσίας – να το προσδιορίσουμε από το Μεϊντάν και ένθεν; από την άφιξη του κυρίου Πάιατ στην αμερικανική πρεσβεία στο Κίεβο; – ήταν ότι όλη η στήριξη που παρείχαν οι  ΗΠΑ στην Ουκρανία αφορούσε στην προετοιμασία ενός κατ᾽ ουσίαν προεξαγγελθέντος πολέμου. Τον οποίο όμως εσείς λέτε ότι η Ρωσία ουδέποτε είχε προγραμματίσει!

Το ΝΑΤΟ στο υπογάστριο της Ρωσίας

ΜΠΟΡΝΟΒΑΣ: Η βεβιασμένη ένταξη στο ΝΑΤΟ των βαλκανικών και βαλτικών χωρών, η οποία παρακολούθησε την ένταξή τους στην ΕΕ, εκτός του ότι ενίσχυσε τις φυγόκεντρες δυνάμεις εντός Ευρώπης και εξασθένησε τη θέση των πλέον αδύναμων, και της Ελλάδας,νομίζω ότι αποδυνάμωσε την Ευρώπη στο σύνολό της και την κατέστησε δέσμια φαντασιακών απειλών που τελικά κατήντησαν αυτοεκπληρούμενες προφητείες.

Επί του προκειμένου, πιστεύω ότι καταλυτικός ήταν ο ρόλος των ΗΠΑ, ήταν δε τόσο προφανώς ανορθολογικός και εκτός πραγματικότητας, ώστε χρειάστηκε μια απλή κυβερνητική αλλαγή στις ΗΠΑ, για να αναθεωρηθεί με συνοπτικές διαδικασίες μια πολιτική που καλλιεργήθηκε επί δεκαετίες από τους σημαντικότερους ακαδημαϊκούς, στρατιωτικούς και πολιτικούς.

Η πραγματικότητα είναι ότι τα τελευταία χρόνια γίνονταν συνεχώς νατοϊκές ασκήσεις, τόσο στη Μαύρη Θάλασσα όσο και στην Ουκρανία, στις οποίες συμμετείχε το σύνολο περίπου των νατοϊκών κρατών. Αυτό σημαίνει ότι υπήρχαν πάντα στην περιοχή στρατεύματα και της Βρετανίας και του Καναδά. Οπωσδήποτε πρέπει να υπήρχαν και άλλα στρατεύματα, και φυσικά των Βαλτικών χωρών.

Σημαίνει ότι ο ουκρανικός στρατός οργανωνόταν σύμφωνα με τα νατοϊκά πρότυπα και ότι, κατά συνέπεια, υπήρχε μια πολύ σοβαρή προετοιμασία από πλευράς του ουκρανικού στρατού για ένταξη στο ΝΑΤΟ, μια προετοιμασία ταύτισης και συνύπαρξης, συλλειτουργίας και διαλειτουργικότητας με τα νατοϊκά στρατεύματα της περιοχής, με τις νατοϊκές χώρες.

Βεβαίως, εδώ υπάρχει το ζήτημα του αυγού και της κότας. Δηλαδή, ποιος δημιουργεί ποιο επεισόδιο ή ποια αφορμή για την έναρξη ενός πολέμου. Η πραγματικότητα είναι ότι αυτό που η Ρωσία έθετε ως σοβαρό ζήτημα σε πάρα πολλές περιπτώσεις ήταν το γεγονός ότι, παρά τις υποσχέσεις που είχε πάρει στη δεκαετία του ᾽90, έβλεπε ότι περιβαλλόταν πλέον από χώρες οι οποίες εντάσσονταν στο ΝΑΤΟ, και κάποιες από αυτές διέθεταν και αμερικανικά στρατεύματα και αμερικανικά οπλικά συστήματα.

Ήτανε κάτι που δυσκολευόταν να δεχθεί, κατά λογικό τρόπο. Πράγμα το οποίο φαίνεται καθαρά σαφέστατα στην επιστολή του Λαβρόφ προς τους Ευρωπαίους συναδέλφους του.

ΤΕΛΟΣ Α´ ΜΕΡΟΥΣ

Το βίντεο της συνέντευξης:

https://youtu.be/RGo09wqSGTA?si=dVnIzTxbk6C3JqqR

Πηγή:

https://hellasjournal.com/2025/02/o-presvis-e-t-vasileios-bornovas-presvis-tis-elladas-sto-kievo-apokleistika-ki-ef᾽-olis-sti-hellas-journal-stin-triti-epeteio-tou-polemou-stin-oukrania/

Την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2025, προσκεκλημένος του Κώστα Κανάκα στο κανάλι ELLINES TV, από τη Ζυρίχη, συζητήσαμε το αποτέλεσμα των εκλογών στη Γερμανία στο πλαίσιο των ευρύτερων εξελίξεων στην Ευρώπη και σε άμεση συνάφεια με τις εν εξελίξει πρωτοβουλίες στο Ουκρανικό.

Αναφερθήκαμε εκτενώς σε μια σειρά ζητήματα, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και γεωπολιτικά που αφορούν τόσο την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και την Ελλάδα. Ιδιαίτερη έμφαση δώσαμε στα εσωτερικά ζητήματα που αφορούν την πατρίδα μας αυτόν τον καιρό· καθώς και το μέγα ζήτημα της συγκάλυψης των Τεμπών και το τί σημαίνει αυτή η κινητοποίηση για την ελληνική κοινωνία.

Πηγή:

https://www.youtube.com/live/AliteBf_IaI?si=gdQxJRAjc7uYDDj2

Τη Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2025, προσκεκλημένος του Κωνσταντίνου Μπογδάνου στη νέα ραδιοφωνική εκπομπή του «Mea Culpa» στο καινούριο ραδιόφωνο ΜΑΧΗ 99.8 συζητήσαμε διεξοδικά και εφ’όλης της ύλης με αφορμή το μείζον ζήτημα της συγκάλυψης όσων πραγματικά συνέβησαν στα Τέμπη πριν δύο χρόνια.

Μιλήσαμε επίσης αναλυτικά για το φαλίρισμα του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα και την αδήριτη ανάγκη άμεσης ανάταξης των υγιών δυνάμεων του τόπου που δεν είναι παρά η κάθε ανιδιοτελής φωνή που εκφράζει έγνοια υπέρ του όλου των Ελλήνων και όχι μιας φράξιας ειδωλολατρών που πιστεύουν προσωπολατρικά σε έναν άνθρωπο – αρχηγό ως τοτέμ.

Αυτά και άλλα πολλά ενδιαφέροντα συζητήσαμε επί 45 λεπτά περίπου, δίχως αναστολές και φραγμούς πολιτικής ορθότητας, ελεύθερα και ευθυτενώς. Μπορείτε να ακούσετε τη συνέντευξη επισκεπτόμενοι τον ακόλουθο σύνδεσμο:

https://youtu.be/Z8rmjH9RvkY?si=zuOEAwXPgcaXSbN6

Geopolitics and international relations are directly related to, if not determined by, theological beliefs and perceptions. This was confirmed once again in the statements of Israeli Prime Minister Netanyahu, who on February 4 at the joint press conference with U.S. President Trump at the White House reiterated the Old Testament messianism defining his geopolitical vision of the new Israel: the interpretation of God’s Promise as the establishment of a worldly kingdom of wealthy and chosen people.

Netanyahu᾽s remarks followed President Trump’s statement that “The U.S. will take over the Gaza strip and we will do a job with it too, we will own it, and be responsible for dismantling all of the dangerous, unexploded bombs and other weapons on the site, level the site and get rid of the destroyed buildings, level it out, and create an economic development that will supply unlimited numbers of jobs and housing for the people of the area. Will do a real job, do something different…”

Were it not for the President’s mention of permanently removing Palestinians from Gaza, one would say in principle that this is an excellent idea of international, social, and humanitarian contribution by the United States to the mercilessly destroyed Gaza Strip that has led to the deaths of more than 100,000 Palestinians. According to estimates by the Lancet scientific journal, this number may not be definitive, as it does not include all those who are either missing or wounded and still fighting for their lives.

However, there are two details that a careful listener to the joint statements could possibly discern.

The first fact is that from the outset the President expressed his policy on Gaza straightforwardly and made plain that about 1.7 million Palestinians cannot return and live in Gaza but must move to neighboring countries, such as Egypt and Jordan. In his initial position, however, the Israeli Prime Minister did not seem to explicitly adhere at once to President Trump’s vision, and he continued to talk about simply clearing Hamas and terrorist units in the Gaza Strip. It was only when a journalist asked PM Netanyahu on his view of Trump’s proposal for Gaza that he explicitly and unequivocally agreed with it, praising the President.

The second fact is that, when President Trump spoke of “jobs and housing for the people in the area,” he did not appear to have in mind the indigenous population of the Gaza Strip, whom he said could not remain there. Even the West Bank seemed to be destined to the same fate of population relocation. From the joint statements, it also became clear that Trump envisions an Israeli Mediterranean Riviera in the place where so far Palestinians lived packed together because of long-standing settlement processes.

Destructive military intervention

In the same press conference, President Trump—quite rightly in my view—fairly admitted and confessed the tragic failure of American foreign policy in the Middle East, which, as he emphatically said, cost the American people several trillion dollars and countless human lives. Thus, it is obvious that the President has decided to replace the destructive U.S. military interventions with a novel economic offensive that will be implemented through gigantic investments and reconstruction programs without precedent.

However, here arises the issue related to what we hinted at the beginning as both ethical and humanitarian, as well as theological. For, how sustainably can a model of exchanging the fundamental right to land and homeland with jobs and some economic benefits withstand its implementation without the participation of the indigenous inhabitants of the region? How could the U.S. that shares values such as freedom, liberalism, and the core value of faith in the individual, condescend to and advocate for a de facto expulsion of an indigenous people as equally ancient as the Hebrews?

Besides, the war between Palestinians and Jews is a civil fratricidal war. If one goes back to history and prehistory, and even according to the Jewish tradition and religion, the forefather of today’s Jews and all the tribes in the region is Noah, who leaves three descendants, Shem, Ham, and Japheth, who happened to be the three progenitors of the basic races of humanity, Semites, Hamites and Japheths (the European races).

Further, how does it follow that an indigenous people, in this case the people of Israel, one of Noah’s descendants, has the right to enslave others demanding and deserving a homeland more than those, as it were, who are now called upon to forever depart from their ancestral homes where they have lived for many millennia? For, both Palestinians and the Jews are historically indigenous inhabitants of the region sharing the same rights. It was later on that the identification of religion and nation occurred, and ever since, Hebraism was identified with Judaism.

Evidently, these new developments in Washington D.C. testify to a convergence of theological, metaphysical, and eschatological traditions that, however, had a specific historical significance and meaning and cannot be extended forever:

On the one hand stands Jewish messianism of cosmic kingdom and sovereignty that remains committed to the Old Testament and claims justification in terms of identifying a certain race, nation, and people with divinity. On the other, stands American Manichaean (“we are the good, the others are the bad ones”), monophysite (denial of coexistence of different natures: God and man, Greeks and Jews, and so on) Christianity, which after failing to be substantially updated by the New Testament, finds in Netanyahu’s Jewish messianism the justification of individualistic liberalism within postmodern neocolonial capitalism.

It is on the New Testament and the Incarnation of God in the person of Christ that the cultural values of respect for human personality, justice, and equality of people as individuals and persons, and the coexistence of all people in the Republic-city (πόλις), are founded.

President Trump is a man of sincere intentions for peace, and his vision for the Middle East could truly exemplify a brilliant American contribution to democracy in the Middle East, were the Palestinians to find a place and justification as human beings in the new plan for the region. However, he should be careful not to associate himself with a global holocaust that is at risk in the Middle East, should there be no respect for human beings. For it has been prophesied that in the Middle East all peoples will clash, should justice and respect for human rights be abolished; should the barbarity of power and the apotheosis of power return.

President Trump must therefore not be led—in the name of defending democracy for the sake of which he risked his own life in the U.S.—to contribute to abolishing democracy in the Middle East by implementing a fatal policy. A policy that, in fact, would be a repetition of the holocaust of American indigenous population implemented by the Western European colonists, and of the holocaust of the Jewish people, caused by European Nazism.

I wish to extend my special acknowledgements to “Public Orthodoxy”, the online review of the Orthodox Christian Studies Center at Fordham University, New York, and its directors, Professors Aristotle Papanikolaou and George Demacopoulos, and the “Public Orthodoxy” Chief Editor, Nathaniel Wood, for immediately welcoming and publishing the essay.

Source:

https://publicorthodoxy.org/2025/02/05/geopolitics-theology-middle-east/

Πριν από λίγες ώρες (βράδυ Τρίτης, 4 Φεβρουαρίου 2025) έλαβε χώρα στον Λευκό Οίκο μια εξέλιξη η οποία όχι μόνον επαληθεύει, τριάντα χρόνια μετά, την υπόθεση Χάντινγκτον περί σύγκρουσης των πολιτισμών (Foreign Affairs, 1994), αλλά και θέτει την απαρχή μιας νέας εποχής στη Μέση Ανατολή με συνέπειες παγκόσμιας κλίμακας.

Φαίνεται ότι η γεωπολιτική και οι διεθνείς σχέσεις σχετίζονται άμεσα, αν όχι καθορίζονται, από μια ορισμένη θεολογική πεποίθηση και αντίληψη πραγμάτων.

Αυτό επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά στις δηλώσεις του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Νετανιάχου ο οποίος επανέλαβε νωρίτερα σήμερα (4/2/2025) κατά την κοινή συνέντευξη τύπου με τον Αμερικανό Πρόεδρο Τραμπ στον Λευκό Οίκο τον παλαιοδιαθηκικό μεσσιανισμό που καθορίζει το γεωπολιτικό όραμα του νέου Ισραήλ: την ερμηνεία της Επαγγελίας του Θεού ως εγκαθίδρυση εγκόσμιας βασιλείας του περιούσιου λαού.

Η δήλωση αυτή ήρθε σε συνέχεια της είδησης της ημέρας, εκ στόματος του Αμερικανού Προέδρου, λίγες στιγμές νωρίτερα. Είπε δηλαδή ο Πρόεδρος Τραμπ:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναλάβουν τη Λωρίδα της Γάζας και θα κάνουμε δουλειές εκεί, θα είναι στην κυριότητά μας (;) και θα είμαστε υπεύθυνοι για την αποσυναρμολόγηση όλων των επικίνδυνων, ανεκρήγνυτων βομβών και άλλων όπλων στην περιοχή, θα καθαρίσουμε το πεδίο και θα απομακρύνουμε τα κατεστραμμένα κτήρια εκκαθαρίζοντάς τα, και θα δημιουργήσουμε μια οικονομική ανάπτυξη που θα παράσχει απεριόριστο αριθμό θέσεων εργασίας και στέγη για τους ανθρώπους στην περιοχή».

Εάν δεν υπήρχε η αναφορά του Αμερικανού Προέδρου για μόνιμη απομάκρυνση των Παλαιστινίων από τη Γάζα, θα έλεγε κανείς, καταρχήν, ότι αυτή είναι μια εξαιρετική ιδέα διεθνούς κοινωνικής και ανθρωπιστικής προσφοράς των Ηνωμένων Πολιτειών στην ανελέητα κατεστραμμένη Λωρίδα της Γάζας που έχει οδηγήσει στο θάνατο περισσοτέρων από 100.000 Παλαιστινίων.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του περιοδικού Lancet, ο αριθμός αυτός μάλιστα ενδέχεται να μην είναι οριστικός, καθώς δεν συμπεριλαμβάνει όλους όσοι είτε αγνοούνται είτε παλεύουν ακόμη ως τραυματίες για τη ζωή τους.

Πλην όμως, υπάρχουν δύο λεπτομέρειες τις οποίες ο προσεκτικός ακροατής των κοινών δηλώσεων σήμερα το βράδυ στον Λευκό Οίκο μπορεί να διακρίνει.

Το πρώτο στοιχείο είναι ότι, ενώ εξ αρχής ο Αμερικανός Πρόεδρος εξέφρασε την πολιτική του για τη Γάζα ευθυτενώς, εννοώντας ότι 1,8 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να επιστρέψουν και να ζήσουν στη Γάζα αλλά θα πρέπει να μετακινηθούν σε γειτονικές χώρες όπως η Αίγυπτος και η Ιορδανία, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός στη δική του αρχική τοποθέτηση δεν φάνηκε να υιοθετεί άμεσα ρητά αυτό το όραμα, καθώς συνέχισε να μιλά για εκκαθάριση απλώς της Χαμάς και των τρομοκρατικών στοιχείων στην περιοχή της Γάζας. Εν συνεχεία όμως, όταν ρωτήθηκε επί τούτου από δημοσιογράφο για το πώς βλέπει την πρόταση Τραμπ για τη Γάζα, συντάχθηκε ρητά και απερίφραστα με αυτήν εκθειάζοντας τον Αμερικανό Πρόεδρο.

Το δεύτερο στοιχείο, το οποίο ήδη καθίσταται εμφανές από τα ανωτέρω, είναι ότι όταν ο Πρόεδρος Τραμπ μιλά για «θέσεις εργασίας και στέγη για τους ανθρώπους στην περιοχή» μάλλον δεν έχει τόσο κατά νου τον αραβικό γηγενή πληθυσμό της Λωρίδας της Γάζας για τον οποίο είπε ότι δεν μπορεί να παραμείνει εκεί. Αλλά ούτε καν της Δυτικής Όχθης, για την οποία φαίνεται να προορίζει το ίδιο μοντέλο. Σε άλλο μάλιστα σημείο της ομιλίας του, διαφαίνεται ότι αυτό το όραμα οδηγεί στη δημιουργία της νέας ισραηλινής μεσογειακής ριβιέρας, στον τόπο όπου μέχρι τώρα ζούσαν πακτωμένοι οι Παλαιστίνιοι, ως αποτέλεσμα πολύχρονων διαδικασιών εποικισμού.

Kαταστροφική στρατιωτική παρέμβαση

Στην ίδια συνέντευξη Τύπου ο Τραμπ – πολύ ορθώς κατά τη γνώμη μας – ομολόγησε την τραγική αποτυχία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Η οποία, όπως είπε χαρακτηριστικά, κόστισε στον αμερικανικό λαό μερικά τρισεκατομμύρια δολάρια και αμέτρητες ανθρώπινες ζωές.

Και άρα, είναι προφανές ότι ο ίδιος έχει αποφασίσει να αντικαταστήσει αυτού του είδους καταστροφική στρατιωτική παρέμβαση των ΗΠΑ με μια καινοφανή οικονομική επέλαση η οποία θα υλοποιηθεί μέσα από γιγάντια προγράμματα επενδύσεων και ανοικοδόμησης δίχως προηγούμενο.

Δημοκρατία και Μεσσιανισμός

Ωστόσο, το ζήτημα που τίθεται πλέον και σχετίζεται με αυτό που υπαινιχθήκαμε στην αρχή είναι τόσο ηθικής και ανθρωπιστικής όσο και θεολογικής τάξεως. Πόσο άραγε μπορεί να αντέξει στην εφαρμογή του ένα μοντέλο ανταλλάγματος του θεμελιώδους δικαιώματος ενός λαού για γη και πατρίδα με θέσεις εργασίας και κάποιες οικονομικές απολαβές δίχως τη συμμετοχή των αυτοχθόνων κατοίκων της περιοχής; Πώς μπορεί η Αμερική της ελευθερίας, του φιλελευθερισμού και της αξίας του ατόμου να συγκαταβαίνει και να συνηγορεί στην de facto εκδίωξη ενός αυτόχθονος λαού εξίσου αρχαίου με τον εβραϊκό;

Εξάλλου, στην ουσία του, ο πόλεμος μεταξύ Παλαιστινίων και Εβραίων είναι ένας εμφύλιος αδελφοκτόνος πόλεμος. Διότι, εάν πάμε προς τα πίσω στην ιστορία και την προϊστορία, σύμφωνα ακόμη και με την ίδια την εβραϊκή παράδοση και θρησκεία, προπάτορας των σημερινών Εβραίων και όλων των φυλών της περιοχής είναι ο Νώε, ο οποίος αφήνει τρείς απογόνους, τον Σήμ, τον Χάμ και τον Ιάφεθ, οι οποίοι είναι και οι τρεις γενάρχες των βασικών φύλων της ανθρωπότητας, σημίτες, χαμίτες και ιαπετοί (τα ευρωπαϊκά φύλα).

Επιπλέον, από πού προκύπτει ότι ένας γηγενής λαός, εν προκειμένω ο λαός του Ισραήλ, που είναι ένας από τους απογόνους του Νώε, δικαιούται να εξανδραποδίζει τους υπολοίπους αξιώνοντας γη και πατρίδα περισσότερο από έναν άλλο λαό, τον αραβικό, ο οποίος καλείται πλέον να αποστεί παντοτινά από τις πατρογονικές του εστίες όπου ζει επί πολλές χιλιετίες;

Εξάλλου, και οι Παλαιστίνιοι και οι Εβραίοι είναι αυτόχθονες κάτοικοι της περιοχής με ίδια δικαιώματα. Είναι αργότερα που επισυμβαίνει η ταύτιση θρησκείας και έθνους και άρα τότε ο εβραϊσμός ταυτίζεται με τον ιουδαϊσμό.

Είναι σαφές ότι τα τεκταινόμενα αυτών των ωρών στην Ουάσινγκτον μαρτυρούν μια σύγκλιση θεολογικών, μεταφυσικών και εσχατολογικών παραδόσεων που όμως είχε μια συγκεκριμένη ιστορική σημασία και έννοια και δεν μπορεί να προεκτείνεται εσαεί.

Από την μια ο ιουδαϊκός μεσσιανισμός κοσμικής βασιλείας και κυριαρχίας ο οποίος παραμένει προσηλωμένος στην Παλαιά Διαθήκη και αξιώνει τη δικαίωσή της με όρους ταύτισης ενός ορισμένου γένους, έθνους και λαού με τη θεότητα.

Από την άλλη, ο αμερικανικός μανιχαϊκός (εμείς οι καλοί, οι άλλοι οι κακοί) μονοφυσιτικός (άρνηση συνύπαρξης διαφορετικών φύσεων – θεού και ανθρώπου, Ελλήνων και Ιουδαίων, και ούτω καθεξής) χριστιανισμός, ο οποίος μη έχοντας ουσιαστικά επικαιροποιηθεί από την Καινή Διαθήκη, βλέπει στον ιουδαϊκό μεσσιανισμό του Νετανιάχου τη δικαίωση του ατομικιστικού φιλελευθερισμού στον μετανεωτερικό νεοαποικιοκρατικό καπιταλισμό.

Εξάλλου, ο στηριζόμενος στην Παλαιά Διαθήκη ισχυρισμός Νετανιάχου είναι ανεπίκαιρος και ανιστορικός, αφού η Παλαιά Διαθήκη έχει περατωθεί με τη Σάρκωση του Θεού στο Πρόσωπο του Χριστού. Είναι επί της Καινής Διαθήκης, ακριβώς, όπου θεμελιώνεται ο πολιτισμός του σεβασμού της ανθρώπινης προσωπικότητας, της δικαιοσύνης και της ισότητας των ανθρώπων ως άτομα και ως πρόσωπα, και της συμβίωσης όλων των ανθρώπων στη Δημοκρατία – πόλη.

Ο Τραμπ είναι άνθρωπος ειλικρινών προθέσεων για ειρήνη και το όραμά του για τη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να σημαίνει πραγματικά μια λαμπρή αμερικανική δημοκρατική συμπεριφορά, αν οι Παλαιστίνιοι έβρισκαν τόπο και δικαίωση ως ανθρώπινα πλάσματα, σε αυτό το νέο σχέδιό του για την περιοχή.

Ωστόσο, θα πρέπει να προσέξει να μη συνδεθεί το όνομά του με ένα παγκόσμιο ολοκαύτωμα το οποίο θα συμβεί αναπόφευκτα στη Μέση Ανατολή εάν δεν υπάρξει σεβασμός του ανθρώπου. Διότι είναι προφητευμένο ότι στη Μέση Ανατολή θα συγκρουστούν όλοι οι λαοί εάν καταργηθεί η δικαιοσύνη και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που η επιστροφή στη βαρβαρότητα της ισχύος και της αποθέωσης της δύναμης προκαλούν.

Ο Τραμπ λοιπόν θα πρέπει να μην οδηγηθεί εξ ονόματος της υπεράσπισης της δημοκρατίας, για την οποία διακινδύνευσε τη ζωή του την ίδια στις ΗΠΑ, στην κατάλυσή της στη Μέση Ανατολή μέσω της εφαρμογής μιας μοιραίας πολιτικής που οδηγεί σε κατ᾽ ουσίαν επανάληψη του ολοκαυτώματος των αυτοχθόνων λαών της Αμερικής από τους Δυτικοευρωπαϊκούς αποίκους προτεσταντικής κυρίως θρησκείας, και του ολοκαυτώματος του ιδίου του εβραϊκού λαού από τον ευρωπαϊκό ναζισμό.

Δημοσιεύθηκε στη Hellas Journal, 5/2/2025.

Πηγή:

https://hellasjournal.com/2025/02/i-katargisi-tis-dimokratias-apo-to-neo-messianismo-tou-proedrou-trab-kai-tou-prothypourgou-tou-israil-amesi-analysi-meta-ti-foveri-synentefxi-typou/

Θα περίμενε κανείς από μια κυβέρνηση η οποία εξελέγη το 2019 με την υπόσχεση του επικεφαλής της να ενώσει όλους τους Έλληνες, αν μη τι άλλο, να έχει μετά από έξι σχεδόν χρόνια προβεί σε υλοποίηση αυτής της υπόσχεσης. Είχε, εξάλλου, όλα τα σχετικά εχέγγυα.

Διαδεχόταν μια κυβέρνηση συνασπισμού η οποία εκτέλεσε κάθε έξωθεν εντολή που έλαβε για την ολοκλήρωση του εγκλήματος παραχώρησης του ελληνικότατου ονόματος της Μακεδονίας στο γειτονικό κρατίδιο των Σκοπίων, αγνοώντας τόσο το μεγαλοϊδεατισμό του τελευταίου όσο και τις επιταγές της ιστορίας και ταυτότητας του Ελληνισμού.

Επιπλέον, ανανέωσε τη λαϊκή εντολή το 2023 με το ποσοστό του 41% το οποίο, ωστόσο και δυστυχώς, έγινε σημαία κομπασμού, πολλαπλασιαστής της γνωστής αλαζονείας της εξουσίας και όπλο εξύβρισης κάθε Έλληνα πολίτη που ασκούσε το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου να ασκεί κριτική στα έργα και τις ημέρες μιας κυβέρνησης μεγάλων αξιώσεων, από τον στρατό είτε πληρωμένων επί τούτου οργάνων του κομματικού και συστημικού κατεστημένου, είτε από ιδεοληπτικούς ανόητους που θεωρούν τον Πρωθυπουργό ως σχεδόν τη Δευτέρα Παρουσία του Θεού επί γης.

Έξι χρόνια μετά, ωστόσο, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ούτε ότι στην Ελλάδα του 21ου αιώνα που έβγαινε στο ξέφωτο 50 σχεδόν χρόνων μεταπολίτευσης θα συνέβαινε μια τέτοια ανεπανάληπτη τραγωδία όπως αυτή των Τεμπών, ούτε ότι μια κυβέρνηση τέτοιων προδιαγραφών θα έφθανε στο σημείο να συγκαλύπτει -για λόγους που παραμένουν άγνωστοι- αυτήν την καταστροφή.

Πλην όμως, η ανεπανάληπτη σε όγκο και έκταση μαζική συνάθροιση (26/1/2025) Ελλήνων σε όλη την Ελλάδα, την Κύπρο, την Κωνσταντινούπολη, σχεδόν όλες τις πρωτεύουσες και μεγάλες πόλεις της δυτικής και βόρειας Ευρώπης αλλά και στην Αμερική εμφάνισε επενέργειες χιονοστιβάδας.

Είναι προφανές ότι η ανοχή και η μεγαλοκαρδία της πλειοψηφίας των Ελλήνων απέναντι σε μια καταστροφή που ξεπερνά τα όρια της φαντασίας, καθώς δεν ήταν φυσική -είχαμε βεβαίως και τέτοιες πολλές με συνέπειες και σε όλη την εξαγωγική ικανότητα της χώρας και στις επιχειρησιακές δυνατότητες του στρατεύματος- αλλά είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια πολλών δεκάδων ζωών νέων Ελλήνων, έχει πλέον τελειώσει.

Ο ελληνικός λαός διαπιστώνει πλέον όχι απλώς τη διαδικασία συγκάλυψης μιας τραγωδίας για την οποία υπάρχουν στοιχεία που συνηγορούν στην κατεύθυνση χαρακτηρισμού της ως εγκλήματος, αλλά και μια απόπειρα συγκάλυψης της ίδιας της συγκάλυψης, που λαμβάνει χώρα τις τελευταίες ημέρες.

Κι αν ήταν μόνον τα Τέμπη, που φυσικά πρόκειται για ένα ασύλληπτα καταστροφικό συμβάν για το οποίο δεν χωρούν λόγια να το περιγράψουν όσες γραμμές κι αν γραφούν, θα έλεγε κανείς ότι συνέβη ένα τραγικό κακό και η ελληνική Δικαιοσύνη την οποία όλοι εμπιστευόμαστε θα πράξει το καθήκον της ώστε η αλήθεια να λάμψει και οι ένοχοι να τιμωρηθούν παραδειγματικά, ενώ και αυτή η «περίβλεπτη» κυβέρνηση θα δρομολογήσει όλες τις απαραίτητες πολιτικές ώστε να διασφαλίσει ότι τέτοιο κακό δεν θα ξανασυμβεί.

«Δαιμονικές» συμπτώσεις

Πλην όμως, υπάρχουν κάποιες σχεδόν «δαιμονικές» συμπτώσεις οι οποίες αναδεικνύονται μέσα από την τραγωδία των Τεμπών και τη συγκάλυψή της, που δεν αφήνουν σε ησυχία οιονδήποτε νοήμονα πολίτη, και αφορούν το σύνολο του Ελληνισμού.

Διότι την ίδια στιγμή που τα τελευταία δύο χρόνια η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει ό,τι μπορεί για να διασωθεί από τη δίκαιη οργή των γονέων 57 νέων ανθρώπων, με πρωτοστάτες την απερίγραπτη Μαρία Καρυστιανού, τον Νίκο Πλακιά, τον Παύλο Ασλανίδη, και όλους τους γονείς -ας μου συγχωρεθεί που δεν αναγράφω όλων τα ονόματα εδώ- οργή που πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε «θέληση για δικαιοσύνη» και «εξιχνίαση του εγκλήματος», την ίδια στιγμή η ίδια κυβέρνηση στο ίδιο διάστημα και με τους ίδιους ανθρώπους πολιτεύεται με τρόπο καταστροφικό για τα εθνικά συμφέροντα του Ελληνισμού.

Και είναι δύσκολο πλέον, ο στοιχειωδώς νοήμων πολίτης να παραβλέψει ορισμένες συμμετρίες που αναδύονται στα ζητήματα των Τεμπών και του Αιγαίου, τόσο ισχυρές που να τον νομιμοποιούν να μιλά για δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι Υπουργός των Εξωτερικών της Ελλάδας τελεί αυτή τη στιγμή εις εκ των πρωτεργατών της κυβέρνησης που ως Υπουργός Επικρατείας και δεξί χέρι του Πρωθυπουργού πρωτοστάτησε στη συγκάλυψη του δυστυχήματος στα Τέμπη, ο Γιώργος Γεραπετρίτης, τον οποίον το πανελλήνιο θυμάται να προσπαθεί ενώπιον των καμερών να πείσει ότι ο «τοπικός σταθμός ελέγχου της Λάρισας» είναι ο «σταθμός τοπικής τηλεδιοίκησης». Και να εξοργίζεται ιστάμενος ενώπιον χάρτινων μακετών ελέγχου – ω της γελοιότητος! – όταν ο δημοσιογράφος τον ανάγκαζε να υπερασπιστεί το ψεύδος του…

Δεν είναι λοιπόν, καθόλου τυχαίο, ότι αυτός ο άνθρωπος τέσσερις μήνες μετά την τραγωδία των Τεμπών τοποθετήθηκε στην ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών για να υπερασπιστεί τον μινιμαλισμό των δικών του (;) κόκκινων γραμμών των 6 ναυτικών μιλίων Εθνικών Χωρικών Υδάτων στο Αιγαίο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ανέλαβε ο ίδιος να συγκαλύψει την άλλη εθνική καταστροφή που έλαβε χώρα στην Κάσο, όπου μπορεί μεν να μην θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές αλλά υπέστημεν καταστροφική ήττα επί του πεδίου όσον αφορά στην εφαρμογή των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι με την ίδια διάθεση ψεύδους, συγκάλυψης και παραπλάνησης του ελληνικού λαού, η ίδια κυβέρνηση – που πλέον σε κατάσταση πανικού προσπαθεί να κρατηθεί στα όρια της αξιοπρέπειας αναγκάζοντας τον επικεφαλής της Πρωθυπουργό να μετέρχεται κάθε δυνατή δικαιολογία σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις του, για την οποία καταφανώς δεν ήταν προετοιμασμένος καθώς αδυνατούσε να φαντασθεί πού μπορεί να φθάσει η δύναμη μιας μάνας κι ενός πατέρα των οποίων το παιδί εξαϋλώθηκε – επιδιώκει να πείσει τους Έλληνες ότι εργάζεται για την προστασία της εθνικής κυριαρχίας της πατρίδας τους, ότι η Διακήρυξη των Αθηνών ήταν μια πράξη πατριωτισμού έναντι της Τουρκίας, τη στιγμή που εφαρμόζει την ίδια μέθοδο συγκάλυψης για να κρύψει από τους Έλληνες τη γκριζοποίηση του Αιγαίου.

Μυστική διπλωματία

Γκριζοποίηση την οποία βλέπουμε διαρκώς να προχωρά, απότοκο της μυστικής διπλωματίας της κυβέρνησης και της ανικανότητας των πολιτικών ελίτ να υπηρετήσουν το εθνικό συμφέρον.

Κι αν στην περίπτωση των Τεμπών η κυβερνητική δικαιολογία είναι ότι οι γονείς των νεκρών υποκινούνται από δυνάμεις της αντιπολίτευσης – προφανώς όσοι ανόητοι τα λένε αυτά δεν έχουν χάσει σπλάχνα τους σε φοβερές τραγωδίες, κι εύχομαι να μην τους συμβεί ποτέ – στην περίπτωση του Αιγαίου πολλά από τα πυρά (ίσως και τα πλέον επώδυνα) είναι από ανθρώπους οι οποίοι έφεραν δεκάδες χιλιάδες, για να μην πω εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους, στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας!

Άνθρωποι που ανήκουν στη Νέα Δημοκρατία, και που αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή στην παράταξη αυτή, όπως ο Αντώνης Σαμαράς, ο Κώστας Καραμανλής, ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο Γιάννης Βαληνάκης και πολλοί άλλοι.

Δεν γνωρίζουμε πού θα καταλήξει η ιστορία με τα Τέμπη. Γνωρίζουμε μόνον ότι αυτές οι ψυχές δεν γυρίζουν πίσω. Μας δείχνει όμως κάτι αυτή η συγκάλυψη. Ότι οι άνθρωποι που τόλμησαν τόσο ανόσια να πολιτευθούν σε βάρος της ιερής μνήμης αυτών των εξαϋλωμένων νέων, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που φέρουν την ευθύνη και για την εθνική ζημία που έχει προκληθεί στην εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της.

Κι επομένως, ως ελάχιστο καθήκον και χρέος όλων μας στην ιερή μνήμη των 57 ανθρώπων μας που εξαϋλώθηκαν στα Τέμπη, οφείλουμε να μην επιτρέψουμε η συγκάλυψη των Τεμπών να καταπνίξει και την ελληνικότητα του Αιγαίου. Ενός Αιγαίου που ήδη έχει γκριζαριστεί στα Ίμια και την Κάσο από ελληνικές κυβερνήσεις. Μια «σοσιαλιστική» και μια «δεξιά».

Δημοσιεύθηκε στην Hellas Journal την Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2025. Αναδημοσιεύθηκε από τις anixneuseis.gr, το Olympia.gr και το geopolitico.gr.

https://hellasjournal.com/2025/02/einai-ta-tebi-kai-to-aigaio-oi-dyo-opseis-tou-idiou-nomismatos-sygkalypsis-o-ypourgos-exoterikon-echei-anameixi-kai-sta-dyo-megala-afta-themata-gia-ton-ellinismo/

https://www.anixneuseis.gr/είναι-τα-τέμπη-και-το-αιγαίο-οι-δυο-όψει/

https://www.olympia.gr/1615836/apopsi/einai-ta-tempi-kai-to-aigaio-oi-dyo-opseis-toy-idioy-nomismatos-sygkalypsis-o-ypoyrgos-exoterikon-echei-anameixi-kai-sta-dyo-megala-ayta-themata-gia-ton-ellinismo/

https://geopolitico.gr/2025/02/einai-ta-tebi-kai-to-aigaio-oi-dyo-opseis-tou-idiou-nomismatos-sygkalypsis/

Ένα ιστορικής σημασίας γεγονός έλαβε χώρα την Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2025, στην Εσθονία. Στον Καθεδρικό ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην πόλη Pärnu, νοτίως του Tallinn, της Ιεράς Μητρόπολης του Οικουμενικού Πατριαρχείου της βορειότερης αυτής χώρας της Βαλτικής, χειροτονήθηκε βοηθός Eπίσκοπος Haapsalu του Μητροπολίτη Στεφάνου ο Φινλανδός κληρικός Δαμασκηνός Ολκινουόρα, ιερομόναχος της Μονής Ξενοφώντος του Αγίου Όρους.

Πρόκειται για τον πρώτο βοηθό επίσκοπο που εξέλεξε η Σύνοδος της τοπικής Εκκλησίας η οποία ανασυστήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με την επανενεργοποίηση, το 1996, του Πατριαρχικού Τόμου του 1923 ο οποίος είχε καταστεί ανενεργός λόγω του σοβιετισμού.

Η Εσθονία, μολονότι χώρα μικρή με έκταση σχεδόν όσο δυό φορές η Πελοπόννησος, και πληθυσμό 1,4 εκατομμύριο ανθρώπους περίπου, διαθέτει μια διόλου ευκαταφρόνητη κοινότητα Ορθοδόξων πιστών που ξεπερνούν σήμερα τις 140.000 ψυχές. Από αυτούς οι 30.000 ανήκουν στην αυτόνομη Εκκλησία της Εσθονίας η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Μολονότι προφανώς είναι έντονη στη χώρα η παρουσία της ρωσικής Ορθοδοξίας, η Εσθονία είναι σήμερα από τις Βαλτικές χώρες εκείνη με τον εντονότερο ίσως αντιρωσισμό. Προς αυτό συνέτειναν και ιστορικοί λόγοι αλλά και οι εξελίξεις των τελευταίων τριών σχεδόν ετών στην Ουκρανία.

Το πέρας της Οκτωβριανής Επανάστασης βρήκε την Εσθονία παραχωρημένη στους Γερμανούς από τον Λένιν, με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, ωστόσο η Εσθονία κήρυξε λίγο αργότερα, το 1921, την ανεξαρτησία της.

Από τον Αύγουστο του 1940, όμως, σε συνέχεια της παραβίασης, τον Ιούνιο του ιδίου έτους, της Διακήρυξης της Ουδετερότητας της Εσθονίας (1938) και του Συμφώνου μη Επιθέσεως (1939) των σοβιετικών στρατευμάτων που στάθμευαν στη χώρα, η βαλτική αυτή χώρα προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση ως Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Εσθονίας.

Ακολούθησαν οι γνωστές παλινδρομήσεις μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο και μόνον το 1991, με τη διάλυση της δεύτερης η Εσθονία ξαναβρήκε την ανεξαρτησία της.

Χαρακτηριστική του κλίματος αυτού το οποίο αντικατοπτρίζεται και στα εκκλησιαστικά πράγματα, ήταν η πρόσφατη εξέλιξη για την οποία ενημερωθήκαμε στο Ταλλίν, της απέλασης με εντολή της εσθονικής κυβέρνησης, Ρώσου Επισκόπου κι ενός συνεργάτη του που φέρεται να λειτουργούσε σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της χώρας.

Υπό το φως των ανωτέρω, αλλά και λαμβάνοντας υπόψιν τις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Κωνσταντινούπολης τα τελευταία εννέα έτη, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την κρισιμότητα των πραγμάτων στην παρούσα κατάσταση αλλά και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την Εκκλησία στην Εσθονία.

Eίναι δε μάλλον ασφαλές να συμπεράνει κανείς ότι η αύξηση του Ορθόδοξου ποιμνίου αυτής της Εκκλησίας, οι ποιμαντικές ανάγκες της οποίας οδήγησαν ακριβώς στην εκλογή του νέου βοηθού επισκόπου του Μητροπολίτη Εσθονίας, οφείλεται εν μέρει και στις τρέχουσες γεωπολιτικές εξελίξεις.

Ωστόσο, δεν θα πρέπει να λησμονεί κανείς ότι ο ρόλος της Εκκλησίας είναι κατ᾽ εξοχήν και πρωτίστως θεολογικός και η ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας κινείται πέραν του χώρου και του χρόνου, προς την ενότητα των πάντων.

Μια ενότητα η οποία παραμένει διαρκώς ο πρωταρχικός στόχος, ανεξαρτήτως των ιστορικών συγκυριών της έκβασης των ανθρωπίνων πραγμάτων. Υπ᾽ αυτήν την έννοια, η χειροτονία του συγκεκριμένου επισκόπου είναι ασφαλώς ένα ιστορικό γεγονός που καλείται να λειτουργήσει ευεργετικά εντός ενός περιβάλλοντος μεγάλων προκλήσεων.

Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα στοιχεία που αφορούν το πρόσωπο του νέου επισκόπου, τα οποία αξίζει να σημειωθούν. Διότι δεν συμβαίνει σήμερα συχνά να χειροτονούνται αρχιερείς άνθρωποι οι οποίοι έχουν εμπειρία του μοναστικού βίου και δεν προέρχονται απλώς από εκκλησιαστικές γραφειοκρατικές θέσεις καριέρας.

Ο νεοχειροτονηθείς Επίσκοπος Haapsalu κ. Δαμασκηνός εκτός του ότι προέρχεται από τις τάξεις του μοναχισμού είναι μια πολυτάλαντη πολυσχιδής προσωπικότητα, με εκπληκτική ευρυμάθεια και ικανότητες.

Είναι Καθηγητής Υμνολογίας, Ορθόδοξης Θεολογίας, και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας με πλούσιο ερευνητικό και συγγραφικό έργο, ενώ ομιλεί 12 γλώσσες – είναι αδύνατον, ακούγοντάς τον να μιλά ελληνικά να αντιληφθεί κανείς τη φινλανδική καταγωγή του – και διαθέτει πλήρη μουσική παιδεία, κλασική και βυζαντινή.

Όπως μάλιστα ανέφερε ο ίδιος στην ενθρονιστήρια ομιλία του, είναι η «πρώτη φορά στην ιστορία που η Φινλανδία προσφέρει στην Εσθονία, τη χώρα της Μαρίας όπως λέγεται, αρχιερέα Φινλανδό».

Με αυτά δεδομένα, εύκολα εξηγείται η παρουσία στην ιστορική αυτή χειροτονία πολλών σημαινόντων εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων τόσο του Οικουμενικού Πατριαρχείου όσο και της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και του Αγίου Όρους.

Ενδεικτικά, μαζί με τον εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχη Μητροπολίτη Σμύρνης κ. Βαρθολομαίο, συμμετείχαν ο Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας κ. Κλεόπας και ο Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Μάξιμος. Από την Εκκλησία της Ελλάδος παραβρέθηκαν στην Εσθονία οι Μητροπολίτες Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, Εδέσης Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ, Περιστερίου κ. Γρηγόριος (καθηγητής Κανονικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών), καθώς και ο Εσθονός Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Pärnu και Saarek κ. Αλέξανδρος.

Ενώ από το Άγιον Όρος ταξίδεψαν στη Βαλτική οι ηγούμενοι των Ιερών Μονών Ξενοφώντος και Παντοκράτορος, κ.κ. Αλέξιος και Γαβριήλ με συνοδείες τους, αλλά και από τις Σέρρες η καθηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Ακριτοχωρίου Ιακώβη.

Επιπλέον τεκμήριο της προσωπικότητας του Φινλανδού νέου Επισκόπου συνιστά η παρουσία, ανάμεσα στο πλήθος των συμμετεχόντων από Ευρώπη και Αμερική, 30 περίπου Ελλήνων που ταξίδεψαν στην εσθονική πρωτεύουσα από πολλές περιοχές της Ελλάδας, μεταξύ των οποίων και ο Πρωτοψάλτης του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Θεσσαλονίκης, Ιωάννης Λιάκος, ο οποίος και διηύθυνε πολυμελή βυζαντινή χορωδία αποτελούμενη από φίλους και συναδέλφους του νέου επισκόπου, όπως ο Καθηγητής Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου Notre Dame του Ιλινόις, πρωτοπρεσβύτερος της Οικουμενικού Πατριαρχείου π. Αλέξιος Torrance, και ο γράφων.

https://videopress.com/v/sQ1kDmkL?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

Διαβάστε τον Ενθρονιστήριο λόγο του βοηθού Επισκόπου κ. Δαμασκηνού ΕΔΩ:

Λόγος Ενθρονιστήριος Επισκόπου

* Αποστολή της Hellas Journal στο Ταλίν: Παναγιώτης Παύλος

Δημοσιεύθηκε στη HELLAS JOURNAL, και σε άλλα ΜΜΕ όπως το anixneuseis.gr, το Σάββατο 25/1/2025.

Πηγή:

https://hellasjournal.com/2025/01/istorikis-simasias-i-cheirotonia-tou-episkopou-damaskinou-sti-mitropoli-tallinis-kai-pasis-esthonias-itan-ieromonachos-tis-monis-xenofontos-tou-agiou-orous/

https://www.anixneuseis.gr/ιστορικής-σημασίας-η-χειροτονία-του-ε/

Όσλο, Θεοφάνεια 2025

Το 2024 ήταν μια χρονιά γεμάτη κρίσιμες εξελίξεις τόσο στις εθνικές υποθέσεις όσο και διεθνώς, με κεντρικά σημεία ασφαλώς την Ουκρανία και κυρίως τη Μέση Ανατολή με τις τρεις διαδοχικές φάσεις της, Γάζα, Λίβανος, Συρία, αλλά και την εκλογή Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Για τους Έλληνες, βέβαια, αυτό που ήταν ξεχωριστό στο παρελθόν έτος είναι η συμπλήρωση 50 χρόνων από την τουρκική Εισβολή και Κατοχή του 38% της Μεγαλονήσου, της Κύπρου μας, καθώς φυσικά και η σε ισάριθμα έτη διάρκεια της Μεταπολίτευσης.

Στα εθνικά μας ζητήματα κύρια θέση είχαν, και εξακολουθούν ασφαλώς να έχουν, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις οι οποίες χαρακτηρίστηκαν από την «ανεξήγητη» εμμονή της ελληνικής κυβέρνησης να επισπεύσει –σε επίπεδο ρητορικής καταρχήν, και εν συνεχεία και στο πεδίο- μια αυτοκαταστροφική διαδικασία προσέγγισης «ήρεμων νερών» με την Τουρκία. Διαδικασία η οποία μη λαμβάνοντας υπόψιν την αμετάβλητη ταυτότητα του ακραίου νεοθωμανικού αναθεωρητισμού της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας, οδήγησε σε συμβάντα εθνικής ζημίας, με αποκορύφωμα την de facto και επί του πεδίου αμφισβήτηση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας στην Κάσο και των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας των απορρεόντων από την Ελληνο-αιγυπτιακή Συμφωνία ΑΟΖ.

Την ίδια στιγμή, κρίσιμη υπήρξε η απόπειρα της Ελλάδας, δια της πρώην Υπουργού των Εξωτερικών, και μέλους της Κοινοβουλευτικής Συνδιάσκεψης του Συμβουλίου της Ευρώπης, Ντόρας Μπακογιάννη, να διευκολύνει την εισδοχή του ψευδοκράτους του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης με μια εισηγητική έκθεση όνειδος για τη χώρα μας, και σε βάρος των εθνικών δικαίων της Σερβίας, αλλά και με πολλές επικίνδυνες προεκτάσεις για την Κύπρο και τη Θράκη.

Στην εσωτερική πολιτική σκηνή, αλλά και με ευρωπαϊκό αντίκτυπο, κεντρική θέση κατέχει αναμφίβολα το σκάνδαλο Ασημακοπούλου με τη διαρροή και αυθαίρετη χρήση των προσωπικών δεδομένων πολλών χιλιάδων Ελλήνων ομογενών, ενόψει των περσινών ευρωεκλογών, και όλα τα συνακόλουθα ζητήματα που αυτό ήγειρε περί εύρυθμης λειτουργίας μιας ευνομούμενης πολιτείας.

Ασφαλώς υπήρξαν πολλά επιπλέον γεγονότα και εξελίξεις, που θα χρειάζονταν πολλές γραμμές για να αναφερθούν επαρκώς. Με δεδομένο αυτό το πολυσύνθετο, μολονότι αδρομερώς περιγραφέν ανωτέρω, σκηνικό, κλήθηκα κατά τρόπο που δεν θα μπορούσα πέρυσι τέτοιον καιρό να φανταστώ να συμβάλω με τις μικρές δυνάμεις μου, άοκνα όμως και επίμονα, στην επίπονη διαδικασία αφύπνισης της ελληνικής κοινής γνώμης, όπως είναι το χρέος κάθε ευσυνείδητου Έλληνα πολίτη, είτε ζει στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό, με σειρά δημόσιων παρεμβάσεων, αρθρογραφίας, επιφυλλίδων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών συνεντεύξεων, και ούτω καθεξής.

Ενστικτωδώς λειτουργώντας, και με την αίσθηση ότι ζούμε πλέον σε εποχές όπου αφενός η ταχύτητα των εξελίξεων, αφετέρου ο όγκος της πληροφορίας αλλά και η αδυναμία που η πλειοψηφία των πολιτών πάσχει κατά την παρακολούθηση των άμεσα αφορώντων την, δεν διαμορφώνουν πάντοτε τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις για συλλογική μνήμη και διαρκή ανάμνηση των προκλήσεων, συγκέντρωσα στο παρόν τα στοιχεία αυτού που θα αποκαλούσα «ιδιότυπη κοινωνική προσφορά».

Θεώρησα ότι, αν όχι το περιεχόμενο των παρεμβάσεων αυτών, τουλάχιστον οι τίτλοι τους απλώς και η χρονική τους ταυτότητα, συμβάλλουν σε κάποιο βαθμό στην ενίσχυση της εικόνας καίριων γεγονότων, καταστάσεων και προκλήσεων του παρελθόντος έτους. Η έκπληξή μου, κατά τη διαδικασία αυτής της καταγραφής και αρχειοθέτησης συνίσταται στο ότι δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, αθροίζονται σχεδόν 70 ραδιοφωνικές, τηλεοπτικές και άλλες, συνεντεύξεις με διακεκριμένους δημοσιογράφους, αναλυτές, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς, και λοιπές προσωπικότητες, Έλληνες και ξένους, καθώς επιπλέον και περίπου 80 παρεμβάσεις υπό μορφήν άρθρων, επιφυλλίδων, αναλύσεων, διαλέξεων, σημειωμάτων και σχολιασμών, μέσα στο έτος που πέρασε. Τα καταθέτω όλα αυτά, με την σκέψη ότι ίσως κάποια στιγμή χρησιμεύσουν πλέον της αρχικής τους εμφάνισης.

Κλείνοντας αυτό το σύντομο απολογιστικό σημείωμα για το 2024, θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους εκείνους τους ανθρώπους καθώς και τα μέσα δημοσίου διαλόγου και ενημέρωσης, που αναφέρονται κατωτέρω: θεωρώ ότι παρέχουν ανεκτίμητες υπηρεσίες ενημέρωσης, αφύπνισης, δημοκρατικού διαλόγου και ανιδιοτελούς έγνοιας υπέρ του ανθρώπου, της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της αλήθειας.

Τέλος, να ευχηθώ σε όλες και όλους

Χρόνια Πολλά κι Ολόφωτα!

Ευλογημένο και Ειρηνικό το Νέο Έτος 2025!

ΑΡΧΕΙΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ

Σημείωση: Οι αναφορές που ακολουθούν εμφανίζονται αλφαβητικά ανά κατηγορία ΜΜΕ, και με αντίστροφη χρονολογική σειρά, από το πρόσφατο στο απώτερο παρελθόν. Ορισμένοι τίτλοι εμφανίζονται σε αναδημοσιεύσεις προς τιμήν των εκάστοτε εμπλεκομένων. Στο τέλος παραθέτω αλφαβητικά τα ονόματα όλων όσοι εμφανίζονται στο παρόν.

Α. ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

i. Εφημερίδες

1. ΕΣΤΙΑ – estianews.gr

28 Σεπτεμβρίου 2024: Τα ελληνοτουρκικά στον απόηχο της συνάντησης Μητσοτάκη–Ερντογάν

2. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – dimokratia.gr

26 Οκτωβρίου 2024: «Τί σχέση έχει το Αιγαίο με τον Λίβανο ρε;» (μαζί με Μαρία Δεναξά)

28 Σεπτεμβρίου 2024: Τα ελληνοτουρκικά στον απόηχο της επαφής Μητσοτάκη-Ερντογάν

4 Ιουνίου 2024: Η Θράκη σε άμεσο μεγάλο κίνδυνο

1 Απριλίου 2024: Τα σερβικά ΜΜΕ για το πρωτοσέλιδο της «δημοκρατίας»

31 Μαρτίου 2024: Ρήγμα τώρα στις σχέσεις και με τη Σερβία! (μαζί με Γιώργο Χαρβαλιά)

30 Μαρτίου 2024: Οργή Βούτσιτς για την Ντόρα Μπακογιάννη

14 Μαρτίου 2024: Φίλιπ Ιβάνοβιτς: «Ιδρύστε Κέντρα Ελληνικών Σπουδών σε όλον τον κόσμο»

3. ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ – neakriti.gr

4 Νοεμβρίου 2024: Από τις Πρέσπες στο Αιγαίο: Σημάδια που μηνύουν… (μαζί με Αλέξανδρο Σταυράκη)

29 Οκτωβρίου 2024: «Τί σχέση έχει το Αιγαίο με τον Λίβανο, ρε;»

7 Οκτωβρίου 2024: Quo vadis, κύριε υπουργέ των Εξωτερικών; – Γιατί έχει η Ελλάδα ξεγράψει την ΑΟΖ με Κύπρο;

1 Οκτωβρίου 2024: Τα ελληνοτουρκικά στον απόηχο της συνάντησης Μητσοτάκη–Ερντογάν

24 Ιουλίου 2024: Ελένη Θεοχάρους: Το στρατηγικό βάθος του Ελληνισμού – Μέρος Β´

23 Ιουλίου 2024: Ελένη Θεοχάρους: Η προδοσία της Κύπρου «εκ των έσω»…

22 Απριλίου 2024: Ανίερη σύμπραξη για το Κοσσυφοπέδιο…

9 Απριλίου 2024: Ρήγμα στις σχέσεις Ελλάδας – Σερβίας

4. ΧΡΟΝΙΚΑ (Σερβική εφημερίδα)

14 Μαΐου 2024 [in Serbian]: Панагиотис Павлос: Косовизација Грчке и отомански чај у Анкари

ii. Ιστοσελίδες Ειδησεογραφίας

1. Anixneuseis.gr – Σαββίδης Παντελής

14 Οκτωβρίου 2024: Γλωσσάρι στα Ελληνοτουρκικά: Ο ορισμός της έννοιας «Γεραπετρίτειος δόλος»

12 Οκτωβρίου 2024: Με εντολή Ερντογάν ο άθλιος προπηλακισμός του Μουφτή Κομοτηνής, στην Ξάνθη: Είχε συναντήσει τις προηγούμενες ημέρες τα τσιράκια του Τουρκικού Προξενείου (αναδημοσίευση από την HellasJournal.com)

8 Ιουνίου 2024: Ένας διάλογος για τη μειονότητα

4 Ιανουαρίου 2024: Πολύ σημαντική η στρατηγική θέση της: Επιχειρούν να «διαγραφεί» η νήσος Στρογγύλη, ώστε να διασφαλισθεί ο ευνουχισμός της επήρειας ΑΟΖ του Συμπλέγματος Μεγίστης

2. Defence-point.gr – Μίχας Ζαχαρίας

27 Νοεμβρίου 2024: ΑΟΖ χωρίς 12 μίλια, απώλεια Εθνικής Κυριαρχίας…

20 Οκτωβρίου 2024: Ο Φιντάν εκθέτει την «ελαστική» Αθήνα

7 Ιουνίου 2024: Η Θράκη σε άμεσο Κίνδυνο… Δεξιά, Αριστερά, Τουρκία και DEB

3. Hellasjournal.com – Μιχάλης Ιγνατίου

Άρθρα:

17 Δεκεμβρίου 2024: Τι κρύβει η κυβερνητική παραφωνία και η δημιουργική ασάφεια για τον ελληνοτουρκικό διάλογο; Απίσχναση στο Αιγαίο και «μπαχτσίσια» στην Τουρκία

27 Νοεμβρίου 2024: Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ με την Τουρκία δίχως 12 ν. μίλια στο Αιγαίο; Δεν γίνονται δεκτές ελληνικές “υποχωρήσεις” στην Τουρκία…

20 Οκτωβρίου 2024: Ο πρώην αρχικατάσκοπος προσπαθεί να επιβάλει με το έτσι θέλω τους όρους της διαπραγμάτευσης στην Ελλάδα: Ποιο μήνυμα έστειλε ο Φιντάν στον Έλληνα ομόλογό του; (video)

26 Σεπτεμβρίου 2024: Τα ελληνοτουρκικά στον απόηχο της συνάντησης του Πρωθυπουργού με τον ταραξία Ερντογάν στη Νέα Υόρκη

7 Ιουνίου 2024: Η Θράκη σε άμεσο μεγάλο κίνδυνο, η Τουρκία καραδοκεί: Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα κατώτερα των περιστάσεων, δεν μπορούν να συνεννοηθούν σε ένα σοβαρό εθνικό θέμα…

17 Μαΐου 2024: Η απροσδόκητα ανελέητη ήττα της κ. Ντόρας Μπακογιάννη για το Κοσσυφοπέδιο: Η κ. Μελόνι, ο κ. Μακρόν και ο κ. Σολτς λένε όχι στον πρωθυπουργό του κρατιδίου!!!

19 Απριλίου 2024: Κοσσυφοπέδιο: Η τραγική προσωπικότητα της κ. Μπακογιάννη και η Ελληνική Κυβέρνηση ως θεματοφύλακας της μεγάλης Αλβανίας, και της “κοσοβοποίησης” της Θράκης και της Κύπρου

10 Απριλίου 2024: «Από την Ελλάδα με αγάπη»: Ελληνίδες σολίστ, η Ελένη Χαραλάμπους και η Ελλάδα-Αγγελίνα Παύλου σε ρεσιτάλ στην Αυστρία με έργα διακεκριμένων Ελλήνων συνθετών

7 Απριλίου 2024: Ανάλυση: Κοσσυφοπέδιο, ο τόπος δοκιμασίας του Σερβικού Λαού και του Διεθνούς Δικαίου… Η αναγνώριση από την Ελλάδα θα είναι μαχαίρι στην καρδιά της Κύπρου

Συνεντεύξεις:

Συρίγος Άγγελος (Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, Βουλευτής)

22 Νοεμβρίου 2024: Ο Άγγελος Συρίγος εφ’ όλης της ύλης στην Hellas Journal: Τα «καυτά» ζητήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το Αιγαίο, η Θράκη και η Κύπρος(Μέρος Β´)

20 Νοεμβρίου 2024: Ο Άγγελος Συρίγος εφ’όλης της ύλης στην Hellas Journal: Ομιλεί για τη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά και τα κρίσιμα θέματα με την κατοχική Τουρκία(Μέρος Α´)

Θεοχάρους Ελένη (πρ. Ευρωβουλευτής, ποιήτρια)

18 Ιουλίου 2024: H Ελένη Θεοχάρους ομιλεί για το μέλλον του Ελληνισμού και για το εθνικό θέμα της Κύπρου: Υπερασπιζόμαστε την Κυπριακή Δημοκρατία γιατί είναι η ασπίδα και η δύναμή μας…

Ιβάνοβιτς Φίλιπ (πρ. ΥΠΕΞ Μαυροβουνίου, νυν Αντιπρόεδρος Κυβέρνησης)

13 Μαρτίου 2024 (Αγγλικά): An eminent researcher of Greek philosophy: Minister of Foreign Affairs of Montenegro Dr. Filip Ivanović, in an exclusive interview with Hellas Journal, during his first official visit to Athens

13 Μαρτίου 2024 (Ελληνικά): Διαπρεπής ερευνητής της ελληνικής φιλοσοφίας ο υπουργός Εξωτερικών του Μαυροβουνίου: Αποκλειστική συνέντευξη του Δρ. Φίλιπ Ιβάνοβιτς στην Hellas Journal

4. Meaculpa.gr –Μπογδάνος Κωνσταντίνος

25 Νοεμβρίου 2024: Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και ενίσχυση Ελληνοαμερικανικού λόμπι

14 Σεπτεμβρίου 2024: Νέα ανθελληνική πρόκληση υπό την αιγίδα της Κ. Σακελλαροπούλου!

19 Φεβρουαρίου 2024: Η Ευρώπη χάνει τη χριστιανική της ταυτότητα – Στο Όσλο προσηλυτίζουν πολίτες στο Ισλάμ!

5. Militaire.gr – Καρβουνόπουλος Πάρης

25 Δεκεμβρίου 2024: Το φαλίρισμα της εξωτερικής πολιτικής στα ελληνοτουρκικά και τα γιουσουφάκια! (δες συνέντευξη Militaire channel, 24.12.2024)

10 Νοεμβρίου 2024: Τέσσερα χρόνια εφαρμοσμένου νεοθωμανισμού: Η απίσχναση της Ελλάδος στο Αιγαίο

5 Νοεμβρίου 2024: Το απόλυτο φαλίρισμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα Ελληνοτουρκικά

1 Νοεμβρίου 2024: Από τις Πρέσπες στο Αιγαίο: Σημάδια που μηνύουν…

22 Οκτωβρίου 2024: Οι «υπερπατριώτες της φακής» και ο «Πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων»

15 Οκτωβρίου 2024: Το σχέδιο για το Αιγαίο αποκαλύπτεται και είναι ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ! (δες συνέντευξη Militaire channel, 14.10.2024)

6 Οκτωβρίου 2024: Τί θέλει να πει ο κ. Γεραπετρίτης όταν δηλώνει «για την χώρα μου ας χαρακτηρισθώ και μειοδότης»;

2 Οκτωβρίου 2024: Σύμπλεγμα Μεγίστης: Η καρδιά της Ελλάδος στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο

30 Σεπτεμβρίου 2024: Τα ελληνοτουρκικά στον απόηχο της συνάντησης Μητσοτάκη–Ερντογάν στη Νέα Υόρκη

6 Σεπτεμβρίου 2024: Η «κρυφή» ατζέντα Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά και η Ελλάδα που σκοτώνει τον Ελληνισμό(δες συνέντευξη Militaire channel, 5.9.2024)

31 Ιουλίου 2024: Η Κάσος χειρότερη από τα Ίμια, μπήκαμε σε καθεστώς συγκυριαρχίας με την Τουρκία στο Αιγαίο! (δες συνέντευξη Militaire channel, 30.7.2024)

5 Ιουνίου 2024: Η Θράκη σε άμεσο μεγάλο κίνδυνο

20 Μαΐου 2024: Επικίνδυνη εξωτερική πολιτική οδηγεί την Ελλάδα σε κοσοβοποίηση (δες συνέντευξη Militaire channel, 19.5.2024)

18 Μαΐου 2024: Ο απροσδόκητος και ανελέητος διασυρμός της Ντόρας Μπακογιάννη στο Κοσσυφοπέδιο

13 Μαΐου 2024: Κοσοβοποίηση της Ελλάδας και Οθωμανικό τσάι στην Άγκυρα

29 Απριλίου 2024: Η Ντόρα Μπακογιάννη δεν έβλαψε μόνο τον σερβικό λαό αλλά και την Ελλάδα

20 Απριλίου 2024: Η ελληνική κυβέρνηση στρατηγικός θεμελιωτής της μεγάλης Αλβανίας, οδηγεί σε «κοσοβοποίηση» Θράκη–Κύπρο

6. Newsbreak.gr

10 Οκτωβρίου 2024: Ο «Γεραπετρίτειος δόλος» στα Ελληνοτουρκικά και η κυβέρνηση Μητσοτάκη

5 Οκτωβρίου 2024: Αδιανόητη ομολογία Γεραπετρίτη για την ΑΟΖ! Συνένοχοι πλέον οι βουλευτές

4 Ιουλίου 2024: Σχόλιο-«φωτιά» για το τουρκόψυχο ΚΙΕΦ και τους Αμερικάνους

24 Απριλίου 2024: Η σπορά των ηττημένων του 1945 καταστρέφει την Δύση!

15 Φεβρουαρίου 2024: Η ψήφιση του γάμου ομοφυλοφίλων συνιστά ανθελληνική πράξη αφελληνισμού της Ελλάδας και των Ελλήνων

6 Ιανουαρίου 2024: Γιώργος Γεραπετρίτης: Σκοτεινά ψεύδη, την ημέρα του Φωτός…

7. Olympia.gr

14 Δεκεμβρίου 2024: Πτώση Άσαντ, η Δαμασκός στα χέρια τζιχαντιστών και το μέλλον του Ελληνισμού (κείμενο συνέντευξης στο Δίκτυο Ελληνισμού, δες κατωτέρω 9.12.2024)

23 Νοεμβρίου 2024: Ο Παναγιώτης Παύλος αποδομεί τις θέσεις του Κινήματος Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη για τα Ελληνοτουρκικά

12 Νοεμβρίου 2024: Ολόκληρη η συνέντευξη του ΤζέφρυΣακς για την Ελλάδα και την Ουκρανία

1 Νοεμβρίου 2024: Πρέσπες: Τα ντοκουμέντα της ντροπής όπου ο Πάιατ καρφώνει Κοτζιά και Μητσοτακικούς…

19 Οκτωβρίου 2024: 4 χρόνια υπεύθυνου πατριωτισμού της Σημιτοδημοκρατίας

11 Οκτωβρίου 2024: Παναγιώτης Παύλος για Γεραπετρίτη: Από τα Τέμπη στο Αιγαίο

10 Οκτωβρίου 2024: Ο Παναγιώτης Παύλος αποδομεί πλήρως τον Γεραπετρίτη

7 Οκτωβρίου 2024: Παναγιώτης Παύλος: Η μεσσιανική αφασία του ελληνικού μειοδοτικού κατευνασμού (δες και ανωτέρω, συνέντευξη με Γ. Σαχίνη, 7.10.2024).

5 Οκτωβρίου 2024: Ο Γεραπετρίτης αποκάλυψε πως η μερική οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας Αιγύπτου ήταν ουσιαστικά ολική και τελική και δεν θα υπάρξει άλλη

24 Αυγούστου 2024: Ορθότατη η επισήμανση του Παναγιώτη Παύλου στην Μαρία Ζαχαράκη για την Θράκη

20 Αυγούστου 2024: Η στρατηγική προσπάθεια της Τουρκίας στη Θράκη με σκοπό την αυτονόμησή της

25 Αυγούστου 2024: Ανελλήνιστα ανθρωποειδή τρέμουν τον Γιανναρά ακόμα και νεκρό…

7 Αυγούστου 2024: Συνεχίζεται με αμείωτη ένταση η γενοκτονία των Σέρβων του Κοσόβου

26 Ιουλίου 2024: Η Άγκυρα επέβαλε επί του πεδίου και defacto την πάγια θέση της ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και η Αθήνα το κατάπιε

25 Ιουλίου 2024: Αδιανόητη δήλωση Μητσοτάκη στον αρχηγό του Πολεμικού Ναυτικού!

14 Ιουλίου 2024: Παναγιώτης Παύλος για Τραμπ: Η φωτογραφία του αιώνα

30 Ιουνίου 2024: Ο Παναγιώτης Παύλος αποδομεί την παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στο Τουρκικό ιδιωτικό ΑΕΙ

11 Ιουνίου 2024: Το Μαξίμου έχει πια ανεβάσει τον πήχυ της ψυχαγωγίας

27 Μαΐου 2024: Διαπρεπής Έλληνας μετανάστης εξηγεί στον Παναγιώτη Παύλο γιατί δεν θα ψηφίσει με επιστολική ψήφο

19 Μαΐου 2024: Ο Παναγιώτης Παύλος απαντά στην Ντόρα Μπακογιάννη

1 Μαΐου 2024: Γιώργος Σαχίνης και Παναγιώτης Παύλος σε μια εκρηκτική συζήτηση για Ελληνοτουρκικά και κυβερνητικό Βατερλώ email-gate (απομαγνητοφώνηση συνέντευξης με Γ. Σαχίνη, δες κατωτέρω, 29.4.2024)

27 Απριλίου 2024: Μας έκαναν υπερήφανους: Ο Νίκος Αλιάγας παρουσιάζει και η Νανά Μούσχουρη ερμηνεύει τους εθνικούς ύμνους Ελλάδας και Γαλλίας

26 Απριλίου 2024: Στα Σκόπια βγήκαν οι Αλβανοί στους δρόμους με τουρκικές σημαίες!

17 Απριλίου 2024: Η ψηφοφορία για το Κοσσυφοπέδιο και η στάση του Αλέξη Τσίπρα

16 Απριλίου 2024: Μήνυμα του Παναγιώτη Παύλου στον Ευριπίδη Στυλιανίδη για το ψευδοκράτος του Κοσόβου

16 Απριλίου 2024: Ψηφοφορία τώρα για το ψευδοκράτος του Κοσόβου: Πόσο θα βεβηλώσετε την ιστορία μας;

2 Απριλίου 2024: 25 χρόνια γενοκτονίας των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου

31 Μαρτίου 2024: Μόλις δυο μήνες μετά την θερμή υποδοχή του Μητσοτάκη, ο Έλληνας Πρωθυπουργός κατάφερε να γίνει ανεπιθύμητος στη Σερβία

30 Μαρτίου 2024: Η τουρκική έγινε αποδεκτή ως επίσημη γλώσσα στην περιοχή Mitrovica του Κοσσυφοπεδίου

28 Μαρτίου 2024: Ο Παναγιώτης Παύλος στον Νίκο Μπογιόπουλο για το σκάνδαλο με τα e-Mails της Ασημακοπούλου

27 Μαρτίου 2024: Ο Παναγιώτης Παύλος στο MEGA για το σκάνδαλο με τα e-Mails των αποδήμων

26 Μαρτίου 2024: Η Ασημακοπούλου «αδειάζει» Κεραμέως

20 Μαρτίου 2024: Μείζονες οι εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά – Ο ελληνικός λαός πρέπει να προσέξει πολύ (απομαγνητοφώνηση συνέντευξης με Γ. Σαχίνη, δες κατωτέρω, 19.3.2024)

19 Μαρτίου 2024: Ο Παναγιώτης Παύλος αποδομεί τον Έντι Ράμα

17 Μαρτίου 2024: Το σκάνδαλο Ασημακοπούλου είναι πολύ μεγαλύτερο απ᾽ ό,τι ισχυρίζονται

15 Μαρτίου 2024: Οι σύμβουλοι του Μητσοτάκη έχουν αρχίσει πλέον και τον διαπομπεύουν

8 Μαρτίου 2024: Γ. Σαχίνης και Π. Παύλος αναλύουν πιθαμή προς πιθαμή το σκάνδαλο με την ΕΒ Ασημακοπούλου, επισημαίνοντας και τις παρενέργειές του στο αδιάβλητον της επιστολικής ψήφου

3 Μαρτίου 2024: Σκάνδαλο Ασημακοπούλου: Νέες αποκαλύψεις από τον ακαδημαϊκό Παναγιώτη Παύλο

1 Μαρτίου 2024: Αν αναρωτιέστε από πού ξεφύτρωσε αυτός ο Τριαντόπουλος…

27 Ιανουαρίου 2024: Αυτή είναι η κατάρα του «ανήκομεν εις την Δύσιν»

10 Ιανουαρίου 2024: Αντιδράσεις από την αναφορά Μητσοτάκη σε «παιδιά ομοφυλοφίλων»

10 Ιανουαρίου 2024: «Στον Σταθμό του Μονάχου με πέταξε – άχου – η μαύρη μοίρα μου, Ελλάδα μου πατρίδα μου…»

9 Ιανουαρίου 2024: Συζήτηση για τα εθνικά θέματα αιχμής στον ομογενειακό σταθμό της Γερμανίας

2 Ιανουαρίου 2024: Σφοδρή κριτική στον Άγγελο Συρίγο για τις δηλώσεις του για την Συνθήκη της Λωζάνης

8. ppavlos.com – Παύλος Παναγιώτης

27 Δεκεμβρίου 2024: Ένας χρόνος Διακήρυξης των Αθηνών στα Ελληνοτουρκικά (κείμενο συνέντευξης στο Militaire channel, δες κατωτέρω 24.12.2024)

1 Δεκεμβρίου 2024: Ελληνικές διεκδικήσεις από την Τουρκία; Όχι, προτιμούμε …διάλογο!

5 Οκτωβρίου 2024: Quo Vadis κύριε Υπουργέ των Εξωτερικών;

1 Οκτωβρίου 2024: Τα ελληνοτουρκικά μετά τη Νέα Υόρκη και η τελευταία γραμμή άμυνας του Ελληνισμού

14 Σεπτεμβρίου 2024: Συνέντευξη: Κάσος, casus belli, πατριδοφοβία και παρτιδολαγνεία (απομαγνητοφωνημένο κείμενο συνέντευξης με Δ. Κολιό, δες κατωτέρω 13.9.2024)

10 Σεπτεμβρίου 2024: Μυστικά Παζάρια στη Νέα Υόρκη: Έτοιμοι για την οριστική απώλεια των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, κε Γεραπετρίτη; (δες κατωτέρω συνέντευξη Focus FM, 10.9.2024)

8 Σεπτεμβρίου 2024: Η «κρυφή ατζέντα» Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά και η Ελλάδα που σκοτώνει τον Ελληνισμό (κείμενο και βίντεο) (κείμενο συνέντευξης στο Militaire channel, δες κατωτέρω 5.9.2024)

25 Αυγούστου 2024: ΕΛΙΑΜΕΠ: Ο ρόλος του φιλότουρκουελληνόφωνου Think Tank

20 Μαΐου 2024: «Προς Θεού! Μην ψηφίσετε το τουρκικό αποσχιστικό κόμμα της Άγκυρας και της ΜΙΤ στη Θράκη! Όχι άλλη Κερκόπορτα!»

9. RT BALKAN

22 Μαΐου 2024: Why, fellow Greeks: After Dora Bakoyannis and the vote in the Council of Europe, Serbia gets another stab in the back from the Greeks?

Β. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

i. ΚΑΝΑΛΙΑ YouTube (αλφαβητικά)

1. amynageostratigiki.com – Νικολοβγένης Θεόδωρος

24 Νοεμβρίου 2024: Παγκόσμιες γεωστρατηγικέςσυγκρούσεις & Ελληνοτουρκική διελκυστίνδα (αναμετάδοση εκπομπής Αντιθέσεων 23.11.2024)

8 Νοεμβρίου 2024: Νίκη Τραμπ: Το φιάσκο των χαλκευμένων ΜΜΕ (αναμετάδοση συνέντευξης 98.4 7.11.2024)

14 Οκτωβρίου 2024: «Ας με πουν και μειοδότη!» (αναμετάδοση συνέντευξης 98.4 7.10.2024)

16 Ιουνίου 2024: Αποσχιστικές οι βλέψεις της Τουρκίας στη Θράκη (αναμετάδοση συνέντευξης e-enimerosi 13.6.2024)

6 Ιανουαρίου 2024: Επιταχύνεται η δορυφοροποίηση της Ελλάδα στην Τουρκία (αναμετάδοση συνέντευξης 98.4 4.1.2024)

3 Ιανουαρίου 2024: Βήμα βήμα η Ελλάδα δορυφόρος της Τουρκίας;

2. Δίκτυο Ελληνισμού

23 Δεκεμβρίου 2024: Απολογισμός επίσκεψης Ερντογάν και Διακήρυξης Αθηνών 7/12/2023

9 Δεκεμβρίου 2024: Πτώση Άσαντ, η Δαμασκός στα χέρια τζιχαντιστών και το μέλλον του Ελληνισμού: Συζήτηση με τον Πρέσβη ε.τ. Βασίλη Μπορνόβα

7 Ιανουαρίου 2024: Μήνυμα για το νέο Έτος 2024

3. Ellines TV – Κανάκας Κώστας

7 Οκτωβρίου 2024: Γιατί η Ελλάδα δεν έχει ούτε Σύνορα ούτε Στρατηγική;

26 Μαρτίου 2024: Ό,τι σπείραμε θερίζουμε, με τον Παναγιώτη Παύλο και τον Κώστα Κανάκα

4. E-Enimerosi / Απόδημος Παλμός – ΜουρτζούκοςΧρήστος

17 Δεκεμβρίου 2024: Συρία και ο κίνδυνος γενικότερης ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή – Η τύχη των ελληνορθόδοξων στη Συρία: Κωνσταντίνος Γρίβας και Παναγιώτης Παύλος

3 Οκτωβρίου 2024: Στα καμένα των τελευταίων τριών ημερών σε ενάμισυ χρόνο θα έχει ανεμογεννήτριες

13 Ιουνίου 2024: Αποσχιστικές οι βλέψεις της Τουρκίας στη Θράκη

9 Μαΐου 2024: Λάθος η υποψηφιότητα Μπελέρη

11 Απριλίου 2024: Οι τελευταίες εξελίξεις στο Κόσοβο και οι κινήσεις της Ελλάδος

20 Μαρτίου 2024: Ποιά τα χαρακτηριστικά των ομογενών που δέχθηκαν emails της κυρίας Ασημακοπούλου;

9 Ιανουαρίου 2024: Η γεωπολιτική του 2024 στον Ελληνισμό

5. Geopolitico / Infognomon Politics – Καλεντερίδης Σάββας

19 Δεκεμβρίου 2024: Πρωτοφανής απειλή στη γειτονιά μας!(αναμετάδοση εκπομπής E-enimerosi της 17.12.2024)

18 Δεκεμβρίου 2024: Επείγουσα ανάγκη για τους Χριστιανούς της Συρίας! (αναμετάδοση εκπομπής Δικτύου Ελληνισμού της 9.12.2024)

24 Νοεμβρίου 2024: Γεωστρατηγικά «παίγνια» σε επίπεδο παγκόσμιας ανακατανομής – Ανατολική Μεσόγειος και Ελληνοτουρκική διελκυστίνδα (αναμετάδοση εκπομπής Αντιθέσεων 23.11.2024)

6. Hatziieremias Terry (Eleftheros)

5 Μαρτίου 2024: Να πώς νιώθουν οι Έλληνες απόδημοι για την Ασημακοπούλου

7. Kosovo Online (Αγγλικά, Σερβικά)

28 Απριλίου 2024: Would Kosovo’s entry into the Council of Europe affect the Cyprus issue?

28 Απριλίου 2024: [In Serbian] (Video) Pavlos: Kiparski poslanici vrlo dobro znaju zašto su glasali protiv prijema Kosova u Savet Evrope ((Video) Pavlos: Cypriot MPs know very well why they voted against Kosovo’s admission to the Council of Europe)

24 Απριλίου 2024: Pavlos: Bakoyannis in the Council of Europe hasn’t only harmed the Serbian people, Greece could also suffer consequences

18 Απριλίου 2024: [in Serbian] Pavlos: Ulazak Kosova u Savet Evrope zločin nad srpskim i grčkim narodom (Pavlos: Kosovo’s entry into the Council of Europe a crime against the Serbian and Greek people)

17 Απριλίου 2024: [in Serbian] Pavlos: Sramno glasanje pojedinih poslanika u PSSE, postavili su temelje “velike Albanije” (Pavlos: Shameful voting of some members of the CoE, they laid the foundations of “Greater Albania”)

8. Militaire Channel – Καρβουνόπουλος Πάρης

24 Δεκεμβρίου 2024: Το φαλίρισμα της εξωτερικής πολιτικής στα ελληνοτουρκικά και τα γιουσουφάκια!

14 Οκτωβρίου 2024: Το σχέδιο για το Αιγαίο αποκαλύπτεται και είναι ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ!

8 Σεπτεμβρίου 2024: Τί μας έκρυψε από το 2019 ο κ. Μητσοτάκης για τα εθνικά θέματα;

5 Σεπτεμβρίου 2024: Η κρυφή ατζέντα Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά και η Ελλάδα που σκοτώνει τον Ελληνισμό

30 Ιουλίου 2024: Η Κάσος χειρότερη από τα Ίμια, μπήκαμε σε καθεστώς συγκυριαρχίας με την Τουρκία στο Αιγαίο!

19 Μαΐου 2024: Επικίνδυνη εξωτερική πολιτική οδηγεί την Ελλάδα σε κοσοβοποίηση!

9. ΝΥΣΤΕΡΙ στα ΓΕΓΟΝΟΤΑ – Τσάπαλης Λάμπρος

7 Δεκεμβρίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=FIO17GhW8Ig&t=867s

15 Οκτωβρίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=aIGuUZggods

10. Rantar

7 Οκτωβρίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=_t7jiYXhgUY&t=70s

ii. ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ

1. Έλληνες Παντού / ΕΡΤ – Χούπης Θανάσης

29 Σεπτεμβρίου 2024: https://www.ertecho.gr/radio/i-foni-tis-elladas/show/ellines-pantou/ondemand/795723/o-panagiotis-paylos-stous-ellines-pantou-29092024/

30 Ιουλίου 2024: https://www.ertecho.gr/radio/i-foni-tis-elladas/show/ellines-pantou/ondemand/749573/o-panagiotis-paylos-stous-ellines-pantou-30072024/

10 Απριλίου 2024: https://www.ertecho.gr/radio/i-foni-tis-elladas/show/ellines-pantou/ondemand/661780/o-panagiotis-paylos-stous-ellines-pantou-10042024/

3 Ιανουαρίου 2024: https://www.ertecho.gr/radio/i-foni-tis-elladas/show/ellines-pantou/ondemand/561400/o-panagiotis-paylos-stous-ellines-pantou-03012024/

2. Focus FM 103.6 – Δαμιανίδης Στέφανος

11 Οκτωβρίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=cYXjsI0NDtU

10 Σεπτεμβρίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=qIoartHhk-U

22 Αυγούστου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=WJSh6k28MSc

24 Ιουλίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=aTE_PPAyJXQ

12 Ιουνίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=V3Eu_QGlxd4

11 Μαΐου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=HC1pRqEkGXE

2 Μαΐου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=amVbL3dn25U

22 Απριλίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=eLg-p3n3uoc

14 Μαρτίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=sDfnwu4T3h0

5 Μαρτίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=OM6AOjAT64Q

27 Φεβρουαρίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=YQOY-VD03Eg

3. Μαύρο Πρόβατο (Metropolis και Focus FM 103.6) – Τσίγγος Αλέξανδρος

16 Φεβρουαρίου 2024: Όταν ο τουρκικός αναθεωρητισμός υιοθετείται από την Ελληνική πολιτική και διανόηση

4. Radiomax – Κολιός Δημήτρης

25 Νοεμβρίου 2024: «Κρίσιμη περίοδος… Η Ελλάδα πρέπει να αξιολογήσει τα δικά της λάθη – Θα επικρατήσει η λογική»

7 Νοεμβρίου 2024: «Αν ο Ντόναλντ Τραμπ κλείσει το Ουκρανικό… τί θα κάνει η Αλεξανδρούπολη;»

3 Οκτωβρίου 2024: «Φτηνοί πολιτικοί στην διαχείριση των εθνικών συμφερόντων»

13 Σεπτεμβρίου 2024: «Έχουμε βάλει στη διαπραγμάτευση με τους Τούρκους, τα χωρικά μας ύδατα» («Ο Ελλαδισμός σκοτώνει τον Ελληνισμό, είχε γράψει ο Χρ. Γιανναράς»)

31 Ιουλίου 2024: «Έγκλημα εθνικής μειοδοσίας όσα έγιναν στην Κάσο» («Αυτό που έγινε στην Κάσο είναι de facto αναγνώριση στην Τουρκία να έχει λόγο του χώρου των Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων»)

10 Ιουνίου 2024: «Η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Κλάπα πρέπει να μας πει τί έκανε για να αποφευχθούν όσα συνέβησαν με το ΚΙΕΦ σε Ροδόπη και Ξάνθη» («Τον Έλληνα Πρωθυπουργό δεν τον ενοχλεί η τουρκική ακροδεξιά στη Θράκη αλλά είχε να ασχοληθεί με την ακροδεξιά στο πολιτικό σύστημα»)

24 Απριλίου 2024: «Αθλιότητα αυτό που έκανε η Ελλάδα, εναντίον της Σερβίας, στο Συμβούλιο της Ευρώπης»(«Βλέπουμε πλέον πράκτορες του Τουρκικού Προξενείου, να βρίσκονται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο»)

9 Απριλίου 2024: «Ο επίσκοπος Βοσνίας–Ερζεγοβίνης Αθανάσιος Γιέφτιτς είχε προειδοποιήσει ότι ‘το Κόσοβο της Ελλάδος, είναι η Θράκη’»

27 Μαρτίου 2024: «Οι Ουκρανοί θυσιάζονται στο βωμό του δυτικού τέρατος» («Αναστάτωση στην ελληνική ομογένεια με το email της κ. Ασημακοπούλου»)

21 Μαρτίου 2024: «Πρέπει να καταλάβουμε ότι η Ελλάδα δεν διοικείται από Έλληνες… Δεν διοικείται από ανθρώπους με ελληνικό φρόνημα» («Φοβάμαι ότι ο κ. Μητσοτάκης πάει στην Άγκυρα για τις Πρέσπες του Αιγαίου») – («Οι υπόλοιποι ευρωβουλευτές της ΝΔ δεν είχαν λάβει τα emails των αποδήμων;»)

6 Μαρτίου 2024: «Παναγιώτης Παύλος: Έλαβα και εγώ email από την κ. Ασημακοπούλου… Με προβληματίζει η μυστικότητα της επιστολικής ψήφου» («Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης πληρώνει τη μονομερή στάση της Ελλάδας… λαμβάνοντας μηδενικά ανταλλάγματα») 

20 Φεβρουαρίου 2024: «Στην ατζέντα των Ελληνοαμερικανικών σχέσεων οι ΛΟΑΤΚΙ» («Ο νόμος για τον γάμο ομοφυλοφίλων είναι ανθελληνική πράξη») – («Η Ελλάδα βρίσκεται σε ιστορικό ναδίρ»)

5. Radio 98.4 – Σαχίνης Γιώργος

7 Νοεμβρίου 2024: Η νίκη Τραμπ, το επικοινωνιακό φιάσκο των συστημάτων

7 Οκτωβρίου 2024: Η μεσσιανική αφασία του ελληνικού μειοδοτικού κατευνασμού

8 Μαΐου 2024: Η διαλυτική απάθεια της Ελληνικής ελίτ στα εθνικά θέματα

29 Απριλίου 2024: Η δυσπιστία στην επιστολική ψήφο

27 Μαρτίου 2024: Η ευρωβουλευτής Ασημακοπούλου «αδειάζει» την Υπουργό Εσωτερικών με τις εξηγήσεις της

19 Μαρτίου 2024: Το emails-gate είναι πολύ σοβαρότερο από όσο το εμφανίζει η κυβέρνηση

6 Μαρτίου 2024: Το emails-gate και τα ερωτηματικά για το αδιάβλητο της επιστολικής ψήφου

4 Ιανουαρίου 2024: Επιταχύνεται η δορυφοροποίηση της Ελλάδας στην Τουρκία, με επιλογές των ελίτ μας

iii. ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ

1. Αντιθέσεις KRHTH TV – Σαχίνης Γιώργος

23 Νοεμβρίου 2024: Γεωστρατηγικά «παίγνια» σε επίπεδο παγκόσμιας ανακατανομής: Ανατολική Μεσόγειος και Ελληνοτουρκική διελκυστίνδα

2. Alert TV – Παπακυριακόπουλος Ανδρέας

29 Αυγούστου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=tM8s0JVtOFk

9 Αυγούστου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=Ic8zHu5K0e8&t=179s

28 Ιουλίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=nR9DioSwB5A&t=6s

25 Ιουλίου 2024: https://www.youtube.com/watch?v=bpVw6HQzlWo&t=220s

3. Flash TV – Χριστόδουλος Ευάγγελος

21 Μαρτίου 2024: Συνεχίζονται οι αντιδράσεις από απόδημους Έλληνες για τη διαρροή των email τους

Γ. ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ

1. Σύνδεσμος Ελλήνων Φινλανδίας – Βελέντζας Ευάγγελος

20 Δεκεμβρίου 2024: Η Ελλάδα στο πλαίσιο των συγκρούσεων και ανακατατάξεων στην Εγγύς Ανατολή

22 Μαρτίου 2024: 200+3 χρόνια από την Επανάσταση, 50 χρόνια από τη Μεταπολίτευση και την τουρκική Κατοχή της Κύπρου μας. Ποιό το μέλλον;

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ:

Ακολούθως παραθέτω αλφαβητικά, σε έκφραση ευγνωμοσύνης για το έργο τους και ευχαριστίας για την τιμή στο πρόσωπό μου, τα ονόματα όλων εκείνων με τους οποίους είχα την χαρά να αλληλεπιδράσω στο 2024, στο πλαίσιο αυτών των παρεμβάσεων.

Βελέντζας Ευάγγελος – ΣΕΦ (Ελσίνκι), Δαμιανίδης Στέφανος – FOCUS FM, Δεναξά Μαρία – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (Παρίσι), Djordjević Dušica Radeka – KOSOVO ONLINE, Ζαχαρέα Μάρα – STAR, Ιγνατίου Μιχαήλ – HELLAS JOURNAL (Ουάσινγκτον DC), Jelesijevic Ksenija – RT BALKAN (Βελιγράδι), Καλεντερίδης Σάββας – KALENTERIDIS CHANNEL, Κανάκας Κώστας – ELLINES TV, Καρβουνόπουλος Πάρης – MILITAIRE, Κολιός Δημήτρης – RADIOMAX, Κοττάκης Μανώλης – ΕΣΤΙΑ, Κωνσταντινίδης Χρήστος – GEOPOLITICO, Μίχας Ζαχαρίας – DEFENCE POINT, Μουρτζούκος Χρήστος – ΑΠΟΔΗΜΟΣ ΠΑΛΜΟΣ, Μπογδάνος Κωνσταντίνος – MEA CULPA, Μπογιόπουλος Νίκος – REAL FM, Νικολοβγένης Θεόδωρος – ΑΜΥΝΑ & ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, Παπακυριακόπουλος Ανδρέας – ALERT TV, Παύλος Γεώργιος – ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, Σαββίδης Παντελής – ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ, Σαχίνης Γιώργος – ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ / ΡΑΔΙΟ 98.4, Τζίμα Ράνια – MEGA, Τσάπαλης Λάμπρος – ΝΥΣΤΕΡΙ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, Τσίγγος Αλέξανδρος – RADIO METROPOLIS / FOCUS FM, Χαρβαλιάς Γιώργος – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Χατζηιερεμίας Λευτέρης (Τέρρυ) – ELEFTHEROS, Χούπης Θανάσης – ΕΡΤ, Χριστόδουλος Ευάγγελος – FLASH TV.

Καθώς και οι:

Γρίβας Κωνσταντίνος (Αθήνα)

Θεοχάρους Ελένη (Λευκωσία)

Ιβάνοβιτς Φίλιπ (Ποντγκόριτσα)

Μπορνόβας Βασίλης (Αθήνα)

Σταυράκης Αλέξανδρος (Όσλο)

Συρίγος Άγγελος (Αθήνα)

Παραμονές Χριστουγέννων του 2024, και συγκεκριμένα την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου, ήμουν προσκεκλημένος ομιλητής στον ετήσιο κύκλο διαδικτυακών διαλέξεων που διοργανώνει ο Σύνδεσμος Ελλήνων Φινλανδίας, με έδρα το Ελσίνκι.

Θέμα της εισήγησης που μου όρισε ο Πρόεδρος του ΣΕΦ, Ευάγγελος Βελέντζας, ήταν η θέση της Ελλάδας στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, με αφορμή την πρόσφατη πτώση του καθεστώτος Άσαντ και την ανάληψη της εξουσίας στη Δαμασκό και τη Συρία από τους ηγέτες των τζιχαντιστών.

Στην εισήγηση διάρκειας περίπου μίας ώρας επιχείρησα μια αποτύπωση του σκηνικού όπως είχε διαμορφωθεί στις πρώτες 12 ημέρες της νέας κατάστασης πραγμάτων, καθώς και μια εξέταση των άμεσων συνεπειών για τους πληθυσμούς που αφορούν -ή θα έπρεπε να ενδιαφέρουν άμεσα την Ελλάδα- την πατρίδα μας, και εννοώ τους Ελληνορθοδόξους της Συρίας και του Λιβάνου. Επιπλέον αναφέρθηκα στις ενεργές αλλά και διαφαινόμενες προκλήσεις για σύνολο τον Ελληνισμό σε Ελλάδα και Κύπρο, ενώ -αναμενόμενα- ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε και στα Ελληνοτουρκικά.

Σε αυτόν τον σύνδεσμο μπορείτε να παρακολουθήσετε την εισήγηση:

https://youtu.be/qC7Jc3kzeT4?si=BTx57rZ12aoJNcmU

Με το πέρας της εισήγησης ακολούθησε εκτεταμένη συζήτηση άκρως ενδιαφέρουσα, με εξαιρετικές παρεμβάσεις και επισημάνσεις από τους τηλεθεατές, κατά την οποίαν τέθηκαν ζητήματα και ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, εσωτερικής διακυβέρνησης της Ελλάδας, τα πιο καίρια από τα εθνικά ζητήματα που αφορούν αυτή τη στιγμή άμεσα τον Ελληνισμό σε Ελλάδα και Κύπρο, καθώς και τα ταλανίζοντα τους Έλληνες θέματα κατευνασμού, υποτέλειας, και απομείωσης της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας και των Ελλήνων, τόσο σε εθνικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

Το πλήρες βίντεο, με ενσωματωμένη τη συζήτηση που ακολούθησε το πέρας της διάλεξης, βρίσκεται εδώ:

https://youtu.be/Qfnlmp-F_TM?si=T5WqFf9ppBEtYVUi

Θερμές ευχαριστίες απευθύνω στον Σύλλογο Ελλήνων Φινλανδίας, και τον Πρόεδρό του, Ευάγγελο Βελέντζα για την ευγενή πρόσκληση και την εξαιρετική αυτή εκδήλωση.

Καλή Χρονιά με υγεία, κι εθνική ανάταξη!

Όσλο / Ελσίνκι, 20-21/12/2024 – 5/1/2025

Το 2024 ήταν μια χρονιά στην οποία οι εξελίξεις στα εθνικά θέματα, και δη στα Ελληνοτουρκικά, την Κύπρο, τη Θράκη και το Αιγαίο, αλλά και εξελίξεις στα Βαλκάνια, όπως η περίπτωση με το Κοσσυφοπέδιο, δικαίωσαν -ευτυχώς όχι με τον τραγικότερο δυνατό τρόπο- πολλές από τις θέσεις κριτικής που αναπτύξαμε πολλοί όσοι παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα και τα έργα των ελλαδικών πολιτικών ελίτ που καθορίζουν τη συμπεριφορά της Αθήνας.

Οι ανεξάρτητες φωνές, που εκκινούν με αποκλειστικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον, και των οποίων η γνώση της ιστορίας αλλά και των γεωπολιτικών εξελίξεων, δεν τους επιτρέπει να βάζουν νερό στο κρασί τους, δεν είναι -δυστυχώς- πάρα πολλές. Αποδεικνύεται όμως ότι δεν είναι και λίγες. Διαμορφώνουν την κρίσιμη μάζα εκείνη που αποτελεί τη μικρή ζύμη για να ζυμώσει όλο το φύραμα της αφύπνισης των Ελλήνων, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Τέτοιο είναι το έργο, η στόχευση και η επιδίωξη και της Hellas Journal, της οποίας ειδοποιό στοιχείο είναι το γεγονός ότι πρόκειται για τη μοναδική ελληνική φωνή ενημέρωσης παγκόσμιας εμβέλειας που -χάρη στον ιδρυτή της Μιχάλη Ιγνατίου- έχει έδρα την Ουάσινγκτον των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται ευνοήτως.

Στη χρονιά που πέρασε ισάριθμες με τους μήνες του έτους υπήρξαν και οι δημόσιες παρεμβάσεις μου μέσω της Hellas Journal, της οποίας έχω την τιμή να είμαι ανταποκριτής στο Όσλο, με τις τρεις από αυτές να αφορούν σε αποκλειστικές συνεντεύξεις που έλαβαν χώρα σε ιδιαίτερες συγκυρίες:

-Με τον Υπουργό Εξωτερικών του Μαυροβουνίου, Φίλιπ Ιβάνοβιτς (τώρα Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης του Μαυροβουνίου), κατά την πρώτη επίσημη επίσκεψή του στην Αθήνα (Μάρτιος 2024),

-Με την Ελένη Θεοχάρους, Χειρουργό ιατρό, πρώην Ευρωβουλευτή και ποιήτρια, ανήμερα της επετείου 50 χρόνων από την Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο (Ιούλιος 2024, Όσλο),

-Με τον Άγγελο Συρίγο, Καθηγητή Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής, Βουλευτή της ΝΔ και πρώην Υφυπουργό (Νοέμβριος 2024, Όσλο), σε μια κρίσιμη στιγμή των Ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά και την επομένη ημέρα της διαγραφής του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Ακολούθως παραθέτω με χρονολογική σειρά τις εν λόγω παρεμβάσεις: θεωρώ ότι η αξία αυτής της παράθεσης συνίσταται αφενός στο ότι από τους τίτλους και μόνον ο αναγνώστης μπορεί να ανακαλέσει στη μνήμη του κρίσιμα γεγονότα και συμβάντα στα οποία αυτές αναφέρονται, κι αφετέρου στο ότι παρέχουν μια δυνατότητα εκ των υστέρων αξιολόγησης, με δεδομένη την παρούσα κατάσταση πραγμάτων.

13 Μαρτίου 2024 (Ελληνικά): Διαπρεπής ερευνητής της ελληνικής φιλοσοφίας ο υπουργός Εξωτερικών του Μαυροβουνίου: Αποκλειστική συνέντευξη του Δρ. Φίλιπ Ιβάνοβιτς στην Hellas Journal

13 Μαρτίου 2024 (Αγγλικά): An eminent researcher of Greek philosophy: Minister of Foreign Affairs of Montenegro Dr. Filip Ivanović, in an exclusive interview with Hellas Journal, during his first official visit to Athens

7 Απριλίου 2024: Ανάλυση: Κοσσυφοπέδιο, ο τόπος δοκιμασίας του Σερβικού Λαού και του Διεθνούς Δικαίου… Η αναγνώριση από την Ελλάδα θα είναι μαχαίρι στην καρδιά της Κύπρου

10 Απριλίου 2024: «Από την Ελλάδα με αγάπη»: Ελληνίδες σολίστ, η Ελένη Χαραλάμπους και η Ελλάδα-Αγγελίνα Παύλου σε ρεσιτάλ στην Αυστρία με έργα διακεκριμένων Ελλήνων συνθετών

19 Απριλίου 2024: Κοσσυφοπέδιο: Η τραγική προσωπικότητα της κ. Μπακογιάννη και η Ελληνική Κυβέρνηση ως θεματοφύλακας της μεγάλης Αλβανίας, και της “κοσοβοποίησης” της Θράκης και της Κύπρου

17 Μαΐου 2024: Η απροσδόκητα ανελέητη ήττα της κ. Ντόρας Μπακογιάννη για το Κοσσυφοπέδιο: Η κ. Μελόνι, ο κ. Μακρόν και ο κ. Σολτς λένε όχι στον πρωθυπουργό του κρατιδίου!!!

7 Ιουνίου 2024: Η Θράκη σε άμεσο μεγάλο κίνδυνο, η Τουρκία καραδοκεί: Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα κατώτερα των περιστάσεων, δεν μπορούν να συνεννοηθούν σε ένα σοβαρό εθνικό θέμα…

18 Ιουλίου 2024: H Ελένη Θεοχάρους ομιλεί για το μέλλον του Ελληνισμού και για το εθνικό θέμα της Κύπρου: Υπερασπιζόμαστε την Κυπριακή Δημοκρατία γιατί είναι η ασπίδα και η δύναμή μας…

26 Σεπτεμβρίου 2024: Τα ελληνοτουρκικά στον απόηχο της συνάντησης του Πρωθυπουργού με τον ταραξία Ερντογάν στη Νέα Υόρκη

20 Οκτωβρίου 2024: Ο πρώην αρχικατάσκοπος προσπαθεί να επιβάλει με το έτσι θέλω τους όρους της διαπραγμάτευσης στην Ελλάδα: Ποιο μήνυμα έστειλε ο Φιντάν στον Έλληνα ομόλογό του; (video)

20 Νοεμβρίου 2024: Ο Άγγελος Συρίγος εφ’ όλης της ύλης στην Hellas Journal: Ομιλεί για τη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά και τα κρίσιμα θέματα με την κατοχική Τουρκία (Μέρος Α´)

22 Νοεμβρίου 2024: Ο Άγγελος Συρίγος εφ’ όλης της ύλης στην Hellas Journal: Τα «καυτά» ζητήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το Αιγαίο, η Θράκη και η Κύπρος (Μέρος Β´)

27 Νοεμβρίου 2024: Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ με την Τουρκία δίχως 12 ν. μίλια στο Αιγαίο; Δεν γίνονται δεκτές ελληνικές “υποχωρήσεις” στην Τουρκία…

17 Δεκεμβρίου 2024: Τι κρύβει η κυβερνητική παραφωνία και η δημιουργική ασάφεια για τον ελληνοτουρκικό διάλογο; Απίσχναση στο Αιγαίο και «μπαχτσίσια» στην Τουρκία

Χρόνια Πολλά! Καλή Χρονιά!

Ο Παναγιώτης Παύλος με τον Πάρη Καρβουνόπουλο στο Militaire Channel σε έναν απολογισμό του 2024 στα Ελληνοτουρκικά, Παραμονή Χριστουγέννων 2024

Πάρης Καρβουνόπουλος: Καλωσορίζουμε τον κύριο Παναγιώτη Παύλο, από το χιονισμένο Όσλο. Χριστούγεννα με χιόνι, τί πιο ωραίο, κ. Παύλο! Αλλά η συζήτηση που θα κάνουμε δυστυχώς δεν ταιριάζει με το πνεύμα των Χριστουγέννων. Θα συζητήσουμε τα ελληνοτουρκικά, τα οποία τα παρακολουθείτε, τα σχολιάζετε και τα γνωρίζετε πάρα πολύ καλά. Είχαμε μια κακή χρονιά στα ελληνοτουρκικά το 2024. Τί μπορούμε να περιμένουμε το 2025, με τα δεδομένα που έχουμε μέχρι στιγμής;

Παναγιώτης Παύλος: Χαίρετε κύριε Καρβουνόπουλε από το Όσλο, και ευχαριστώ για την πρόσκληση. Χρόνια Πολλά να ευχηθώ κι εγώ στους τηλεθεατές μας, και Καλά Χριστούγεννα! Όντως, όπως το λέτε, το 2024 ήταν μια χρονιά στην οποία είδαμε να επαληθεύονται αν όχι ενδεχομένως οι χειρότεροι φόβοι κάποιων, ο μέσος όρος πολλών όσων πολλές Κασσάνδρες είχανε – και είχαμε – προκαταγγείλει και προειδοποιήσει εν πάσει περιπτώσει.

Νομίζω ότι η ερώτησή σας για το 2025 είναι ιδιαίτερα σημαντική και έχει αξία, διότι μας αναγκάζει να κάνουμε ένα συνοπτικό απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, που είναι ένας χρόνος Διακήρυξης των Αθηνών. Σ᾽ αυτή τη χρονιά είχαμε, να το πω έτσι, σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής ένα κρεσέντο το οποίο θα έλεγα οδήγησε με εξωφρενικούς ρυθμούς, με φρενήρεις ρυθμούς, σε μια διαδικασία έκφρασης της επιμονής των ελλαδικών πολιτικών ελίτ για λύση της μιας και μόνης διαφοράς. Ακούσαμε δηλώσεις απύθμενου κάλλους και από τον Υπουργό Εξωτερικών αλλά εσχάτως και από τον Πρωθυπουργό, οι οποίες βέβαια – και θα έρθουμε σε αυτό αργότερα – είχανε μια, εγώ θα πω, προσωρινή παύση στο περιθώριο του Συνεδρίου του Βήματος για τα 50 χρόνια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Κάσος: Δεύτερη Ίμια

Στο επίπεδο των γεγονότων και του πεδίου – γιατί στο τέλος της ημέρας αυτό είναι που μετράει και έχει αξία – νομίζω θα συμφωνήσουμε όλοι ότι υπάρχουν μια σειρά πράγματα που με την προστιθέμενη προβληματικότητα, να το θέσω έτσι, της Κάσου και όσα έγιναν εκεί στα τέλη του Ιουλίου μας κληροδοτούν δυσχέρειες που φοβάμαι ότι αν δεν υπάρξει ριζική αλλαγή νοός, ριζική αλλαγή νοοτροπίας και στάσης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μέσα στο 2025, θα αντιμετωπίσουμε ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα. 

Την Κάσο την αναφέρω, διότι παρά τις προσπάθειες, τις φιλότιμες προσπάθειες και του ιδίου του Υπουργού Εξωτερικών, του κ. Γεραπετρίτη, αλλά και του Πρωθυπουργού, να πείσουν ότι δεν υπήρξε καμία υποχώρηση – θυμάστε, όλοι θυμόμαστε, αυτές τις εκπάγλου λογικού κάλλους δηλώσεις ότι δεν ηττηθήκαμε στην Κάσο, διότι αποσυρθήκαμε και αποσυρόμενοι δεν πολεμήσαμε και δεν χάσαμε, άρα κερδίσαμε. Αυτό είναι ένα επιχείρημα που πιστεύω θα πρέπει να διδάσκεται σε ακαδημίες πολέμου! Ούτε ο Σουν Τζου δεν το είχε φανταστεί να το διατυπώσει έτσι…

Αλλά το ζήτημα είναι ότι πλέον αυτές οι προσπάθειες της κυβέρνησης να πει στον ελληνικό λαό ότι όλα είναι καλώς ελεγχόμενα, κατέρρευσαν παντοιοτρόπως. Το κερασάκι στην τούρτα ήτανε οι δηλώσεις του Αντώνη Σαμαρά. Κι εδώ θα ήθελα να πω το εξής. Διότι παρατήρησα ότι σε πολύ κόσμο που έχει λόγο, ή εν πάσει περιπτώσει ασχολείται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τα εθνικά θέματα αλλά όμως περισσότερο από μια κομματική σκοπιά, και κυρίως στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας, η αντίδραση στη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά ήτανε αυτή που καθόρισε τις αντιδράσεις, παρά η ουσία των λεγομένων του. Και φυσικά, όταν ο ίδιος επανήλθε στο συνέδριο του Βήματος και είπε τα όσα είπε και ανάγκασε τον Υπουργό των Εξωτερικών να αντιδράσει κατηγορηματικά, στην ουσία τον ανάγκασε να παραδεχθεί την ενοχή του. Διότι υπάρχουν κάποια σημεία, και ένα εξ αυτών είναι το ακόλουθο, τα οποία είναι πάρα πολύ κρίσιμα και χρήσιμα να τα έχουμε υπόψιν.

Ήτανε η πρώτη φορά που όταν ο Αντώνης Σαμαράς, έχοντας πλέον διαγραφεί για δεύτερη φορά στην πολιτική του καριέρα από τη Νέα Δημοκρατία, είπε τα όσα είπε για την ελληνική εξωτερική πολιτική, και επανέλαβε «να πάει σπίτι του ο Υπουργός». Εκεί δεν άφησε κανένα περιθώριο ότι υπήρξε όντως ζημία στην Κάσο, ότι ενεπλάκησαν οι Τούρκοι. Και ήξερε ότι τα έλεγε με στοιχεία. Και γι᾽ αυτό αναγκάστηκε ο Υπουργός των Εξωτερικών, ο κ. Γεραπετρίτης, την επομένη ημέρα σε συνέντευξη ραδιοφωνική να πει ούτε λίγο ούτε πολύ σταματήστε επιτέλους να χτυπάτε εμένα, διότι εγώ εκτελώ εντολές του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης.

Αυτό, βέβαια, θα πει κανείς, το έχει ξανακάνει ο Πρωθυπουργός ο ίδιος όταν κάλυψε τον κ. Γεραπετρίτη από τις Βρυξέλλες, (λέγοντας) ότι ο Υπουργός των Εξωτερικών εκτελεί τις δικές μου εντολές στα εθνικά θέματα. Τότε που έγινε το επεισόδιο με τους «πατριώτες της φακής», που για μένα είναι άλλη μια στρατηγική αποτυχία αυτής της κυβέρνησης: δεν βάζεις τον λαό σου απέναντι να τον χτυπήσεις διότι δεν αντέχεις άλλο μια σκληρή κριτική η οποία γίνεται βάσει πολύ σοβαρών ενδείξεων, αρκετές από τις οποίες επαληθεύονται και έχουν επαληθευθεί, αυτό έχει σημασία. Εκεί, λοιπόν, ο Πρωθυπουργός κάλυψε πλήρως τον υπουργό του. Και τώρα έγινε το αντίστροφο, αλλά όμως σε μια ένδειξη αδυναμίας, όπου ο Υπουργός των Εξωτερικών προσβαλλόμενος λέει στην κοινή γνώμη, μη με βαράτε, ο Πρωθυπουργός μου λέει τί κάνω. Νομίζω, λοιπόν, ότι αυτά όλα σκιαγραφούν, και φυσικά είναι πολλά άλλα στοιχεία. Η Κάσος ήταν η καινούρια ποιοτική και ποσοτική βέβαια εξέλιξη. 

Υπάρχουν οι καθημερινές παραβιάσεις των εθνικών χωρικών υδάτων, οι οποίες πρέπει να έχουν ξεπεράσει, αν δεν κάνω λάθος, αυτή τη στιγμή που μιλάμε τις δυόμιση χιλιάδες, μέσα στο 2024. Και εδώ υπάρχουν και ευτράπελα. Δηλαδή, Τούρκοι ψαράδες μπαίνουν και ψαρεύουν στα εθνικά χωρικά μας ύδατα, παίρνουν τις ψαριές, είτε γυρνάνε μετά στα τουρκικά παράλια και αφού καταψύχουν τα ψάρια τα εισάγουμε ως προϊόν εισαγόμενο, ελληνικά ψάρια. Δηλαδή, μπαίνουν, μας κλέβουν στα χωρικά ύδατα – είναι κλοπή αυτό, ας το ξέρουν οι ακροατές μας και οι τηλεθεατές, είναι κλοπή όταν μπαίνεις στα χωρικά ύδατα και ψαρεύεις (ξένη) αλιεία. Είναι κλοπή. Ή συναντιώνται με τους απομένοντες Έλληνες ψαράδες κάπου στη μέση, και οι Έλληνες αγοράζουν τα ελληνικά ψάρια που μας έχουν κλέψει οι Τούρκοι! Και φυσικά, πολλά άλλα. Τα drone που συνεχίζουν, οι νέες δηλώσεις της Τουρκίας…

Φαλίρισμα της εξωτερικής πολιτικής

Νομίζω ότι – θα το πω έτσι με μια λέξη για να πάμε παρακάτω – το 2024 κλείνει με την παρακαταθήκη ενός απόλυτου φαλιρίσματος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα ελληνοτουρκικά. Και αυτό, ναι μεν θα πει κανείς, οι μέρες των Χριστουγέννων είναι οι μέρες του φτωχού, των φτωχών κλπ, αλλά δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε ο ελληνικός λαός αυτήν την επικίνδυνη, καταστροφική, για την εθνική κυριαρχία της χώρας φτωχοποίηση σε επίπεδο εφαρμογής μιας εξωτερικής πολιτικής. 

Άρα, και αν μου επιτρέπετε, για να απαντήσω και στο ερώτημα, αν συνεχιστεί αυτή η τακτική στο νέο έτος, θα έχουμε τεράστια ζημία. Άρα μια πρώτη απάντηση είναι ότι στο 2025 αυτό που σίγουρα θα πρέπει να γίνει είναι να μην επαναληφθούν όσα συνέβησαν μέσα στο 2024.

ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΣ: Έχουμε μπροστά μας τον ορατό πλέον κίνδυνο να γίνει, να υπάρξει συμφωνία Τουρκίας – Συρίας για την ΑΟΖ. Όσο μιλάμε, πριν από λίγα λεπτά έγινε μια διαρροή από το Υπουργείο Εξωτερικών – υποτίθεται αυτή είναι η ελληνική αντίδραση που θα σας μεταφέρω – ότι δεν μπορεί ο καθένας να κάνει συμφωνίες, γιατί εκεί είναι τα ευρωπαϊκά σύνορα. Και ότι το θέμα έχει τεθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Δεν ξέρω αν είναι πραγματικά τόσο αφελείς στην ελληνική κυβέρνηση, ή παριστάνουν τους αφελείς. Αλλά, πώς βλέπετε ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτόν τον κίνδυνο; 

Γιατί, ξέρετε, και για το τουρκολιβυκό μνημόνιο μας έλεγαν για πάρα πολύ καιρό ότι δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα. Δυστυχώς παράγει αποτελέσματα, δυστυχώς μας οδήγησε σε μια πολύ κακή συμφωνία με την Αίγυπτο – κακή εννοώ για τα ελληνικά συμφέροντα. Και μια συμφωνία η οποία μπορεί να αποτελέσει σκαλοπάτι για αυτά που προκλητικά διεκδικεί η Τουρκία από την Ελλάδα.

ΠΑΥΛΟΣ: Ευχαριστώ πάρα πολύ για το ερώτημα αυτό. Διότι πρέπει να πούμε κάποια πράγματα εδώ, σημαντικά.

Πρώτον, θα πρέπει στο 2025 η ελληνική κυβέρνηση, αν δεν έρθουν πρόωρες εκλογές, να πάψει – και εννοώ η ελληνική εξωτερική πολιτική – να απαντάει μέσω διαρροών. Είναι θα έλεγα – επιτρέψτε μου την έκφραση – στα όρια της γελοιότητας να διαβάζουμε αντιδράσεις της ελληνικής πλευράς σε δηλώσεις ανωτάτων αξιωματούχων της Τουρκίας,όπως ο Υπουργός Εξωτερικών, ή άλλων παραγόντων, όπου η Ελλάδα απαντάει σε αυτές με διαρροές από διπλωματικές πηγές. Αυτό δείχνει καταρχήν, δεν εμπνέει, καμία εμπιστοσύνη στον ελληνικό λαό. Αυτό είναι και μια συμβουλή και στους διπλωμάτες: θα πρέπει να απαντούν επώνυμα. Η κα Παπαδοπούλου θα πρέπει να βγαίνει μπροστά, ο κ. Γεραπετρίτης – εντάξει, τον κατανοώ βέβαια, έχει φάει τόσο πολύ ξύλο που ό,τι και να πει θα χρησιμοποιηθεί εναντίον του. Αλλά, εν πάσει περιπτώσει, όχι άλλες «διπλωματικές πηγές»! Αγγίζει τα όρια της γελοιότητας. Ένα το κρατούμενο. Θα πρέπει να υπάρχουν συντεταγμένες θέσεις επώνυμα.

Κωλυσιεργία και έγκλημα εξ αμελείας;

Από κει και πέρα, είναι ένα από τα πράγματα που με φοβίζει, αν θέλετε. Δηλαδή είδαμε, και δεν είναι μόνο το τουρκολιβυκό, και πιο πριν είχαμε το turkaegean. Το οποίο επίσης ήτανε μια ιστορία που κράτησε μερικά χρόνια μέχρι να πετύχει η Τουρκία να το εδραιώσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τότε, σας θυμίζω, οι αντιδράσεις Ελλήνων αξιωματούχων – εννοώ πολιτικών ανδρών, όπως ο τότε αρμόδιος Υπουργός, ο Άδωνις Γεωργιάδης – ήταν απλώς να δικαιολογηθεί και να τα φορτώσουνε σε έναν υπάλληλο, που δεν ξέρω αν παραμένει ακόμα στη θέση του. Αυτό είναι επίσης γελοίο.

Και είδαμε, λοιπόν, τη νοοτροπία turkaegean να επαναλαμβάνεται στο τουρκολιβυκό μνημόνιο τη στιγμή που έχουμε πλέον αναφορές ότι και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και το Γραφείο του βαρύνονται με ευθύνη, διότι κωλυσιέργησαν. Διότι δεν αντέδρασαν όχι όταν η Τουρκία το ψήφισε – υπάρχουν αναφορές ακόμη και για ενημέρωση των Λιβύων στον τότε ΥΠΕΞ Δένδια, στον ΟΗΕ ήδη από το 2019. Λοιπόν, εδώ υπάρχει μια, κωλυσιεργία θέλετε να το πούμε, αδιαφορία θέλετε να το πούμε; Δεν θέλω να προσχωρήσω στη θέση ορισμένων ότι υπάρχει σκοπιμότητα και εκούσια έλλειψη αντίδρασης, για διάφορα συμφέροντα. Αλλά σε κάθε περίπτωση, εάν συνεχιστεί αυτό το σκεπτικό – δηλαδή τί; –να απαντάμε με διάφορες δηλώσεις, όπως προχθές ο Πρωθυπουργός είπε ότι «η Ελλάδα δεν θα δεχθεί τουρκολιβυκό μνημόνιο», ειλικρινά, αναρωτιέμαι, κ. Καρβουνόπουλε:

Σε ποιους νομίζουν ότι απευθύνονται, νομίζει ένας Πρωθυπουργός; Όταν έχουν δει όλα όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα, κι όταν βλέπουν ότι ο ελληνικός λαός τα βλέπει – γι᾽ αυτό και αναγκάζονται να φτιάχνουν κατασκευασμένες δημοσκοπήσεις, «ναι στον ελληνοτουρκικό διάλογο εφ᾽ όλης της ύλης το 50%», «ναι το ένα», «ναι το άλλο» – για να καλύψουν την αντίδραση του κόσμου;

Και θα πρέπει να μου επιτρέψετε μια παρένθεση εδώ: να πω με αφορμή αυτό και συγχαρητήρια και σε εσάς προσωπικά, και στο κανάλι του Militaire, αλλά και σε όλους όσοι παρομοίως από τα δικά τους μετερίζια αγωνίζονται. Διότι το γεγονός ότι έφτασε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας να πει, στο συνέδριο για τα πενήντα χρόνια της εξωτερικής πολιτικής, ότι τελικά «δεν βρίσκουμε με την Τουρκία έδαφος συζήτησης της μιας διαφοράς της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας», είναι μια ομολογία – εντάξει, μπορεί να είναι κι ένας τακτικός ελιγμός, αλλά είναι καταρχήν μια ομολογία – αν το συγκρίνετε με αντιδιαμετρικά αντίθετες δηλώσεις όλο το προηγούμενο δεκαεννιάμηνο – ότι βαρέσαμε τοίχο. Και τεράστιο ρόλο σε αυτό έπαιξαν φυσικά οι τοποθετήσεις δύο πρώην Πρωθυπουργών, παραιτήσεις όπως του Νο 3 του Υπουργείου Εξωτερικών, του κ. Κούνδουρου του Πρέσβη, και πολλά άλλα πράγματα. Αλλά όλα αυτά, να το πω έτσι αγγλικά, δεν θα είχαν γίνει triggered, δεν θα είχαν προκληθεί έτσι μαζικά, αν άνθρωποι όπως εσείς και πρωτοβουλίες δεν είχαν συστηματικά εργαστεί να απαντούν σε εγκληματικές εξελίξεις που γίνονταν με ευθύνη της ελληνικής πλευράς.

Άρα λοιπόν, δεν είναι δυνατόν να περιοριζόμαστε τώρα σε δηλώσεις του ότι η Ελλάδα δεν θα δεχθεί. Δεν μας ρώτησαν ποτέ οι Τούρκοι τίποτα, δεν πρόκειται να ρωτήσουν ποτέ οι Τούρκοι τίποτα. Και θέλω να σας πω και κάτι άλλο στο σημείο αυτό.

Σινιρλίογλου και Τελαλιάν στον ΟΑΣΕ

Μέσα στα γεγονότα του 2024 είχαμε μια εξέλιξη η οποία επίσης δεν προοιωνίζει ένα εύκολο 2025. Το γεγονός, δηλαδή, ότι η Ελλάδα υποστήριξε πλήρως, και μάλιστα κατέθεσε κοινή την υποψηφιότητα με την Τουρκία για, τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), του Τούρκου διπλωμάτη και πρώη Πρέσβη, Αντιπροσώπου της Τουρκίας στον ΟΗΕ, του Φεριδούν Σινιρλίογλου. Ο οποίος γνωρίζετε πάρα πολύ καλά ποιος είναι, μην κουράζουμε τους τηλεθεατές μας.

Αντίστοιχα, η Τουρκία – και μάλιστα αυτό το προέβαλε η ελληνική κυβέρνηση ως πάρα πολύ σημαντική εξέλιξη και τεκμήριο κατά τον ΥΠΕΞ, του μεγάλου διπλωματικού κεφαλαίου της χώρας μας – ψήφισε την Ελληνίδα υποψήφια, η οποία, προσέξτε: αφενός ήταν ο άνθρωπος – τώρα είναι συνταξιούχος αλλά την είχε αποπέμψει ο Νίκος Δένδιας ως Υπουργός Εξωτερικών όταν ανέλαβε στο ΥΠΕΞ με την εκλογή της ΝΔ, και τότε η ίδια πήγε πίσω στο Μέγαρο Μαξίμου, απ᾽ όπου ξεκίνησε και την καριέρα της. Είναι Κρητικιά, έχει σχέσεις πάρα πολύ στενές με τον Πρωθυπουργό και την οικογένειά του, αλλά η ουσία ποια είναι; Είναι ο άνθρωπος – που ως νομικός έχει τα τελευταία 35 χρόνια πολύ μεγάλο ρόλο και έργο και εμπλοκή στη διαμόρφωση της διπλωματικής θέσης της Ελλάδας όσον αφορά τα θαλάσσια πάρκα. Όσον αφορά, δηλαδή, τα νομικά ζητήματα που σχετίζονται με θαλάσσιους χώρους στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η κυρία Τελαλιάν, λοιπόν, τοποθετείται επικεφαλής του τμήματος του ΟΑΣΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κι εγώ, ξέρετε τί βλέπω; Βλέπω κάτι και γελάω, και θαυμάζω, και ας μην παρεξηγηθώ σε αυτό που θα πω. «Θαυμάζω» την ευφυία και τη μαεστρία των Τούρκων, οι οποίοι κατορθώνουν ένα zero sum game με την Ελλάδα. 

Μας βάζουν να ψηφίσουμε τον Σινιρλίογλου που μας έχει καταγγείλει με όλους τους δυνατούς τρόπους για όλες τις διεκδικήσεις της Τουρκίας σε όλα τα fora στην καριέρα του. Και εμάς, σε αντάλλαγμα, μας ψηφίζουν μια γυναίκα την οποία η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει για να μην κάνει ζημιά στον Ερντογάν και στο καθεστώς της Τουρκίας έναντι των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Διότι, μην μου πείτε εσείς τώρα ότι η κ. Τελαλιάν (θα καταδικάσει την Τουρκία), ως επικεφαλής του ΟΑΣΕ που εξελέγη με τουρκική ψήφο, παμψηφεί και από τη Λευκωσία την οποία, ειρήσθω, πίεσε η Αθήνα να ψηφίσει το σφαγέα της – δηλαδή τα λέω αυτά, κ. Καρβουνόπουλε, για να καταλάβουμε ότι εδώ έχουμε έναν παραλογισμό ο οποίος αγγίζει τα όρια του «έχω ένα περίστροφο στο κεφάλι και βαράω μέχρι να δω πότε θα σκάσει η σφαίρα».

Οι άξονες της υποτέλειας

Αλλά έχει και μια άλλη σημασία η εκλογή Σινιρλίογλου, και σε αυτό θέλω να σταθώ. Υπάρχει ένα πρόβλημα στην ελλαδική πολιτική πραγματικότητα όσον αφορά στα εθνικά θέματα, σε δύο άξονες. Ο ένας είναι οριζόντιος, να τον φανταστούμε, και ο άλλος είναι κάθετος. Στον κάθετο άξονα, το υπαινίχθηκα νωρίτερα, είναι ο τρόπος με τον οποίον η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και το μισό ΠΑΣΟΚ, το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ που έχει μέσα της, αντιμετωπίζουν τον ελληνικό λαό. Ανθρώπους με τεράστια εμπειρία, όπως εσείς – έχετε πάνω από 35 χρόνια εμπειρία στα εθνικά θέματα, εγώ σας θυμάμαι παιδάκι όταν ήμουν, στη Θράκη, έτσι, μιλάμε με στοιχεία. Δεν μας ξέρουν οι τηλεθεατές, αλλά όλοι έχουμε μια ιστορία. Λοιπόν, άνθρωποι με τόση εμπειρία, με τόση γνώση, με το πρόσθετο βάρος του να επαληθεύονται και να δικαιώνονται στις, αν θέλετε, επισημάνσεις και στις προειδοποιήσεις τους, αλλά και ο ελληνικός λαός εν γένει, να αντιμετωπίζονται από την κυβέρνηση ωσάν παρίες. Δηλαδή τί θέλω να πω;

Δεν είναι δυνατόν να βγαίνει πρώην σύμβουλος, δεξί χέρι του Πρωθυπουργού, τώρα ευρωβουλευτής, ο κύριος Τσιόδρας, να βγαίνει ο βουλευτής Σερρών, ο κύριος Τάσος Χατζηβασιλείου, να βγαίνουνε άλλοι, να μην τους αναφέρω όλους τώρα, και αμυνόμενοι στην κριτική που δέχεται η κυβέρνηση για τα λάθη που κάνει, να αντιμετωπίζει τον ελληνικό λαό ωσάν παρίες λέγοντάς του: κοιτάξτε, μην γκρινιάζετε – αυτό είναι το νόημά τους – διότι: Ποιος άλλος σας αγόρασε Ραφάλ; Ποιος άλλος σας αγόρασε Μπελαρά; Ποιος άλλος σας έχει παραγγείλει να πληρώσει ο ελληνικός λαός τρεισήμισι δισεκατομμύρια δολάρια σε F35; Ποιος άλλος το ένα, ποιος άλλος το άλλο…;

Λοιπόν, εγώ έχω εξοργιστεί, κ. Καρβουνόπουλε, χρονιάρες μέρες. Είναι γυφτιά, για να μην πω είναι ανικανότητα και παντελής ομολογία αποτυχίας πολιτικής, το να μην αντιλαμβάνεσαι το ότι είσαι υπουργός, δηλαδή είσαι υπό-έργον, είσαι εξουσιοδοτημένος να επιτελέσεις ένα έργο του ελληνικού λαού. Αυτό το έργο, λοιπόν, να του το γυρνάς και να του το τρίβεις στη μούρη για να του πεις: κοίταξε, βούλωσέ το, διότι εγώ σου τα κάνω αυτά, δεν θα πεις τίποτα! Και αυτό γίνεται και σε μια προσπάθεια συγκάλυψης επιλογών πολιτικών και στην εξωτερική πολιτική ζημιογόνων τα μέγιστα – κι έρχομαι αμέσως σε αυτό – με σκοπό να μην υπάρξουν αντιδράσεις.

Άρα, εδώ έχουμε ένα πρόβλημα όπου η κυβέρνηση έχει αποξενωθεί από τον ελληνικό λαό, τον ιδιοκτήτη αυτής της γης, όση έχει απομείνει με τα fund κλπ. Και έχουμε και μια άλλη φοβερή ασυνέπεια, και αν θέλετε, υποτέλεια. Διότι είναι υποτέλεια το να μην σέβεσαι τον λαό σου. Είναι υποτέλεια στην ιδιοτέλεια. Αυτό είναι η υποτέλεια στην περίπτωση αυτή.

Και στον οριζόντιο άξονα, το πρόβλημα της υποτέλειας που το εντοπίζω, και το είδαμε πολύ έντονα στο 2024 αλλά και από πιο πριν, είναι – και λυπάμαι που θα το πω έτσι ωμά, αλλά έτσι είναι – ότι η Αθήνα βρίσκεται πιο κοντά στην Άγκυρα παρά στις Βρυξέλλες. Η Αθήνα είναι υποτελής στην Άγκυρα, και όχι στις Βρυξέλλες, εντός εισαγωγικών.

Σαμποτάζ Χαρτών ΘΧΣ

Και τί θέλω να πω με αυτό; Καταλαβαίνετε. Αυτή τη στιγμή διαβάζουμε δηλώσεις, εμφανίζονται αναφορές που φέρουν την Ελλάδα να ετοιμάζεται να καταθέσει – προσέξτε – τροποποιημένους χάρτες Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού σε επικαιροποίηση, αναμόρφωση, των περίφημων χαρτών που έχει υιοθετημένους η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τον ΘΧΣ σύνολης της Ευρωπαϊκής Ένωσης –και άρα Ελλάδας και Κύπρου. Η Ελλάδα λοιπόν, να θέλει να τους επικαιροποιήσει αλλάζοντας, όπως διαβάζουμε, κάποια στοιχεία όσον αφορά ΑΟΖ και Χωρικά Ύδατα. Και ταυτόχρονα, να έχει ήδη δηλώσει εδώ και μερικές βδομάδες ότι θα δώσει επιπλέον παράταση στην κατάθεση των στοιχείων για τα θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο. Τα οποία έχει επίσης πει ότι θα γίνουνε εντός των 6 μιλίων, δηλαδή κοτσουλιές εδώ κι εκεί. Άρα, τί θέλω να πω;

Όταν είσαι μια χώρα με τόσο τεράστια και ενεργεία και εν δυνάμει ΑΟΖ, η οποία σε έναν τέτοιο ενεργειακό κυκεώνα εξελίξεων ή κυκεώνα ενεργειακών εξελίξεων έχει έναν ασύλληπτο πλούτο, που ας μην λέμε – έχω βαρεθεί να ακούω το επιχείρημα – μα θα πάρει πολλά χρόνια να γίνει. Ναι, ναι, όπως πήρε πολλά χρόνια να γίνει ο θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός! Όσο κωλυσιεργούμε και όσο αδιαφορούμε και όσο εγκληματούμε εις βάρος της σάρκας της χώρας και των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας υπέρ της πατρίδας μας, αυτά θα λέμε και σε δέκα χρόνια.

Δορυφοροποίηση στην Άγκυρα από γιουσουφάκια ολκής

Άρα αυτή τη στιγμή η Αθήνα λειτουργεί ως δορυφόρος της Άγκυρας, ακόμη και σε βάρος της Ευρώπης. Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι σε τραγική μοίρα διότι υποτίθεται θεμελιώθηκε από κάποιον που είπε ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» και ότι είμαστε ευρωπαϊστές, κλπ. Και αντί γι᾽αυτό έχουνε γίνει γιουσουφάκια ολκής. Που ούτε ο ίδιος ο Καραμανλής, ο οποίος είπε «η Κύπρος κείται μακράν» δεν θα το φανταζόταν. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο που, αν δεν αλλάξουμε ρότα, επίσης παράγει και θα αποδώσει πάρα πολύ δυσμενείς εξελίξεις μέσα στο 2025, δεδομένου ότι σε ένα περίπου μήνα έχουμε τη συνάντηση του Πρωθυπουργού με τον Ερντογάν στην Άγκυρα, όπου ήδη έχουν προαναγγελθεί πολλές συμφωνίες.

Και ξέρετε κάτι; Οι Πρέσπες του Αιγαίου δεν θα έρθουνε σε μια συμφωνία τύπου Πρεσπών Τσίπρα – Κοτζιά –Σκοπιανών. Εδώ, επειδή έχουμε έδαφος και εθνική κυριαρχία που είναι τα διακυβεύματα, θα έρθουν φιλετάκια. Η συνεκμετάλλευση μην φανταζόμαστε τώρα ότι, ξέρω ᾽γω, θα δώσουμε χαρτιά υπογραφών εμείς οι πολίτες. Όχι! Ανεμογεννήτριες… 

Προχθές έγινε στο Φαρμακονήσι (το εξής), δεν ξέρω αν το είδατε, το έχει σήμερα (σσ. Τρίτη 24/12/2024) η ΕΣΤΙΑ πρωτοσέλιδο. Λοιπόν, βγήκανε οι Τούρκοι με ιπτάμενα μέσα και παρενοχλούσανε Φαρμακονησιώτες που κάνουνε έργα για ανεμογεννήτριες, με προβολείς, λέγοντας ότι δεν έχετε δικαίωμα να κάνετε τέτοιες ενέργειες στα νησιά!

Βλέπετε ότι είναι πάρα πολλά τα ζητήματα. Κι επομένως το να λέει η κυβέρνηση ότι θα αρνηθούμε, δεν θα αποδεχθούμε καμία εξέλιξη τουρκοσυριακού, να το λένε στους εταίρους τη στιγμή που η επικεφαλής της ΕΕ έδωσε ένα δισεκατομμύριο ευρώ στον Ερντογάν προχθές…

ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ναι, προχθές, μόλις προχθές… Βέβαια. Ξέρετε, υπάρχει μια πολύ σκληρή πραγματικότητα, την οποία δεν μπορούμε να αγνοούμε, και κυρίως οι πολίτες οι οποίοι ακούν όλα αυτά που ακούνε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και είναι λογικό να έχουν μια πολύ στρεβλή άποψη. 

Όπως πολύ σωστά επισημάνατε, σε λιγότερο από ένα μήνα έχουμε τη συνάντηση του κ. Ερντογάν με τον κ. Μητσοτάκη. Ο κ. Ερντογάν έχει δηλώσει δημόσια ότι αναμένει τον κ. Μητσοτάκη με μια λύση για το Αιγαίο. Ο κ. Μητσοτάκης, από την άλλη, εμφανίζεται – ακριβώς λόγω των αντιδράσεων που περιγράψατε – να κάνει πίσω. Το θέμα είναι, κατά πόσο πλέον μπορεί να οδηγήσει τις εξελίξεις ο κ. Μητσοτάκης, ή τις οδηγεί ο κ. Ερντογάν. Τί θέλω να πω;

Νομίζω ότι η λάθος, η ολέθρια, επιλογή του κ. Μητσοτάκη με τη Διακήρυξη των Αθηνών έχει βάλει την Αθήνα με την πλάτη στον τοίχο. Εάν κάνουμε πίσω τώρα, θα κατηγορηθούμε και από όλους τους δυτικούς συμμάχους, εντός και εκτός εισαγωγικών, ότι εμείς χαλάμε το καλό κλίμα που δημιουργήθηκε με το διάλογο, και η χώρα θα πρέπει να προετοιμαστεί πιθανότατα για μία κρίση με την Τουρκία, για την οποία η κυβέρνηση –λυπάμαι που το λέω – δεν έχει προετοιμάσει τον κόσμο.

Δεν θέλω να μιλήσω για τις Ένοπλες Δυνάμεις, αν έχουν προετοιμαστεί. Αυτά που λέει τώρα ο κ. Χατζηβασιλείου για τις Μπελαρά, θα τους συνιστούσα πρώτα απ᾽ όλα να βρουν πληρώματα για τις Μπελαρά, γιατί ακόμα δεν έχουν βρει πλήρωμα. Γιατί τώρα που μιλάμε – συγγνώμη που μακρηγορώ – είναι 24 Δεκεμβρίου, παραμονή Χριστουγέννων, 3:40 το απόγευμα, και οι στρατιωτικοί δεν έχουν πληρωθεί ακόμα. Άρα, ας αφήσει τις Μπελαρά, κι ας δει τί θα κάνει με τους στρατιωτικούς που παραιτούνται κατά εκατοντάδες.

Αυτό, λοιπόν, το σκηνικό που έχει στηθεί μετά τη Διακήρυξη των Αθηνών, πώς μπορούμε να το διαχειριστούμε; Πιστεύοντας ότι θα έρθουν οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικανοί να μας σώσουν;

ΠΑΥΛΟΣ: Είναι πολύ καίριο και αυτό το σημείο που επισημαίνετε. Και σχετίζεται, επίσης, και με ένα επιχείρημα που ακούγεται τον τελευταίο καιρό, επειδή ακριβώς υπήρξανε ολοένα κι αυξανόμενες φωνές που μιλούν για 12 μίλια τώρα παντού στο Αιγαίο. Και η θέση, ατύπως, από στελέχη της κυβέρνησης ως απάντηση είναι ότι διατηρούμε το δικαίωμα, και πρέπει να πάρουμε άδειες.

Εδώ πρέπει να σας πω, γιατί άκουσα τον κ. Αβραμόπουλο, πρώην Υπουργό Εξωτερικών, απ᾽ ό,τι ξέρω είναι μέσα στο Υπουργείο Εξωτερικών ως εμπειρογνώμων και η δουλειά που κάνει είναι να συντηρεί στην ουσία τη φλόγα της φοβικότητας και του κατευνασμού, να λέει προχθές σε τηλεοπτική εκπομπή – νομίζω στη Ναυτεμπορική – ότι, α, δεν μπορούμε τώρα, 12 μίλια είναι δύσκολο, χρειαζόμαστε… έχουμε Αμερικανούς, έχουμε Ρώσους, έχουμε Γερμανούς, Άγγλους, Ευρωπαίους, πολλούς που εμπλέκονται και θέλει πολλή διαδικασία. Τα έχουμε ακούσει και από άλλους αυτά.

Casus belli: ένα βολικό άλλοθι

Εδώ το ζήτημα είναι το εξής. Η απάντηση η πρώτη είναι ότι, το ότι επί 50 χρόνια η ελληνική εξωτερική πολιτική κινήθηκε και δομήθηκε στην παθογένεια της φοβικότητας, η οποία κατοχυρώθηκε και εδραιώθηκε – να το πω έτσι – με το casus belli από το 1995, δεν σημαίνει ότι πρέπει να συνεχίζεται επ᾽ άπειρον. Εδώ ζούμε συνταρακτικές, κοσμογονικές αλλαγές στη γειτονιά μας, και πραγματικά είναι να ανησυχεί κανείς με την αδυναμία διορατικότητας των πολιτικών μας ταγών και κυρίως των θεσμικά υπευθύνων.

Και σκέφτομαι τώρα τον κ. Γεραπετρίτη (που) όταν ρωτήθηκε από τη Μαρία τη Δεναξά στο Παρίσι στη Συνδιάσκεψη για τον Λίβανο – και υπήρχε κάποιο περιθώριο, δεν είχε καταρρεύσει τελείως ακόμη η Συρία – τί μας εμποδίζει να πάμε στα 12 μίλια στο Αιγαίο αύριο; Η απάντησή του η αλλαζονική φεύγοντας – γιατί φρόντισαν οι συνεργάτιδες του Υπουργού να απαγορεύσουν στην κ. Δεναξά να θέσει το ερώτημα, αυτή όμως είχε τσαγανό, το κατάφερε – η απάντησή του ήτανε: «τί σχέση έχει το Αιγαίο με το Λίβανο ρε!» Έτσι.

Όταν ο Υπουργός των Εξωτερικών – και τώρα φυσικά που τρέχουν και δεν φτάνουν, και δεν ξέρουν πώς θα διαχειριστούνε, όπως πολύ σωστά το είπατε, και βλέπουνε πόση σχέση έχει το Αιγαίο με το Λίβανο, διότι, ο Λίβανος καταρρέοντας η Χεζμπολά, το Ισραήλ κατόρθωσε διαλύοντας τη Χεζμπολά να κόψει το τελευταίο προπύργιο άμυνας του Άσαντ, κατέρρευσε ο Άσαντ, η Τουρκία δούλεψε συστηματικά, κινδυνεύουμε τώρα. Και, βλέπετε, είναι εντυπωσιακό να οδηγεί ο ντόπιος, ο Αλ Τζολάνι, ο οποίος έχει μετεξελιχθεί από ταλιμπάν ολκής σε γόη ας πούμε, που δεν ξέρω κι εγώ πώς το καταφέρανε – μυστικές υπηρεσίες – να οδηγεί τον Καλίν, αυτός στο αυτοκίνητο. Ή να υποδέχεται τον Χακάν Φιντάν. Βέβαια, πρέπει να πω, οι αγκαλιές του κυρίου Γεραπετρίτη στον Φιντάν ήταν πολύ πιο ένθερμες και τρυφερές απ᾽ ό,τι του Αλ Τζολάνι, αλλά εν πάσει περιπτώσει. Να ετοιμάζονται να κάνουνε τουρκοσυριακή (ΑΟΖ) – δηλαδή να ετοιμάζονται να διαγράψουνε την ελληνικότητα της Κύπρου σε επίπεδο κυριαρχικών δικαιωμάτων στα βορειοανατολικά της και ανατολικά – και εμείς να συζητάμε ακόμη τί σχέση έχει το Αιγαίο με το Λίβανο; Μα, μόλις τελειώσει η Τουρκία εκεί, αν δεν κάνει μεγάλα λάθη με το Ισραήλ και φάει από εκεί πέρα χοντρή ζημιά, η Τουρκία ήδη έχει κερδίσει. Καθαρίζει ένα μέτωπο εκεί και μετά έρχεται σε εμάς.

Χώρια του ότι, αν προχωρήσει ένα τουρκοσυριακό, το αποτύπωμά του στη διεθνή κοινότητα θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο την Τουρκία, απ᾽ όσο είναι τώρα. Εννοώ, δηλαδή, θα είναι πολύ πιο δύσκολο για την Ελλάδα να έχει κι ένα τουρκοσυριακό να κυνηγάει, τη στιγμή που η Τουρκία πέτυχε και είπε ότι οκ, εσύ κύριε Ιταλέ καπετάνιε του Ερευνητικού, θα μου πεις και μένα. Κι εγώ θα σου πω ναι, δεν θα σου πω όχι. Αλλά έτσι πέτυχε να ακυρώσει ντε φάκτο (την ΕλληνοΑιγυπτιακή ΑΟΖ).

Λοιπόν, κι έχουμε έναν Υπουργό Εξωτερικών κι ένα Πρωθυπουργό – συγγνώμη, γιατί εγώ στο 2025, (και) σας πληροφορώ κ. Καρβουνόπουλε, θα σταματήσω να βάζω πλάτες στον Πρωθυπουργό τη στιγμή που ο ίδιος ο Υπουργός Εξωτερικών μας έδωσε το πράσινο φως, ότι αρμόδιος και υπεύθυνος είναι ο Πρωθυπουργός – να μας λέει αυτά τα πράγματα;

Τί κάνετε;

Το πρώτο που θα έπρεπε να έχουν κάνει είναι να αναθεωρήσουν την φοβικά εδραιωμένη επί 50 χρόνια εξωτερική πολιτική. Και να πουν, εντάξει ρε παιδιά, το ότι δεν κάναμε 12 ναυτικά μίλια μέχρι τώρα στο Αιγαίο, δεν σημαίνει ότι θα συνεχίσουμε να μην τα κάνουμε. Συγνώμη, αλλάζουν τα πράγματα. Θα τα κάνουμε. Και τα κάνουμε άμεσα. Αυτό αν δεν γίνει, με δηλώσεις – δηλαδή, είναι ανισόρροπα τα επίπεδα – δεν μπορείς να απαντάς (με δηλώσεις) στα έργα του άλλου. Πρέπει να απαντήσεις με έργα! Λοιπόν, αν δεν γίνουν τα 12 μίλια απλώς θα μεγαλώσει η τρύπα στα αμπάρια, να το πω έτσι, της προσβαλλόμενης ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. Άρα. Πρέπει, καταρχήν, να γίνουν τα 12 μίλια. 

Τώρα, και για να έρθω και στο σχόλιό σας για το πώς απαντάνε όντως οι κυβερνητικοί. Το πρόβλημα είναι ότι όλοι εμείς που επισημαίνουμε τα πράγματα, πονάμε ανιδιοτελώς για την Ελλάδα. Και αποδεικνύουμε ότι αγαπάμε την Ελλάδα. Αυτοί οι άνθρωποι – γιατί έχω ζήσει πολλούς Πρωθυπουργούς από πολύ κοντά, κι έχω δει πώς διαστρέφεται η ανθρώπινη προσωπικότητα όταν βρίσκεται μέσα στον σκληρούς πυρήνες της εξουσίας, το Μαξίμου, Βασιλίσσης Σοφίας, λόμπι, κλπ, αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν –και είναι και απόδειξη το πόσο καιρό τους πήρε, και του Πρωθυπουργού, για να πούνε ένα έμμεσο mea culpa – δεν έχουν, χάνουν τα αντανακλαστικά τους. Δηλαδή, η εξουσία διαφθείρει, τους καταστρέφει τα αντανακλαστικά της πραγματικότητας. Νομίζουν, επειδή τριγυρνάνε σε σαλόνια και επειδή ο κ. Γεραπετρίτης, ή ο Πρωθυπουργός, συναγελάζεται την ελίτ, πολλοί από τους οποίους φυσικά είναι και πιόνια, ότι αυτό σημαίνει αυτόματα αύξηση του διπλωματικού κεφαλαίου. 

Και σας ερωτώ: Αν έχουμε τόσο μεγάλη αύξηση του διπλωματικού κεφαλαίου της Ελλάδος, τί πιο φυσιολογικό να προχωρήσουμε τώρα στα 12 ναυτικά μίλια;

ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ακριβώς! Ακριβώς…

ΠΑΥΛΟΣ: Δηλαδή, βλέπετε, υπάρχει ένας δόλος στη σκέψη. Χρησιμοποιούν τα επιχειρήματα κατά το εικός για πράγματα τα οποία λογικά δεν βρίσκονται σε αρμονία με αυτό που ισχυρίζονται. 

Και ας σε παραβιάζει ο Τούρκος! Γιατί, δεν σε παραβιάζει τώρα; Αφού το ξέρεις ότι σε παραβιάζει, και λες και ψέματα για να το καλύψεις. Και το βλέπουμε. Δηλαδή, είναι αστείο. Στην περίπτωση της Κάσου βλέπαμε τα στίγματα μόνοι μας από πλοία, και ξέραμε ότι ο κ. Γεραπετρίτης λέει ψέματα.

Άρα, κάνε τα 12 μίλια, κι ας σου μπαίνει ο Τούρκος! Το θέμα ποιο είναι; Θα σου μπαίνει ο Τούρκος, αλλά θα ξέρει όλος ο πλανήτης ότι η Ελλάδα έπαψε να είναι η τελευταία χώρα με μη εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας στο Αιγαίο. Και θα ξέρει όλος ο πλανήτης ότι η Τουρκία είναι ο παραβάτης ο οποίος, ως μοναδική χώρα στον πλανήτη, παραβιάζει τα δικαιώματα βάσει του ΔΔΘ σε μια χώρα όπως η Ελλάδα.

Αυτά αν δεν τα κάνεις – και να σας πω και κάτι για να τελειώνουμε με αυτήν την ιστορία με τα 12 ναυτικά μίλια: είμαι σε θέση να γνωρίζω πάρα πολύ καλά ότι άνθρωπος – και αυτό το λέω πρώτη φορά στον δημόσιο λόγο – στενός συνεργάτης του Χακάν Φιντάν επί πάρα πολλά χρόνια, και στενός συνεργάτης και του Αχμέτ Νταβούτογλου, ο ίδιος έχει πει σε φίλο μου, ότι είναι μπλόφα το δικό μας το casus belli, εμείς δεν πρόκειται να επιτεθούμε στο Αιγαίο διότι το κόστος μας είναι τεράστιο.

Κι εκεί ως παράδειγμα αναφέρθηκε η διαδικασία με την οποία η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, και το πώς ο Ετσεβίτ τότε – ο οποίος δεν ήτανε κανένας πολεμοχαρής ταλιμπάν, ήταν ένας πολύ καλλιεργημένος διαννοούμενος, έξυπνος, ευφυής άνθρωπος, είχε μεταφράσει Τόμας Έλιοτ στα τουρκικά – πόσο χρόνο του πήρε μέχρι να πειστεί παρά τις διαβεβαιώσεις των Τούρκων στρατηγών ότι θα πετύχει η «επιχείρηση», όπως λέγαν οι Τούρκοι τότε, η εισβολή, για να δώσει το πράσινο φως.

Λοιπόν. Αν για την Κύπρο η Τουρκία χρειάστηκε τόσο πολύ συλλογισμό, χρειάστηκε μια προδοσία δικιά μας, χρειάστηκε να έχουμε αποσυρθεί από τις γραμμές μας, για να καταφέρει να το πετύχει, και παρόλα αυτά δεν το αποφάσισε αμέσως, καταλαβαίνετε ότι το casus belli περισσότερο το συντηρούν ορισμένα μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου παρά η τουρκική εθνοσυνέλευση, κ. Καρβουνόπουλε! Και είναι τραγικό αυτό που λέμε.

ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΣ: Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ! Να σας ευχηθούμε Καλά Χριστούγεννα και να χαρείτε το χιόνι εκεί στο Όσλο, γιατί εκεί το χαίρεσαι το χιόνι. Ενώ εδώ στην Αθήνα όταν πέφτει, ξέρετε ότι, νεκρώνει όλη η Αττική…

ΠΑΥΛΟΣ: Ναι, είναι ο φυσικός του χώρος εδώ, με έναν τρόπο.

ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΣ: Ακριβώς. Και θα τα πούμε πολύ σύντομα, ελπίζω με κάτι πιο ευχάριστο. Αν και δεν υπάρχουν έτσι και πολλά σημάδια ότι πάμε σε κάτι καλύτερο.

ΠΑΥΛΟΣ: Εγώ να σας ευχαριστήσω θερμά, και πάλι να σας συγχαρώ και να σας παρακαλέσω να συνεχίσετε έτσι.

Εγκληματικές ευθύνες και αποτροπή δεινών

Και να δώσουμε και, έτσι κλείνοντας, την αντίστροφη διάσταση των πραγμάτων. Ότι, ναι μεν συζητάμε πράγματα δυσάρεστα, αλλά τί να κάνουμε, δυστυχώς έτσι όπως είναι τα πράγματα, το γεγονός ότι ακόμα συζητάμε και ότι δεν έχουμε βρεθεί σε τετελεσμένα τα οποία βέβαια κάποιοι τα έχουν αποφασίσει – εγώ, ξέρετε, είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι σε γενικές γραμμές το ζήτημα με την Τουρκία είναι συμφωνημένο. Απλώς η προσπάθεια που έγινε ήταν να περαστεί στην ελληνική κοινή γνώμη. Και αυτό δεν τους βγήκε. 

Και είναι λοιπόν, πολύ θετικό το γεγονός ότι δηλαδή, εγώ να το πω και έτσι: αισθάνθηκα και μια προσωρινή μικρή ανακούφιση όταν άκουσα τον Κυριάκο Μητσοτάκη να λέει μπροστά σε όλη την ελίτ της Μεταπολίτευσης, και σε όλους τους συνυπεύθυνους της Μεταπολίτευσης και για τα καλά μας και για τα στραβά μας, να τους λέει σε όλη ότι, ξέρετε, δεν βρήκαμε πεδίο σύγκλισης, άρα δεν συζητάμε (υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ).

Υπάρχει, όμως, η αίρεση της συνάντησης στην Άγκυρα. Υπάρχει το γεγονός ότι έχουμε παρατείνει τους χάρτες, δεν έχουμε καταθέσει ακόμη Χωροταξικό, και η παράταση οφείλεται στο ότι περιμένουμε τη συνάντηση της Άγκυρας. Υπάρχουν ωστόσο, από την άλλη μεριά, και φωνές ολοένα αυξανόμενες. Μάλιστα, ο Γιάννης ο Βαληνάκης ο οποίος ήταν από τις φωνές που στο συνέδριο εκείνο κατήγγειλε τον Πρωθυπουργό, ήταν ένας από αυτούς που κατήγγειλε τον Πρωθυπουργό, για την κωλυσιεργία στο θέμα του τουρκολιβυκού. Ότι δεν έκανε τίποτα. Ενώ υποσχέθηκε ότι θα έβαζε βέτο στην ΕΕ για την ευρωπαϊκή στρατηγική στη Λιβύη, δεν έβαλε.

Άρα, λοιπόν, άνθρωποι όπως ο Βαληνάκης, του οποίου το νέο βιβλίο τώρα είχε την ευφυία να βάλει στο εμπροσθόφυλλο τον Χάρτη της ΑΟΖ της Επιτροπής, τον οποίο κάποια μέλη των συμβουλίων στο Υπουργείο Εξωτερικών, των επιτροπών, θέλουν να τον αλλάξουν, γιατί βλέπετε θορυβήθηκε πολύ η Τουρκία! 

16 Νοεμβρίου, αν δεν κάνω λάθος, η Τουρκία βγήκε με πολύ έτσι, διαμαρτυρόμενο έντονο ύφος, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τους είπε, δεν είναι δυνατόν εσείς να βάζετε χάρτες!

Κι εμείς, αντί να λειτουργούμε ως το προπύργιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, λειτουργούμε ως μία μικρή Οθωμανική επαρχία, όπως το είχε πει στις 30–31 Γενάρη του 2020 ο Πρωθυπουργός!

Λοιπόν, εάν δεν σταματήσουν οι φαιδρότητες αυτές, αυτές οι εγκληματικές τοποθετήσεις, ναι, δυστυχώς, κι εμείς θα είμαστε πολύ ανεπιθύμητοι με αυτά που θα λέμε, και αυτά που θα λέμε δεν θα είναι και ωραία. Αλλά και στο βαθμό που θα αποτρέπουν, ως η πραγματική αποτροπή και ως η πραγματική γραμμή άμυνας, που είναι ο ίδιος ο ελληνικός λαός – διότι έχουμε πολύ καλή επίγνωση, και εσείς και εγώ και όλοι οι άλλοι – ότι είμαστε η φωνή του ελληνικού λαού, τους αρέσει δεν τους αρέσει, δικό τους το πρόβλημα, θα υπάρχει λοιπόν αυτή η αντίδραση η οποία θα παράγει το θετικό αποτέλεσμα.

Δεν ήρθε η στιγμή ακόμα όπου η Ελλάδα θα χάσει έδαφος κι εθνική κυριαρχία εν καιρώ ειρήνης με ευθύνη της ίδιας της κυβέρνησής της, η οποία μάλιστα επικαλείται και τον πατριωτισμό της. Άρα, κι εγώ σας ευχαριστώ.

ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΣ: Να είστε καλά.

Παρακολουθήστε τη συνέντευξη εδώ:

https://youtu.be/zmirEqPMRFM?si=BdyZDdViKiYxdTL7

Συνέντευξη στο Militaire Channel, 24/12/2024

Την Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2024, οι Κωνσταντίνος Γρίβας και Παναγιώτης Παύλος ήταν προσκεκλημένοι του Χρήστου Μουρτζούκου στην τηλεοπτική εκπομπή του Απόδημου Παλμού (Ντόρντμουντ, Γερμανία), με θέμα «Συρία: Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, οι προκλήσεις για τους Ελληνορθόδοξους και η Τουρκική εμπλοκή».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την πλούσια συζήτηση της εκπομπής στον σύνδεσμο:

https://youtu.be/xZ_OpfmR2N4?si=8N-BxKUxxTSvPfMd

Πηγή:

https://e-enimerosi.com/vinteo/syria-i-exoteriki-politiki-tis-elladas-oi-prokliseis-gia-tous-ellinorthodoxous-kai-i-tourkiki-ebloki-vinteo/#google_vignette

Την Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2024, το Δίκτυο Ελληνισμού οργάνωσε ειδική συζήτηση για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τη Συρία, με αφορμή την πτώση του καθεστώτος Άσαντ νωρίτερα το πρωί της ίδιας ημέρας.

Προσκεκλημένος του ΔΕ ήταν ο Πρέσβης επί τιμή Βασίλης Μπορνόβας, ενώ τη συζήτηση κλήθηκε και ανέλαβε να συντονίσει ο Παναγιώτης Παύλος.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την κρίσιμη και άκρως διαφωτιστική συνέντευξη αυτή που έλαβε χώρα διαδικτυακά, επισκεπτόμενοι τον ακόλουθο σύνδεσμο:

https://youtu.be/y7g8xaQICwA?si=qef8Ea0EmTZB6QGM

Ακολουθεί απομαγνητοφωνημένο το εισαγωγικό απόσπασμα της συνέντευξης:

«Π. ΠΑΥΛΟΣ: Αυτή η εκπομπή συμβαίνει στο πρώτο εικοσιτετράωρο της εξέλιξης η οποία πλέον σημαίνει αλλαγή εποχής στη Συρία, στη Δαμασκό. Ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση να συντονίσω αυτή τη συζήτηση με έναν εκλεκτό προσκεκλημένο, τον οποίο είμαστε τυχεροί να έχουμε απόψε και να κουβεντιάσουμε μαζί ίσως πιο αρμόδια από οποιονδήποτε άλλον. Και εννοώ τον Πρέσβη επί τιμή Βασίλη Μπορνόβα. Και θα ήθελα πριν, αμέσως, για να μην χρονοτριβούμε, μπούμε στη συζήτηση, να πω μόνο δυό λόγια για τον ίδιο.

Ο Βασίλης Μπορνόβας είναι, όπως είπα, πρέσβης επί τιμή, από τους διαπρεπέστερους πρέσβεις που έχει την τύχη η χώρα μας να διαθέτει, μέχρι προ έτους που ήταν στην ενεργό υπηρεσία. Ο ίδιος θήτευσε σε πολύ καίρια πόστα, από το Αργυρόκαστρο στη Βόρειο Ήπειρο, στην Αλβανία, όπου ήταν Πρόξενος, την Πρεσβεία μας στη Βηρυττό, στο Λίβανο, την Πρεσβεία στο Αμμάν στην Ιορδανία όπου ήταν Πρέσβης, την Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων Θράκης στην Ξάνθη, όπου εγκαινίασε ένα καινοτόμο έργο στην ενίσχυση της μειονότητας, την ενίσχυση δηλαδή των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό. Και, φυσικά, την ανεπανάληπτη θητεία στην Κωνσταντινούπολή, όπου ως Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στην Πόλη, μεταξύ πολλών άλλων, εγκαινίασε το Σισμανόγλειο Πολιτιστικό Κέντρο το οποίο και ίδρυσε ο ίδιος.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για πάρα πολλά ζητήματα με τον ίδιο, αλλά καθώς σήμερα το θέμα μας είναι, καταρχήν, τί μπορεί κανείς να κάνει για τους Έλληνες και τους Ελληνορθοδόξους της Συρίας, θα ήθελα να ξεκινήσουμε την κουβέντα από τί άλλο, αυτό που είναι το άμεσο.

Το γεγονός, δηλαδή, ότι εδώ και μερικές ώρες, σε λίγες ώρες κλείνουμε ένα εικοσιτετράωρο, η Δαμασκός βρίσκεται στα χέρια των τζιχαντιστών. Ο Άσαντ, ενημερωθήκαμε πριν λίγο από τα μέσα ενημέρωσης, έχει λάβει άσυλο στη Μόσχα από τον Πούτιν, και επομένως βρίσκεται εκεί με την οικογένειά του. Και ήδη η Δαμασκός, έχοντας πέσει, να το πω έτσι, στα χέρια ενός νέου καθεστώτος, βιώνει μια σειρά προκλήσεις.

Θα ήθελα λοιπόν, να δώσω απευθείας τον λόγο στον κ. Μπορνόβα για να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας, η οποία και σταδιακά θα εξελιχθεί για να φθάσουμε μέχρι και το Αιγαίο. Διότι τα πράγματα που βρίσκονται εν εξελίξει αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν αφήνουν ανέπαφη την ευρύτερη περιοχή και δη τα ελληνοτουρκικά. Κύριε Μπορνόβα, έχετε το λόγο».

Όσλο, 8 Δεκεμβρίου 2024

Φαίνεται ότι μοίρα του Έλληνα δεν είναι μόνον η μνήμη των κοσμοϊστορικών γεγονότων που σχετίζονται με την αποτίναξη πέντε αιώνων τουρκικού ζυγού, αλλά και η επανάληψή τους κατά την αναλογία της περίφημης Θουκυδίδειας σπειροειδούς ελίξεως της ιστορίας.

Ήδη, πλέον, το μακρινό Ιωβηλαίο έτος εορτασμών των 200 ετών απ᾽ όταν ξεκίνησε ο Αγώνας για την Λευτεριά των Ελλήνων, των Ρωμηών, των πολιτών δηλαδή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που κατέληξε σε απελευθέρωση τμήματος των κατακτημένων από τους Οθωμανούς εδαφών, αποτελεί μνήμη όχι απλώς άκρως ενδιαφέρουσα αλλά και κρίσιμη. Όχι τόσο λόγω των καθ᾽ αυτών εορτασμών για την Επανάσταση του 1821 και τα ευτράπελα που τους είχαν συνοδεύσει, αλλά διότι διανύουμε πλέον, ημέρες κρίσιμες στην ιστορία του Ελληνισμού, όπως αποδεικνύεται από δυό συγκλίνοντα και αλληλοτροφοδοτούμενα στοιχεία.

Το πρώτο, αφορά στην αντίληψη που προωθήθηκε συστηματικά από κύκλους περί την κυβέρνηση με ευρεία απήχηση και εντός αυτής, του τί είναι το 1821, τί ακριβώς συνέβη τότε, και τί σημαίνει αυτό για τους Έλληνες και τη σημερινή Ελλάδα. Η κυβερνητική θεώρηση, που εκφράζει ακόμη ικανή μερίδα του ελλαδικού πολιτικού και ιδεολογικού κατεστημένου, της Επανάστασης του 1821, αντικατοπτρίστηκε αφενός στην τοποθέτηση του Πρωθυπουργού Μητσοτάκη, στις 30 Ιανουαρίου 2020, περί της Ελλάδος ως «μιας μικρής οθωμανικής επαρχίας», και αφετέρου, όπως όλοι θυμόμαστε, στην αποτυχημένη πορεία της Επιτροπής Greece2021 με επικεφαλής την άλλοτε διοργανώτρια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, Γιάννα Αγγελοπούλου.

Ποιος μπορεί να λησμονήσει τη συστηματική, αν και όχι πάντοτε ρητή, χρήση της Επιτροπής εκείνης ως μέσον όχι μόνον για την προώθηση μιας ορισμένης, ως επί το πλείστον ανυπόστατης, φιλελεύθερης, ταξικής θεώρησης της Επανάστασης, και τη σύνδεσή της με την «ενδοοικογενειακή» αγγλοσαξονική σύγκρουση που έλαβε χώρα στην Αμερική του 18^ου αιώνα, αλλά και για την επιβολή μιας νέας κανονικότητας στις σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας;

Η χλεύη του απειράριθμου πλήθους των Αγωνιστών του 1821, για τους οποίους ο υπέρ πάντων Αγών και η προσωπική τους θυσία είχαν σαφές και μοναδικό κίνητρο «του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την Ελευθερία», αλλά και η μεθοδευμένη (παρ)ερμηνεία του εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα ως Φιλελεύθερης Επανάστασης, ερμηνεία για την οποία η Επιτροπή είχε στρατεύσει στρατιά εγχώριων και αγγλοσαξόνων ιδεοληπτικών καλοθελητών, ενώ παράλληλα η ίδια είχε γίνει ψυχοπαίδι της εν Ελλάδι Πρεσβείας της υπερδύναμης, συνέθεσαν το πρελούδιο του αδυσώπητου βομβαρδισμού της ελληνικής κοινής γνώμης με ασύμμετρα όπλα κατευνασμού, ενδοτισμού, αλλά και το πάγιο μέχρι σήμερα ψευτοδίλημμα «υποχώρηση και υποταγή, ή πόλεμος».

Αυτά μας φέρουν στο δεύτερο στοιχείο, την ύπουλη ρητορική που έχει υιοθετηθεί από κεντρικούς πυλώνες της παρούσας κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, ρητορική που στηρίζεται σε ένα καινοφανές είδος δημιουργικής ασάφειας. Κύριο χαρακτηριστικό της ασάφειας αυτής είναι η κυβερνητική πολυφωνία, ή μάλλον παραφωνία, αναφορικά με τον περίφημο ελληνοτουρκικό διάλογο. Ο οποίος, προς μεγάλη τέρψη και ικανοποίηση της Γερμανίας και άλλων συμμάχων μας, έχει οδηγήσει σε νέα εποχή «ήρεμων νερών», με κόστος όμως που ήδη πληρώνουμε. Αυτή λοιπόν, η δημιουργική ασάφεια βασίστηκε σε μια πολύ απλή συνταγή δύο συστατικών:

Αφενός το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών διετράνωνε παγίως και μονίμως προς πάσα κατεύθυνση – δια στόματος, μέχρι πέρυσι, του Νίκου Δένδια, και πλέον του Γιώργου Γεραπετρίτη – ότι το μόνο ζήτημα που η Ελλάδα προτίθεται να συζητήσει με την Τουρκία, εφόσον αυτή εγκαταλείψει τις μονομερείς και αντίθετες προς το Διεθνές Δίκαιο ενέργειες επιβουλής και de facto αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και της ίδιας της κυριαρχίας της Ελλάδος, είναι η Υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ.

Αφετέρου, την ήδη από τον Αύγουστο του 2020 αλλαγή ρητορικής του Πρωθυπουργού, ο οποίος ρητά επισημαίνει ότι το μήλον της έριδος μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος δεν είναι άλλο από τις «θαλάσσιες ζώνες».

Η στοιχειώδης, ωστόσο, γνώση της ορολογίας ήγειρε από τότε μείζονα ερωτήματα αναφορικά με τη συνοχή των θέσεων που προβάλλονται από την κυβέρνηση, καθώς ο όρος «θαλάσσιες ζώνες» αφορά (τουλάχιστον) τέσσερα, και ουχί δύο, τινά: την Αιγιαλίτιδα ζώνη, τη Συνορεύουσα ζώνη, την Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. [Για μια εξοικείωση με τις έννοιες αυτές, παραπέμπω τον αναγνώστη στην εξαιρετική έκδοση της Καθημερινής, από το 2020, για τις Τουρκικές διεκδικήσεις σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, που είχε επιμεληθεί ο Άγγελος Συρίγος, ο οποίος εκεί παρέχει τον ακόλουθο ορισμό: «Χωρικά ύδατα (ή χωρική θάλασσα ή αιγιαλίτιδα ζώνη) είναι μια θαλάσσια ζώνη η οποία εκτείνεται, σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, έως 12 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσεως που βρίσκονται στην ακτογραμμή (ΔΘΣ, άρθρο 3)», (έκδοση Καθημερινής, σελ. 11)].

Εδώ αρχίζει και το πρόβλημα. Θα θυμούνται οι αναγνώστες ότι ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Δένδιας πολυμερώς και πολυτρόπως επέμενε να διευκρινίζει διαρκώς ότι τα χωρικά ύδατα επ᾽ ουδενί τελούν υπό διαπραγμάτευση με την Τουρκία, καθώς είναι ζήτημα εθνικής κυριαρχίας που η Ελλάδα διαχειρίζεται αποκλειστικά μονομερώς βάσει του Διεθνούς Δικαίου. Ενώ και η πρώην Υπουργός Εξωτερικών Μπακογιάννη είχε κάποια στιγμή δηλώσει ότι η όποια συζήτηση με την Τουρκία αφορά μόνον υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Εφόσον, ωστόσο, στις θαλάσσιες ζώνες ανήκει και η αιγιαλίτιδα ζώνη, η οποία ταυτίζεται με τα χωρικά ύδατα και δύναται να εκτείνεται (με μονομερή άσκηση δικαιώματος εθνικής κυριαρχίας) μέχρι και 12 ν. μίλια από τις ακτές, ήταν αδύνατον, ήδη από το 2021 – και πολλώ μάλλον σήμερα, μετά τα επεισόδια της Κάσου – να πιστέψει κανείς τις δηλώσεις των πρώην ΥΠΕΞ Μπακογιάννη και Δένδια, καθώς και του νυν ΥΠΕΞ Γεραπετρίτη.

Επιπλέον, το γεγονός ότι η κυβέρνηση προέβη σε μερική επέκταση των Εθνικών Χωρικών Υδάτων στα 12 ν. μίλια μόνο στο Ιόνιο (ούτε καν στην Κρήτη και το κεντρικό Αιγαίο), μοιραία, λογικά και αβίαστα, η ελληνική κοινή γνώμη έχει οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι ο λόγος της μη επέκτασης των ΕΧΥ σε όλη την ελληνική επικράτεια οφείλεται σε αυτό που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός εμμέσως έχει ομολογήσει: ότι δηλαδή τα ΕΧΥ, ως τμήμα των θαλασσίων ζωνών, είναι αντικείμενο συζήτησης με την Τουρκία…

Η συγκλονιστική αυτή διαπίστωση, αποδείχθηκε, δυστυχώς, ευθυγραμμισμένη με τις πολλαπλές, ως κεφαλές άλλης Λερναίας Ύδρας, «αντιμαξιμαλιστικές», κατ᾽ ουσίαν όμως μειοδοτικές δηλώσεις κατευνασμού με τις οποίες πρωτοκλασάτα στελέχη του ΕΛΙΑΜΕΠ βομβαρδίζουν διαρκώς την κοινή γνώμη – με αποκορύφωμα τις ανεκδιήγητες θέσεις Γαβουνέλη – επιχειρώντας να οδηγήσουν τη χώρα σε οδυνηρές καταστάσεις ακρωτηριασμού, με όπλο, μεταξύ άλλων το ψευτοδίλημμα «συμβιβασμός ή πόλεμος;». Δεν θα επεκταθούμε εδώ στα έργα και ημέρες του ΕΛΙΑΜΕΠ. Εξάλλου, νομίζω είναι πλέον σαφές σε όλους τί και ποιόν εξυπηρετεί αυτή η «δεξαμενή σκέψης». Θα επισημάνω μόνον ορισμένες από τις παραμέτρους εκείνες που εφόσον δεν εξαλειφθούν πάραυτα, θα οδηγήσουν σύντομα την Ελλάδα και τον Ελληνισμό σε πολύ τραγικές καταστάσεις.

Πυρήνας της φοβικής επιχειρηματολογίας που τα στελέχη αυτού του ιδιαίτερου «μη κυβερνητικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού» επαναλαμβάνουν ως μόνιμη επωδό, είναι ο μεγάλος κίνδυνος που προκαλεί η επέκταση της Ελλάδος στα 12 ν. μίλια στο Αιγαίο. Το γεγονός δε, ότι οι υπέρμαχοι της προσφυγής στη Χάγη είναι ταυτόχρονα και πολέμιοι της άμεσης επέκτασης των χωρικών υδάτων (για να μην αναφέρω και υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν, της ΔΔΟ στην Κύπρο, και εσχάτως και της αναγνώρισης του ψευδοκράτους) συνιστά τη συγκλονιστικότερη επαλήθευση του πνεύματος κατευνασμού και εθνικής μειοδοσίας που εμφορεί τους ανθρώπους του ΕΛΙΑΜΕΠ. Γι᾽ αυτούς, το δικαίωμα αποφασιστικής άρνησης εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας και η με οποιοδήποτε τίμημα αποτροπή κάθε θεληματικής συγκατάβασης στον ακρωτηριασμό της χώρας, των εδαφών και της ιστορίας της, θεωρείται πατριδοκαπηλία και χαρακτηρίζεται ως ακραία εθνικιστική ρητορική. Ως επισείοντες την «επικινδυνότητα» της ελληνικής «αδιαλλαξίας» στα ελληνοτουρκικά, άλλωστε, είναι αυτοί που εκβίαζαν την Προεδρία Τάσου Παπαδόπουλου πιέζοντας για λύση του Κυπριακού ως προϋπόθεση ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και για το Σχέδιο Ανάν. Ωστόσο, και η Κύπρος έγινε μέλος της ΕΕ και το σχέδιο Ανάν κατέρρευσε και η Κυπριακή Δημοκρατία υφίσταται ακόμη.

Οι κομισάριοι του ΕΛΙΑΜΕΠ ευαγγελίζονται όχι απλώς διάλογο με την Τουρκία, αντί αποτροπής, αλλά και μπαχτσίσια προς τη γείτονα, όπως η περιορισμένη, έως μηδαμινή, επέκταση των χωρικών υδάτων μας στο Αιγαίο. Αντιλαμβάνονται κάθε άλλη επιλογή πέραν του επώδυνου συμβιβασμού ως φέρουσα τεράστιο οικονομικό κόστος. Κι ενώ είναι γεγονός ότι ένας πόλεμος είναι παγίως λύση απευκταία, μετέρχονται το επιχείρημα του «μεγάλου οικονομικού κόστους», ωσάν να έπαψε εξαίφνης να ισχύει γι’ αυτούς το αξίωμα si vis pacem para bellum.

Ισχυρίζονται ότι δεν τους είναι σαφές τί επιδιώκουν οι Τούρκοι. Μολονότι αυτό το γνωρίζει καλά και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης, για τους φωστήρες του ΕΛΙΑΜΕΠ το ερώτημα αυτό είναι όχι μόνο «θεμελιακό» αλλά και «βασανιστικό», αφού «ουδείς μπορεί να απαντήσει με απόλυτη βεβαιότητα». Η ψευδολογία τους είναι τόσο καταφανής που εύλογα πλέον αμφιβάλλει κανείς για το ειδικό επιστημονικό βάρος τους και τη γνωστική επάρκειά τους. Είναι απορίας άξιο πώς είναι δυνατόν η κυβέρνηση Μητσοτάκη, επί Υπουργίας στο Υπουργείο Ανάπτυξης του Άδωνη Γεωργιάδη, να έχει εντάξει ένα τέτοιο ΕΛΙΑΜΕΠ στους δικαιούχους χρηματοδοτήσεων ακαδημαϊκής έρευνας…

Τα χειρότερα όμως έπονται. Οι άνθρωποι αυτοί διαστρέφουν τον εγκληματικό, απάνθρωπο, δολοφονικό ρόλο σφαγέα του τουρκικού κράτους στον 20^ο αιώνα, που οδήγησε σε τραγική συρρίκνωση του Ελληνισμού, χαρακτηρίζοντας τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 ως δυό από τις τρεις – μαζί με την γκριζοποίηση των Ιμίων! – «πλέον εμβληματικές στιγμές κρίσης» στις σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας!

Πραγματικά απορεί κάποιος, πώς αυτοί οι άνθρωποι στέκουν καλά στα μυαλά τους, όταν μάλιστα, επισημαίνουν ανερυθρίαστα ότι μετά και τις τρεις ανωτέρω «περιπτώσεις» ακολούθησαν «οι πλέον φιλόδοξες, τολμηρές, και πρωτότυπες προτάσεις για τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών». Αναρωτιέται εύλογα κανείς, αν οι άνθρωποι του ΕΛΙΑΜΕΠ αντιλαμβάνονται τί σημαίνει μνήμη εκατοντάδων χιλιάδων σφαγιασμένων, εκδιωχθέντων, βιασθέντων, αγνοουμένων Ελλήνων.

Υποκρίνονται, ότι θέλουν να δοκιμάσουν εάν οι Τούρκοι πράγματι εννοούν την εξεύρεση λύσης μέσω του διαλόγου, ενώ ταυτόχρονα, και αποδεδειγμένα πλέον, εμπλέκονται ενεργά σε επικίνδυνες μυστικές συνεννοήσεις με την τουρκική πλευρά, οι οποίες επιδεινώνουν τη διπλωματική θέση της χώρας μας έναντι της γείτονος. Ονομάζουν την επέκταση στα 12 ν. μίλια «θεωρητικό δικαίωμα» που είναι όμοιο με ένα «…σακί πατάτες» και επικρίνουν την πλειοψηφία των Ελλήνων που «προτιμούν ένα θεωρητικό δικαίωμα το οποίο δεν εφαρμόζεται», όταν οι ίδιοι φροντίζουν να παραμένει αυτό το δικαίωμα «θεωρητικό» και «ανεφάρμοστο», καθώς είναι αυτοί ακριβώς που υπογείως, με δόλο και ιδιοτέλεια, πιέζουν και καθοδηγούν την ελληνική κυβέρνηση να παραπέμπει διαρκώς την άσκηση εθνικής κυριαρχίας στις …ελληνικές καλένδες.

Μεταχειρίζονται στα εργαλεία για την αίσια έκβαση αυτής της ύπουλης μεθόδου τους όχι μόνον το casus belli της Τουρκίας, αλλά και το ότι, δήθεν, οι μεγάλες δυνάμεις είναι ενάντιες στα 12 ν. μίλια της Ελλάδος στο Αιγαίο. Κι αν στο πρώτο τούς έχει ήδη διαψεύσει το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο με παλαιότερη επίσημη σχετική ανακοίνωσή του έχει υιοθετήσει πλέον ουδέτερη γλώσσα επικαλούμενο γενικώς τις ανάγκες της τουρκικής ναυτιλίας (λες και η Ελλάδα θα παρεμποδίσει ποτέ οιονδήποτε νόμιμο πλού, τη στιγμή μάλιστα που τα Δαρδανέλια και τα Στενά του Βοσπόρου είναι κλειστή τουρκική θάλασσα), η δεύτερη επίκλησή τους συνιστά κυνική ομολογία υποτέλειας, εκχώρησης εθνικής αυτεξουσιότητας, και δουλική υποταγή σε εγχώριους και εξωχώριους εντολοδότες.

Οποίος αδιανόητος εξευτελισμός! Έλληνες ακαδημαϊκοί δάσκαλοι σε ελληνικά πανεπιστήμια, και σύμβουλοι στο Υπουργείο Εξωτερικών και το Μέγαρο Μαξίμου, να πιέζουν τον Πρωθυπουργό να θέσει σε εφαρμογή την έτοιμη (και από αυτούς) λίστα εθνικών παραχωρήσεων. Παραχωρήσεις που ουδεμία σχέση έχουν με την ούτως ή άλλως τραγική εκχώρηση ονόματος και ιστορία στους σκοπιανούς: αυτή τη φορά πρόκειται περί εδαφικού ακρωτηριασμού της Ελλάδος.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουν την ειλικρίνεια να ομολογούν τον φόβο τους: ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αλλά και μεγάλη μερίδα της κυβέρνησης δεν συμμερίζονται την άποψη του Πρωθυπουργού ότι «αν δεν αναγνωρίζαμε ότι κάποια δικαιώματα έχει και η Τουρκία, δεν θα προσερχόμασταν σε διάλογο», την οποία οι ίδιοι θεωρούν πολύ σωστή! Ομολογούν δηλαδή, ότι όταν ο Πρωθυπουργός βάζει πλώρη για διάλογο με την Τουρκία, έχει κατά νου τα δίκαια της Τουρκίας μάλλον παρά το εθνικό συμφέρον του λαού που τον εξέλεξε και της χώρας της οποίας ηγείται. Δεν αφήνουν, μάλιστα, κανένα περιθώριο ψευδαισθήσεων όταν επισημαίνουν ότι «η συζήτηση περί θαλάσσιων ζωνών αναπόφευκτα οδηγεί και σε συζήτηση περί χωρικών υδάτων».

Άραγε, τί περιμένει ο κύριος Μητσοτάκης για να απομακρύνει από το περιβάλλον του αυτές τις λοιμώδεις εστίες μειοδοσίας, κατευνασμού και υποταγής στην Τουρκία; Αντιλαμβάνεται ότι με το να τις συντηρεί στον άμεσο περίγυρό του, αρρωσταίνει και ο ίδιος και κινδυνεύει πλέον να μην μπορεί να τον προστατέψει καμμία «λίστα Πέτσα» ενώπιον του ελληνικού λαού ο οποίος τον εξέλεξε για να διαφυλάξει την εθνική κυριαρχία της χώρας; Ή μήπως, αγνοεί παντελώς και ανεπίτρεπτα, ότι «η αντίθεση στον κατευνασμό διευκολύνει την κυβέρνησή του να αντισταθεί σε πιέσεις και να απεμπλακεί από συζητήσεις που δεν θέλει να κάνει», όπως προσφυώς επεσήμανε προ ολίγων ετών εις εκ των ευφυέστερων εκπροσώπων της σύγχρονης ελληνικής δημοσιογραφίας;

Αν πράγματι ο Πρωθυπουργός δεν θέλει να καταστεί τραγικά και εγκληματικά υπαίτιος, ταυτίζοντας το όνομά του με την τραγωδία του Ελληνισμού στον 21^ο αιώνα, οφείλει να πράξει αυτό που ο ελληνικός λαός, οι απλοί Έλληνες πολίτες, προσδοκά από τον ίδιο. Που δεν είναι άλλο από τα τελευταία λόγια του «ατρόμητου, γενναίου και ακέραιου δημοκράτη» όπως ο ίδιος χαρακτήρισε προ ετών τον εκλιπόντα, Σήφη Βαλυράκη:

«Ο διάλογος Ελλάδας – Τουρκίας για τον ορισμό των οικονομικών ζωνών, μπορεί να είναι ανεκτά ασφαλής για τα εθνικά συμφέροντα, μόνον αφού η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, σε όλο το μήκος της εθνικής ακτογραμμής, ευθυγραμμίσει στο ίδιο εύρος τον εναέριο εθνικό της χώρο και καθορίσει με διμερή συμφωνία την ΑΟΖ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας».

Δημοσιεύθηκε στο militaire.gr, την Τρίτη, 10/12/2024.

Πηγή:

https://www.militaire.gr/tessera-chronia-efarmosmenoy-neothomanismoy-i-apischnasi-tis-ellados-sto-aigaio/

“ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ” με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV.

Στις “Αντιθέσεις” μια συζήτηση-έκπληξη στο πεδίο των κοσμογονικών αλλαγών σε όλα τα επίπεδα: Γεωπολιτική – οικονομία – κοινωνία – τεχνολογία και επιστήμη, και φιλοσοφικά προτάγματα στην διελκυστίνδα Δύσης – Ανατολή και Βορρά – Νότου.

Ο τ. Καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Γεώργιος Παύλος, σε μια συνέντευξη “έξω από το κουτί” της πολιτικής ορθότητας μιλάει για τις μεγάλες παγκόσμιες προκλήσεις, τα σύγχρονα προτάγματα και τις ορθάνοιχτες δυστοπίες ελέγχου των κοινωνιών.

• Τί λέει για τις γεωπολιτικές αβεβαιότητες, την ανάδυση ενός νέου πολυμορφικού κόσμου και γιατί προτείνει ως θεμελιακό όρο προόδου το “κλειδί” της Ελληνικής Σκέψης στη διαχρονία της, από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία στον Χριστιανισμό και το Βυζάντιο, μέχρι τον επαναστατικό λόγο του 1821 και το τελευταίο εγχείρημα ανεξάρτητου ελληνικού προτάγματος που σηματοδοτεί η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια.

• Τί σημειώνει για το σύστημα υποτέλειας της διαχρονικής κομματοκρατίας και ποιά θεωρεί ως την ελληνική απάντηση στην εποχή των αφηγήσεων περί μετα-δημοκρατίας, μετα-κοινωνιών και μετα-ανθρώπων…

• Μια συζήτηση για τον Ελληνισμό και την μεγάλη δύναμή του… Γιατί, όπως υποστηρίζει, η Ελλάδα μετά από την δολοφονία του Καποδίστρια είναι κράτος υπό κατοχή, υποτελής στους ξένους και δεμένη με ένα ιδιότυπο σύστημα κομματοκρατίας.

Παρακολουθήστε την εκπομπή:

https://youtu.be/QAyXh2bTnOU?si=EDFkPU50o_RkfPVp

Πηγή:

https://www.neakriti.gr/kriti/2090462_kriti-tv-stis-antitheseis-tin-paraskeyi-o-georgios-paylos-se-mia-synenteyxi-exo-apo?_gl=11dbz2uu_upMQ.._gaNTMwODkxMzc3LjE3MzM0MjA2NzM._ga_C9PSHWPPQ1*MTczMzQyMDY3Mi4xLjAuMTczMzQyMDY3Mi4wLjAuNjQ4OTg3Njg3

Σμύρνη. Πόλη. Τραπεζούντα. Ίμβρος. Τένεδος. Σχολή της Χάλκης. Αγία Σοφία. Μονή της Χώρας. Ελληνική Ορθόδοξη Μειονότητα Κωνσταντινουπόλεως. Περιουσιακά στοιχεία Ελλήνων Κωνσταντινουπόλεως. Βακούφια. Κύπρος. Πόντος.

Η Ελλάδα έχει χίλια δυό ζητήματα στα οποία μπορεί -και πρέπει- να αξιώσει και να απαιτήσει από την Τουρκία να συμμορφωθεί.

Κι εμείς τί κάνουμε; Αντ’ αυτού, δίνουμε βίζες σε αγοραστές των νησιών μας του Αιγαίου, εκλιπαρούμε για άνευ όρων ειρήνη, και κατευνάζουμε, ενώ η Θράκη τουρκεύει. Κάνουμε ό,τι επιτάσσουν Γερμανοί και Αμερικανοί, με την ψευδαίσθηση ότι αύριο θα μας σταθούν στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας που εμείς ετοιμάζουμε κατ’ επιταγήν δική τους.

Αμυνόμαστε (;) απέλπιδα, ψεύτικα, δήθεν διπλωματικά, δίχως όραμα και στρατηγική, έτοιμοι να εκχωρήσουμε ακόμη και κυριαρχία, μαζί με κυριαρχικά δικαιώματα, έτοιμοι να μοιραστούμε το εθνικό έδαφος του Αιγαίου μας, αντί να έχουμε «ταράξει» την Τουρκία στην απαίτηση των αξιώσεων που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, το Διεθνές Δίκαιο, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο (είμαστε ή όχι κράτος-μέλος της ΕΕ;), τις Διεθνείς Συμφωνίες που η ίδια έχει υπογράψει.

Εξαίφνης, μάλιστα, θεωρούμε αξιόπιστο γείτονα αυτόν που δεν τήρησε ποτέ ουδεμία υπογραφή του.

Και μετά λένε κάποιοι εσχάτως ότι ενοχλούνται τα μάλα από «υπερπατριώτες», «πατριώτες της φακής», ακραίους, φωνές διακείμενες στα «δεξιά» της κυβερνώσας παράταξης. Η οποία μόνον κατ’ ευφημισμόν μπορεί να καλείται Νέα Δημοκρατία.

Εξάλλου, τί σημασία έχουν τα κόμματα όταν κάποια εξ αυτών είναι έτοιμα να εκχωρήσουν έδαφος και κυριαρχία, όπως κάποιοι άλλοι εκχώρησαν για λογαριασμό των ιδίων εντολοδοτών, όνομα και ιστορία;

Άραγε, είναι ο αιχμηρός και οξύς τόνος στον δημόσιο διάλογο που τους ενοχλεί; Όχι η δική τους ετοιμότητα να ξεπουλήσουν ξένο βιός; Δεν τους ενοχλεί η απουσία οράματος;

Εντέλει, δεν μας προβληματίζει πλέον το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν κυβερνιέται από Έλληνες;

Πρωτομηνιάτικο Σημείωμα, Όσλο, 1/12/2024

Διάβασα τις δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη στη Βουλή, σε απάντηση σχετικού ερωτήματος του βουλευτή Αλέξανδρου Καζαμία, για το περιεχόμενο του διαλόγου με τον Τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν. Και θέλω να προβώ σε ορισμένες επισημάνσεις.

Το πρώτο στοιχείο είναι ότι παρατηρείται μια σαφής, τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής, αναδίπλωση του Έλληνα Υπουργού των Εξωτερικών.

Το γεγονός αυτό δεν είναι δυσερμήνευτο, καθώς προηγήθηκε εκτεταμένη και εντατική κριτική στο πρόσωπό του για σωρεία δηλώσεών του, οι οποίες μαρτυρούσαν όχι απλώς έλλειψη κατανόησης της πλήρους διάστασης των ζητημάτων στα ελληνοτουρκικά, αλλά και απουσία ρεαλιστικής αντίληψης του τί επιδιώκει η Τουρκία εις βάρος της Ελλάδος.

Επιπλέον, σαφώς έπαιξε ρόλο το κρεσέντο τοποθετήσεων του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, το οποίο κορυφώθηκε με τη διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία, από τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, το Σάββατο 16 Νοεμβρίου.

Δεν είναι του παρόντος να υπενθυμίσουμε το πλήθος των αστοχιών του Υπουργού Εξωτερικών. Πρέπει, ωστόσο να σταθούμε σε ορισμένα σημεία των νέων, προχθεσινών, δηλώσεών του στη Βουλή, καθώς αυτά μαρτυρούν ότι ο ίδιος εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται τα όρια του διαλόγου με την Τουρκία.

Το δεύτερο στοιχείο που θα πρέπει να επισημάνουμε στους Έλληνες πολίτες, και τους αναγνώστες μας είναι το εξής. Η παρούσα κυβέρνηση τόσο κατά τις προγραμματικές δηλώσεις της πριν την πρώτη θητεία της το 2019, όσο και τη δεύτερη το 2023, δεν συμπεριέλαβε οιαδήποτε προαναγγελία διευθέτησης ζητημάτων που αφορούν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δηλαδή το ένα και μοναδικό ζήτημα της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Τουρκία.

Το ζήτημα αυτό τοποθετήθηκε στην πολιτική ατζέντα μετά το ζενίθ της ελληνοτουρκικής έντασης που αποτυπώθηκε στη θάλασσα της εν δυνάμει ελληνικής ΑΟΖ νοτίως του Συμπλέγματος Μεγίστης, τον Αύγουστο του 2020.

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΤΖΕΦΡΥ ΠΑΙΑΤ

Έκτοτε, με το έναυσμα που δόθηκε από τον τότε Πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα Τζέφρυ Πάιατ, εισήλθε στο πεδίο του δημοσίου διαλόγου και της κυβερνητικής ρητορικής η έννοια των «υποχωρήσεων» στις σχέσεις της Ελλάδος με την Τουρκία.

Καθοριστικό σημείο, βεβαίως, υπήρξε η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους της Λιθουανίας το καλοκαίρι του 2023, οπότε και έκτοτε η ελληνική κυβέρνηση ανέδειξε στην ατζέντα της ως πρώτη προτεραιότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής την επίλυση της μιας ως άνω αναφερθείσας διαφοράς, και πάλι, ωστόσο, δίχως να έχει αναφερθεί προεκλογικά σε αυτήν.

Αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα καθ᾽ εαυτό. Στην προσπάθειά του όμως να προωθήσει τα πράγματα προς αυτήν την κατεύθυνση, ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών υπέπεσε στο μείζον σφάλμα να χαρακτηρίσει αυτή τη μία διαφορά αίτιο των προβλημάτων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, προκαλώντας τοιουτοτρόπως την μήνιν του ελληνικού λαού, ο οποίος αντιλαμβάνεται σαφώς ότι αυτό δεν είναι αίτιο αλλά αποτέλεσμα της νεοθωμανικής αναθεωρητικής Τουρκίας και των ολοένα αυξανόμενων διεκδικήσεών της εις βάρος της πατρίδος μας.

Έρχομαι τώρα στις πρόσφατες δηλώσεις του ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτη, ο οποίος ανέφερε, μεταξύ άλλων, χαρακτηριστικά: «Ο λόγος για τον οποίο αυτή τη στιγμή αισθανόμαστε ότι πραγματικά υπάρχει μία καλή ευκαιρία για την ελληνική πολιτεία να μπει σε συζήτηση για τα δύσκολα θέματα που δεν έχουν λυθεί για 50 χρόνια, και αφορούν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης είναι ακριβώς γιατί η Ελλάδα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο υψηλότερο δυνατό πεδίο διπλωματικής της ισχύος».

Η θέση αυτή του επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας θα ήταν αποδεκτή, εάν η Ελλάδα δεν εξακολουθούσε να είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που ενώ έχει υπογράψει τη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας (Montego Bay 1982, γνωστή και ως UNCLOS) δεν έχει προβεί σε εφαρμογή του απορρέοντος εξ αυτής μονομερούς δικαιώματος επέκτασης της θαλάσσιας εδαφικής κυριαρχίας της στα 12 ναυτικά μίλια παντού στο Αιγαίο.

Η εμμονή του Υπουργού των Εξωτερικών να αποζητά τρόπο διευθέτησης με την Τουρκία της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ υπό το status quo των 6 ν. μιλίων Αιγιαλίτιδας ζώνης (Εθνικών Χωρικών Υδάτων), τα οποία μάλιστα ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει προ ετών, ως Υπουργός Επικρατείας, «κόκκινη γραμμή» της Ελλάδας, μόνον εφησυχασμό δεν μπορεί να γεννά.

Και αυτό διότι η επίκληση της μεγάλης διπλωματικής ισχύος της χώρας επ᾽ ουδενί μπορεί να υποκαταστήσει το πραγματικό, απολύτως ρεαλιστικό δεδομένο ότι, τοιαύτη ενδεχόμενη διευθέτηση – είτε μέσω συνυποσχετικού είτε εν γένει μέσω διεθνούς δικαιοδοσίας – επί του status quo των 6 ν. μιλίων μοιραία, και αναγκαστικά, θα καταδικάσει τη χώρα μας στην παντοτινή στέρηση επέκτασης των ΕΧΥ της στα 12 ν. μίλια παντού, στο Αιγαίο.

Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο κύριος Γεραπετρίτης. Γι᾽ αυτό και εξακολουθεί να επιδιώκει τεχνηέντως να αποφύγει στις δημόσιες τοποθετήσεις του να έρθει κατά μέτωπο με την κομβική αυτή παράμετρο. Αντιθέτως, επιλέγει να υπεκφεύγει αναφερόμενος εν γένει και αορίστως στο μέγεθος του διπλωματικού κεφαλαίου που διαθέτει η χώρα.

Αν ο κύριος Γεραπετρίτης όντως εννοεί ότι ασκεί διπλωματία «ανυποχώρητα, χωρίς καμία απολύτως παραχώρηση, ουδέποτε, χωρίς καμία συζήτηση για την κυριαρχία» και ότι «δεν πρόκειται ποτέ να διολισθήσει», αλλά αντιθέτως «θα πράξει εκείνο το οποίο είναι το εθνικώς συμφέρον», τότε θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψιν τα δεδομένα που ντετερμινιστικά, και λογικά, απορρέουν τόσο από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας όσο και από την κοινή λογική.

ΑΠΩΛΕΙΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Δεδομένα, που δεν είναι άλλα από το απλούστατο γεγονός ότι: εάν η Ελλάδα προβεί σε οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Τουρκία δίχως προηγούμενη επέκταση των ΕΧΥ της στα 12 ν. μίλια παντού, τότε de facto καταδικάζει εαυτήν – άπαξ και διαπαντός – σε απώλεια εθνικής κυριαρχίας.

Ας ακούσει ο κύριος Γεραπετρίτης όχι εμάς αλλά πολύ ικανότερους γνώστες, όπως ο Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής, και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Άγγελος Συρίγος, ο οποίος σε πρόσφατη συνέντευξή του στη Hellas Journal, ξεκαθάρισε τα πράγματα ως εξής:

«Σε περίπτωση αυξήσεως των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο μειώνονται κατά το ήμισυ… Στην απίθανη περίπτωση που η Τουρκία δεχόταν και πηγαίναμε στο Δικαστήριο, θα μπορούσαμε να αυξήσουμε τα χωρικά μας ύδατα μετά την απόφαση του Δικαστηρίου;

Η απάντηση είναι καταφατική αλλά μόνον για τις περιοχές εκείνες που δεν θα έχουν δοθεί ως υφαλοκρηπίδα στην Τουρκία. Άρα (σε τέτοια περίπτωση) μπορούν να αυξηθούν τα χωρικά ύδατα αλλά μόνον στο υπόλοιπο Αιγαίο».

Δημοσιεύθηκε στην Hellas Journal, την Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2024. Πηγή:

https://hellasjournal.com/2024/11/yfalokripida-kai-aoz-me-tin-tourkia-dichos-12-n-milia-sto-aigaio-den-ginontai-dektes-ellinikes-ypochoriseis-stin-tourkia/

Στην εκπομπή ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ στην Κρήτη TV με τον Γιώργο Σαχίνη (22/11/2024) και καλεσμένους τον αντιστράτηγο εν αποστρατεία και στρατιωτικό αναλυτή Κωνσταντίνο Λουκόπουλο, και τον Πρέσβη επί τιμή Βασίλη Μπορνόβα, προέβην στην ακόλουθη δήλωση:

«Θεωρώ επιτακτική ανάγκη στην Ελλάδα να δρομολογηθούν άμεσα ενέργειες για την σύσταση, επιτέλους, Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, καθώς και για την ουσιαστική ενεργοποίηση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής.

Επίσης, θεωρώ πολύ κρίσιμο η παρούσα κυβέρνηση να ανακάμψει και να καλύψει το χαμένο έδαφος – διότι, για να μην γελιόμαστε, είχε θεωρήσει κάποια πράγματα και τα είχε υπολογίσει λάθος στις ΗΠΑ, της βγήκαν αλλιώς με τη νίκη Τραμπ.

Πλην όμως, έχουμε το μεγάλο asset του Ελληνοαμερικανικού λόμπι, το οποίο έχει κάνει τεράστια δουλειά, ιδίως με το ζήτημα των αεροσκαφών. Διότι, κι αυτό πρέπει να το πούμε, είναι σημαντικό: η Τουρκία μας εκμεταλλεύεται και μας κάνει τα γλυκά μάτια, διότι περιμένει να ολοκληρωθούν οι παραλαβές από την Αμερική, να έρθουν ενδεχομένως Eurofighter από τη Γερμανία. Τα «ήρεμα νερά», δηλαδή, είναι με το αζημίωτο για την Τουρκία.

Άρα λοιπόν, η Ελλάδα πρέπει στους επόμενους μήνες να κάνει άμεσα βήματα σε αυτές τις κατευθύνσεις, εάν θέλει να διατηρήσει μια ισορροπία ισχύος, όχι (μόνον) επί του πεδίου, αλλά επί της διπλωματίας».

Δείτε το απόσπασμα:

https://videopress.com/v/Cug8Kbxy?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

Πηγή:

https://youtu.be/rs_2eqIh9LU?si=EteBxEClQ6o7rX1M

https://twitter.com/pgpavlos/status/1860287455900860519?s=46

Στην εφ᾽ όλης της ύλης συζήτησή μας, εδώ στο Όσλο της Νορβηγίας για λογαριασμό της Hellas Journal, ο Άγγελος Συρίγος τοποθετείται στις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας και το μείζον γεγονός της διαγραφής του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά.

Αναφέρεται εκτενώς στα περί μυστικής διπλωματίας με την Τουρκία, διαχωρίζοντας, μεταξύ άλλων, τη θέση του από τη Γενική Διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ περί ενδεχόμενης αποδοχής μειωμένης ελληνικής αιγιαλίτιδας στο Αιγαίο.

Τονίζει χαρακτηριστικά ότι «η Τουρκία συνιστά υπαρξιακή απειλή» και «συστημικό κίνδυνο για τον Ελληνισμό», ενώ δεν παραλείπει να εκθειάσει τον ρόλο του ελληνοαμερικανικού λόμπι στην επιβολή περιορισμών από τις ΗΠΑ προς στην Τουρκία στο ζήτημα της προμήθειας μαχητικών αεροσκαφών.

Αποτυπώνει την κατάσταση πραγμάτων στη Θράκη, και παρέχει για πρώτη φορά στοιχεία για τον επίσημα καταγεγραμμένο αλλογενή πληθυσμό στην Ελλάδα.

Μιλά για τις ελληνοαλβανικές σχέσεις και την ελληνική μειονότητα στη Βόρειο Ήπειρο, ενώ γίνεται εις βάθος συζήτηση για τα «καυτά» ζητήματα των Ελληνοτουρκικών όσον αφορά στο Αιγαίο και την Κύπρο:

Εθνικά Χωρικά Ύδατα, casus belli, Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός και η ελληνική κωλυσιεργία κατάθεσής του στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Σύνδεση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης Ελλάδος–Κύπρου, ο κομβικός ρόλος του Συμπλέγματος Καστελλορίζου, και οι προοπτικές επίλυσης του Κυπριακού.

Η Συνέντευξη

Παναγιώτης Παύλος: Κύριε Συρίγο, καλημέρα. Είναι μεγάλη χαρά που έχουμε τη δυνατότητα και την ευκαιρία να κάνουμε αυτήν τη συζήτηση στο Όσλο.

Άγγελος Συρίγος: Ειδικά στο Όσλο! Είναι και δική μου χαρά, εννοείται.

ΠΑΥΛΟΣ: Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από τί άλλο, από την πρόσφατη εξέλιξη, η οποία ασφαλώς κυριαρχεί στην επικαιρότητα και που δεν είναι άλλη από τη διαγραφή, με εντολή του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Κατ’ αρχάς, είναι εξαιρετικά λυπηρό και στενάχωρο όλο αυτό το γεγονός. Πρόκειται για έναν άνθρωπο, ο οποίος υπήρξε Πρωθυπουργός με τη Νέα Δημοκρατία, και κυρίως ανέλαβε την ηγεσία της χώρας σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή κι έσωσε τη χώρα από την καταστροφή. Από κει και πέραν, η κριτική είναι αποδεκτή και καλοδεχούμενη όταν βασίζεται σε πραγματικά στοιχεία.

Δυστυχώς, αυτό δεν ακολουθήθηκε στην επίμαχη συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού. Δεν προκύπτει, για παράδειγμα, από κάπου ότι με την Τουρκία συζητάμε για το Καστελλόριζο ή για την ΑΟΖ των νησιών, ή ότι προτιθέμεθα να παραπέμψουμε τη διαφορά μας με βάση το προγενέστερο διεθνές δίκαιο και όχι το υπάρχον διεθνές δίκαιο. Ειδικά αυτό το τελευταίο δεν προβλέπεται στη διεθνή δικαιοδοσία. Θεωρώ ότι, δυστυχώς, ξεπεράστηκε το όριο μίας καλόπιστης κριτικής.

Μυστική Διπλωματία

ΠΑΥΛΟΣ: Διάβαζα τις προηγούμενες ημέρες – και νομίζω έχει άμεση σχέση διότι αυτό το οποίο μόλις αναφέρατε είναι και μέρος της απάντησης του κυβερνητικού εκπροσώπου έναντι του Αντώνη Σαμαρά, από πού δηλαδή αντλεί αυτά τα στοιχεία, τα οποία επικαλείται για να κατηγορήσει την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό.

Διάβαζα λοιπόν στο βιβλίο του Μιχάλη Ιγνατίου και του Νίκου Μελέτη για τη «Συμφωνία που γκρίζαρε το Αιγαίο – Από τα Ίμια στη Μαδρίτη», ότι και τότε, στην περίπτωση της κρίσης του 1987, υπήρχε μυστική διπλωματία. Ο Μιχάλης Ιγνατίου μιλάει για μυστικές συνεννοήσεις με την τουρκική πλευρά, με τον τότε διπλωματικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου Χρήστο Μαχαιρίτσα και τον Τούρκο Πρέσβη στην Αθήνα, τον Ναζμί Ακιμάν. Και άρα, το ερώτημα είναι: Αν υπάρχει όντως μυστική διπλωματία, από πού αντλεί ένας πρώην Πρωθυπουργός αυτήν την ενημέρωση – αν εκκινεί από πραγματική ενημέρωση και γνώση πραγμάτων;

Αν όμως δεν υπάρχει μυστική διπλωματία, τότε είναι δυο φορές αναγκαίο να δοθούν εξηγήσεις από πού αντλεί τα στοιχεία που επικαλείται.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Δεν μπορώ να ξέρω από πού αντλεί τα στοιχεία ο πρώην Πρωθυπουργός. Αυτή είναι μία ερώτηση που πρέπει να τεθεί στον ίδιο. Εκείνο το οποίο ξέρω, όμως, για τη διπλωματία είναι ότι υπάρχουν πάντοτε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση η διαπραγμάτευση είναι εκ των πραγμάτων εμπιστευτική.

Δεν γίνεται μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Δεν έχει δημοσιότητα. Ιδίως στα ελληνοτουρκικά έχουμε εξαιρετικά περίπλοκες καταστάσεις όπου ακόμη και δύο-τρεις λέξεις μπορεί να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα. Η δημοκρατικά νόμιμη πολιτική ηγεσία θα λάβει την τελική απόφαση ως προς την αποδοχή ή την απόρριψη του αποτελέσματος της διαπραγματεύσεως. Τότε έρχεται η δεύτερη φάση, αυτή της δημοσιότητας, της λογοδοσίας με δημόσιο χαρακτήρα.

Το αποτέλεσμα της διαπραγματεύσεως παρουσιάζεται στη Βουλή, δηλαδή στους εκπροσώπους του λαού που κρίνουν και ψηφίζουν. Μιλώ γενικά, διότι στην προκειμένη περίπτωση θεωρώ ότι βρισκόμαστε πάρα πολύ μακριά από αυτά που σας ανέφερα. Δεν υπάρχει καν διαπραγμάτευση.

Από όλα όσα έχουν προκύψει έως τώρα από τις συζητήσεις φαίνεται ότι η κάθε πλευρά απλώς αναφέρει τη δική της άποψη και έχει το δικό της αφήγημα. Επαναλαμβάνει αυτά τα οποία λέει επί χρόνια. Ούτε εμείς έχουμε αλλάξει, ούτε οι Τούρκοι. Ούτε προκύπτει ότι κάποια από τις δύο πλευρές έχει υποχωρήσει από τις θέσεις δεκαετιών.

ΠΑΥΛΟΣ: Εάν αυτό έτσι έχει, τότε με ποιά νομιμοποίηση βγήκε προ μηνός (σσ. 14 Οκτωβρίου 2024) η Γενική Διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ, η οποία αφενός μεν αποδέχθηκε και εξέφρασε αυτό που και εσείς μόλις αναφέρατε, ότι δηλαδή δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εκ των πραγμάτων τί συζητούν οι δύο ομόλογοι Υπουργοί των Εξωτερικών της Ελλάδας και της Τουρκίας; Αφετέρου δε, είπε ότι η διαπραγμάτευση στην περίπτωση των εθνικών χωρικών υδάτων του Αιγαίου μπορεί να αφορά τα 8 ή 9 ναυτικά μίλια. Και θεωρώ ότι ένας συνάδελφος ακαδημαϊκός, καθηγητής πανεπιστημίου, δεν βγαίνει να κάνει μια τέτοια διατύπωση εν είδει παιγνίου…

ΣΥΡΙΓΟΣ: Η Γενική Διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ είναι καθηγήτρια του δημοσίου διεθνούς δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εξέχουσα διεθνολόγος. Θεωρώ ότι έχει κάθε δικαίωμα να εκφράζει την επιστημονική της άποψη. Μπορεί να ενοχλεί κάποιους ή πολλούς η συγκεκριμένη επιστημονική της άποψη, κι εγώ προσωπικώς διαφωνώ με αυτήν, αλλά είναι μια επιστημονική άποψη.

Το πρόβλημα θα ήταν εάν ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών έλεγε κάτι ανάλογο. Αλλά δεν έχουμε φτάσει καν σε σημείο να συζητάμε με τους Τούρκους κάτι σχετικό με όλα αυτά. Είμαστε στα στοιχειωδώς προκαταρκτικά που είναι άγνωστο εάν θα οδηγήσουν σε διαπραγμάτευση. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι δεν πρόκειται.

ΠΑΥΛΟΣ: Μιας και το θέτουμε, και η αλήθεια είναι ότι η συζήτηση έχει πολύ ενδιαφέρον…

ΣΥΡΙΓΟΣ: Μπορώ να σχολιάσω κάτι για το 1987;

ΠΑΥΛΟΣ: Βεβαίως.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Επειδή αναφερθήκατε στο βιβλίο των κυρίων Ιγνατίου και Μελέτη. Πώς φτάσαμε στην κρίση του Μαρτίου του 1987; Το 1981 εκλέγεται ο Ανδρέας Παπανδρέου. Λέει ότι για να ξεκινήσει ο διάλογος μεταξύ των δύο χωρών, θα πρέπει η Τουρκία να σταματήσει για τέσσερεις μήνες τις παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου. Ήταν το λεγόμενο μορατόριουμ.

Αργότερα οι τέσσερεις μήνες έγιναν δύο. Ουδέποτε τηρήθηκαν τα χρονικά όρια των τεσσάρων ή δύο μηνών. Τελικώς, τον Νοέμβριο του 1983 ο Ντενκτάς ανακήρυξε το ψευδοκράτος στην Κύπρο και η Ελλάδα διέκοψε εντελώς οποιεσδήποτε συνομιλίες με την Τουρκία. Οι επαφές μεταξύ των δύο κρατών περιορίσθηκαν μέσω των δύο πρεσβειών, της Ελλάδας στην Άγκυρα και της Τουρκίας στην Αθήνα.

Αυτή η κατάσταση, με το πέρασμα του χρόνου οδήγησε σε μια σειρά από αμοιβαίες παρανοήσεις, οι οποίες κορυφώθηκαν με την κρίση του Μαρτίου του ᾽87. Η κρίση επιλύθηκε για μία σειρά από λόγους. Ο πιο σημαντικός ήταν η αποφασιστικότητα που επέδειξε η ελληνική πλευρά. Ακολούθως, στην άρση των παρανοήσεων συμμετείχαν κάποια πρόσωπα, όπως ο διπλωμάτης Μαχαιρίτσας στον οποίο αναφερθήκατε, και ο πολιτικός Γιάννης Μπούτος.

Έκτοτε, το ελληνικό πολιτικό σύστημα αποδέχεται ότι με την Τουρκία συζητάμε. Η συζήτηση, ο διάλογος δεν σημαίνει διαπραγμάτευση για κάποιο θέμα, ή πολύ περισσότερο, ξεπούλημα. Και πρέπει να συζητάμε, διότι η Τουρκία αποτελεί υπαρξιακή απειλή για εμάς. Δεν μπορούμε να αδιαφορήσουμε λέγοντας: «εμείς συνεχίζουμε τον δρόμο μας και η Τουρκία τον δικό της».

Από αμοιβαίες παρανοήσεις μπορούμε εύκολα να ξαναφτάσουμε σε ένα θερμό επεισόδιο, όπως διδάσκει το 1987. Λίγα πράγματα μπορούμε να κάνουμε, εάν μία χώρα επιδιώκει το θερμό επεισόδιο. Μπορούμε, όμως, να αποτρέψουμε ένα θερμό επεισόδιο που οφείλεται σε παρανοήσεις και λάθη.

ΠΑΥΛΟΣ: Μιλάμε για τη συζήτηση, και μιας και το φέρνει η κουβέντα στη «συζήτηση», και είμαστε και στο Όσλο: το να πει κανείς ότι συζητάει ένα κράτος με ένα άλλο, είναι ασφαλώς αυτονόητο, είναι αναμενόμενο, είναι θεμελιώδης αρχή καλής γειτονίας. Η περίπτωση της Σκανδιναβίας βέβαια, όπου εδώ έχεις Νορβηγία και Σουηδία να συνορεύουν και στην ουσία να μην έχουν καμία διαφορά τα κράτη μεταξύ τους, και άρα είναι αυτονόητη η δυνατότητα συζήτησης, είναι κάτι διαφορετικό από την περίπτωση Ελλάδας – Τουρκίας.

Στη δεύτερη περίπτωση δεν έχεις απλώς κάποιον γείτονα δίχως καμία διεκδίκηση, όπως στην περίπτωση Σουηδίας-Νορβηγίας. Αλλά έχεις ένα γείτονα ο οποίος σου εκπτύσσει μια πλήρη αναθεωρητική στρατηγική με ευθείες απειλές, όχι μόνο θεωρητικές, αλλά στην πράξη – και θα έρθουμε αργότερα στην περίπτωση της Θράκης, και φυσικά στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Συνεπώς θεωρώ ότι εδώ έχουμε μια πολύ διαφοροποιημένη περίπτωση όπου και η ίδια η έννοια της συζήτησης θα πρέπει να έχει κάποιες υποσημειώσεις. Μπορείς να συζητάς εξίσου, να λέμε ότι συζητάει η Ελλάδα με την Τουρκία εξίσου, με τον τρόπο, παραδείγματος χάριν, που συζητά η Νορβηγία με τη Σουηδία;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Πρόκειται για εντελώς ανόμοιες καταστάσεις. Δεν υπάρχει σύγκριση ανάμεσα στις σκανδιναβικές χώρες και στη γειτονιά μας. Η Τουρκία προκαλεί εντάσεις στα μεταξύ μας χερσαία σύνορα και στα θαλάσσια όρια, αμφισβητεί ελληνική κυριαρχία και επιπλέον έχει επιτεθεί κατά του Ελληνισμού στην Κύπρο. Είπα και προηγουμένως ότι η Τουρκία συνιστά υπαρξιακή απειλή. Θέλετε να το πω πιο ευγενικά; Η Τουρκία αποτελεί συστημικό κίνδυνο για τον Ελληνισμό.

ΠΑΥΛΟΣ: Να έρθω λίγο, μιας και είμαστε στο κέντρο των ελληνοτουρκικών ζητημάτων, στον απολογισμό της επίσκεψης Φιντάν την Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2024 στην Αθήνα, και τα εξαγόμενα από αυτήν τη συνάντηση. Διότι έχει εκφραστεί ευρύτατα η άποψη ότι κακώς πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη, με τη σκέψη – μεταξύ άλλων – στο ότι τα οφέλη για την Ελλάδα είναι μηδαμινά, σε αντίθεση προς την Τουρκία.

Η οποία επιδιώκει διαρκώς την τεχνητή εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων με γνώμονα την εξυπηρέτηση των δικών της στρατηγικών σκοπών, παραδείγματος χάριν τη διασφάλιση της προμήθειας αεροσκαφών, αλλά και οικονομικών ενισχύσεων από την Ευρωπαϊκή Ένωση για το μεταναστευτικό.

Και άρα, θέλει να επιδεικνύει διεθνώς μια κατάσταση εξομάλυνσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Πλην όμως, βλέπουμε ότι μετά από κάθε τέτοια συζήτηση αυτό που συνοδεύει τις επαφές είναι μια εκ νέου ρητορική της πλήρους, ολιστικής, όπως την είχε χαρακτηρίσει ο ίδιος ο Χακάν Φιντάν, ατζέντας της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας. Και το ερώτημα είναι: Σε τί ωφελεί μια τέτοια επίσκεψη στη δεδομένη χρονική συγκυρία;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Έχουμε ένα καινούργιο δεδομένο. Για πρώτη φορά τα τελευταία πενήντα χρόνια δεν έχουμε παραβιάσεις του ελληνικού εθνικού εναερίου χώρου επί 18 μήνες. Να το πω διαφορετικά. Για πρώτη φορά μετά το 1974 οι Τούρκοι σέβονται τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο των 10 ναυτικών μιλίων. Αξίζει να διερευνηθεί εάν έχουν αλλάξει άποψη και σε άλλα στρατηγικής σημασίας θέματα. Αυτός είναι και ο ρόλος της διπλωματίας.

Για ποιό λόγο οι Τούρκοι σταμάτησαν τις παραβιάσεις; Θα συμφωνήσω σε γενικές γραμμές με όσα αναφέρατε. Η Τουρκία επιδιώκει να πάρει μαχητικά αεροσκάφη. Προσπαθεί να δείξει με κάθε τρόπο πως όταν θα τα πάρει, αυτά τα αεροσκάφη δεν θα δρουν κατά της Ελλάδος. Αυτό είναι κάτι που δεν το είχαμε πετύχει σε παλαιότερες περιόδους. Όταν είχαμε την αναλογία 7:10 στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, κανένας δεν έλεγε στην Τουρκία «μην παραβιάζετε τον ελληνικό εναέριο χώρο».

Αργότερα η Τουρκία μπήκε, πάλι χωρίς όρους, στο πρόγραμμα των F-35, το οποίο θα ανέτρεπε πλήρως τις ισορροπίες μεταξύ των δύο χωρών. Τώρα υπάρχουν πάνω στο τραπέζι όροι, περιορισμοί που οφείλονται και στις κινήσεις της Ελλάδος και στην επιρροή του ελληνοαμερικανικού λόμπι τα τελευταία χρόνια. Θα κρατήσει η Τουρκία την ίδια στάση και αφού τα αποκτήσει;

Δεν το ξέρω και φοβούμαι πως όχι. Γι᾽ αυτόν τον λόγο θα πρέπει να υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες. Εάν υπάρχουν παραβιάσεις, να διακόπτεται η προμήθεια ανταλλακτικών, ή η αναβάθμιση των αεροσκαφών. Τακτική έχει αλλάξει η Τουρκία, όχι στρατηγική. Στις συζητήσεις που έγιναν μεταξύ Γεραπετρίτη – Φιντάν ήταν σαφές ότι και οι δύο πλευρές παρέμειναν αγκιστρωμένες στις αρχικές τους θέσεις.

ΠΑΥΛΟΣ: Αν αυτό είναι έτσι – συμφωνώ, τα ίδια τα γεγονότα είναι που αποδεικνύουν ότι το χάσμα είναι βαθύ – για να έρθω και στο «κεφάλαιο Γεραπετρίτης», αν μου επιτρέπεται αυτή η έκφραση, το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής.

Αν όντως είναι τόσο μεγάλο το χάσμα, για ποιό λόγο το ελληνικό πολιτικό σύστημα, εν προκειμένω η ηγεσία της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, επιλέγει διατυπώσεις και εκφράσεις και αναφορές που απευθύνονται στην ελληνική κοινή γνώμη περισσότερο παρά στην Τουρκία, οι οποίες δημιουργούν στον ελληνικό λαό, στους Έλληνες πολίτες την εντύπωση ότι όχι απλώς έχουμε περάσει από το στάδιο της συζήτησης στο στάδιο της διαπραγμάτευσης, όχι μόνον αυτό – γιατί υπάρχει και αυτή η θέση, ότι έχουν όλα συμφωνηθεί με την Τουρκία, απλώς το ζητούμενο είναι πώς αυτά θα περαστούν με το μικρότερο πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση σε μια επικείμενη συμφωνία – αλλά και, επιπλέον, να καταφεύγει ο Υπουργός των Εξωτερικών της Ελλάδας σε δηλώσεις όπως η περίφημη περί μειοδοσίας;

Από την οποία, μάλιστα, έλαβε αφορμή ο πρώην Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και χαρακτήρισε όπως χαρακτήρισε τον κύριο Γεραπετρίτη και ο ίδιος. Με δεδομένο ότι το χάσμα είναι τεράστιο και αγεφύρωτο, γιατί χρειάζεται ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας να αναφέρεται στο ενδεχόμενο να χαρακτηριστεί και μειοδότης;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Υπάρχει ένας κανόνας που λέει: «Μην ακούς τί λέω. Να κοιτάς τί κάνω». Πολλές φορές στη διπλωματία μπορείς να πεις πράγματα τα οποία επιδιώκεις να ακούγονται ευχάριστα σε τρίτους. Το βασικό είναι τί κάνεις στην πράξη. Τί κάνει η Ελλάδα στην πράξη; Διατηρεί τις ίδιες στρατηγικές θέσεις που είχε πριν από έξι μήνες, πριν ένα χρόνο, πριν δέκα χρόνια.

Θράκη

ΠΑΥΛΟΣ: Θέλω να σχολιάσετε, καθώς σε συνέχεια της επίσκεψης τουνΧακάν Φιντάν στον υπουργό Εξωτερικών Γεραπετρίτη ο Τούρκος ΥΠΕΞ δέχθηκε στην τουρκική Πρεσβεία αντιπροσωπεία από τη Θράκη. Δεν θα πω εκπροσώπους της μειονότητας, καθώς οι άνθρωποι που υποδέχθηκε – τους ξέρετε και εσείς πάρα πολύ καλά – είναι εγκάθετοι, σαφώς πράκτορες του τουρκικού Προξενείου και της Άγκυρας στη Θράκη, με τους οποίους είχε μια εκτενή συνομιλία. Πώς το αξιολογείτε; Και φυσικά κυκλοφόρησαν και πολλές φωτογραφίες από το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Γι᾽ αυτόν τον λόγο έγινε η συνάντηση. Για τις φωτογραφίες.

ΠΑΥΛΟΣ: Με σκοπό τί;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Να φανεί ότι η Τουρκία στηρίζει τους ψευδομουφτήδες και αυτό που αποκαλούν οι ίδιοι «Ανώτατη Συντονιστική Επιτροπή».

ΠΑΥΛΟΣ: Η Ελλάδα, γιατί δέχεται και επιτρέπει αυτές τις συναντήσεις; Διότι δεν ήταν η πρώτη…

ΣΥΡΙΓΟΣ: Το 1988 έγινε η πρώτη επίσημη επίσκεψη Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, του Μεσούτ Γιλμάζ, στην Ελλάδα, ύστερα από 36 χρόνια, εάν δεν κάνω λάθος. Ο Γιλμάζ συναντήθηκε ιδιωτικά με εκπροσώπους της μουσουλμανικής μειονότητας μεταξύ των οποίων και με τον μετέπειτα ψευδομουφτή Ξάνθης, τον Μεχμέτ Εμίν Αγά.

Κάθε φορά που έρχονται Τούρκοι αξιωματούχοι στην Ελλάδα έχουμε τέτοιες συναντήσεις ιδιωτικού χαρακτήρα. Αυτή τη φορά οι ιδιωτικές συναντήσεις έγιναν μέσα στην τουρκική Πρεσβεία. Δόξα τω Θεώ, στην Ελλάδα είμαστε δημοκρατία, δεν έχουμε τέτοιου είδους προβλήματα. Δεν απαγορεύουμε σε κάποιον να δει Έλληνες πολίτες, εάν αυτοί οι Έλληνες πολίτες θέλουν να πάνε να τον δουν.

ΠΑΥΛΟΣ: Πρόκειται για απλώς εθιμικές συναντήσεις;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Όχι, δεν είναι απλή εθιμοτυπική συνάντηση. Η Άγκυρα θέλει να δείξει ότι στηρίζει τους συγκεκριμένους ως ηγεσία της μουσουλμανικής μειονότητας που η ίδια αποκαλεί τουρκική ή τουρκο-μουσουλμανική.

ΠΑΥΛΟΣ: Ο λόγος που επιμένω σε αυτό είναι διότι ανάλογη συνάντηση υπήρξε την ίδια μέρα της υπογραφής της Διακήρυξης των Αθηνών, στις 7 Δεκεμβρίου του 2023. Αλλά και πριν από λίγες εβδομάδες ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν δέχθηκε αντιπροσωπεία όλα τα μέλη της οποίας ήταν παρόντα και στη συνάντηση με τον Φιντάν στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου, εκ των οποίων ορισμένοι συμμετείχαν στον προπηλακισμό του νόμιμου μουφτή Κομοτηνής, στο τζαμί του Πλατάνου στην Ξάνθη. Άρα, εδώ δεν είναι ότι έχεις απλώς μια εθιμική συνάντηση, την οποία, βεβαίως, το ελληνικό κράτος δεν φοβάται να επιτρέψει. Αλλά έχεις μια συνάντηση κατά την οποία είναι προφανές ότι η Τουρκία δίνει γραμμή σε ανθρώπους της στη Θράκη.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Δεν έχει ανάγκη η Άγκυρα τη συνάντηση μεταξύ του Υπουργού Εξωτερικών και των ψευδομουφτήδων για να δώσει γραμμή. Έχει άλλα όργανα στη Θράκη δια των οποίων μπορεί να δώσει γραμμή. Αυτές είναι συναντήσεις μέσω των οποίων η Τουρκία θέλει να τονίσει urbi et orbi ότι στηρίζει συγκεκριμένους ανθρώπους ως ηγεσία της μειονότητας. Γι᾽ αυτό τους συναντά ο τούρκος Υπουργός των Εξωτερικών ιδιωτικά μεν, γιατί είναι ιδιωτική η συνάντηση, αλλά κατά τη διάρκεια της επισκέψεώς του στην Ελλάδα. Έχουν συμβολική σημασία.

ΠΑΥΛΟΣ: Μιας και είμαστε στη Θράκη ήδη, έχετε ζήσει στη Θράκη όπου και έχετε υπηρετήσει μεγάλο τμήμα της στρατιωτικής θητείας σας, τη γνωρίζετε πολύ καλά. Θα ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας στην παρούσα συγκυρία για το πού βρίσκεται η Θράκη, αν μπορώ να θέσω έτσι το ερώτημα. Πού βρισκόμαστε στη Θράκη;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στη Θράκη μετά το 2016, οπότε εκδηλώθηκε το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία. Αρκετοί μουσουλμάνοι οι οποίοι είχαν φιλικές σχέσεις με την Τουρκία κι αισθάνονταν ψυχολογικά κοντά της, τρόμαξαν με τις διώξεις που ακολούθησαν το πραξικόπημα.

Πολλές από τις γέφυρες που έχτιζε επί χρόνια η Τουρκία με τη μειονότητα, καταστράφηκαν εκείνη την περίοδο. Παράλληλα συνεχίζεται η σοβαρή παρέμβαση της ελληνικής πλευράς σε θέματα ισονομίας και ισοπολιτείας. Δεν ανησυχώ για τη Θράκη. Ενδεικτικά να σας αναφέρω τον αριθμό των παιδιών που οι γονείς τους επιλέγουν να τα στείλουν στα δημόσια Γυμνάσια και Λύκεια και όχι στα μειονοτικά.

Το 2007–2008 ήταν γύρω στο 35% επί του συνόλου. Τώρα είναι πάνω από 70%.  Ένα άλλο παράδειγμα– επειδή είστε από τον νομό της Ξάνθης – ένας μεγάλος αριθμός γονέων από μειονοτικά χωριά, κατεβάζουν οι ίδιοι τα παιδιά τους στα δημόσια σχολεία της Ξάνθης και γυρίζουν την πλάτη στα μειονοτικά. Επίσης, το 1996 υπήρχαν ορεινά μουσουλμανικά χωριά που δεν έστελναν τα κορίτσια στο γυμνάσιο. Σήμερα η πλειοψηφία των εισερχομένων στα ελληνικά ΑΕΙ είναι κορίτσια. Βαίνουμε ομαλά προς την ενσωμάτωση της μειονότητας στην υπόλοιπη ελληνική κοινωνία. Η ισονομία και ισοπολιτεία που ξεκίνησε το ᾽91 προχωράει πολύ θετικά.

ΠΑΥΛΟΣ: Πλήρης ενσωμάτωση σημαίνει ότι θα έρθει σύντομα η στιγμή που δεν θα χρειάζεται πλέον η Ελλάδα να μιλάει για μειονότητα στη Θράκη;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Η μουσουλμανική μειονότητα έχει ορισμένα χαρακτηριστικά, όπως, επί παραδείγματι, τον θρησκευτικό της χαρακτήρα. Έχουμε ως κράτος την υποχρέωση να προστατεύουμε διαχρονικά τα βασικά χαρακτηριστικά της μειονότητας. Ενσωμάτωση σημαίνει ότι ο μειονοτικός αισθάνεται καλά που ζει στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν διακρίσεις εις βάρος του, λόγω της μειονοτικής του ταυτότητας. Του προσφέρονται οι ίδιες ευκαιρίες που δίδονται και σε όλους τους υπόλοιπους πολίτες.

Μειονότητες, ομογενείς, αλλογενείς στην Ελλάδα

ΠΑΥΛΟΣ: Το ρωτώ αυτό, επειδή συνδέετε την έννοια της μειονότητας με τη θρησκευτική ταυτότητα. Και θα μπορούσε κανείς να πει ότι, με αυτή την έννοια, τώρα που η Ελλάδα έχει έναν αρκετά μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό μέσω και της μετανάστευσης – της λαθρομετανάστευσης, άσχετα αν κανείς θα το ερμηνεύσει έτσι ή αλλιώς αυτό – τίθεται το ερώτημα εάν θα πρέπει σε αυτήν τη νέα κοινωνική τάξη πραγμάτων της Ελλάδας να επαναπροσδιοριστεί και η έννοια της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη. Τη στιγμή μάλιστα που πρόκειται για Έλληνες πολίτες. Γηγενείς Έλληνες πολίτες. Να το θέσω και αλλιώς: Γιατί δεν είναι μειονότητα οι Πακιστανοί, που αγγίζουν περίπου τις τετρακόσιες χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα και είναι επίσης μουσουλμάνοι;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Δεν είναι τόσοι οι Πακιστανοί! Η μεγαλύτερη μεταναστευτική ομάδα που διαμένει σήμερα στην Ελλάδα είναι οι Αλβανοί, που είναι περίπου 395.000. Αυτή τη στιγμή δεν θυμάμαι τα ακριβή στοιχεία, αλλά οι Πακιστανοί είναι λιγότεροι από 50.000. Επίσης, δεν πρέπει να μπερδεύουμε μεταναστευτικές ομάδες με Έλληνες πολίτες.

Είναι διαφορετική η κατάσταση μεταξύ γηγενών μειονοτικών πληθυσμών, όπως είναι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, με άτομα τα οποία απέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια τα τελευταία χρόνια δια πολιτογραφήσεως. Για τη δεύτερη ομάδα, που αποκτά την ελληνική ιθαγένεια δια πολιτογραφήσεως, ισχύουν τα δικαιώματα που ισχύουν για όλους τους Έλληνες πολίτες.

Επί παραδείγματι το κράτος υποχρεώνεται να σέβεται τις θρησκευτικές τους αντιλήψεις. Αλλά από κει και πέρα, οι νέοι αυτοί Έλληνες έχουν ουσιαστικά σβήσει το παρελθόν τους και ξεκινάνε μια νέα σελίδα. Δεν έχει υποχρέωση το κράτος να προσφέρει στον Πακιστανό που πήρε ιθαγένεια δια πολιτογραφήσεως, μαθήματα στη γλώσσα ουρντού που μιλούν στο Πακιστάν. Αυτή είναι η διάκριση του πρώην μετανάστη, που έγινε πολίτης σε μια χώρα με πολιτογράφηση, και του γηγενούς.

Στις γηγενείς ομάδες – είτε προστατεύονται από διεθνείς συνθήκες είτε όχι, διότι υπάρχουν και ομάδες που δεν προστατεύονται από διεθνείς συνθήκες, όπως οι Εβραίοι ή οι Καθολικοί της Ελλάδος – έχουμε καθήκον ως χώρα να πάρουμε κάποια επιπλέον μέτρα. Αυτή είναι η διαφορά.

ΠΑΥΛΟΣ: Επειδή συχνά αναφερόμαστε σε μεταναστευτικές ομάδες στην Ελλάδα. Ποιές είναι αυτές σε γενικές γραμμές; Έχετε διατελέσει και Γενικός Γραμματέας στο Υπουργείο Εσωτερικών για τη Μεταναστευτική Πολιτική. Ποιά είναι η μεγαλύτερη από αυτές; Και τί γίνεται με τους Βορειοηπειρώτες;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Θα σας δώσω κάποια στοιχεία που δεν έχουν βγει μέχρι τώρα στη δημοσιότητα. Ο συνολικός μεταναστευτικός πληθυσμός στην Ελλάδα, μαζί με τους Αλβανούς, δεν ξεπερνά τις 620.000 συνολικά. Επισημαίνω ότι μιλάω για μετανάστες με άδεια διαμονής στη χώρα και όχι για ενήλικους μετανάστες που έγιναν Έλληνες πολίτες δια πολιτογραφήσεως.

Ο αριθμός των τελευταίων είναι περίπου 47.000 και πολιτογραφήθηκαν μετά το 1991 μέχρι σήμερα. Σε αυτούς θα πρέπει να προσθέσουμε περίπου 100.000 ανηλίκους που είτε έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα είτε έχουν πάει σχολείο στην Ελλάδα. Αυτοί είναι τέκνα και ομογενών και αλλογενών. Επειδή είμαι περίπου βέβαιος ότι θα αρχίσουν οι αμφισβητήσεις για τους αριθμούς ιδίως των πολιτογραφημένων, διευκρινίζω ότι μιλάω με τα ακριβή στοιχεία, όπως αποτυπώνονται από τη μόνη πηγή που έχει πλήρη εικόνα και είναι το υπουργείο Εσωτερικών.

Σταθερά μετά το 1991 η μεγαλύτερη μεταναστευτική ομάδα στην Ελλάδα είναι οι προερχόμενοι από την Αλβανία. Τον Νοέμβριο του 2024, είχαμε εν ενεργεία 395.000 άδειες διαμονής Αλβανών πολιτών στην Ελλάδα. Παράλληλα, 128.000 ομογενείς, Βορειοηπειρώτες δηλαδή, έχουν αποκτήσει ελληνική ιθαγένεια από το 1991 μέχρι σήμερα. Επίσης 15.000 ομογενείς δεν έχουν θελήσει να αποκτήσουν ελληνική ιθαγένεια, αλλά είναι κάτοχοι ειδικού δελτίου ταυτότητας ομογενούς.

Και υπάρχουν περίπου 70.000 παιδιά, Βορειοηπειρωτών και αλλογενών από την Αλβανία, τα οποία έχουν αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια επειδή είτε γεννήθηκαν είτε σπούδασαν στην Ελλάδα. Ο αριθμός των Αλβανών ενηλίκων που δεν είναι ομογενείς και έχουν αποκτήσει ιθαγένεια δια πολιτογραφήσεως, είναι 16.736. Το λέω, διότι ακούω κατά καιρούς κάτι τερατώδη νούμερα: πενήντα χιλιάδες, εκατό χιλιάδες, διακόσιες χιλιάδες Αλβανοί που έγιναν Έλληνες πολίτες.

Το τονίζω ότι από το 1991 μέχρι σήμερα οι Αλβανοί ενήλικοι που έγιναν Έλληνες πολίτες είναι 16.736. Αυτά τα στοιχεία δεν επιδέχονται αμφισβητήσεως. Είναι βάσει των ΦΕΚ που χορήγησαν ιθαγένειες.

Αλβανία, Βόρειος Ήπειρος, Μπελέρης

ΠΑΥΛΟΣ: Θέλω στο σημείο αυτό να θέσω το ερώτημα τόσο απλά: Αλβανία, Ράμα, δύο επισκέψεις, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Μπελέρης, και στο βάθος πλάτες και χρήματα Ερντογάν και Τουρκίας.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Εγώ θα προσέθετα, ότι στο βάθος υπάρχει κάλυψη από πολλά κράτη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

ΠΑΥΛΟΣ: Γερμανία, παραδείγματος χάριν.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Όχι μόνον Γερμανία. Η Ιταλία είναι πιο φιλικό κράτος προς τον Ράμα. Έχει και απ’ ευθείας συμφέροντα και συναλλαγές με τον Ράμα, λόγω των στρατοπέδων προσφύγων που έχει κτίσει στην Αλβανία. Στοίχισαν ένα υπέρογκο ποσό για να φτιαχτούν, προκειμένου οι Ιταλοί να μεταφέρουν εκεί μετανάστες από τα ιταλικά νησιά, όπου θα εξετάζεται το αίτημα ασύλου που έχουν υποβάλει.

Ο Ράμα έχει επιλέξει μια σκληρή αντιμειονοτική στάση, παρότι κατάγεται ο ίδιος από πλευράς της μητέρας του από τη μειονότητα. Ίσως και γι᾽ αυτό! Η στάση του στο θέμα Μπελέρη εκτός από προσβολή των δικαιωμάτων της μειονότητας ήταν και προσβολή βασικών κανόνων που πρέπει να υπάρχουν σε ένα δημοκρατικό κράτος: κράτος δικαίου, δημοκρατική αρχή, αρχή της αναλογικότητας της ποινής.

Προς χάριν του επιχειρήματος ας υποθέσουμε ότι ο Μπελέρης πράγματι αποπειράθηκε να εξαγοράσει ψήφους έναντι 360 ευρώ. Δεν μπορείς να κρατάς κάποιον άνθρωπο φυλακισμένο ενάμισι χρόνο για 360 ευρώ! Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της δίκης του βγήκαν στην επιφάνεια πάρα πολλές ανωμαλίες που σχετίζονται με το δικαστικό σύστημα της Αλβανίας. Ο μοναδικός μάρτυρας κατηγορίας παραδέχθηκε ότι είχε πληρωθεί από την αστυνομία με το ποσόν των 7.000 ευρώ.

Η πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν ένα άτομο το οποίο πριν μερικά χρόνια είχε επιχειρήσει να μπει με πλαστή βίζα στην Ελλάδα. Για δεκαπέντε χρόνια της είχε απαγορευτεί η είσοδος σε όλα τα κράτη Σένγκεν. Κι όμως έγινε δικαστής στην Αλβανία. Η εισαγγελέας πάλι που εξέδωσε την πρώτη απόφαση κρατήσεως του Μπελέρη ήταν η αδελφή του προέδρου του δικαστηρίου που επικύρωσε την απόφαση. Όλα αυτά δεν συμβαίνουν σε ένα φυσιολογικό κράτος.

Η ελληνική πλευρά προσπάθησε ανεπιτυχώς να συνετίσει την Αλβανία. Είναι σαφές ότι ο Ράμα ακολούθησε τη δική του συγκρουσιακή πορεία. Πιστεύει ότι μπορεί να βασίζεται στις πλάτες άλλων ευρωπαϊκών κρατών ή της Αμερικής και να αδιαφορεί για την Ελλάδα. Η κάθοδος του Φρέντη Μπελέρη στις ευρωεκλογές και η θριαμβευτική εκλογή του έδωσε λύση στην αδικία που υπέστη ως πρόσωπο.

Τώρα που άρχισε η ενταξιακή πορεία της Αλβανίας ο Ράμα θα διαπιστώσει ότι έκανε ένα κρίσιμο λάθος. Η ενταξιακή πορεία της Αλβανίας περνά μέσα από την Ελλάδα. Ήδη έχουν τεθεί οι όροι για το άνοιγμα των ενταξιακών κεφαλαίων για την Αλβανία που αφορούν στην απόδοση των περιουσιών στη μειονότητα και τον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων. Και αυτά δεν είναι θεωρητικά.

Θα σας πω κάτι συγκεκριμένο. Η Αλβανία είναι το μοναδικό κράτος στην Ευρώπη, στην πρώην Ανατολική Ευρώπη, που δεν έχει αποδώσει περιουσίες ως τώρα στους νόμιμους ιδιοκτήτες, μετά το τέλος του κομμουνισμού. Η πρώτη φάση επιστροφής των περιουσιών ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια. Σήμερα, στις περιοχές που κατοικούν Αλβανοί έχει αποδοθεί το 60% των περιουσιών της πρώτης φάσεως. Στις περιοχές που κατοικούν Έλληνες έχει αποδοθεί από το 10% έως το 20%. Αυτή είναι μια σαφής διάκριση εις βάρος της μειονότητας. Όσο και να θέλει ο κύριος Ράμα να το ξεπεράσει αυτό με διάφορα τερτίπια, θα το βρίσκει σε κάθε βήμα μπροστά του.

12 ν. μίλια στο Αιγαίο, Casus Belli, Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, Καστελλόριζο

ΠΑΥΛΟΣ: Να πάω λίγο προς το Αιγαίο και δι᾽ αυτού στην Κύπρο. Και να ρωτήσω πολύ απλά. Τί εμποδίζει την Ελλάδα να προβεί στην επέκταση των εθνικών χωρικών υδάτων της στο Αιγαίο; Να πει, αύριο, 12 ναυτικά μίλια παντού;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Η αύξηση των χωρικών υδάτων είναι η απάντηση σε ένα ερώτημα που ακούω συχνά: τί διεκδικήσεις έχουμε εμείς από την Τουρκία; Η απάντηση είναι η εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο. Αυτό που λέτε περί χωρικών υδάτων είναι κάτι εύλογο. Δεν είναι όμως μία ευκαιριακή κίνηση αλλά τμήμα ευρύτερης στρατηγικής.

Όσο και να είναι παράνομη η τουρκική απειλή περί casus belli σε περίπτωση αυξήσεως των χωρικών υδάτων, υπάρχει το ισχυρό ενδεχόμενο να οδηγήσει σε πόλεμο με την Τουρκία. Μία υπεύθυνη ηγεσία οφείλει να το λάβει υπ᾽ όψιν της και να κινηθεί αναλόγως.

Ο στόχος δεν είναι να μην ασκηθεί αυτό το δικαίωμα αλλά να στηθεί η σωστή στρατηγική που θα μας επιτρέψει να το ασκήσουμε χωρίς υψηλή διακινδύνευση. Η στρατηγική έχει δύο πυλώνες. Ο ένας είναι στρατιωτικός και ο άλλος είναι διπλωματικός. Πρέπει, δηλαδή, να υπάρχουν ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, διότι εάν, ο μη γένοιτο, χρειαστεί, εμείς θα πολεμήσουμε.

Δεν θα έρθει κανένας άλλος να πολεμήσει για εμάς. Δεν θα έρθουν Λουξεμβουργιανοί πεζοναύτες να πολεμήσουν στο Καστελλόριζο. Ο δεύτερος πυλώνας είναι ο διπλωματικός. Οφείλουμε να συνεννοηθούμε και να προβούμε στις απαραίτητες διπλωματικές ενέργειες με τις μεγάλες δυνάμεις και τα κράτη της Μαύρης Θάλασσας που χρησιμοποιούν το Αιγαίο πέλαγος, προκειμένου να έχουμε τη σύμφωνη γνώμη τους. Όλα αυτά θέλουν δουλειά και γίνονται σε βάθος χρόνου.

ΠΑΥΛΟΣ: Και, άρα, εδώ υπεισέρχεται η έννοια του «κέρδους χρόνου», αν καταλαβαίνω καλά.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Να διευκρινίσω κάτι για το «κερδίζω χρόνο». Αν θες να κερδίσεις χρόνο απλώς για να κερδίσεις χρόνο, θα βρεις το πρόβλημα μπροστά σου. Αν θέλεις να κερδίσεις χρόνο για να εφαρμόσεις μία συγκεκριμένη στρατηγική, έχει νόημα το να κινείσαι σε αυτήν την κατεύθυνση. Ως προς τις εντάσεις πάντως να διευκρινίσω το εξής: η Ελλάδα δεν θέλει εντάσεις. Τις εντάσεις στο Αιγαίο τις επιθυμεί η Τουρκία.

ΠΑΥΛΟΣ: Μιας και αναφερθήκατε στο casus belli της Τουρκίας εις βάρος της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας: Γιατί η Ελλάδα το αποδέχεται; Γιατί δεν το καταγγέλλει διεθνώς;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Αυτό δεν είναι ακριβές. Το αντίθετο συμβαίνει. Το θέμα της ανακλήσεως του casus belli είναι κομβικό σημείο στην πολιτική της Ελλάδος έναντι της Τουρκίας. Η Ελλάδα έχει θέσει την άρση του casus belli ως έναν από τους όρους για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας. Η άρση του περιλαμβάνεται σε όλες τις ετήσιες εκθέσεις προόδου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ένταξη της Τουρκίας και στα σχετικά ψηφίσματα του Ευρωκοινοβουλίου. Επίσης, τίθεται όποτε προσφέρεται η ευκαιρία ενώπιον του ΟΗΕ. Ενδεικτικά, υπάρχουν 4 τουλάχιστον επιστολές διαμαρτυρίας της Ελλάδος προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ μεταξύ 9ης Ιουνίου 1995, οπότε και η τουρκική βουλή υιοθέτησε επισήμως το casus belli και 20ης Ιουλίου 1995.

ΠΑΥΛΟΣ: Επειδή πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται, θα ήθελα να μου διευκρινίσετε εάν τα 12 ναυτικά μίλια είναι προϋπόθεση για την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, ή εάν ισχύει αντιστρόφως. Με άλλα λόγια, δεσμεύει το ένα το άλλο;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Το ερώτημα τίθεται λίγο διαφορετικά. Εάν κάποια στιγμή προσφύγουμε στο Διεθνές Δικαστήριο, πρέπει πρώτα να έχουμε αυξήσει τα χωρικά μας ύδατα; Και μπορούμε να τα αυξήσουμε μετά; Θεωρώ ότι το ορθό είναι να έχουμε αυξήσει τα χωρικά μας ύδατα, πριν πάμε στο Διεθνές Δικαστήριο.

ΠΑΥΛΟΣ: Γιατί;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Διότι είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα από πλευράς θαλασσίων εκτάσεων που δικαιούται η κάθε χώρα. Σε περίπτωση αυξήσεως των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο μειώνονται κατά το ήμισυ. Το βασικό για μένα είναι ότι η Τουρκία ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να πάει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, διότι δεν τη συμφέρει. Ξέρει ότι θα χάσει. Θεωρεί ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Η νομολογία σταθερά λέει το αντίθετο. Δεν είναι ότι η Τουρκία ζητάει εκατόν και θα πάρει περίπου τα μισά. Θα πάρει ένα πολύ μικρότερο ποσοστό της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Γι᾽ αυτό είναι θεωρητικό το ενδεχόμενο προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο.

Στην απίθανη περίπτωση που η Τουρκία δεχόταν και πηγαίναμε στο Δικαστήριο, θα μπορούσαμε να αυξήσουμε τα χωρικά μας ύδατα μετά την απόφαση του Δικαστηρίου; Η απάντηση είναι καταφατική αλλά μόνον για τις περιοχές εκείνες που δεν θα έχουν δοθεί ως υφαλοκρηπίδα στην Τουρκία. Άρα (σε τέτοια περίπτωση) μπορούν να αυξηθούν τα χωρικά ύδατα αλλά μόνον στο υπόλοιπο Αιγαίο.

ΠΑΥΛΟΣ: Το Σάββατο 16 Νοεμβρίου το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών επιτέθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή με αφορμή τους χάρτες της ελληνικής ΑΟΖ που, με βάση το πρότυπο του Χάρτη της Σεβίλλης, είναι αναρτημένοι από την Υπηρεσία Χωροταξικού Σχεδιασμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Σε άρθρο σας γραμμένο το 2020 από κοινού με τον Θεόδωρο Καρυώτη, γράφετε χαρακτηριστικά: «Είναι προφανές ότι ο σωστός χωροταξικός σχεδιασμός δεν μπορεί να περιλαμβάνει την εξαιρετικά στενή περιοχή των 6 μιλίων από τις ακτές (περίπου 11 χιλιόμετρα). Ένας σωστός χωροταξικός σχεδιασμός πρέπει να περιλαμβάνει και τη διατήρηση ή βελτίωση της καταστάσεως των θαλασσίων οικοσυστημάτων εντός 12 ναυτικών μιλίων και την ΑΟΖ στις ελληνικές θάλασσες».

Θέλω να μου πείτε, γιατί η Ελλάδα είναι το μόνο ευρωπαϊκό κράτος της ΝΑ Ευρώπης που κωλυσιεργεί στην κατάθεση του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού της, με αποτέλεσμα να έχει αφενός παραπεμφθεί από τις 21/12/2023 στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφετέρου να επιτρέπει στην Τουρκία να αναμιγνύεται στις ευρωπαϊκές υποθέσεις και να καταγγέλλει προχθές (16/11/2024) την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Ο ορθός θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός περιλαμβάνει όχι μόνον τη ζώνη των χωρικών υδάτων αλλά ολόκληρη τη θαλάσσια έκταση που περιβάλλει την Ελλάδα. Αυτό αναφέρεται και στις τρεις σχετικές επιστολές του Ευθύμιου Μπακογιάννη, Γενικού Γραμματέα στο Υπουργείο Ενέργειας και Περιβάλλοντος, προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Από εκεί και πέραν είναι γεγονός ότι κωλυσιεργήσαμε. Δεν γνωρίζω τον λόγο. Μόνον υποθέσεις μπορώ να κάνω. Επιπλέον, χρειαζόμαστε αρκετούς μήνες για να καταλήξουμε σε σωστό χωροταξικό σχεδιασμό που περιλαμβάνει συλλογική εργασία από πολλά υπουργεία. Κάτι ακόμη για την αντίδραση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με τα έγγραφα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Αυτά δεν βασίζονται στον χάρτη της Σεβίλλης, όπως συνηθίσαμε να τον αποκαλούμε. Ο συγκεκριμένος χάρτης ήταν το δημιούργημα δύο καθηγητών του πανεπιστημίου της Σεβίλλης το 2006 που αποτύπωνε τις δυνητικές ΑΟΖ των κρατών–μελών της ΕΕ. Τόσο ο χάρτης της Σεβίλλης όσο και τα έγγραφα της Επιτροπής βασίζονται στη μέση γραμμή που είναι μία από τις μεθόδους που ακολουθούνται στις θαλάσσιες οριοθετήσεις.

ΠΑΥΛΟΣ: Πριν σας ρωτήσω για το Κυπριακό, θέλω να μου πείτε αν ανήκετε σε αυτούς που θεωρούν τη σύνδεση ΑΟΖ Ελλάδας–Κύπρου, βάσει του Χάρτη της Σεβίλλης και εν πάσει περιπτώσει, βάσει της επήρειας του Συμπλέγματος Μεγίστης, ρεαλιστική και άρα επιδιωκτέα; Ή τη θεωρείτε μη ρεαλιστική, και άρα χρήζει αναπροσαρμογής η ελληνική επιδίωξη;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να γίνονται για το φαίνεσθαι, και πράγματα τα οποία μπορούν να καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα, χωρίς απαραιτήτως να έχουν τον ίδιο διακηρυκτικό χαρακτήρα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα.

Εάν η Ελλάδα καταθέσει στον ΟΗΕ χάρτες στους οποίους θα ορίζει την υφαλοκρηπίδα της βάσει του άρθρου 156 του νόμου 4001/2011 (γνωστού και ως νόμου Μανιάτη), τότε τα εξωτερικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας θα ταυτίζονται με τα όρια τα οποία θα υπέγραφε σε μία συμφωνία με την Κύπρο. Κάτι τέτοιο θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα με μια συμφωνία χωρίς, ταυτοχρόνως, να δημιουργεί τις εντάσεις που θα προκαλούσε μία συμφωνία.

Τώρα, πρέπει να πούμε και το εξής, που σχετίζεται με το Σύμπλεγμα Καστελλορίζου. Ας υποθέσουμε ότι δεν υπήρχε το Σύμπλεγμα του Καστελλορίζου. Η Ελλάδα θα είχε δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο; Προφανώς και θα είχε. Διότι ένα μεγάλο τμήμα της υφαλοκρηπίδας του Καστελλορίζου καλύπτεται από τις υφαλοκρηπίδες της ανατολικής Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου και της Ρόδου. Επομένως, και το Καστελλόριζο να μην υπήρχε στην περιοχή, ένα μεγάλο τμήμα της περιοχής της υφαλοκρηπίδας θα ανήκε ούτως ή άλλως στην Ελλάδα.

Η παρουσία του Καστελλορίζου επαυξάνει το ποσοστό της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Είναι προφανές όμως ότι ένα τέτοιο ζήτημα θα επιλυθεί μόνον ενώπιον διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου.

Προσέξτε τώρα, όμως, τί τακτική ακολουθεί η Τουρκία ενώ παράλληλα μιλάει για «ολιστική» προσέγγιση. Προσπαθεί να σαλαμοποιήσει τη διαφορά. Δηλαδή μας λέει: έλα να συζητήσουμε για την υφαλοκρηπίδα του Καστελλορίζου, και ακολούθως για την υφαλοκρηπίδα στο βόρειο Αιγαίο κ.ο.κ.

Η οριοθέτηση όμως είναι ενιαία από τον Έβρο ως και το Καστελλόριζο. Δεν κόβεται σε επί μέρους τμήματα. Εάν πάρουμε μόνο την περιοχή του Καστελλορίζου, τότε πράγματι, έχουμε ένα μικρό νησάκι και απέναντί του βρίσκεται μια πολύ μεγαλύτερη ακτή. Ένας από τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψιν από τα διεθνή δικαστήρια είναι το μήκος των ακτών κάθε κράτους.

Αν πάρεις τις ακτές του Καστελλορίζου, είναι γύρω στα 21 χιλιόμετρα. Η απέναντι τουρκική ακτή στο σημείο εκείνο της οριοθετήσεως με την Ελλάδα είναι γύρω στα 780 χιλιόμετρα.

Εάν όμως συμπεριληφθούν και οι ακτές της ανατολικής Κρήτης καθώς και της Κάσου, της Καρπάθου και της Ρόδου, τότε διαπιστώνουμε ότι έχουμε περίπου ίσο αριθμό χιλιομέτρων ακτογραμμής και από τις δύο πλευρές. Η απάντηση σε όλα αυτά είναι ότι η οριοθέτηση είναι ενιαία από τον Έβρο ως και το Καστελλόριζο.

ΠΑΥΛΟΣ: Άρα με αυτό που λέτε, το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό, εννοείτε – εμμέσως πλην σαφώς – ότι θα πρέπει και η Ελλάδα να έχει τη δική της «ολιστική» προσέγγιση, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια Φιντάν. Γιατί ο Χακάν Φιντάν είπε ότι «εμείς έχουμε ολιστική προσέγγιση του θέματος».

ΣΥΡΙΓΟΣ: Ο Χακάν Φιντάν εννοεί κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτά που είπα.

ΠΑΥΛΟΣ: Άλλου είδους ολιστικότητα. Αλλά ο χώρος είναι ενιαίος, Θράκη–Αιγαίο–Κύπρος.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Όχι, δεν αναφέρομαι ούτε σε ενιαίο χώρο ούτε σε «ολιστική προσέγγιση». Αναφέρομαι αποκλειστικώς και μόνον σε θαλάσσιες οριοθετήσεις. Όταν ο Χακάν Φιντάν μιλά για «ολιστική προσέγγιση», ή παλαιότερα για «συμφωνία πακέτο», [package deal], εννοεί αυτό που η Τουρκία αποκαλεί «ελληνοτουρκικές διαφορές» και περιλαμβάνουν αποστρατικοποίηση, όρια του FIR, διαφορά εναερίου χώρου με χωρικά ύδατα, αμφισβήτηση ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά του ανατολικού Αιγαίου, τουρκολιβυκό μνημόνιο, και… και …

Το 1975 μας έλεγε η Τουρκία: «έλα να συζητήσουμε όλα όσα εμείς θεωρούμε διαφορές και να βρούμε μια πολιτική λύση μεταξύ μας». Μετά το 2011 η Τουρκία μας λέει: «έλα να τα πάμε όλα στο Διεθνές Δικαστήριο». Ούτε θα τα πας όλα στο Διεθνές Δικαστήριο, ούτε θα τα συζητήσεις. Η Ελλάδα, και αυτό είναι σταθερή θέση της ελληνικής πλευράς, λέει ορθώς ότι «μια είναι η διαφορά και αφορά στην οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ από τον Έβρο ως το Καστελλόριζο, τίποτε άλλο».

Δεν έχει αλλάξει η ελληνική θέση. Ούτε έχει βγει ποτέ κανένας Έλληνας υπουργός Εξωτερικών να πει «έλα να συζητήσουμε τώρα μόνο για το Καστελλόριζο» ή, «έλα να συζητήσουμε μόνο για την περιοχή του Έβρου».

ΠΑΥΛΟΣ: Διαφοροποιείται το Ευρωπαϊκό Δίκαιο από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας στο ζήτημα των Θαλασσίων Ζωνών; Αν όχι, γιατί η Ελλάδα δεν επωφελείται από την πλήρη ενσωμάτωση του ΔΔΘ στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, προκειμένου ως κράτος μέλος της ΕΕ να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έναντι της Τουρκίας, αντί της Χάγης;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Πρόκειται για μία αποπροσανατολιστική συζήτηση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενσωματώνει στο Δίκαιό της πολλές διεθνείς συνθήκες. Μία από αυτές είναι και η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επιλαμβάνεται υποθέσεων που αφορούν σε ζητήματα των κρατών–μελών.

Η Τουρκία δεν είναι κράτος–μέλος. Πώς να προσφύγουμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά μίας χώρας που δεν είναι μέλος; Επιπλέον, ας λάβουμε υπ᾽ όψιν μας και τα ακόλουθα. Ισπανία και Γαλλία διαφωνούν ως προς τα όρια της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ που έχουν τόσο στη Μεσόγειο όσο και στον Ατλαντικό.

Γιατί δεν πήγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να λύσουν τη διαφορά τους, αφού είναι τόσο απλά τα πράγματα; Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν έχει ποτέ δικάσει υπόθεση θαλασσίων οριοθετήσεων. Το Διεθνές Δικαστήριο έχει επιληφθεί 20 περίπου τέτοιων υποθέσεων. Εάν χρειαστεί να πάμε σε γιατρό για μία σοβαρή εγχείρηση, θα προτιμήσουμε εκείνον που δεν έχει χειρουργήσει ποτέ του; Ή εκείνον που έχει τη μεγαλύτερη εμπειρία;

ΠΑΥΛΟΣ: Το 1963 η Τουρκία υπέγραψε συμφωνία με την τότε ΕΟΚ. Μπορεί αυτή η υπογραφή να αξιοποιηθεί σήμερα από την Ελλάδα έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων σε βάρος της; Κι αν ναι, πώς;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Η τότε συμφωνία κατέληξε στη σημερινή ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας στην ΕΕ. Αυτό προσπαθήσαμε να εκμεταλλευθούμε το 1999 με τις αποφάσεις του Ελσίνκι.

Σήμερα ούτε η Τουρκία ενδιαφέρεται να αλλάξει για να ενταχθεί στην ΕΕ ούτε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι εταίροι μας θα ήθελαν δουν την Τουρκία ως μέλος. Το σωστό ερώτημα είναι εάν συμφέρει την Ελλάδα στρατηγικά η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Η απάντηση που δίνω είναι αρνητική. Η Τουρκία θα καταστεί από πλευράς πληθυσμού το μεγαλύτερο κράτος μέσα στην Ένωση.

Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία θα έχει τουλάχιστον ίσο μερίδιο εξουσίας και ισχύος με τα άλλα τρία μεγάλα κράτη (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία). Η σύμπραξη και συμφωνία μαζί της θα είναι περίπου απαραίτητη για τη λήψη αποφάσεων. Η συμμετοχή τούρκων εκπροσώπων σε όλα τα όργανα της ΕΕ, καθώς και σε καίριες θέσεις θα είναι δεδομένη (Επίτροπος, ανώτατα στελέχη στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, τα δύο κόμματα της Τουρκίας θα έχουν τις μεγαλύτερες κοινοβουλευτικές ομάδες στο Λαϊκό και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, κλπ.).

Η αναβάθμιση αυτή, σε συνδυασμό με την ηγεμονική συμπεριφορά της Τουρκίας, θα έσβηνε την ήδη μικρή δυνατότητα παρεμβάσεως της ΕΕ στις ελληνοτουρκικές διαφορές και θα έθετε τις διαφορές αυτές εκτός ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος. Κυρίως, θα εκμηδένιζε τα πλεονεκτήματα της συμμετοχής της Ελλάδος στην ΕΕ σε πολιτικό επίπεδο.

Κύπρος

ΠΑΥΛΟΣ: Θέλω να σας ρωτήσω για την Κύπρο. Διότι πολλοί άνθρωποι θέτουν το ερώτημα: διαπραγματεύεται η Ελλάδα την κυριαρχία της Κύπρου με την Τουρκία; Και αν το ερώτημα ακούγεται προκλητικό, πώς αξιολογεί κανείς το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου έχουμε πληθυσμό εποίκων τέτοιου μεγέθους που πλέον η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να διαχειριστεί; Δηλαδή, όταν έχεις περίπου μισό εκατομμύριο πληθυσμό εποίκων στη βόρεια Κύπρο, δεν μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς τί θα σήμαινε μια επανένωση του νησιού.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Το θέμα δεν είναι η επανένωση γενικώς και αορίστως. Είναι οι όροι της επανενώσεως, δηλαδή, υπό ποίους όρους θα ξαναγίνει η Κύπρος ενιαίο κράτος. Ακούμε διάφορους όρους όπως «Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία». Για μένα το ζήτημα είναι εάν αυτό που θα προκύψει θα είναι ταυτοχρόνως και δημοκρατικό και λειτουργικό κράτος.

Τί εννοώ με αυτούς τους όρους; Δημοκρατικό κράτος, σημαίνει να μπορεί να λειτουργεί με όρους ελευθερίας, ισονομίας και ισοπολιτείας, να επιτρέπει στον λαό να εκφράζεται, ενώ παράλληλα θα σέβεται τα δικαιώματα της τουρκοκυπριακής κοινότητας και θα προστατεύει όλες τις μειονότητες του νησιού.

Στην προστασία των δικαιωμάτων βοηθά και η συμμετοχή στην ΕΕ. Λειτουργικό σημαίνει ο σεβασμός των δικαιωμάτων της τουρκοκυπριακής κοινότητας να μην αποβαίνει εις βάρος της καθημερινής λειτουργίας του κράτους. Οι νόμοι, οι εκτελεστικές και δικαστικές αποφάσεις να μπορούν να βγαίνουν γρήγορα.

Το λέω αυτό διότι πάνω στο τραπέζι είναι διάφορα σχέδια που βασίζονται στη λογική του Σχεδίου Ανάν. Θυμίζω ότι κατά το Σχέδιο Ανάν για να ψηφιζόταν ένας νόμος, έπρεπε να είχε συγκεκριμένες πλειοψηφίες στην κάτω Βουλή και στην άνω Βουλή, μεταξύ Ελλήνων και των Τούρκων της Κύπρου.

Για να εφαρμοστεί στη συνέχεια ο νόμος από το Προεδρικό Συμβούλιο, χρειάζονταν πάλι συγκεκριμένες αναλογίες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων της Κύπρου. Και εάν υπήρχε κάποιο πρόβλημα, έπρεπε να αποφασίσει το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Κύπρου με συγκεκριμένες πλειοψηφίες.

Αυτά δημιουργούν ένα δυσλειτουργικό κράτος. Εφαρμογή λύσεων τύπου Σχεδίου Ανάν σημαίνει ότι πάνω από την Κύπρο θα πλανάται διαρκώς το φάντασμα της Βοσνίας–Ερζεγοβίνης. Σχεδόν 30 χρόνια μετά την ειρήνευση στη βαλκανική αυτή χώρα ελάχιστα λειτουργούν σε κεντρικό επίπεδο και μόνον μετά από πίεση των ξένων. Προφανώς, επίσης, αυτό το κράτος δεν θα πρέπει να λειτουργεί ως η μακρά χειρ της Άγκυρας.

ΠΑΥΛΟΣ: Αναφερθήκατε στην προστασία μειονοτήτων. Το ερώτημα είναι εάν υπάρχουν πλέον μειονότητες στη Μεγαλόνησο σήμερα.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Μειονότητες υπάρχουν. Πρόκειται για τρεις ομάδες, οι οποίες είναι διακριτές και ονοματισμένες. Είναι οι Αρμένιοι, οι Λατίνοι και οι Μαρωνίτες. Οι Τουρκοκύπριοι – όχι τώρα, αλλά από τη δεκαετία του ᾽50 – δεν θεωρήθηκαν μειονότητα, αλλά κοινότητα. Λόγω των γεγονότων που συνέβησαν από το 1963 έως το 1974, πρέπει να εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως κοινότητα και όχι ως μειονότητα και να προστατεύονται αντιστοίχως τα δικαιώματά τους. Να διευκρινίσω κάτι, όμως, σε σχέση με την αρχική ερώτηση για την Κύπρο. Το θέμα είναι, πού πηγαίνουμε. Αυτή τη στιγμή, δυστυχώς, εκείνο το οποίο δείχνει ως η πλέον πιθανή λύση, είναι η «μη λύση».

ΠΑΥΛΟΣ: Ως παγίωση του status quo;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Ναι. Έχουν περάσει πενήντα χρόνια. Το 1974 ήμουν οκτώ χρονών παιδάκι και τώρα είμαι πενήντα οκτώ. Εκείνοι που θυμούνται ακόμη τη συμβίωση Ελλήνων και Τούρκων της Κύπρου στα ίδια μέρη είναι πλέον άνω των 65–70 ετών. Ο χρόνος παγιώνει την κατοχή. Διευκρινίζω ότι δεν υποστηρίζω ως λύση του Κυπριακού την «μη λύση». Απλώς διαπιστώνω ότι κινούμαστε προς τα εκεί.

ΠΑΥΛΟΣ: Φαντάζομαι το ενδεχόμενο μιας επανένωσης ως Ένωσης του ελεύθερου τμήματος της Κύπρου με την Ελλάδα, δεν συζητείται.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Αν δεν υπήρχε το θέμα της τουρκικής κατοχής, η ύπαρξη δύο κρατών είναι μεγάλο πλεονέκτημα για τον Ελληνισμό. Το βλέπουμε στην πράξη στον ΟΗΕ, στην ΕΕ και, ας μου επιτρέψετε να αστειευτώ λίγο, ακόμη και στο φεστιβάλ της Eurovision. Η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα είναι συζήτηση προηγούμενων δεκαετιών.

Τώρα το ζητούμενο είναι η σημασία του άξονα Ελλάδας–Κύπρου. Το Αιγαίο είναι μια εσωστρεφής θάλασσα. Κοιτάζοντας το Αιγαίο βλέπεις απέναντί σου μόνο την Τουρκία. Κοιτάζοντας την Κύπρο βλέπεις όλα τα κράτη της ανατολικής Μεσογείου.

Αυτή η οπτική σε βγάζει από το καβούκι σου και δημιουργεί πολλαπλασιαστικό αποτύπωμα του Ελληνισμού στην περιοχή. Ο άξονας Ελλάδας–Κύπρου σημαίνει παρουσία από την είσοδο της Αδριατικής μέχρι τις θάλασσες του Λιβάνου και του Ισραήλ. Γι᾽ αυτό είναι στρατηγικής σημασίας.

ΠΑΥΛΟΣ: Όλα αυτά που συζητάμε συμπυκνώθηκαν το 2014 σε ένα τεράστιο πόνημά σας με τον τίτλο «Ελληνοτουρκικές Σχέσεις», που αν δεν απατώμαι πρέπει να είναι το ογκωδέστερο έργο στην ελληνική επιστημονική βιβλιογραφία στα ελληνοτουρκικά ζητήματα. Τώρα, δέκα χρόνια μετά από την ολοκλήρωση αυτής της συγγραφής και την έκδοση αυτού του μνημειώδους έργου, αν το διαβάζατε όχι ως συγγραφέας αλλά ως αναγνώστης, ποιό θα λέγατε ότι είναι το σημαντικότερο, το πιο πολύτιμο εξαγόμενο που συνεισφέρει το βιβλίο σας στο δια ταύτα του Ελληνισμού σε σχέση με τις προκλήσεις εξ Ανατολών;

ΣΥΡΙΓΟΣ: Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι! Ο λόγος που έγραψα το βιβλίο είναι διότι ήθελα να υπάρχει πλήρης και διαχρονική εικόνα του μεγαλύτερου ζητήματος που έχουμε στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Να μπορούμε να πάρουμε τα μαθήματά μας αλλά και τα μέτρα μας. Παίρνουμε μαθήματα; Ναι! Να σας δώσω ένα παράδειγμα.

Το 1996, όταν έγινε το επεισόδιο στα Ίμια, είχαμε στείλει στρατιωτικές δυνάμεις, αντιτορπιλικά, φρεγάτες, αεροπλάνα. Τώρα, όταν συμβαίνουν ανάλογα περιστατικά, επειδή γνωρίζουμε ότι μπορεί να είναι προβοκάτσια, στέλνουμε πρώτα πλοία του Λιμενικού Σώματος ενώ τα πολεμικά βρίσκονται πιο πίσω. Δηλαδή, διερευνούμε τις προθέσεις της άλλης πλευράς κρατώντας κατ’ αρχάς χαμηλούς τόνους και κλιμακώνοντας, εάν χρειαστεί και δεν επιλυθεί το πρόβλημα διπλωματικά.

Μέσα από αυτό το βιβλίο βλέπουμε τη διαχρονική στάση και της Τουρκίας και της Ελλάδος. Και αυτό χρειάζεται να προβληματίζει ως προς τη στρατηγική μας. Τα βασικά σημεία της στρατηγικής που έχουμε, χαράχθηκαν εκ των πραγμάτων τη δεκαετία του 1970. Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει από τη δεκαετία του ᾽70.

Επί παραδείγματι, αναφέρατε ορθώς ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας. Συνεπώς, η Τουρκία δεσμεύεται μόνον από τους κανόνες του εθιμικού δικαίου. Τη δεκαετία του ᾽80 και του ᾽90 αυτό ήταν πολύ σημαντικό διότι υπήρχε απόσταση μεταξύ των κανόνων του εθιμικού και του συμβατικού δικαίου.

Μετά από 30 χρόνια εφαρμογής της Συμβάσεως για το Δίκαιο της Θάλασσας οι κανόνες του εθιμικού δικαίου πλέον τείνουν να ταυτιστούν με τους συμβατικούς. Άρα, καταλήγει να είναι ήσσονος σημασίας το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, από τη στιγμή που το εθιμικό δίκαιο λέει περίπου τα ίδια πράγματα. Δείτε τα χωρικά ύδατα.

Το 1974 άλλα κράτη είχαν 3 ν. μίλια και άλλα είχαν 200 ν. μίλια. Σήμερα είναι κανόνας τα 12 ν. μίλια Το 1974 δεν υπήρχε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Το 1974 υπήρχε μόνο μια απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για θαλάσσιες οριοθετήσεις. Τώρα, όχι μόνο από το Δικαστήριο της Χάγης αλλά από όλα τα διεθνή δικαστήρια, υπάρχουν σχεδόν 30 αποφάσεις που έχουν δημιουργήσει νομολογία.

Τί λέει η νομολογία; Ότι ο κανόνας είναι πως τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις. Το ερώτημα πλέον δεν είναι εάν τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ αλλά πόσην έχουν. Μπορούμε να βρούμε στη νομολογία τις κατευθύνσεις του εθιμικού δικαίου. Το 1974 δεν μπορούσαμε. Όλα αυτά είναι σημεία που πρέπει να λαμβάνουμε υπ᾽ όψιν μας στη χάραξη εξωτερικής πολιτικής, και νομίζω ότι αυτά συνεισφέρει το συγκεκριμένο βιβλίο.

ΠΑΥΛΟΣ: Θέλω πριν κλείσουμε ένα σύντομο σχόλιο για το πώς βλέπετε τις αμερικανικές εκλογές και το αποτέλεσμά τους, τη νίκη Τραμπ, να επηρεάζουν την ευρύτερη γειτονιά μας.

ΣΥΡΙΓΟΣ: Το 2024 δεν είναι 2016. Σήμερα στην ευρύτερη γειτονιά μας έχουμε δύο πολέμους που δεν υπήρχαν τότε. Ειδικά ο πόλεμος που γίνεται στη Μέση Ανατολή βαρύνει πολύ στην κρίση του Τραμπ. Αυτό σημαίνει ότι, εάν ο Ερντογάν δεν αλλάξει την τακτική που έχει έναντι του Ισραήλ, δεν κάνει τη λεγόμενη κωλοτούμπα, θα αντιμετωπίσει πολύ σοβαρά προβλήματα στο επόμενο χρονικό διάστημα.

Παναγιώτης Παύλος: Κύριε Συρίγο, σας ευχαριστώ θερμά γι᾽ αυτήν την εφ᾽ όλης της ύλης συζήτησή μας.

Άγγελος Συρίγος: Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ.

Δημοσιεύθηκε στην Hellas Journal, σε δύο τμήματα, την Τετάρτη 20 και την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου 2024.

Πηγή:

https://hellasjournal.com/2024/11/o-angelos-syrigos-ef-olis-tis-ylis-stin-hellas-journal-omilei-gia-ti-diagrafi-tou-antoni-samara-kai-ta-krisima-themata-me-tin-katochiki-tourkia/

https://hellasjournal.com/2024/11/o-angelos-syrigos-ef-olis-tis-ylis-stin-hellas-journal-ta-kafta-zitimata-ton-ellinotourkikon-scheseon-to-aigaio-i-thraki-kai-i-kypros/

Παναγιώτης Παύλος: Η νίκη Τραμπ, το επικοινωνιακό φιάσκο των συστημάτων και η ανεξήγητη πρεμούρα στα Ελληνοτουρκικά (ηχητικό)

Γράφει ο Γιώργος Σαχίνης

Τα όσα περιγράφει ο κ. Παύλος για τις “ασκήσεις” της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και βασικών δεξαμενών σκέψης προκαλούν προβληματισμό για τα κίνητρα και την ανυπαρξία στρατηγικής βάθους στα ελληνοτουρκικά θέματα.

Ο ερευνητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο Παναγιώτης Παύλος, σε μια αναλυτική συζήτηση στον 98.4, αναλύει το τι κατά τη γνώμη του συνέτεινε στην άνετη επικράτηση σε όλα τα επίπεδα του Τραμπ και στο νέο πλειοψηφικό ρεύμα στο εσωτερικό της κοινωνίας των ΗΠΑ, αναφερόμενος διεξοδικά και στο επικοινωνιακό φιάσκο των συστημάτων που θέλησαν να ανακόψουν την επάνοδο του Τραμπ ή που ήλπιζαν σε χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

Αναφέρεται στις ευρύτερες προεκτάσεις από την αλλαγή της διοίκησης στις ΗΠΑ, με ορατό, όπως είπε, το πεδίο των άμεσων εξελίξεων στο Ουκρανικό, με ό,τι όμως συνεπάγεται και για τις επιδράσεις που θα έχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε χώρες με πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως η Γερμανία.

Ταυτόχρονα, αναφερόμενος ο κ. Παύλος στη νέα πραγματικότητα από τον Ιανουάριο του 2025 στην αμερικανική διοίκηση, αναρωτήθηκε για ποιο λόγο η ελληνική πλευρά εμφανίζεται με μία τόσο ανεξήγητη πρεμούρα για ουσιαστικές δεσμεύσεις στον διάλογο με την Τουρκία και μάλιστα σε μια περίοδο που η τελευταία εντείνει την πλήρως αναθεωρητική της ατζέντα για όλα έναντι μας. Τα όσα περιγράφει για τις “ασκήσεις” της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και βασικών δεξαμενών σκέψης επί του θέματος προκαλούν προβληματισμό για τα κίνητρα και την ανυπαρξία στρατηγικής βάθους.

Ακούστε τη συνέντευξη:

https://youtu.be/fhQv2-fSt3U

Πηγή: Εφημερίδα «Νέα Κρήτη»

https://www.neakriti.gr/ellada/2085490_panagiotis-paylos-i-niki-tramp-epikoinoniako-fiasko-ton-systimaton-kai-i-anexigiti

Ευχαριστώ δημόσια τον Πρέσβη επί τιμή κ. Παύλο Αποστολίδη, πρώην Αρχηγό της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, πρώην επικεφαλής Διερευνητικών Επαφών με την Τουρκία, πρώην Γραμματέα της Πρεσβείας της Ελλάδος στη Λευκωσία τις ημέρες της τουρκικής εισβολής το 1974, και μέλος του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Διότι ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα που του απηύθυνα -μέσω συνέντευξης στον ειδησεογραφικό ιστότοπο militaire.gr και τον δημοσιογράφο Πάρη Καρβουνόπουλο -μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ-

https://youtu.be/d0Y_Uk65xw4?si=CGgM1cfe-p7Udzql

να λάβει δημόσια θέση στον απόηχο των κοινώς ομολογουμένως μειοδοτικών δηλώσεων της Γενικής Διευθύντριας του ΕΛΙΑΜΕΠ, κυρίας Μαρίας Γαβουνέλη.

Διεθνολόγος δεν είμαι. Είμαι φιλόσοφος που παρακολουθώ πολύ στενά τα εθνικά θέματα και κυρίως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με εφόδια που μου προσφέρει η πολύχρονη τριβή στη σκέψη και η μελέτη, η μεγάλη αγάπη μου για την Ελλάδα, η εμπειρία σε ανάλυση και η σύνθεση, η λεπτομερής παρατήρηση, καθώς και η πρόσβαση σε πολύτιμες πληροφορίες -που λίγοι διαθέτουν και πολλοί καθυβρίζουν- χάρη σε εκλεκτούς ανθρώπους στους οποίους είμαι βαθιά ευγνώμων.

Η συνέντευξη, ωστόσο, του κυρίου Αποστολίδη στην Καθημερινή της Κυριακής συνιστά -δυστυχώς- την απόλυτη, περίτρανη δικαίωση όλων των μέχρι σήμερα δημόσιων -ενίοτε σκληρών πάντοτε όμως ανιδιοτελών και ακριβοδίκαιων- παρεμβάσεών μας στα Ελληνοτουρκικά τα τελευταία χρόνια.

Οι δηλώσεις του Πρέσβεως αποκαλύπτουν το απόλυτο φαλίρισμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα Ελληνοτουρκικά και τη δίχως ιστορικό προηγούμενο φαυλότητα του ελλαδικού πολιτικού συστήματος του τέλους της Μεταπολίτευσης. Είναι δε λίαν ευχάριστο το γεγονός ότι η ίδια η Καθημερινή παρέχει πλέον τέτοιου είδους υπηρεσίες αφύπνισης της ελληνικής κοινής γνώμης, όπως η εν λόγω συνέντευξη, κάτι για το οποίο θερμές ευχαριστίες αξίζουν και προς αυτήν, και ιδίως τον Διευθυντή της Αλέξη Παπαχελά.

Ειδικότερα, για όσους δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν την αξία των όσων δήλωσε ο πολύπειρος, και με θεσμικό ρόλο επί πολλά χρόνια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, διπλωμάτης στην Κυριακάτικη συνέντευξή του, αξίζει να επισημανθούν οι εξής δύο παραδοχές που προκύπτουν άμεσα, αβίαστα και με λογική συνέπεια και αναγκαιότητα από την τοποθέτησή του:

1. Όντως υπάρχει στρατηγική μειοδοσία στο Αιγαίο από ελληνικής πλευράς.
2. Αν τεθούν το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας ως γνώμονας σχεδιασμού και υλοποίησης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, τότε πολλοί εξωθεσμικοί οπαδοί και υπηρέτες του μειοδοτικού κατευνασμού που εμπλέκονται ενεργά (και με το αζημίωτο είτε άμεσων είτε έμμεσων ανταλλαγμάτων) σε διαδικασίες απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, και ακρωτηριασμού του εθνικού εδάφους του Αιγαίου, θα πρέπει να χάσουν -κυριολεκτικά- τη δουλειά τους.

Οι συγκλονιστικές παραδοχές στις οποίες προβαίνει ο Πρέσβης Αποστολίδης (και τις οποίες ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει στην κεντρική εικόνα του άρθρου), αφενός επαληθεύουν τον χαρακτηρισμό των θέσεων της Γενικής Διευθύντριας του think tank ΕΛΙΑΜΕΠ, στο οποίο μετέχει και ο ίδιος, ως μειοδοτικών και ανθελληνικών.

Αφετέρου, καθιστούν σαφές στην ελληνική κοινή γνώμη ότι η οιαδήποτε τυχόν απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη για μη πλήρη επέκταση των εθνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, θα είναι η πρώτη πράξη απώλειας εθνικού εδάφους της χώρας εν καιρώ ειρήνης, στον 21ο αιώνα.

Ως εκ τούτου εύλογα διαπιστώνει κανείς ότι τη συνάντηση του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν την ερχόμενη Παρασκευή (8/11) στην Αθήνα, δεν θα την παρακολουθούν μόνον μερικά ζευγάρια μάτια συμβούλων και γραμματέων των δύο Υπουργών που θα είναι φυσικώς παρόντες. Αλλά και πολλά εκατομμύρια Ελλήνων, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, που ξαγρυπνούν διαρκώς προς αποφυγή νέας εθνικής καταστροφής με κυβερνητική σφραγίδα -αυτή τη φορά- της Νέας Δημοκρατίας και συγκατάθεση του διακομματικού εθνομειοδοτικού ελλαδικού κατεστημένου.

Όσλο, Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2024

https://www.militaire.gr/apo-ti-lysi-sto-aigaio-fthasame-sta-eychologia-as-diatirithei-toylachiston-to-kalo-klima-leei-o-epikefalis-diereynitikon-epafon-me-tin-toyrkia/

Δημοσιεύθηκε στο militaire.gr, την Τρίτη 5/12/2024.

Πηγή:

https://www.militaire.gr/ellinotourkika-panagiotis-pavlos/

Γράφουν από το Όσλο: Αλέξανδρος Σταυράκης, Παναγιώτης Παύλος

Σχεδόν πάντοτε πριν από ένα μεγάλο και καταστροφικό ατόπημα υπάρχουν τα σημάδια εκείνα που μας προειδοποιούν για τις εξελίξεις. Στην πολιτική, ειδικά της πεντηκονταετίας της Μεταπολίτευσης, τίποτε δεν συμβαίνει ουρανοκατέβατο. Αρκεί να παρατηρεί κανείς αυτά που λέγονται δημοσίως.

Πρέπει να καταστεί σαφές σε κάθε Έλληνα πολίτη, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση μετέρχονται αδιακρίτως -με μικρές μόνον αποχρώσεις ενίοτε- την ίδια ρητορική.

Η ρητορική είναι τέχνη πολυσύνθετη. Πρόκειται για την τέχνη του λόγου που μέσω της προφορικής και πάντοτε επιτηδευμένης έκφανσής του αποβλέπει να πείσει τους θεατές και ακροατές προς την επίτευξη ορισμένου σκοπού. Εύλογα λοιπόν, η ρητορική είναι εργαλείο κάθε πολιτικού ανδρός.

Τη ρητορική χρησιμοποίησε, παραδείγματος χάριν, ο Νίκος Κοτζιάς, Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας επί κυβέρνησης Τσίπρα (ΣΥΡΙΖΑ), προκειμένου να πείσει για την αναγκαιότητα υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών. Έλεγε τότε χαρακτηριστικά, ο ίδιος:

«Το να λύσουμε τα προβλήματά μας σημαίνει ότι φτιάχνουμε ξανά αυτά τα Βαλκάνια των φίλων που συνεργάζονται».

Τίθεται όμως το προφανές ερώτημα: Ποιά συνεργασία αναπτύξαμε με τα Σκόπια μετά την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας;

Ο Νίκος Κοτζιάς επέμενε κατηγορηματικά τότε, δηλώνοντας ότι: «Παρά τις δυσκολίες θα το πάμε μέχρι τέλος, αρκεί και η άλλη πλευρά να ανταποκριθεί σε αυτό το ιστορικό καθήκον. Διότι αυτό:

– διασφαλίζει την καλύτερη οικονομική ανάπτυξη όλης της περιοχής,

– διασφαλίζει την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή,

-δίνει τη δυνατότητα να αναπτύξουμε τις οικονομικές μας σχέσεις με τη συγκεκριμένη χώρα [Σκόπια] ακόμα καλύτερα. Και οι οικονομικές σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στις δυό χώρες είναι καταπληκτικές!»

Θα θυμούνται όλοι, ασφαλώς, ότι η Πρόεδρος των Σκοπίων Σιλιανόφσκα αναφέρθηκε -μετά τη Συνθήκη των Πρεσπών- στην ονομασία της χώρας της με το όνομα «Μακεδονία» σκέτο, παρά την επιμονή του Νίκου Κοτζιά σε «φίλους που συνεργάζονται».

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Δεν είναι άραγε φίλοι μας οι Σκοπιανοί;

Θυμίζουμε ότι, απευθυνόμενος πρόσφατα στον ομότιμο Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων Αθανάσιο Πλατιά, στο πλαίσιο του Delphi Forum, ο Νίκος Κοτζιάς υπεραμύνθηκε της πολιτικής εκχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια, επιμένοντας ως εξής:

«Τα πράγματα θέλουν προσοχή, φιλική πολιτική, Διεθνές Δίκαιο, και να τον βάζεις και τον άλλον στο παιχνίδι».

Ενώ σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Αντώνη Σρόιτερ, είχε δηλώσει κάποια στιγμή:

«Αν την ιστορία την έχουμε για να φυλακιστούμε μέσα και να καταστρέψουμε το μέλλον μας, δεν κάνουμε καλά».

Αν λάβει κανείς υπόψιν αυτές τις θέσεις ανώτατων αξιωματούχων της τότε ελληνικής κυβέρνησης, έρχεται αντιμέτωπος με το αμείλικτο ερώτημα: Τί κέρδισε τελικά η Ελλάδα από όλο αυτό;

Είναι αυτονόητο ότι σε μια ευνομούμενη πολιτεία, ο πολιτικός που θα ζημιώσει τη χώρα του οφείλει να λογοδοτήσει στη Δικαιοσύνη. Στην Ελλάδα, ωστόσο, οι πολιτικοί, και δη οι βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, καλύπτονται και προστατεύονται από τη βουλευτική ασυλία.

Κι αν στην Ελλάδα μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης πίστεψε ότι το ζήτημα της εθνικής μειοδοσίας της εκχώρησης του πολυχιλιετούς ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας στο σλαβικό κρατίδιο των Σκοπίων ήταν έγκλημα που συντελέστηκε από κυβέρνηση ανθρώπων μειωμένου πατριωτισμού, τα όσα ακολούθησαν με τη διάδοχη πολιτική κατάσταση, διαψεύδουν κατηγορηματικά όποιον έπεσε σε αυτήν την παγίδα.

Είναι γνωστό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης διαβεβαίωνε κατηγορηματικά, το 2019, καταχειροκροτούμενος από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας από το βήμα της Βουλής ότι: «εγώ δεν θα πω ποτέ ‘καλωσορίζω τον Μακεδόνα Πρωθυπουργό στη χώρα’, περιμένω να το πείτε εσείς, κ. Τσίπρα».

Ωστόσο, τρία μόλις χρόνια αργότερα, το 2022, ήταν αυτός που ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας καλωσόριζε στην Αλεξανδρούπολη τον «Πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας, κ. Ντίμιταρ».

Ήταν ο ίδιος ο κύριος Μητσοτάκης που, σε συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης αναγνώριζε ότι «προφανώς και δεν υπάρχει κανείς Έλληνας ο οποίος να ήθελε να υπάρχει το όνομα ‘Μακεδονία’ στην ονομασία του γειτονικού κράτους», για να προσθέσει ανερυθρίαστα και κυνικά λίγο αργότερα κάτι που πρώτος ο πατέρας του είχε δηλώσει με άλλα λόγια (ο αείμνηστος έχει θέσει ορίζοντα πεντηκονταετίας) μερικές δεκαετίες νωρίτερα: «το όνομα θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα, την επόμενη μέρα».

Ενώ λίγα χρόνια αργότερα, ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας πλέον, πάλι κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο πλαίσιο της ΔΕΘ στο Βελλίδειο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε απαντήσει κατηγορηματικά στην ερώτηση δημοσιογράφου: «Είναι ανοιχτό για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το θέμα της ονομασίας του βορείου γείτονά μας, ή έκλεισε και για σας οριστικά;», ως εξής:

«Έχουμε εκφράσει επανειλημμένως τις επιφυλάξεις μας, αλλά έχουμε πει κιόλας ότι η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου και σέβεται διεθνείς κυρωμένες συμφωνίες. Άρα το ζήτημα αυτό, ναι, έχει κλείσει».

Το κρίσιμο σημείο που έχει χρέος ο Έλληνας πολίτης να συνειδητοποιήσει είναι ότι, είτε πρόκειται για τον ΣΥΡΙΖΑ είτε για τη Νέα Δημοκρατία, και το μεγάλο μέρος του ΠΑΣΟΚ εντός της, όλοι αυτοί οι «λαοπρόβλητοι ρήτορες» δεν διαφέρουν ουσιωδώς μεταξύ τους: είναι αδιακρίτως εντολοδόχοι που λαμβάνουν εντολές από κοινούς, αν όχι τους ίδιους, εντολοδότες. Και ασφαλώς είναι σαφές ότι όταν μιλάμε για εντολοδότες δεν πρόκειται για τους Έλληνες πολίτες, τον «κυρίαρχο ελληνικό λαό».

Κοινό χαρακτηριστικό, επομένως, όλων των κομμάτων εξουσίας, και κοινός πρωταρχικός σκοπός τους δεν είναι άλλος από τη διασφάλιση της παραμονής των βουλευτών τους στα έδρανα του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Είναι σε αυτήν την οπτική που έννοιες όπως, «καλή γειτνίαση», «ειρήνη στην περιοχή», «καλές σχέσεις», θα πρέπει να γίνουν κατανοητές ως μέσα διαφύλαξης του άλλοθι των επόμενων -και επικείμενων- υποχωρήσεων και παραχωρήσεων που έχουν ήδη εκκολαφθεί και επιχειρούνται να πλασαριστούν στην ελληνική κοινή γνώμη με το μικρότερο δυνατό πολιτικό κόστος.

Και η κρισιμότερη στην παρούσα στιγμή υποχώρηση και εκχώρηση, αφορά -όσο κι αν αυτό ακούγεται εξωφρενικό- το ίδιο το Αιγαίο, και τη συνεκμετάλλευσή του με την Τουρκία. Το ζήτημα της συνεκμετάλλευσης δεν προέκυψε στα τελευταία έξι χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας: ήταν στην ατζέντα και του ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι τότε δεν κατέστη δυνατόν να το προχωρήσει.

Ούτε ήταν τυχαίο το γεγονός ότι συστημικά ΜΜΕ έθεταν το ζήτημα στον τότε Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Ο οποίος μάλιστα -κι εδώ διαπιστώνει κανείς αυτό που επισημάναμε νωρίτερα, περί λήψης εντολών από τα ίδια κέντρα- δήλωνε εμφατικά σε γνωστό για τις θέσεις του τηλεοπτικό σταθμό ότι αυτός και η κυβέρνησή του δεν είναι αντίθετοι στην συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με τους Τούρκους, αρκεί να λυθεί η «μία και μοναδική διαφορά» της οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Ό,τι δηλαδή ακριβώς επαναλαμβάνει και η παρούσα κυβέρνηση της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Θα πρέπει να τονίσουμε στο σημείο αυτό ότι η οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ δεν είναι ούτε κακό, ούτε και κάτι που θα πρέπει να ξορκίζει κανείς όπως ο διάβολος το λιβάνι. Άλλο όμως αυτό, και άλλο η στρέβλωση την οποία και η προηγούμενη αλλά και η παρούσα κυβέρνηση πάσχει, ότι δηλαδή η μη οριοθέτηση των δύο ανωτέρω θαλασσίων ζωνών είναι το αίτιο της Νεοθωμανικής αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας, και αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας της!

Διαπιστώνει κανείς δηλαδή την ευθυγραμμισμένη σύμπλευση των κομμάτων εξουσίας στην Ελλάδα στο ζήτημα της εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων που, μολονότι στα λόγια οι κάθε λογής μπροστάρηδες αρνούνται, εν τοις πράγμασιν αποδέχονται. Οι τρεις υποκλίσεις του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη σε ισάριθμες συναντήσεις του με τον Τούρκο Προέδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο Βίλνιους της Λιθουανίας και στην Αθήνα, το 2023, τεκμηριώνουν και σημειολογικά του λόγου το αληθές. Ιδίως, μάλιστα, αν λάβει κανείς υπόψιν το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος Υπουργός όχι μόνον διετέλεσε δεξί χέρι του Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά υπήρξε και στενός συνεργάτης του πρώην Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Παπανδρέου.

Το σύστημα αυτό των ελλαδικών πολιτικών ελίτ είναι τόσο διαβρωμένο και διεφθαρμένο που δεν διστάζει να παραβαίνει θεμελιώδεις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα της διαπλοκής, εγχώρια και εξωχώρια. Τρία χαρακτηριστικά στοιχεία αρκούν προς επίρρωση αυτής της διαπίστωσης:

1. Η ομολογία του ιδίου του Υπουργού Εξωτερικών Γεραπετρίτη ότι το πρόγραμμα χορήγησης βίζα σε Τούρκους πολίτες για επισκέψεις σε δέκα νησιά του ανατολικού Αιγαίου θεσπίστηκε κατά παράβαση της Συνθήκης Σένγκεν.
2. Η έγγραφη, από πλευράς Ελλάδας και της κυβέρνησης της ΝΔ, γνωστοποίηση προς τον ΟΗΕ ότι ο Χάρτης της Σεβίλλης, που αποτυπώνει τα όρια ΑΟΖ της ΕΕ -και τη σύνδεση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου, δεν έχει χαρακτήρα επισήμου εγγράφου για τη χώρα μας.
3. Η σκόπιμη κωλυσιεργία από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας στην υποχρέωση υποβολής προς την ΕΕ των αιτηθέντων Σχεδίων Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού.

Πρόκειται για τρία μόνον ενδεικτικά, ωστόσο καίρια, παραδείγματα από πληθώρα εγκληματικών προσκομμάτων που η ίδια η Ελλάδα βάζει στον εαυτό της, αρνούμενη να θωρακίσει την εθνική κυριαρχία της και τα εξ αυτής απορρέοντα, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, του Ευρωπαϊκού Δικαίου και του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, κυριαρχικά δικαιώματά της.

Αναμφίβολα, το γεγονός ότι η παρούσα κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη καθώς και όλος ο εσμός των μελών της κατευναστικής ελλαδικής πολιτικής ελίτ, δεν επιθυμεί να προβεί στην εκ του Διεθνούς Δικαίου απορρέουσα εφαρμογή της πλήρους επέκτασης των Εθνικών Χωρικών Υδάτων σε όλο το Αιγαίο, αλλά αντιθέτως κινείται ως επισπεύδουσα μιας Προκρούστειας διαδικασίας επίλυσης μιας διαφοράς που η επέκταση των ΕΧΥ θα επέλυε αυτομάτως κατά 50%, είναι προάγγελος λίαν δυσμενών εξελίξεων όχι μόνον για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, αλλά και για την ίδια την υπόσταση της Ελλάδας.

Αυτό που είναι στην παρούσα συγκυρία αδήριτη ανάγκη και ιστορική απαίτηση, είναι η αφύπνιση της ελληνικής κοινής γνώμης. Η διασφάλιση της γνώσης των Ελλήνων ότι τα όσα κυοφορούνται από διακομματικές ελίτ μειοδοσίας -με υπαρκτά τεκμήρια, το τονίζουμε- θα έχουν άμεσες αλλά και σε βάθος μέσου χρόνου καταστροφικές συνέπειες τάξεως Μικρασιατικής Καταστροφής.

Και άρα, είναι τάξεως καντιανής κατηγορικής προσταγής η εγρήγορση όλων των Ελλήνων και η λυσσαλέα αντίδραση στα σχέδια αργόσυρτης διάλυσης της χώρας. Στην κατεύθυνση αυτή, κάθε πρωτοβουλία είναι πολύτιμη, όπως το παρόν εξαιρετικό βίντεο που ετοίμασε εις εκ των συγγραφέων του παρόντος Έλληνας της Διασποράς, το οποίο και προτρέπουμε άπαντες να δουν προσεκτικά.

https://twitter.com/alexand85748252/status/1851360133902901269?s=12

Δημοσιεύθηκε:

31/10/2024: Newsbreak.gr, Olympia.gr

Από τους: Μαρία Δεναξά, Παναγιώτη Παύλο

Την ώρα που και οι πέτρες πλέον γνωρίζουν ότι υπάρχει κρυφή ατζέντα στα Ελληνοτουρκικά, με την απώλεια εθνικής κυριαρχίας να κυοφορείται από τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών, υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ώστε να την εκμαιεύσουν οι Ταγίπ Ερντογάν και Χακάν Φιντάν, ο Γιώργος Γεραπετρίτης βρέθηκε στο Παρίσι για να πάρει μέρος στη διάσκεψη–παρωδία του Εμμανουέλ Μακρόν για το Λίβανο. 

Μετά από πολύωρη αναμονή και ανακοινώσεις υποκρισίας, με τη διεθνή μαφία -που αυτοαποκαλείται «διεθνής κοινότητα»- να προβαίνει σε εξαγγελίες ύψους ενός δισεκατομμυρίου ευρώ για το Λίβανο, ενώ οι βόμβες της κατέστρεψαν και αυτήν τη χώρα, εκτινάσσοντας τον αριθμό των εκτοπισμένων, που σε λίγο θα καταφθάσουν μαζικά στα ελληνικά νησιά, συνάντησε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών τους Έλληνες δημοσιογράφους, για να πει… το ποίημά του!  

Για να πει δηλαδή ότι η «διεθνής κοινότητα», που αποτελείται από πέντε έξι χώρες της Δύσης, από τις 194 που υπάρχουν στον πλανήτη, θα πρέπει να διαχειριστεί τη συνολική ανθρωπιστική κρίση στο Λίβανο και τη Μέση Ανατολή, και ότι η Ελλάδα θα είναι στην πρώτη γραμμή για την ειρήνη η οποία «αυτή τη στιγμή είναι σε πολύ υψηλή διακινδύνευση», όπως τόνισε ο κύριος Γεραπετρίτης.

Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών κάτι παραπάνω θα γνωρίζει, μιας και παρασκηνιακά διαπραγματεύεται με την Τουρκία με μπακαλίστικο τρόπο υποχωρήσεις στο θέμα των χωρικών μας υδάτων, όπως αποκάλυψε σε συνέντευξη της η διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ, Μαρία Γαβουνέλη.

Η υφαλοκρηπίδα

Επ’ αυτού του ζητήματος και πιο συγκεκριμένα: γιατί ο κύριος Γεραπετρίτης δεν ακολουθεί τη λογική σειρά και τάξη στα ζητήματα του διεθνούς δικαίου και γεωπολιτικής όσον αφορά στα Ελληνοτουρκικά, ώστε να προσέλθει σε συζητήσεις διευθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ μόνο αφότου έχει κλείσει τους κόλπους, έχει χαράξει γραμμές βάσης κι έχει επεκτείνει η Ελλάδα τα εθνικά χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια ή ώς τη μέση γραμμή; Αυτό ήταν το ερώτημα που θέλησε να του θέσει η δημοσιογράφος της «δημοκρατίας», η οποία κάλυπτε τη σύνοδο.

Όμως, οι συνεργάτιδες του κυρίου υπουργού, που ως αποστολή τους έχουν να τον διατηρούν σε ένα αποστειρωμένο και ακίνδυνο περιβάλλον, είχαν αντίθετη άποψη. Όση ώρα ο Γιώργος Γεραπετρίτης, απαντούσε λέγοντας το ποίημά του σε ανώδυνη ερώτηση της κρατικής τηλεόρασης, οι κυρίες επί των τιμών του Έλληνα υπουργού εξωτερικών, επαναλάμβαναν με επιτακτικό τρόπο στη δημοσιογράφο της «δημοκρατίας»: «Όχι άλλη ερώτηση», «καμία άλλη ερώτηση», «δεν θα δεχτεί άλλη ερώτηση». Έκαναν, μάλιστα, νεύμα στον Υπουργό όταν κατάλαβαν το μέσο το οποίο η δημοσιογράφος εκπροσωπούσε, με την ίδια να επιμένει ότι θα του θέσει ένα ακόμη ερώτημα.

Έχοντας λάβει το μήνυμα από τις γραμματείς του, ο Γιώργος Γεραπετρίτης ολοκλήρωσε την απάντησή του στην κρατική τηλεόραση με ένα «ευχαριστώ», που υπονοούσε πως δεν θα συνεχίσει τη συζήτηση. Όμως, ερωτήθηκε από τη δημοσιογράφο μας «Τί σας εμποδίζει να καθιερώσετε αύριο τα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο;», για να λάβει την απάντηση: «Μα τι σχέση έχει (το Αιγαίο) με το Λίβανο, ρε…!». Στη συνέχεια κατευθύνθηκε σε πηγαδάκι με Έλληνα διπλωμάτη και τις συνεργάτιδές του.  

Η ανησυχία των συνεργατών του Γιώργου Γεραπετρίτη, μήπως δεχτεί να μιλήσει στη δημοσιογράφο της «δημοκρατίας», που προφανώς θα μπορούσε να του κάνει κάποιο ενοχλητικό ερώτημα γύρω από τα Ελληνοτουρκικά, αποδεικνύει πόσο κρίσιμα είναι τα πράγματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Φανερώνει δε τη διάσταση της εθνικής μειοδοσίας, μετά τις αποκαλύψεις της διευθύντριας του ΕΛΙΑΜΕΠ, τη νέα πρόκληση με τουρκική NAVTEX μεταξύ Χίου και Λέσβου για πόντιση καλωδίου, την απαγόρευση οποιασδήποτε τουριστικής δραστηριότητας σε μικρονησιά (κάποια από τα οποία είναι ιδιωτικά και απέχουν λιγότερο από 10 μίλια από τα θαλάσσια σύνορα, ενώ άλλα η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται να τα ξεπουλήσει, ως πολύτιμα δώρα Μητσοτάκη στον Ερντογάν) και ύστερα από το περιστατικό στην Κάσο, όπου ιταλικό ερευνητικό πλοίο στην ελληνική ΑΟΖ ζήτησε άδεια από την Τουρκία για σχετική έρευνα!

Και στο κάτω κάτω, αφού το Αιγαίο δεν έχει καμία σχέση με το Λίβανο, γιατί ο κύριος Γεραπετρίτης πήρε μέρος στη διάσκεψη; Ποιός υπουργός Εξωτερικών, μη υποτελής σε ξένα κέντρα εξουσίας και με διαυγή αντίληψη γεωπολιτικής, συνείδηση της αδιαίρετης ιστορικής και διαχρονικής παρουσίας του Ελληνισμού στον ενιαίο φυσικό του χώρο σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο, θα τολμούσε να αποσυνδέσει το Αιγαίο από τα τεκταινόμενα στην ευρύτερη περιοχή;

Επιπλέον, αν η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει τον έλεγχο των καταστάσεων μέσα στο σπίτι της, όταν της απειλούν ζωτικά εθνικά συμφέροντα και προτιμά να εκχωρήσει ατον γείτονα την αυτεξουσιότητά της με μεθοδευμένες διευθετήσεις, είναι γελοιότητα ανώτατοι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους, εν προκειμένω ο υπουργός Εξωτερικών, να σπεύδουν σε διεθνείς διασκέψεις για να δώσουν τα φώτα τους σε άλλες διενέξεις!

Κυριαρχία

Αν δεν δέχεται ο κύριος υπουργός ότι υπάρχει ενιαίος χώρος και ζωτικά συμφέροντα για την Ελλάδα στην ανατολική Μεσόγειο, τί δουλειά είχε στη διάσκεψη;

Η Ελλάδα, αδιαμφισβήτητα, έχει λόγο κι ο λόγος της είναι διασυνδεδεμένος τόσο με τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην ανατολική Μεσόγειο όσο και με το Αιγαίο. Κατά συνέπεια, ο Γιώργος Γεραπετρίτης μάλλον δεν κατάλαβε ότι δεν βρέθηκε στο Παρίσι ως υπουργός εξωτερικών μιας τρίτης, άσχετης χώρας, αλλά ως μιας χώρας η οποία συνδέεται με ιστορικούς, παραδοσιακούς και διαχρονικούς δεσμούς με τον αραβικό κόσμο και με την ανατολική Μεσόγειο γενικότερα.

Και κάτι τελευταίο για τη στάση του Ελληνα πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών του στα Ελληνοτουρκικά: Γιατί η Ελλάδα επείγεται τόσο πολύ να διευθετήσει μια χρόνια κατάσταση με την Τουρκία τώρα, που αυξάνεται και ενισχύεται ο γεωπολιτικός ρόλος της Τουρκίας σε σχέση με το Ισραήλ; Και παράλληλα τώρα, που η γειτονική χώρα είναι απασχολημένη με τη Μέση Ανατολή και τους κινδύνους που διατρέχει ακόμη και για την ασφάλειά της, οι οποίοι θα την κρατούν απασχολημένη για πολύ καιρό ακόμη;

Εφημερίδα Δημοκρατία, Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2024.

Πηγή:

https://www.newsbreak.gr/politiki/747029/ti-schesi-echei-to-aigaio-me-ton-livano-re/

Ακούγοντας τις πρόσφατες δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη από τις Βρυξέλλες με τις οποίες καταφέρθηκε αμυνόμενος κατά του πλήθους των Ελλήνων που διατηρώντας μνήμη, νου και γνώση καταγγέλλουν τη δυστοπία της κυβέρνησής του στα ελληνοτουρκικά, αβίαστα μου γεννήθηκαν ορισμένα ερωτήματα. Ερωτήματα τα οποία εγείρονται στη βάση της δέσμευσης την οποία ο νυν Πρωθυπουργός είχε καταθέσει ενώπιον του ελληνικού λαού.

Στην τελευταία μεγάλη προεκλογική ομιλία του στο Θησείο, το 2019, ο κύριος Μητσοτάκης διακήρυσσε διαπρυσίως στο πλήθος που εναπέθετε τυφλά σε αυτόν την ελπίδα της χρηστής διακυβέρνησης του τόπου, ύστερα από μια τραγική θητεία και διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με αποκορύφωμα την εκχώρηση ονόματος και ιστορίας της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς κατόπιν απαίτησης της Γερμανίας και των ΗΠΑ, ότι θα είναι Πρωθυπουργός «όλων των Ελλήνων».

Εγείρεται λοιπόν πλέον εμφατικά σωρεία αμείλικτων ερωτημάτων γύρω από την αντίληψη του Πρωθυπουργού για το αν έχει μέχρι σήμερα εκπληρώσει στο ελάχιστο τη δέσμευσή του ενώπιον του ελληνικού λαού. Αν, παραδείγματος χάριν, όντως ένωσε τους Έλληνες όταν το επιτελείο του υιοθέτησε την άκρως διχαστική ρητορική κατά «ψεκασμένων», κι αν τους ενώνει τώρα που τους χαρακτηρίζει «πατριώτες της φακής».

Ένωσε άραγε τους Έλληνες:

• Όταν τους κατηνάγκασε σε υποχρεωτικό εμβολιασμό υπό τη Δαμόκλειο Σπάθη της απώλειας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως αυτά απορρέουν από τη Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών;
• Όταν ενέσπειρε διχόνοια και μίσος μέσα στην ελληνική κοινωνία επαναφέροντας συνθήκες εθνικού διχασμού, ακόμη κι εντός της ελληνικής οικογένειας, μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα ατελείωτο σκηνικό «Κράμερ εναντίον Κράμερ», για να θυμηθώ τους Ντάστιν Χόφμαν και Μέριλ Στρηπ;
• Όταν εξανάγκασε την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος να εκτραπεί από τη δισχιλιόχρονη λειτουργική παράδοσή της για χάρη της οριζόντιας επιβολής συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών της κυβέρνησής του;
• Όταν είχε κλείσει τον ελληνικό λαό στα σπίτια του με απαγόρευση κυκλοφορίας και δυσβάστακτα για ορισμένους πρόστιμα, την ίδια ώρα που οι Πακιστανοί λαθρομετανάστες είχαν από την κυβέρνησή του το ελεύθερο να κατακλύζουν τις πλατείες της Αθήνας, και δη του Συντάγματος, μεταφέροντας διεθνώς ένα μήνυμα ισλαμικής κυριαρχίας στην καρδιά της Ελλάδος;
• Ήταν αυτά υπεύθυνη στάση ενός Πρωθυπουργού που ήθελε να ενώσει τους Έλληνες;

Ή, μήπως, ήταν ηθικά υπεύθυνη πράξη η διαχείριση, από πλευράς της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη; Όπου επιχειρήθηκε μια άνευ προηγουμένου συγκάλυψη όχι μόνον των αιτίων του δυστυχήματος αλλά και των συνεπειών του; Όταν ακόμη και σήμερα διαρκώς έρχονται στη δημοσιότητα στοιχεία τα οποία, εάν είχαν προκύψει σε μια χώρα όπως η Νορβηγία, θα είχαν ρίξει την κυβέρνηση για λόγους ευθιξίας μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα;

• Αλήθεια, πόσο ευχαριστημένος είναι ο Πρωθυπουργός, που γονείς των εξαϋλωμένων παιδιών στο τρένο των Τεμπών αναγκάστηκαν να αναζητήσουν πολιτική στήριξη από την αντιπολίτευση για τα αυτονόητα, και εισπράττουν μέχρι σήμερα ασύλληπτες ύβρεις και προσβολές από ανθρώπους που εργάζονται για την τυφλή υπεράσπιση των κυβερνητικών πολιτικών;
• Τον ικανοποιεί, αλήθεια, το γεγονός ότι, όπως και άλλοι γονείς, η κυρία Μαρία Καρυστιανού, μια από τις πολυάριθμες μανάδες που θα θρηνούν μέχρι να κλείσουν τα μάτια τους την ξαφνική απώλεια των παιδιών τους, δέχεται τόνους λάσπης, διαρκή δολοφονία χαρακτήρος και τόσα άλλα απερίγραπτα, επειδή έκανε το «λάθος» να μην συμβιβαστεί με τις ετεροχρονισμένες κρατικές πρόνοιες, κι επειδή επέλεξε να μετατρέψει τον ασύλληπτο θρήνο και πόνο της σε δύναμη αγωνιστική υπέρ της αληθείας, όχι με όρους εκδικητικότητας αλλά με μοναδική πρόθεση να υπηρετήσει αυτό που κι ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης ευαγγελίστηκε -στην αρχή-, τον εκσυγχρονισμό και εξορθολογισμό της λειτουργίας του ελληνικού κράτους;
• Άραγε, πώς ανέχεται τόσο ψεύδος ο Πρωθυπουργός όταν το δεξί του χέρι, ο τότε Υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, που και σήμερα ως επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδος υποπίπτει διαρκώς και ακατάπαυστα σε τραγικά επικίνδυνα σφάλματα, έβγαινε ανερυθρίαστα κι επιχειρούσε να επιβάλει στον ελληνικό λαό το αδιανόητο αφήγημα του «τοπικού σταθμού τοπικής τηλεδιοίκησης», επιτάσσοντας σιωπή στις φωνές έμπειρων ειδικών υπαλλήλων του ΟΣΕ που αποδείκνυαν το αντίθετο, και ισχυριζόμενος με ύφος εκατό καρδιναλίων μπροστά από χάρτινες μακέτες σταθμού ελέγχου των γραμμών, ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα;

Και έρχεται, ύστερα από όλα αυτά, την περασμένη Πέμπτη από τις Βρυξέλλες ο Πρωθυπουργός να χαρακτηρίσει προσβλητικά ως «υπερπατριώτες» και «πατριώτες της φακής» την πλειοψηφία των Ελλήνων που όχι μόνον βίωσαν όλα τα ανωτέρω, αλλά και που τώρα αντιδρούν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο καθώς παρακολουθούν στενά εδώ και πάνω από δύο χρόνια την κυβέρνησή του να επιδιώκει με «γενναιότητα» και «τόλμη» «συμβιβασμούς» και «υποχωρήσεις» – λόγια του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αυτά – στα ελληνοτουρκικά και δη στην υπερτρισχιλιόχρονα ελληνική θάλασσα, το Αιγαίο;

• Αλήθεια, είναι βέβαιος ο Πρωθυπουργός ότι οι άνθρωποι που τον συμβουλεύουν ενδιαφέρονται πραγματικά για την ανάπτυξη της χώρας, ή απλώς για τον ατομικό πλουτισμό τους εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας;
• Είναι ικανοποιημένος που σύμβουλοί του στην εξωτερική πολιτική, όπως ο νεαρός βουλευτής Σερρών Τάσος Χατζηβασιλείου, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι τους οποίους η κοινή γνώμη γνωρίζει πλέον καλά, τον παρασύρουν στο να επικαλείται το έπος του Έβρου ωσάν να του το χρώσταγε η Ελλάδα και όχι αυτός στην Ελλάδα;
• Ποιός ακατάσχετος μινιμαλισμός έχει εγκαθιδρυθεί στα μυαλά ορισμένων συνεργατών του ώστε είχαν τη φαεινή ιδέα να επικαλεστούν με εμφανή ολοκληρωτισμό το ελάχιστο αυτονόητο χρέος ενός Προέδρου κυβερνήσεως;
• Ή, μήπως, νομίζει ότι δεν θυμόμαστε τον αδυσώπητο αγώνα που δόθηκε από το σύνολο των «πατριωτών της φακής», προκειμένου η κυβέρνησή του να επιλέξει τελικώς τις φρεγάτες Μπελαρά έναντι των σαπιοκάραβων που οι Αμερικανοί εταίροι μας ήθελαν να μας φορτώσουν για να ξεφορτωθούν;
• Θεωρεί ο Πρωθυπουργός ότι ο ελληνικός λαός δεν δικαιούται να έχει λόγο για το πού διοχετεύονται τεράστια ποσά των χρημάτων του, ιδίως όσον αφορά στην άμυνα της πατρίδας του;
• Ή μήπως, δεν είναι ενήμερος για τις εκστρατείες δολοφονίας προσωπικότητας που διεξήγαγαν κομματικοί υπάλληλοι της Νέας Δημοκρατίας εναντίον όσων εξέφραζαν επιφυλάξεις; Αλλά, ακόμη και η αναφορά στα Ραφάλ: είναι ή δεν είναι αυτονόητη υποχρέωση μιας κυβέρνησης να πράξει πάν δυνατόν για να θωρακίσει τη χώρα;
• Έχει λησμονήσει ο Πρωθυπουργός και οι συν αυτώ ότι είναι διαχειριστές των όσων ο ελληνικός λαός τους εμπιστεύθηκε, και όχι αφεντικά;
• Και έρχεται τώρα και γίνεται ο ίδιος τιμητής αυτών που του εμπιστεύθηκαν την εθνική κυριαρχία, εγκαλώντας τους, διότι βλέπουν σωρεία τραγικών σφαλμάτων από ανθρώπους τους οποίους εμπιστεύεται περισσότερο από όσο πρέπει;

Γελιέται ο Πρωθυπουργός αν νομίζει ότι γνωρίζει, αυτός προσωπικά και οι επιλεγμένοι συνεργάτες του, το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας καλύτερα από πλήθος ειδικών τους οποίους καθυβρίζει συστηματικά το κομματικό σύστημα και το πλαίσιο πολιτικών ελίτ από το οποίο προέρχεται τόσο ο ίδιος όσο και άλλες ομάδες συμφερόντων που τον περιτριγυρίζουν. Αν έχει την αίσθηση ότι τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας δεν είναι καίρια και ζωτικά για τους Έλληνες, ψηφοφόρους του και μη, απατάται.

Αν ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί ότι δεν αντιλαμβανόμαστε την παντελή απουσία ιστορικά δίκαιων διεκδικήσεων της Ελλάδος από την παρούσα κυβέρνηση έναντι μιας απολύτως αναθεωρητικής Τουρκίας η οποία αλωνίζει:

– τη Θράκη με πράκτορες που κατευθύνει ο Τούρκος Πρόεδρος και ο Υπουργός Εξωτερικών Φιντάν μπροστά στα μάτια του ιδίου και του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη,

– το κεντρικό Αιγαίο με drone τα οποία η κυβέρνησή του, και ο Υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, αδιαφορεί να αναχαιτίσει,

– το ανατολικό και νότιο Αιγαίο με στρατιές λαθρομεταναστών που ο Υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής Νίκος Παναγιωτόπουλος υποκρίνεται ότι δεν βλέπει,

τότε πλανάται πλάνην οικτράν.

Αν νομίζει ο Πρωθυπουργός -τη στιγμή που ο ίδιος αρνείται να θεσπίσει Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής με θεσμικό ρόλο στα εθνικά θέματα- ότι ο φοβικός μινιμαλισμός των διαφόρων κατευναστικών λόμπι, τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ, της διαπλοκής εγχώριων και εξωχώριων συμφερόντων εκφράζει και εκπληρώνει τα εθνικά δίκαια της ελληνικής πατρίδας, τότε ασελγεί ο ίδιος στο σώμα της Ελλάδας, του εδάφους της, της ιστορίας της και του λαού της.

Είναι πραγματικά αδιανόητο να θεωρεί κανείς φυσιολογικό ότι ένας Πρωθυπουργός δικαιούται να αποφασίζει ουσιαστικά μόνος του για το μέλλον ενός λαού ερήμην του ιδίου του λαού.

Στην ελληνική γλώσσα, πατριώτης είναι αυτός που αγωνίζεται ανιδιοτελώς για την πατρίδα του, την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας της, και την προαγωγή των εθνικών δικαίων της, σεβόμενος ταυτόχρονα κάθε άλλη πατρίδα.

Όταν ένας Πρωθυπουργός που έχει διακηρύξει δημοσίως τη βούλησή του για υποχωρήσεις, δακτυλοδεικνύει και προσβάλλει αυτούς που επιμένουν αυτονόητα στα ανωτέρω χαρακτηρίζοντάς τους προσβλητικά ως «υπερπατριώτες» τότε σημαίνει ότι ο ίδιος έχει εκπέσει από το χρέος του πατριωτισμού, και επιχειρεί να κρύψει την ευτέλεια και τη γύμνια του προσβάλλοντας αυτούς που εμμένουν στις πραγματικές κόκκινες γραμμές, και προδίδοντας αυτά που ο ίδιος έχει ορκιστεί να υπηρετεί: την πατρίδα του, το Σύνταγμα της χώρας του, και το Διεθνές Δίκαιο.

Δημοσιεύθηκε στο militaire.gr την Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2024.

Πηγή:

https://www.militaire.gr/oi-yperpatriotes-tis-fakis-kai-o-prothypoyrgos-olon-ton-ellinon/

Μετά τις καταιγιστικές δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών κ. Χακάν Φιντάν, που είδαν το βράδυ της Πέμπτης (17/10/2024) το φως της δημοσιότητας, τίθεται σε αμφισβήτηση από αναλυτές και διπλωμάτες το αφήγημα του κ. Γιώργου Γεραπετρίτη.

Οι επικριτές του ομιλούν με σκληρό τρόπο για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα ελληνοτουρκικά θέματα ο Έλληνας υπουργός.

Υποστηρίζουν ότι πλέον είναι «άκρως ανιστόρητο, αν όχι ανεύθυνο, το αφήγημα ότι πηγή των προβλημάτων με την Τουρκία είναι η μη οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Ελλάδα».

Ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας κατηγορείται ότι επιχειρεί συστηματικά το τελευταίο διάστημα να χρυσώσει το χάπι μιας «νέου τύπου διαπραγμάτευσης που θα λύσει όσα δεν έλυσαν 64 κύκλοι Διερευνητικών Επαφών μέσα σε 20 χρόνια». Υποστηρίζουν ότι είναι καχεκτική και φιλάσθενη η «λογική» του κ. Γεραπετρίτη.

Στην εφ᾽ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε στο τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο Haber Global, και δημοσίευσε η Hellas Journal, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας, και πρώην αρχηγός της ΜΙΤ με μεγάλο portfolio δολοφονιών αντιφρονούντων, γκιουλενιστών και Κούρδων αντικαθεστωτικών, ομολόγησε κυνικά ότι η Τουρκία όχι μόνον αξιώνει τον έλεγχο της Θράκης, του Αιγαίου και της Κύπρου, αλλά το πράττει αυτό έχοντας τον «τουρκικό στρατό έτοιμο με σχετικές οδηγίες να αποκρούσει οποιαδήποτε πρόκληση».

Ο Τούρκος πρώην αρχικατάσκοπος εξέθεσε με τον πλέον εμφατικό τρόπο την απαίτηση της Τουρκίας επί της ελληνικής κυριαρχίας αλλά και του status quo του ελληνικού κράτους συνολικά.

Μίλησε για «σύμπλεγμα προβλημάτων» όπως «οι θαλάσσιες περιοχές, οι εναέριες περιοχές, η υφαλοκρηπίδα, το πρόβλημα των μειονοτήτων, δηλαδή το πρόβλημα της τουρκικής μειονότητας» στη Θράκη με τα «προβλήματα που αφορούν τη λατρεία εκεί, το διορισμό του μουφτή, την εκπαίδευση», καθώς και την «Κύπρο, τη Μεσόγειο, το Αιγαίο».

Πρόκειται για σεμιναριακή ανάπτυξη της τουρκικής νεοθωμανικής αναθεωρητικής επεκτατικότητας κατά της Ελλάδας, καθώς οι δηλώσεις αυτές του κυρίου Φιντάν έρχονται σε συνέχεια της προ ημερών στρατηγικής μεθόδευσής του να μεταφέρει τις εντολές του Ταγίπ Ερντογάν στους πράκτορες της Άγκυρας στη Θράκη να προβούν σε προπηλακισμό του νόμιμου μουφτή Κομοτηνής και αξιωματούχου του ελληνικού κράτους στην Ξάνθη, η οποία συνοδεύτηκε και από καταγγελία εις βάρος της Ελλάδος ότι επιδιώκει την όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία στη Θράκη

Σε μια απροκάλυπτη αποστροφή του λόγου του, ο Τούρκος υπουργός εξέθεσε ανεπανάληπτα τα φοβικά σύνδρομα της ελλαδικής «πολιτικής αρχών» και των παγιωμένων πολιτικών ελίτ που ο Έλληνας υπουργός υπηρετεί και αντιπροσωπεύει όχι μόνον τώρα, αλλά τα τελευταία 20 χρόνια.

Σύνδρομα τα οποία εκφράζονται από πληθώρα οπαδών και ιθυνόντων του Σχεδίου Ανάν, οι οποίοι υποκρίνονται ότι αγνοούν πως η Τουρκία ποτέ δεν τήρησε υπογραφή.

Απευθυνόμενος ο κύριος Φιντάν στους Έλληνες κατ᾽ ουσίαν (όποιος παρακολούθησε τη συνέντευξη μπορεί να εντοπίσει τον έμμεσο αποδέκτη της) έθεσε εν υψηλώ αμφιβόλω -όπως τον κατηγορούν όσοι διαφωνούν μαζί του- την αξιοπιστία των ισχυρισμών του κυρίου Γεραπετρίτη περί παραθύρου ευκαιρίας, ενώ υπενθύμισε στον ελληνικό λαό ποια θα έπρεπε να είναι η απαίτησή τους από τους επικεφαλής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Είπε δηλαδή χαρακτηριστικά: Η Τουρκία δεν είναι «μια χώρα που προσδιορίζει την πολιτική της μέσα από την Ελλάδα, δηλαδή δεν είναι εκείνη το ῾alter ego᾽ μας. Δεν είμαστε σε μια κατάσταση όπου τα πολιτικά μας κόμματα την χρειάζονται πάρα πολύ για να υπάρξουν στην πολιτική. Δόξα τω Θεώ, η τουρκική πολιτική έχει μεγαλώσει πάρα πολύ, έχει διαφοροποιηθεί πάρα πολύ, είναι σε μια κατάσταση που κοιτάει σε πολύ πιο σημαντικά, πολύ πιο υψηλά ζητήματα».

Με άλλα λόγια λοιπόν, ο Τούρκος ομόλογος του Έλληνα υπουργού των Εξωτερικών είπε το προφανές: η Τουρκία σέβεται τον εαυτό της και υλοποιεί μεθοδικά τον στρατηγικό σχεδιασμό της που δεν είναι άλλος από την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την πραγματοποίηση του παντουρανισμού, σε βάρος πολλών, κι εν προκειμένω και κυρίως, της Ελλάδας.

Εξέχον σημείο της τοποθέτησης Φιντάν ήταν η σκληρή μομφή με την οποία ευτέλισε τις διάφορες μεθοδεύσεις κύκλων της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με τα εξής λόγια: «Όταν κοιτάξετε την ιστορία της Ελλάδας, την απόσπασή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τον ετεροπροσδιορισμό της, δηλαδή με εμάς, αναπόφευκτα είναι ο κύριος καθοριστικός παράγοντας της πολιτικής εκεί». Πρόκειται, βεβαίως, περί αλήθειας.

Το περίεργο πάντως είναι ότι, τη στιγμή που το ανοιχτό «παράθυρο ευκαιρίας» μπάζει επικίνδυνα, οι διαμορφωτές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στην Αθήνα, μιλούν για την εθνική κυριαρχία με όρους πατάτας και δείχνουν να μην τους απασχολεί η τουρκική αρχή «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» της τουρκικής διπλωματίας.

Η οποία δια του κ. Φιντάν κυνικά και απερίφραστα ομολογεί πλέον ότι η «ηρεμία στο Αιγαίο» είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε η Τουρκία «να προωθήσει τα συμφέροντά της με διπλωματικό τρόπο».

Κλείνω, με την απάντηση που έδωσε ο κ. Φιντάν όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους για την κριτική περί υποχωρητικότητας που δέχεται η κυβέρνηση Ερντογάν από την αντιπολίτευση:

«Αν η κυβέρνηση κρύβει κάτι, ο Τύπος και η αντιπολίτευση θα το βρούν και θα το δείξουν στο κοινό».

Δεν γνωρίζω φυσικά αν αυτό όντως ισχύει στην Τουρκία. Αυτό που γνωρίζω όμως καλά, είναι ότι δεν συμβαίνει στην Ελλάδα.

Πηγή:

https://hellasjournal.com/2024/10/o-proin-archikataskopos-prospathi-na-epivali-me-to-etsi-thelo-tous-orous-tis-diapragmatefsis-stin-ellada-pio-minima-estile-o-fintan-ston-ellina-omologo-tou-video/

Από: militaire.gr

Οι δηλώσεις της γενικής διευθύντριας του ΕΛΙΑΜΕΠ Μαρίας Γαβουνέλη προκαλούν τεράστιο προβληματισμό όχι για το πού κατευθύνεται ο μυστικός διάλογος της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τον Ερντογάν, αλλά για το πού έχει ήδη φθάσει.

Ο Παναγιώτης Παύλος σχολιάζει τις δηλώσεις της γενικής διευθύντριας του ΕΛΙΑΜΕΠ και ζητά την άμεση παραίτησή της. Θεωρεί ότι οι δηλώσεις περί 8 και 9 ναυτικών μιλίων για την Ελλάδα στο Αιγαίο, έγιναν για να μετρηθεί η αντίδραση της κοινής γνώμης, η οποία έτσι κι αλλιώς δεν έχει την παραμικρή ενημέρωση για το τί συζητά και τί κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη με την Τουρκία. Ο ορυμαγδός καθησυχαστικών δηλώσεων διαψεύδεται εντός ημερών για να μην πούμε ωρών από τις δηλώσεις Ερντογάν αλλά και τις προκλήσεις της Άγκυρας, όχι μόνο στο Αιγαίο και στην Κύπρο, αλλά και στην Θράκη.

Ο κ. Παύλος μιλά για μειοδοσία και αναρωτιέται τί συζητά ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης με τον Τούρκο ομόλογό του.

Υπάρχει κάτι, κάποιος, κάποιοι που μπορούν να σταματήσουν την κατηφόρα στο θέμα του Αιγαίου; Η απουσία αξιόπιστης αντιπολίτευσης δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για ένα τόσο σοβαρό εθνικό θέμα. Όποιος θέλει να βάλει φρένο στην καταστροφή που έρχεται θα πρέπει να σταματήσει να μιλάει και να κάνει πράξεις. Αυτό αφορά και στους δύο πρώην πρωθυπουργούς -Καραμανλής και Σαμαράς- που έχουν πει πολλά αλλά δεν είναι αρκετά για να σταματήσουν αυτό που ήδη φαίνεται ότι θα αντιμετωπίσει η χώρα: τον ακρωτηριασμό της.

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

https://youtu.be/d0Y_Uk65xw4?si=5bXlzQMyn0BJhVJd

Ακολούθως παραθέτω τον πλήρη ορισμό αυτού που έχω εδώ και μια εβδομάδα προσδιορίσει δημόσια ως «γεραπετρίτειο δόλο», διατυπωμένο προς διευκόλυνση των αναλυτών στα Ελληνοτουρκικά ζητήματα και τα θέματα εθνικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς και -κυρίως- όλων των άμεσα ενδιαφερομένων Ελλήνων.

‘H αντιστροφή της αιτιώδους σχέσης κατά την οποία η «μείζων διαφορά Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ» ως αιτιατό της τουρκικής αμφισβήτησης της ελληνικότητας του Αιγαίoυ αντιστρέφεται και γίνεται αποδεκτή από την Ελλάδα ως αίτιο αυτής’.

Η έννοια παραπέμπει στην αντίληψη και ρητορική πρακτική που εισήγαγε για πρώτη φορά στη δημόσια σφαίρα το 2024, ο Γιώργος Γεραπετρίτης.

Συγκεκριμένα, ο κ. Γεραπετρίτης, ως Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον Ιούνιο του 2023, καταφεύγει σε αυτήν την αντίληψη την οποία και εκφράζει συστηματικά, στην ακόλουθη προσπάθειά του.

Την απόπειρα, δηλαδή, να πείσει την ελληνική κοινωνία για την επιτακτική ανάγκη άμεσης διευθέτησης ζητημάτων στα ελληνοτουρκικά, δίχως προηγούμενη εφαρμογή από πλευράς Ελλάδος των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και άλλων ευεργετικών για την Ελλάδα προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου, όπως η μονομερής επέκταση των Εθνικών Χωρικών Υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, ή το μέγιστο της μέσης γραμμής’.

Διατύπωση ορισμού: Παναγιώτης Παύλος, Όσλο – 4/10/2024

Κείμενο: Γιώργος Σαχίνης

Ο Παναγιώτης Παύλος, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Όσλο στη Νορβηγία και επί χρόνια αρθρογράφος-αναλυτής των ελληνοτουρκικών σχέσεων, μιλώντας στον 98.4, έκανε λόγο για την έντεχνη εξαΰλωση της ελληνικότητας του Αιγαίου σε μια εποχή διεθνούς αστάθειας και παγκόσμιας αναδιανομής «λείας» από παίκτες με προβολή ισχύος, την ώρα που, όπως τόνισε, το ελληνικό πολιτικό σύστημα δείχνει μία ανεξήγητη αφασία.

Στην καταιγιστική και εκτεταμένη συζήτησή του με τον Γιώργο Σαχίνη, ο Παναγιώτης Παύλος αναλύει τα δομικά προβλήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής με επίκεντρο τα ελληνοτουρκικά, στον απόηχο της πρόσφατης (4/10) συνέντευξης του Υπουργού Εξωτερικών στον ΣΚΑΙ.

Ο ομιλητής αναλύει τη δομική ανεπάρκεια και την έλλειψη βούλησης του ελληνικού πολιτικού συστήματος να αποτιμήσει στις πραγματικές διαστάσεις του τον νεοθωμανικό αναθεωρητισμό εις βάρος της Ελλάδας. Προσδιορίζοντας αυτό που αποκαλεί «γεραπετρίτειο δόλο», ο κ. Παύλος επισημαίνει την αυτοκτονική στρατηγική επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης να αντιστρέψει την αιτιώδη σχέση, ανάγοντας έτσι καταστροφικά την ελληνοτουρκική διαφορά περί υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ σε αιτία – και όχι αποτέλεσμα – του τουρκικού επεκτατισμού.

Το τραγελαφικό αυτό παράδοξο υποτάσσει την ελληνική ηγεσία σε θέσεις ανιστόρητου μεσσιανισμού, που φιλοδοξεί να καταστήσει τους μέχρι χθες κακοδιαχειριστές των εθνικών δικαίων σε σημερινούς σωτήριους μεσίτες της ελληνικότητας του Αιγαίου. Η μυστική διπλωματία των τελευταίων τριών ετών βάζει στη γκιλοτίνα του μειοδοτικού κατευνασμού το Αιγαίο, καθώς το θεωρεί ουσιαστικά όχι ως αδιαμφισβήτητο ελληνικό έδαφος, αλλά ως «μεσοτοιχία» με το οικόπεδο του Τούρκου γείτονα, που επιδιώκει την καταπάτησή του.

Όπως μάλιστα σημειώνει εμφατικά: «Η ανυπαρξία εθνικού οράματος γεννά τη δαμόκλειο σπάθη ενός φοβικού διλήμματος που ανάγει την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και δυνάμει κυριαρχίας σε πολύτιμο αντίτιμο κάλπικης “ειρήνης” και “ευημερίας”. Αν όμως το αίμα γίνει νερό, τότε, σύντομα και μοιραία, και το νερό θα γίνει αίμα…».

Η συνέντευξη:

https://youtu.be/t0DwSgGH1nc?si=UJsMUnVe3Ea_EeHp

Πηγή:

https://www.neakriti.gr/koinonia/2079776_panagiotis-paylos-i-messianiki-afasia-toy-ellinikoy-meiodotikoy-kateynasmoy

Άκρως αποκαλυπτική είναι η συνέντευξη που παραχώρησε την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου, ανήμερα των εορτασμών για τα 50 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργος Γεραπετρίτης, στον Παύλο Τσίμα και το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ. Η αλήθεια είναι ότι η τελική τοποθέτηση του Υπουργού, στο πέρας της συζήτησης, στην οποία και παραπέμπει ο τίτλος του κειμένου αυτού, με παρακίνησε να ακούσω προσεκτικά ολόκληρη τη συνέντευξη, όχι μια αλλά τρείς φορές, εντοπίζοντας εκ νέου κάθε φορά ενδιαφέρουσες διαστάσεις και προεκτάσεις των λόγων και θέσεων του Υπουργού.

Καθώς η συνέντευξη είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο, δεν υπάρχει λόγος να εκθέσω ένα προς ένα τα όσα ανέφερε ο κ. Γεραπετρίτης. Θα ήθελα ωστόσο να επισημάνω ορισμένα σημεία που θεωρώ κρίσιμα, τα οποία φυσικά φανερώνουν και την ψυχική κατάσταση του ανδρός που αναγκάζεται να ομολογήσει ότι οι ενέργειες στις οποίες σκοπεύει να προβεί ενδέχεται να φέρουν συνέπειες οι οποίες είναι εύλογο να διευκολύνουν τον χαρακτηρισμό του από τον ελληνικό λαό ως μειοδότη!

Προτού προχωρήσω, ας μου επιτραπεί να υπενθυμίσω στον αναγνώστη, τους Έλληνες πολίτες, και τον κύριο Γεραπετρίτη, ορισμένες πραγματικότητες που φαίνεται ότι έχουν λησμονηθεί. Η ελληνική εξωτερική πολιτική, η εθνική πολιτική της Ελλάδας στο εξωτερικό, στον άμεσο περίγυρό της και ευρύτερα, δεν είναι ούτε προνόμιο ούτε αποκλειστικό δικαίωμα ενός κόμματος, το οποίο μάλιστα κυβερνά με όρους ουσιαστικής μειοψηφίας καθώς έχει εκλεγεί με μόλις 2,1 εκατομμύρια ψήφους από ένα λαό 10 εκατομμυρίων πολιτών και στις πρόσφατες ευρωκοινοβουλευτικές εκλογές απώλεσε το 50% της πολιτικής ισχύος του.

Πολλώ δε μάλλον, σε μια ευνομούμενη δημοκρατία αποφάσεις που αφορούν ό,τι πιο ιερό και πολύτιμο διαθέτει ένας λαός και μια πατρίδα, την εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματά τους δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να λαμβάνονται αποφάσεις δίχως εθνική συναίνεση. Επιπλέον, είναι αδιανόητο τα ανωτέρω να τελούν υπό την πολιτική ευθύνη ενός Υπουργού σε εντεταλμένη υπηρεσία, ο οποίος όχι μόνον δεν είναι καν κοινοβουλευτικά αναγνωρισμένος, δηλαδή εκλεγμένος από τους πολίτες, αλλά και έχει εκτεθεί ανεπανόρθωτα για τα απανωτά ψεύδη του τόσο στη διαχείριση των ελληνοτουρκικών όσο και στην τραγωδία στα Τέμπη. Ψεύδη από τα οποία δεν γλυτώνει ούτε και στην προχθεσινή συνέντευξή του στον ΣΚΑΙ. Αυτά για το ηθικό και το πολιτειακό σκέλος του πράγματος.

Από εκεί και πέρα. Η προχθεσινή συνέντευξη του κ. Γεραπετρίτη φανέρωσε ορισμένες από τις πλέον επικίνδυνες και ζημιογόνες παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος που η επιπολαιότητα και η πνευματική ένδεια των εκφραστών του κινδυνεύουν να τις μετατρέψουν σε ισοδύναμα εθνικής καταστροφής με μανδύα εθνικής λύτρωσης.

Ξεκινώ καταρχήν με αυτό που θα μπορούσε να κωδικοποιηθεί με τον χαρακτηρισμό «Γεραπετρίτειος δόλος» και που δεν είναι άλλο από το ευφυέστατο στρατήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη να παραπλανήσει τον ελληνικό λαό. Πώς; Με την αντιστροφή της αιτιοκρατικής σχέσης στα ελληνοτουρκικά, όπου δηλαδή το αίτιο [τουρκικός νεοθωμανικός επεκτατικός αναθεωρητισμός] αντικαθίσταται από το αιτιατό [ελληνοτουρκική διαφορά Υφαλοκρηπίδας / AOZ], και το αιτιατό από το αίτιο [η ελληνοτουρκική διαφορά γεννά τον νεοθωμανικό επεκτατισμό].

Με άλλα λόγια, δηλαδή, προσπαθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να ανάγει, δια στόματος Γεραπετρίτη, την ελληνοτουρκική διαφορά Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ σε αίτιο των ελληνοτουρκικών προβλημάτων. Ώστε να πείσει τους Έλληνες πολίτες ότι τυχόν επίλυση αυτής της διαφοράς συνεπάγεται και λύση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, ωσάν αυτά να ήταν αιτιατά απότοκα της μιας, δήθεν, διαφοράς, και όχι αίτιά της. Αντιλαμβανόμαστε φυσικά όλοι, πού πηγαίνει αυτή η ιστορία, τη στιγμή μάλιστα που τόσο ο Υπουργός Εξωτερικών όσο και η κυβέρνηση εν συνόλω αρνούνται πεισματικά να κινηθούν στην κατεύθυνση άσκησης του μονομερούς κυριαρχικού δικαιώματος επέκτασης των Εθνικών Χωρικών Υδάτων της Ελλάδας στα 12 ναυτικά μίλια, ή το μέγιστο της μέσης γραμμής.

Εθνικά Χωρικά Ύδατα. Θυμίζω τη δήλωση του ΥΠΕΞ Γεραπετρίτη σε ανύποπτο χρόνο και αναρμοδίως, ως Υπουργού Επικρατείας, κάπου στο 2020, περί της εθνικής κόκκινης γραμμής στα 6 ναυτικά μίλια. Αυτή η θέση του ήταν απολύτως συνεπής με τη σημερινή δολιότητα της κυβερνητικής ρητορικής. Κι αυτό διότι, όταν ο Υπουργός των Εξωτερικών λέει στον Παύλο Τσίμα ότι «ζητήματα κυριαρχίας είναι εκτός συζήτησης», ναι μεν είναι τυπικά σωστός κατά το ότι δεν πάνε να δώσουν έκταση μέσα στα εξαμίλια. Πλην όμως, αυτό που η δήλωση του Υπουργού αποκρύπτει είναι ότι, από τη στιγμή που η Ελλάδα δεν έχει επεκτείνει τα ΕΧΥ, η όποια διαπραγμάτευση με την Τουρκία μοιραία θα έχει ως συνέπεια την απώλεια του εθνικού εδάφους που αυτή τη στιγμή είναι βέβαια δυνητικό. Άρα, και δεν εκχωρούν την τρέχουσα εθνική κυριαρχία και εκχωρούν την μέλλουσα εθνική κυριαρχία, θεωρώντας μάλιστα αυτήν την «απόφαση για διάβαση του Ρουβίκωνα οραματική προσέγγιση»!

Επιπλέον: η όλη συζήτηση και η ανάπτυξη της συλλογιστικής του Υπουργού των Εξωτερικών εκτίθεται με ρητή αναφορά όχι στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, σε αντιδιαστολή με τη μόνιμη επωδό επί Υπουργίας των Εξωτερικών του Νίκου Δένδια που μιλούσε για UNCLOS πρωί-μεσημέρι-βράδυ, αλλά στο Διεθνές Δίκαιο γενικώς. Την ίδια δηλαδή αναφορά που επικαλείται και ο Τούρκος Πρόεδρος. Προφανώς αυτή είναι άλλη μια συμφωνημένη παράμετρος ευθυγράμμισης με την Τουρκία και υποχώρησης από τα κεκτημένα που προσφέρει στην Ελλάδα η υπογραφή της Συμφωνίας του Montego Bay, το 1982. Φαίνεται ότι κάποιοι στο Υπουργείο Εξωτερικών και στην ελληνική κυβέρνηση θεώρησαν εθνικά ωφέλιμο να ευθυγραμμιστούν με τις αξιώσεις της γείτονος χώρας που δεν έχει υπογράψει την εν λόγω συνθήκη ακριβώς διότι δεν ικανοποιεί τον τουρκικό μαξιμαλισμό.

Κι άρα τίθεται το ερώτημα: τί ακριβώς έχει στο μυαλό του ο κ. Γεραπετρίτης όταν μιλώντας στον Παύλο Τσίμα προβαίνει σε εξίσωση ευθυνών Ελλάδας και Τουρκίας για τις μεταξύ τους εντάσεις; Τί σχέση έχει άραγε όχι μόνον με το εθνικό συμφέρον αλλά και με την ίδια την αλήθεια, η απόδοση, από μέρους του Υπουργού Εξωτερικών, ευθύνης σε «ιστορικά βάρη και θέσεις διαμετρικά αντίθετες»; Τα ιστορικά βάρη βαραίνουν αυτόν που τα προκάλεσε κατά τρόπο παντελώς ανόμοιο έναντι αυτού που τα υφίσταται. Και ο κ. Γεραπετρίτης, μολονότι επικαλείται την ιστορία, φαίνεται να το κάνει προς τέρψιν όχι των Ελλήνων αλλά του κτιρίου επί της Λεωφόρου Βασιλέως Γεωργίου Β´. Αλλιώς πώς μπορεί κανείς να αποκαλέσει τα εθνικά δίκαια της Ελλάδος «θέσεις» εξισώνοντάς τα με τις «θέσεις» των επεκτατικών νεοθωμανικών βλέψεων της Τουρκίας;

Στη λογική αυτή, ακούσαμε τον Έλληνα Υπουργό των Εξωτερικών να αναγνωρίζει ως την ουσία της ελληνοτουρκικής διαφοράς την Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Άραγε, είναι βέβαιος ο ίδιος ότι αυτή είναι η κοινώς αναγνωρισμένη «διαφορά» μας με την Τουρκία και από την ίδια την Τουρκία; Ή μήπως εθελοτυφλεί και για τους δικούς του λόγους αποκρύπτει το γεγονός ότι η ουσία της ελληνοτουρκικής διαφοράς από πλευράς Τουρκίας δεν είναι άλλη από την ίδια την ελληνικότητα του Αιγαίου;

Επιπλέον, πώς είναι δυνατόν να αρκείται ο Έλληνας Υπουργός σε μια γενική επίκληση της λογικής και του ορθού λόγου, όταν αμφότερα είναι έννοιες ενός πολιτισμικού πλαισίου και αξιακού συστήματος το οποίο αφορά ένα λαό, τον ελληνικό, που μέχρι και πριν από 50 χρόνια (για να μην φθάσω ως το «ατύχημα» της δολοφονίας Ηλιάκη στα μέρη του Υπουργού) το πληρώνει με αίμα υπερασπιζόμενο τα εδάφη του από έναν επιβουλέα που ποτέ δεν μοιράστηκε ούτε κοινή αξία αλλά ούτε καν έννοια με τον Ελληνισμό;

Είναι πολλά ακόμη, πάρα πολλά, τα προβλήματα της σκέψης του κυρίου Γεραπετρίτη που αναδύονται στην αποκαλυπτική συνέντευξή του με τον Παύλο Τσίμα: συλλογιστική διάτρητη από αμέτρητες αντιφάσεις, τις οποίες μόλις αγγίξαμε στο παρόν, έκδηλη απειρία γνώσης και κατανόησης της ουσίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, επιφανειακή αντίληψη πραγμάτων. Άγνοια και επιπόλαιη φιλοδοξία να καταστεί ο ίδιος ήρωας στον οποίον οι επόμενες γενιές των Ελλήνων θα προσβλέπουν άραγε με περηφάνεια και ευγνωμοσύνη τιμώντας τον για το ότι 204 χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 έλυσε τα ελληνοτουρκικά κατά τρόπο που ούτε καν ο ταλαίπωρος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν ευδόκησε να επιτύχει. Αστεία πράγματα. Ας ελπίσουμε μόνον να μην αποδειχθούν και τραγικά.

Κλείνω θέτοντας στην κρίση του αναγνώστη την «ηρωική» απάντηση του Υπουργού Εξωτερικών στο ερώτημα του δημοσιογράφου αν φέρει κι αυτός «το σύνδρομο της Ζυρίχης, το σύνδρομο δηλαδή που λέει ότι όποιος αγγίξει ή προσπαθεί να λύσει ένα από τα εθνικά θέματα, αυτομάτως παίρνει απάνω του, στο πέτο του, την ταμπέλα του μειοδότη, του μειωμένου εθνικού φρονήματος, αν όχι του προδότη». Η απάντηση του Υπουργού των Εξωτερικών είχε ως εξής:

«…Θεωρώ ότι το φέρω κάθε μέρα. Και η απάντηση, κύριε Τσίμα, είναι η ακόλουθη. Όταν εγώ ανέλαβα το Υπουργείο Εξωτερικών, όλες οι εισηγήσεις, ακόμη και από τους φίλους μου, από τους δικούς μου ανθρώπους, ήταν να μην ασχοληθώ με τα ελληνοτουρκικά και να μην ασχοληθώ και με το Κυπριακό. Γιατί, κύριε Τσίμα; Διότι στην περίπτωση αυτή μόνο να χάσεις έχεις, και όχι να κερδίσεις, ως άνθρωπος. Από την άλλη πλευρά, εγώ θέλω να σας πω ότι αισθάνομαι ένα χρέος, ένα ηθικό χρέος, απέναντι στους Έλληνες πολίτες τα θέματα αυτά να μπορέσουμε να τα αγγίξουμε επιτέλους. Ήδη, για το Κυπριακό είχαμε μια μεγάλη εξέλιξη. Και θέλω να πω την μεγάλη μου ικανοποίηση ότι για 15 μήνες έχουμε αναλώσει στο Υπουργείο Εξωτερικών τεράστια προσπάθεια για να μπορέσουμε να φέρουμε στο τραπέζι τη συζήτηση στους τουρκοκυπρίους και να μπορέσουμε να επανεκκινήσουν οι συζητήσεις. Κάτι που πριν από ενάμισυ χρόνο φαινόταν απολύτως αδύνατο, κύριε Τσίμα. Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια εξέλιξη που δεν δημιουργεί κατ᾽ ανάγκην συνθήκες αισιοδοξίας ότι θα λυθεί το ζήτημα, όμως που συνιστά μια σοβαρή αναβάθμιση σε ό,τι αφορά τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Και να σας πω και κάτι. Αν είναι να αφήσω μια μεγάλη παρακαταθήκη για τη χώρα μου για τις επόμενες γενιές, να είναι μια γειτονιά η οποία θα είναι ήρεμη, μια Ελλάδα της αυτοπεποίθησης, της σταθερότητας, της υπερηφάνειας, ας χαρακτηριστώ και μειοδότης».

Δημοσιεύθηκε στο militaire.gr, 6/10/2024:

https://www.militaire.gr/ti-thelei-na-pei-o-k-gerapetritis-otan-dilonei-gia-tin-chora-moy-as-charaktiristho-kai-meiodotis-pan-paylos/

Σε μία πρωτοφανή ομολογία προέβη ο υπουργός εξωτερικών, κατά τη διάρκεια συνέντευξης του με τον Παύλο Τσίμα στον Σκάι, χθες, Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2024. Πρόκειται για μία ομολογία εξαπάτησης αλλά και παράδοσης κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Τουρκία, που ισοδυναμεί με εθνική μειοδοσία, εφόσον τελικά υλοποιηθεί.

Μέχρι σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ισχυριζόταν ότι η οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) με την Αίγυπτο ήταν μερική, γι’ αυτό και δόθηκε και μειωμένη επήρεια. Με την προϋπόθεση φυσικά ότι θα ολοκληρωθεί σε δεύτερη φάση. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης όμως στη συνέντευξή του, είπε κάτι πραγματικά εξωφρενικό που θέτει πλέον τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας προ των ευθυνών τους.

Γράφει συγκεκριμένα ο Παναγιώτης Παύλος, παραθέτοντας το σχετικό ηχητικό:

«Αδιανόητη Ομολογία ΣΟΚ ο Γεραπετρίτης για ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ελληνοτουρκικά! Αν δεν αντιδράσουν οι Βουλευτές της ΝΔ, είναι συνένοχοι: Στη ρύμη του λόγου φανέρωσε άθελά του χθες στον Παύλο Τσίμα και τον ΣΚΑΙ ότι η μερική οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου ήταν ουσιαστικά ολική και τελική και δεν θα υπάρξει άλλη.

Ακούστε τι ξεστόμισε ο Υπουργός των Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης (απομαγνητοφώνηση, επισημάνσεις, επεξηγήσεις του Παναγιώτη Παύλου)»:

https://videopress.com/v/nAyMvlpu?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

«…είναι δικαιώματα (σσ. κυριαρχικά) τα οποία εν πολλοίς είναι δυνητικά όταν δεν έχει υπάρξει χάραξη μεταξύ παρακείμενων ή αντικείμενων κρατών. Πράγμα το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι εμείς έχουμε κάνει την οριοθέτησή μας με την Αίγυπτο στην ευρύτερη περιοχή. Απομένει να υπάρξει περαιτέρω οριοθέτηση με τις άλλες γειτονικές χώρες, μεταξύ των οποίων κυρίως η Τουρκία, με την οποία έχουμε γειτονία και στην ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Είναι αναγκαίο να υπάρξει αυτή η οριοθέτηση. Ξέρετε, κύριε Τσίμα, η ηρεμία η οποία υπάρχει τον τελευταίο χρόνο, τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο στο Αιγαίο και την ανατολική Ευρώπη (σσ. Μεσόγειο, ήθελε να πει), είναι μια ηρεμία η οποία στηρίζεται πρωτίστως στη δυνατότητα διαλόγου που υπάρχει με την Τουρκία και βεβαίως σε μια διάθεση να μην ταραχθούν τα ζητήματα»!

Η σχετική ανάρτηση από τον Παναγιώτη Παύλο στο Χ:

https://twitter.com/pgpavlos/status/1842382225569894453?s=46

Δημοσιεύθηκε το Σάββατο 5/10/2024 από το newsbreak.gr και το olympia.gr

Πηγή:

https://www.newsbreak.gr/politiki/725822/adianoiti-omologia-gerapetriti-gia-tin-aoz-synenochoi-pleon-oi-voyleytes/

https://www.olympia.gr/1604503/apopsi/o-geraptritis-apokalypse-pos-i-meriki-oriothetisi-aoz-elladas-aigyptoy-itan-oysiastika-oliki-kai-teliki-kai-den-tha-yparxei-alli/

Αργά την Παρασκευή (4 Οκτωβρίου 2024) το βράδυ ενημερώθηκα για τη ραδιοφωνική συνέντευξη που παραχώρησε το πρωί της ίδιας ημέρας ο Υπουργός των Εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργος Γεραπετρίτης, στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ και τον Παύλο Τσίμα, ανήμερα των εορτασμών για τα 50 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας.

Η ενημέρωση αυτή με εξέπληξε καθώς περιλάμβανε μια κατακλείδα δήλωση στην οποία προέβη ο κ. Γεραπετρίτηςπρος το πέρας της συζήτησης με τον δημοσιογράφο, που με συγκλόνισε και σας την παραθέτω αυτούσια: «Αν είναι να αφήσω μια μεγάλη παρακαταθήκη για τη χώρα μου για τις επόμενες γενιές, να είναι μια γειτονιά η οποία θα είναι ήρεμη, μια Ελλάδα της αυτοπεποίθησης, της σταθερότητας, της υπερηφάνειας, ας χαρακτηριστώ και μειοδότης».

Όπως καταλαβαίνετε, ήταν τέτοια η έκπληξή μου στο άκουσμα τοιαύτης δήλωσης εκ στόματος του Υπουργού των Εξωτερικών, που αναγκάστηκα να ξενυχτίσω για να ακούσω προσεκτικά ολόκληρη τη συνέντευξη του κ. Γεραπετρίτη και να καταλάβω τί εννοεί. Στην πορεία αποδείχθηκε ότι το ξενύχτι άξιζε τον κόπο. Διότι μου έδωσε τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσω το δομικό πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ένα πρόβλημα τόσο μείζον που η επιπολαιότητα της δήλωσης αυτής του Υπουργού των Εξωτερικών μοιάζει ως δευτερεύουσα, αποκαλυπτική μεν, λεπτομέρεια δε.

Θα σταθώ σε ορισμένα μόνον σημεία, τα οποία έρχονται, δυστυχώς, να προστεθούν εκ νέου, σε μια σειρά εσφαλμένων στρατηγικών κατευνασμού της Τουρκίας, ατυχέστατης ανάγνωσης και αντιμετώπισης της δικής της στρατηγικής, και επιπόλαιης, αν όχι επιβεβλημένης έξωθεν, βιασύνης προς μια διευθέτηση που ελλείψει κατανόησης της γείτονος θα αποτελέσει ταφόπλακα των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.

Το πρώτο δομικό πρόβλημα που έχει η σκέψη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών είναι η αδυναμία που επιδεικνύει στο να εκτιμήσει στην πραγματική διάστασή του τον νεοθωμανικό αναθεωρητισμό. Αδυναμία που τον οδηγεί μεταξύ άλλων σε τραγική, αν όχι εγκληματική, αντιστροφή της αιτιοκρατικής σχέσης που διέπει αίτιο και αιτιατό. Ισχυρίζεται, λοιπόν, ο κ. Γεραπετρίτης ότι «εάν δεν λυθεί η μεγάλη μας διαφορά της οριοθέτησης, τότε μακροπρόθεσμη ειρήνη και ευημερία δεν πρόκειται να υπάρξει στην περιοχή μας». Θεωρεί και πιστεύει δηλαδή ο ίδιος, ή εν πάσει περιπτώσει θέλει εμείς να δεχθούμε και να πιστέψουμε, ότι το πρόβλημα που έχει η Ελλάδα με την Τουρκία είναι ότι εμείς δεν ανταποκρινόμαστε ως τώρα στην επιθυμία της Τουρκίας να οριοθετήσουμε Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Αυτό σημαίνει, αν φυσικά μετέχουμε του ιδίου Κοινού και Ορθού Λόγου με τον κ. Γεραπετρίτη, ότι, παραδείγματος χάριν, ο τουρκικός αναθεωρητισμός εις βάρος της Ελλάδας που εκπτύσσεται ως πάγια στρατηγική τουρκοποίησης της Θράκης, δημιουργίας παράλληλων παρακρατικών δομών ελέγχου της εκεί μουσουλμανικής μειονότητας, η εργαλειοποίηση από την Τουρκία της αποβατικής στα νησιά του Αιγαίου λαθρομετανάστευσης, στο πνεύμα του δόγματος Οζάλ, οι άνω των 1600 μέχρι στιγμής φέτος παραβιάσεων των εθνικών χωρικών μας υδάτων, η μόνιμη παράνομη αλιεία τουρκικών σκαφών εντός των ΕΧΥ, από την Αλεξανδρούπολη ως τις Κυκλάδες, η αμφισβήτηση της ελληνικότητας του Αιγαίου με την εκστρατεία του Turkaegean, η εισαγωγή του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση της Τουρκίας που θα γαλουχεί τα τουρκόπουλα στην πίστη ότι οι Έλληνες είναι κλέπτες κατακτητές των «τουρκικών νησιών του Αιγαίου», η αξίωση Ερντογάν για δύο κράτη στην Κύπρο, και πολλά ακόμη, όλα αυτά, κατά τον κύριο Γεραπετρίτη είναι συνέπειες της «μιας μείζονος ανεπιλύτου ελληνοτουρκικής διαφοράς»! Πραγματικά είναι για γέλια μια τέτοια αντίληψη, αν δεν είναι για κλάματα ο ισχυρισμός του Υπουργού ότι είναι μάλιστα και αληθής. Το μόνον που έχω να προσθέσω σε αυτήν την τρικυμία εν κρανίω είναι ότι λυπάμαι βαθύτατα ως θρέμμα της Θράκης  που ο κ. Γεραπετρίτης φαίνεται να έχει μαύρα μεσάνυχτα για το μοντέλο εκτουρκισμού της Θράκης και την αποτελεσματικότητα που η υπερπολλαπλάσια έναντι των δικών μας διάθεση ατύπων κονδυλίων του τουρκικού ΥΠΕΞ έχει στην ακριτική μας γη.

Δεύτερον. Επικαλείται ο Υπουργός Εξωτερικών την προσήλωσή του στη λογική και τον ορθό λόγο. Στο πλαίσιο αυτής της ορθολογικής του ικανότητας προβαίνει στην ακόλουθη διαπίστωση: «…Γιατί κάθε φορά που τελείωνε ένας κύκλος (σσ. διερευνητικών επαφών), λυπούμαι που το λέω, αλλά διαπιστώναμε ότι, αν όχι ότι βρισκόμασταν σε χειρότερη θέση, ότι παραμέναμε στάσιμοι. Το αποτέλεσμα είναι ότι συν τω χρόνω οι τουρκικές αξιώσεις έχουν μεγαλώσει, έχουν παγιωθεί και έχουν γίνει πολύ πιο έντονες οι πιέσεις οι οποίες ασκούνται».

Φαντάζομαι καταρχήν, και θέλω πραγματικά να ελπίζω, ότι αναφέρεται στις πιέσεις της Τουρκίας και όχι τυχόν κάποιων συμμάχων μας, παραδείγματος χάριν της Γερμανίας ή άλλων. Έτσι αν έχει το πράγμα, είναι δυνατόν Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος να θεμελιώνει επιχείρημα περί της ανάγκης ΤΩΡΑ να καθίσουμε στο τραπέζι με την Τουρκία, με το casus belli μάλιστα ενεργό πέραν των όσων αναφέραμε ανωτέρω, διότι «ήδη δεχόμαστε μεγάλες πιέσεις», οι οποίες, προφανώς, κατά τη συλλογιστική του κ. Γεραπετρίτη, αύριο θα είναι ακόμη μεγαλύτερες; Αυτό είναι σκεπτικό loser, που θέλει πάση θυσία να συνάψει ανακωχή με τον επιβουλέα του, και όχι ισχυρού παίκτη και «πυλώνα σταθερότητος» στην περιοχή. Τεράστιο ατόπημα του Υπουργού, και δεν εκπλήσσει το γιατί η συνέντευξή του αυτή δεν έχει ακόμη αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών (σσ. αναρτήθηκε εντέλει το μεσημέρι της Δευτέρας 7/10/2024).

Τρίτον. Αναφερόμενος στα της οριοθέτησης εν γένει, ο κ. Γεραπετρίτης δήλωσε στον Παύλο Τσίμα τα εξής: «Εμείς έχουμε κάνει την οριοθέτησή μας με την Αίγυπτο στην ευρύτερη περιοχή. Απομένει να υπάρξει περαιτέρω οριοθέτηση με τις άλλες γειτονικές χώρες, μεταξύ των οποίων κυρίως η Τουρκία, με την οποία έχουμε γειτονία και στην ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Είναι αναγκαίο να υπάρξει αυτή η οριοθέτηση». Ειλικρινά, αναρωτιέμαι, σε τί είδους αναγκαιότητα έχει υποταχθεί η ελληνική εξωτερική πολιτική ώστε να ξεφεύγει από τον επικεφαλής της τέτοια συγκλονιστική ομολογία. Να αποκαλύπτει δηλαδή, άθελά του προφανώς, ότι η μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο αυτή τη στιγμή θα πρέπει να θεωρείται ως ολική και τελική! Διότι τί άλλο μπορεί να σημαίνει η ανωτέρω διατύπωση, πέραν του ότι «για περαιτέρω οριοθέτηση από το ανατολικό ήμισυ της Ρόδου και πέρα, το λόγο έχει η Τουρκία»; Κι εν πάσει περιπτώσει, γιατί έχει η Ελλάδα ξεγράψει την ΑΟΖ με Κύπρο;

Εάν η παρούσα κυβέρνηση με Υπουργό Εξωτερικών έναν εξωκοινοβουλευτικό, δηλαδή μη εκλεγμένο από τον ελληνικό λαό που κόπτεται για τις μελλοντικές γενιές, θεωρεί ότι μπορεί παραπλανητικά να αναγάγει την ελληνοτουρκική διαφορά Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στο κατεξοχήν αίτιο των ελληνοτουρκικών προβλημάτων που οφείλονται στον τουρκικό αναθεωρητικό επεκτατισμό ώστε να πείσει τους Έλληνες πολίτες ότι εφόσον επιλυθεί αυτή η διαφορά τελειώνουν τα ελληνοτουρκικά, τότε αναμφίβολα καθίσταται πλέον δια της σιωπής της υπόλογος και ηθική συναυτουργός στα μελλούμενα ολόκληρη η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας αλλά και όλων των υπολοίπων κομμάτων της Βουλής των Ελλήνων.

Δημοσιεύθηκε σε πολλά ηλεκτρονικά ΜΜΕ, ενδεικτικά: geopolitico.gr, newsbreak.gr, olympia.gr, neakriti.gr, κι εντύπως στην εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ, της Δευτέρας 7 Οκτωβρίου 2024.

Πηγές:

https://geopolitico.gr/2024/10/quo-vadis-kyrie-gerapetriti/

https://www.newsbreak.gr/politiki/728684/quo-vadis-kyrie-gerapetriti/

https://www.neakriti.gr/apopseis/2079784_quo-vadis-kyrie-ypoyrge-ton-exoterikon-giati-ehei-i-ellada-xegrapsei-tin-aoz-me

Η συνάντηση της Τρίτης 24 Σεπτεμβρίου 2024, του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον Τούρκο Πρόεδρο στη Νέα Υόρκη και κυρίως τα όσα προηγήθηκαν και έπονται αυτής, αξιώνουν μιαν αποτίμηση. Όχι διότι ήταν μια συνάντηση από την οποίαν –τουλάχιστον όχι μέχρι στιγμής– προκύπτουν άμεσα νέα δεδομένα περί τυχόν απόφασης της Ελλάδας να απαντήσει εμφατικά στον νεοθωμανικό παντουρανικό αναθεωρητισμό υπό τον ισλαμιστικό μανδύα του Ερντογάν, που καλοβλέπει Θράκη, Αιγαίο, Κύπρο. 

Αλλά, διότι έρχεται να προστεθεί – ως πρωτόγνωρα πολλοστή μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα – στις ελληνοτουρκικές εκείνες συναντήσεις που ορισμένοι θέλουν να τους αποδώσουν χαρακτήρα momentum και «ανοιχτού παραθύρου», για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Έλληνα Υπουργού των Εξωτερικών, στην κατεύθυνση της επίλυσης των ζητημάτων που θέτει παγίως και επιτακτικά η γειτονική Τουρκία.

Προτού όμως εισέλθω στα κυρίως σημεία θα ήθελα – μιας και η ελληνική κυβέρνηση, ήδη προεκλογικά από το 2019, αλλά και καθ᾽ όλη τη θητεία της ως σήμερα έχει ως μόνιμη τακτική να αποκρύπτει από τους Έλληνες πολίτες όχι μόνον τις προθέσεις της αλλά ακόμη και την ίδια την εθνική στρατηγική της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής όσον αφορά στα ελληνοτουρκικά – να εκθέσω ορισμένα δεδομένα που καθιστούν ευκολότερη την κατανόηση της κρισιμότητας των περιστάσεων. Ή που, εν πάσει περιπτώσει, θα μας βοηθήσουν να διαπιστώσουμε αν το επικαλούμενο από τον ΥΠΕΞ «ανοιχτό παράθυρο» είναι κάτι περισσότερο από μια φενάκη, παραδείγματος χάριν μια σαφής εντολή άνωθεν και έξωθεν προς την Ελλάδα και την Τουρκία να προβούν επιτέλους σε μια διευθέτηση που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Θα προσπαθήσω να είμαι συνοπτικός με σκοπό να αναδείξω ένα καίριο μωσαϊκό του status quo τη δεδομένη συγκυρία. Να επισημάνω, καταρχήν, στον αναγνώστη κάτι που πολλοί στην Ελλάδα, και κυρίως οι κομματικοί οπαδοί – τόσο του κυβερνώντος όσο και των υπολοίπων κομμάτων – αγνοούν. Όταν μιλάμε για «θέση της κυβέρνησης στα ελληνοτουρκικά» αυτό δεν συνεπάγεται αναγκαστικά μια σαφή θέση υπεράσπισης του εθνικού συμφέροντος. Μπορεί να φέρεται αυτό στα λόγια, αλλά η πράξη είναι διαφορετική. Κι αυτό διότι τα ελληνικά κόμματα εξουσίας δεν είναι συμπαγείς δομές κοινής στοχοθεσίας με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, αλλά άθροισμα ομάδων συμφερόντων και πολλαπλών διακριτών πυλώνων ισχύος. Ομάδων και πυλώνων που είναι οντότητες υπερκομματικές, συχνά δίχως ουσιώδεις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους.

Έτσι, βλέπουμε η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη να έχει ως Υπουργό Εξωτερικών έναν εξωκοινοβουλευτικό πανεπιστημιακό, πρώην συνεργάτη του Γιώργου Παπανδρέου, ενώ παράλληλα διαγκωνίζονται στις δομές της ισχυρές μονάδες του συστήματος εξουσίας του ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη και ασπόνδυλοι ψευδοαριστεροί. Ακόμη και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός περιτριγυρίζεται από ανθρώπους για τους οποίους αν ρωτήσεις αυθεντικούς νεοδημοκράτες, και δη μέλη της παραδοσιακής πατριωτικής Δεξιάς, θα σου απαντήσουν ότι οι τοιούτοι ουδεμία σχέση έχουν με τη Νέα Δημοκρατία.

Σε αυτό το μωσαϊκό προστίθενται ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα και στοχεύσεις πρωτοκλασάτων στελεχών της κυβερνώσας παράταξης και όχι μόνον, τα οποία αναγνωρίζουν μόνον ένα κόμμα: το κόμμα της εξουσίας και της εξυπηρέτησης της ιδιοτέλειάς τους εις βάρος του εθνικού συμφέροντος. Επιπλέον, δεν θα πρέπει κανείς να αγνοήσει διαφορετικές ομάδες συμφερόντων και μονάδες ισχύος ακόμη και μέσα στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολλούς λόγους να διαφοροποιούνται στον βίο και την πολιτεία τους από το εθνικό συμφέρον. Το ΕΛΙΑΜΕΠ είναι απλώς ένας μόνον περίβλεπτος βραχίονας αυτής της παραμέτρου. Εμπλέκονται σωρεία άλλων, επιχειρηματιών, πανεπιστημιακών, ιδιοκτητών μεγάλων ομίλων μαζικής ενημέρωσης, βιομηχάνων, στελεχών της παρούσας κυβέρνησης όπως και προηγουμένων, και ούτω καθεξής. Τα ονοματεπώνυμά τους υπάρχουν αλλά αυτό θέλει ένα άλλο άρθρο.

Πολλοί από τους ανωτέρω αντιλαμβάνονται την ελληνική εξωτερική πολιτική ως μέσο επίτευξης ιδιοτελών σκοπών και φιλοδοξιών είτε συμφερόντων επιμέρους ομάδων, είτε ατόμων. Και πολύ ελάχιστα, ή καθόλου, ως μέσο προς τον αδιαμφισβήτητο στόχο που ένα κυρίαρχο κράτος όπως η Ελλάδα των Ελλήνων – με υπερτρισχιλιετή παρουσία, ζωή και ιστορία στον τόπο αυτόν – οφείλει να υπηρετεί και να υλοποιεί. Σταθερή παράμετρος, βεβαίως, του μωσαϊκού αυτού είναι τα διεθνή συμφέροντα και οι απαιτήσεις ισχυρών κρατών, είτε αυτά εντοπίζονται στη Δύση, είτε στα ανατολικά παράλια της Μεσογείου.

Αυτά, διευκρινιστικά, για όσους διατηρούν την ψευδαίσθηση ή την εντύπωση ότι την εξωτερική πολιτική της Ελλάδος τη συντάσσει και την υλοποιεί με πλήρη έλεγχο ο εκάστοτε Έλληνας Πρωθυπουργός, πολλώ δε, εν προκειμένω ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αυτό απέχει μακράν από την αλήθεια. Το γράφω αυτό έχοντας ζήσει από κοντά τρεις Πρωθυπουργούς της χώρας.

Από εκεί και πέρα. Η Ελλάδα έχει την ατυχία σε αυτήν την χρονική συγκυρία να έχει ως Υπουργό των Εξωτερικών έναν άνθρωπο του βαθέος κράτους της, ο οποίος μολονότι νομικός (ή ίσως ακριβώς γι᾽ αυτό, δίχως να θέλω να δυσαρεστήσω διαπρεπείς θεράποντες της νομικής επιστήμης) έχει αναγάγει το ψεύδος στο μόνο εργαλείο «αλήθειας» και πολιτικού λόγου που διαθέτει. Και φυσικά, δεν ενεργεί αυτοβούλως αλλά καθοδηγούμενος από διπλωμάτες οι οποίες δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι έχουν σχεδόν μαύρα μεσάνυχτα στα Ελληνοτουρκικά· η εμπειρία στις Βρυξέλλες, την Ουάσινγκτον, κι άλλες συναφείς υπηρεσίες του ΥΠΕΞ δεν σε καθιστούν γνώστη της Τουρκίας και ικανή χειρίστρια των αριστοτεχνικών διπλωματικών τερτιπίων που η Υψηλή Πύλη έχει επί 550 χρόνια αναπτύξει. 

Επιπλέον, η χώρα έχει την ατυχία να στερείται ενός σοβαρού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής και Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας απαρτιζόμενου από ανιδιοτελείς διαπρεπείς επιστήμονες, διπλωμάτες, εμπειρογνώμονες, πολιτικούς επιστήμονες, διεθνολόγους και ειδικούς στα επιμέρους γεωπολιτικά ζητήματα που αφορούν τη χώρα, που ζουν, λειτουργούν, σκέπτονται και ενεργούν με αποκλειστικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον.

Προ ημερών, μου εμπιστευόταν χαρακτηριστικά ανώτατος αξιωματούχος του ελληνικού κράτους τη στιχομυθία του ΥΠΕΞ Γεραπετρίτη, κατά τον παρελθόντα Φεβρουάριο, με αρχηγό κόμματος της αντιπολίτευσης, με αφορμή το αίτημα του τελευταίου για τη σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, που έχει συσταθεί με νόμο του κράτους από το 2003, προκειμένου «να συζητήσουν ουσιαστικά και να αποφασίσουν την ελληνική εξωτερική πολιτική». Σχεδόν ενοχλημένος ο κ. Γεραπετρίτης του απήντησε: «εμείς είμαστε η κυβέρνηση της Ελλάδας, εμείς έχουμε την ευθύνη για την εξωτερική πολιτική της».

Σημειώνω επίσης εδώ, ότι το ΕΣΕΠ, το οποίο βάσει νόμου οφείλει να συγκαλείται τέσσερεις φορές τον χρόνο, ο κ. Γεραπετρίτης προτίμησε να το συγκαλέσει όχι πριν, αλλά ΜΕΤΑ τη Διακήρυξη των Αθηνών. Ενώ, ύστερα από την τελευταία σύσταση του περασμένου Απριλίου, δεν έχει ακόμη συγκληθεί. Προφανώς διότι η κυβέρνηση ήθελε να χειριστεί ανενόχλητη τα της Νέας Υόρκης.

Έρχομαι τώρα στα του Μεγάλου Μήλου. Χάριν συντομίας δεν θα υπεισέλθω στο Κυπριακό και τις εν είδει απαιτήσεως αναφορές του Τούρκου Προέδρου από το βήμα της ολομέλειας του ΟΗΕ, για την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Υπάρχει βεβαίως η έκφραση γνώμης του Αλέξη Παπαχελά στο βραδινό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΙ της Τρίτης (24/9), όπου εκτίμησε ότι η Τουρκία βλέπει πλέον διακριτά και αυτοτελώς το ζήτημα της Κύπρου αφενός, και τα θέματα του Αιγαίου αφετέρου.

Θα σταθώ ωστόσο στη δήλωση Ερντογάν για πρώτη φορά – και ας με διορθώσει ο αναγνώστης αν σφάλλω – από το βήμα της ολομέλειας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για επιθυμία επίλυσης του ζητήματος Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Ελλάδα. Πρόκειται για μια πολύ έξυπνη στρατηγική κίνηση από πλευράς Τουρκίας, που επιδιώκει πλέον σαφώς να εκβιάσει την Ελλάδα, αποστερώντας της το προνόμιο του «κέρδους χρόνου» που διατρανώνει ατύπως η ελληνική διπλωματία, με σκοπό να την πιέσει χρεώνοντας διεθνώς σε αυτήν τη μη επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Αν μη τί άλλο, είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι η Ελλάδα επιδεικνύει βούληση (αυτό υποδηλώνει η πληροφορία του Νίκου Μελέτη ότι, οι δύο Υπουργοί Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης και Χακάν Φιντάν που θα συναντηθούν μέσα στο φθινόπωρο -και πριν από το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας στην Αθήνα- θα διερευνήσουν την ύπαρξη κοινού εδάφους για την έναρξη συζήτησης για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ) να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Τούρκου Προέδρου – από το βήμα του ΟΗΕ – για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, ενώ ταυτόχρονα η Τουρκία ζητά την αναγνώριση του ψευδοκράτους στην Κύπρο!

Κάτι τέτοιο βέβαια αγγίζει τα όρια της παράνοιας, ιδίως αν λάβει κανείς υπόψιν μια σειρά πρόσφατων μόνον γεγονότων: α) Turkaegean, β) διδασκαλία του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας στα σχολεία της Τουρκίας, γ) περισσότερες από 1.500 παραβιάσεις των ελληνικών εθνικών χωρικών υδάτων μέσα στο 2024, ως και τον Αύγουστο, δ) χιλιάδες παράνομες αποβάσεις στα νησιά του Αιγαίου αλλογενούς πληθυσμού από Τούρκους διακινητές, ε) διαρκής προσβολή των ελληνικών εθνικών Χωρικών Υδάτων από τουρκικά ψαροκάικα, από την Αλεξανδρούπολη ως το νότιο Αιγαίο, και φυσικά, στ) όσα συνέβησαν στην Κάσο, τα οποία έχουν αναλυθεί λεπτομερώς.

Σε αυτά έρχεται να προστεθεί ως έβδομο στοιχείο, το τραγικό γεγονός της αμέλειας (;) της Ελλάδας να καταθέσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό της. Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι η τοιαύτη εξέλιξη οφείλεται στη γνωστή αβελτηρία των κρατικών μηχανισμών, που προτιμούν η Ελλάδα να πληρώνει πρόστιμα στην ΕΕ παρά να διασαφηνίζει και να διασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντά της. Ή ακόμη, να την αποδώσει σε αμέλεια κάποιου υπαλλήλου, όπως προσφιλώς είχε πράξει ο Άδωνις Γεωργιάδης στο ζήτημα του Turkaegean.

Ωστόσο, εδώ υπεισέρχεται και μια είδηση που είδε το φως της δημοσιότητας μόλις λίγο πριν τη συνάντηση του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον Τούρκο Πρόεδρο στη Νέα Υόρκη, η οποία δυστυχώς αποκλείει το ενδεχόμενο της αμέλειας. Αναφέρομαι στο μέχρι πρότινος υπό διαβούλευση νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, του οποίου ηγείται ο στενός συνεργάτης της Ντόρας Μπακογιάννη, Θεόδωρος Σκυλακάκης, για τον Ειδικό Χωροταξικό Σχεδιασμό για τον τουρισμό, το οποίο με βάση εκτενές αξιόπιστο δημοσίευμα της εφημερίδας ΕΣΤΙΑ, φέρεται να προτείνει – μεταξύ άλλων ανεξήγητων και γεωπολιτικά ολέθριων επιβολών – την απαγόρευση τουριστικής ανάπτυξης σε ελληνικές μικρονησίδες ευρισκόμενες πέραν των 10 ναυτικών μιλίων από ελληνικά νησιά, και την απαγόρευση τουριστικής δραστηριότητας σε νησιά έκτασης μικρότερης των 300 στρεμμάτων! Από τις παραμέτρους του νομοσχεδίου αυτού προκύπτει το τραγικό συμπέρασμα ότι για κάποιο λόγο η Ελλάδα στη δεδομένη στιγμή «τραβιέται» αυτοβούλως όσο μπορεί «προς τα μέσα» από τη θάλασσά της, με δυσμενέστατες συνέπειες στην επήρεια ΑΟΖ που προσφέρουν στην Ελλάδα οι μικρονησίδες της στο Αιγαίο. Καθαρή αυτοκτονία!

Εξέλιξη η οποία μου θυμίζει περσινή δήλωση του Άγγελου Συρίγου, με την οποία εξέφραζε την άποψη ότι θα ήταν εύλογο η Ελλάδα να σκεφθεί το ενδεχόμενο να παραχωρήσει διαδρόμους στα τουρκικά λιμάνια των Μικρασιατικών παραλίων, εφόσον η Τουρκία δεχόταν να αναγνωρίσει ότι τα ελληνικά νησιά δικαιούνται (επανα)στρατικοποίησης.

Θυμίζουμε, αναφορικά με το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας/AOZ, ότι ζήτημα μειωμένης ή μηδενικής επήρειας των ελληνικών νησιών – κάτι το οποίο είχε αφοριστικά απορρίψει ακόμη και ο προκάτοχος του Αμερικανού Πρέσβη Γιώργου Τσούνη, νυν Υφυπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ Τζέφρυ Πάιατ, ο οποίος υποστήριξε το δίκαιο του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας υπέρ της Ελλάδας – είχε εγείρει πρόσφατα και η Γενική Διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ, κ. Μαρία Γαβουνέλη, Γενική Διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ, προσφιλής συνομιλήτρια και του Τούρκου Πρέσβη στην Αθήνα κ. Ερτσιγιές και του Χρήστου Ροζάκη, στην οποίαν ο γράφων είχε απαντήσει σχετικώς. 

Με αυτά δεδομένα, δεν μπορώ να σκεφθώ άλλη γεωπολιτική εξήγηση για ένα τέτοιο νομοσχέδιο, και δη το άρθρο 6, πέραν του ότι η Ντόρα Μπακογιάννη έδωσε εντολή στον υποτακτικό της Υπουργό Περιβάλλοντος (δεξί χέρι της στο αποτυχημένο πολιτικό εγχείρημά της με τη «Δημοκρατική Συμμαχία») να εξυπηρετήσει την Τουρκία. Πρόκειται για άλλη μια εγκληματική ενέργεια αυτής της κυβέρνησης, και των σκιωδών υπουργών της όπως η αδελφή του Πρωθυπουργού (θυμάστε τις ευθυγραμμισμένες με τις θέσεις Ερντογάν δηλώσεις της για τις ακρογιαλιές της Τουρκίας στη Μικρασία, καθώς και τον βρώμικο ρόλο της υπέρ του δορυφόρου της Τουρκίας, ψευδοκρατιδίου του Κοσόβου, στο Κοσσυφοπέδιο και κατά των Σέρβων), εις βάρος των εθνικών συμφερόντων της Ελλάδας.

Τα ανωτέρω θα πρέπει να ιδωθούν και υπό το πρίσμα της παραδοχής του Έλληνα Πρωθυπουργού από το βήμα του ΟΗΕ ότι «οι παγκόσμιες απειλές που αντιμετωπίζουμε από κοινού ως διεθνής κοινότητα υπερβαίνουν κατά πολύ τα επιμέρους συμφέροντα περιοχών, χωρών ή κυβερνήσεων». Δήλωση η οποία φανερώνει ένα συγκεκριμένο mindsetσύμφωνα με το οποίο κρίσιμα εθνικά ζητήματα υποτάσσονται και επιλύονται στη βάση όχι του εθνικού συμφέροντος αλλά της διεθνούς τάξης η οποία μπορεί ασφαλώς και να καταστρατηγεί την εθνική κυριαρχία.

Την κρισιμότητα των περιστάσεων επιτείνει το γεγονός της ανυπαρξίας ουσιαστικής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, τουλάχιστον από τα δύο «μεγάλα» κόμματα, τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, τα οποία ευρίσκονται σε κατάσταση εσωστρέφειας και εσωτερικής περιδίνησης, μολονότι θα τα ανέμενε κανείς ενισχυμένα μετά την καταπόντιση της Νέας Δημοκρατίας στις Ευρωεκλογές – άραγε είναι όλα τόσο αθώα και τυχαία καμωμένα;

Η σύγκληση του Ανώτατου Συμβουλίου Ελλάδας Τουρκίας τον ερχόμενο Ιανουάριο, με δεδηλωμένη από τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών την πρόθεση «να προχωρήσουμε γρήγορα με την Τουρκία», αλλά και με ενδεικτική την αντιμετώπιση της Ελλάδας από τη γειτονική χώρα η οποία θεωρεί ότι έχει το πάνω χέρι (διότι πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί η ανακοίνωση της τουρκικής Προεδρίας, την οποία αναπαρήγαγαν παπαγαλιστί μεγάλα ελληνικά ΜΜΕ, στην οποία υπάρχει η φράση «Ο Τούρκος Πρόεδρος υποδέχθηκε τον Έλληνα Πρωθυπουργό», μολονότι η συνάντηση έγινε σε ουδέτερο έδαφος, σε αίθουσα του κτιρίου του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη) δίνει το στίγμα των προθέσεων της Τουρκίας, σε όσους δεν κατάλαβαν ότι ο Ερντογάν μίλησε μπροστά σε όλα τα κράτη του πλανήτη για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου.

Εξάλλου, εδώ και λίγα εικοσιτετράωρα ο Τούρκος Πρόεδρος έχει ανακοινώσει ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός δέχθηκε «συζήτηση». Και συζήτηση σημαίνει απλώς συμφωνία: διότι απλούστατα έχουν όλα ήδη συζητηθεί, και βεβαίως χρειάζονται οι κατάλληλες λέξεις ύπνωσης του «πάντα ευκολόπιστου και πάντα προδομένου» ελληνικού λαού.

Με αυτά υπόψιν, δεν βλέπω άλλο αξιόπιστο όπλο υπεράσπισης των ελληνικών εθνικών δικαίων και των δικαιωμάτων που απορρέουν από την εθνική μας κυριαρχία – έναντι μιας αναθεωρητικής Τουρκίας, μιας Νατοϊκής κοινότητας που ενώ κωφεύει μπρος στην Κατοχή της Κύπρου και στο έγκλημα στη Μέση Ανατολή επιθυμεί ηρεμία στη νοτιοανατολική πτέρυγά της, και κυρίως, μιας ελληνικής κυβέρνησης που έμπρακτα εχθρεύεται την Ελλάδα και τους Έλληνες – πέραν της αντίστασης της ελληνικής κοινής γνώμης. Αυτής της έμψυχης κόκκινης γραμμής, που είναι και η τελευταία γραμμή άμυνας του Ελληνισμού.

* Η παρούσα ανάλυση δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες ΕΣΤΙΑ και Δημοκρατία του Σαββάτου 28/9/2024 καθώς και σε πολλές ιστοσελίδες ΜΜΕ, όπως: hellasjournal.com, Newsbreak.gr, militaire.gr, olympia.gr., κλπ.

https://hellasjournal.com/2024/09/ta-ellinotourkika-ston-apoicho-tis-sinantisis-tou-prothipourgou-me-ton-taraxia-erntogan-sti-nea-iorki/

https://www.newsbreak.gr/politiki/719148/ta-ellinotoyrkika-ston-apoicho-tis-synantisis-mitsotaki-erntogan-sti-nea-yorki/

https://www.olympia.gr/1603827/apopsi/ta-ellinotoyrkika-ston-apoicho-tis-synantisis-mitsotaki-erntogan-sti-nea-yorki/

https://www.militaire.gr/ta-ellinotoyrkika-ston-apoicho-tis-synantisis-mitsotaki-erntogan-sti-nea-yorki/

Δημήτρης Κολιός: Είδα λίγο τη συνέντευξη (σσ. ΔΕΘ), φαντάζομαι θα την παρακολούθησες και εσύ. Και για μένα στάθηκε απορίας άξιον το πώς ο Μητσοτάκης αναφέρθηκε στη Γαλάζια Πατρίδα του Ερντογάν. Και ότι αυτή η αναθεωρητική πολιτική που ακολουθείται εκ μέρους της Τουρκίας δεν έχει καμφθεί σε τίποτα, παρόλη τη λεγόμενη «διακήρυξη της βλακείας», τη Διακήρυξη των Αθηνών. Συγχώρεσέ με, αλλά μόνον έτσι θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω, προσωπικά, έτσι. Είναι προσωπική μου εκτίμηση αυτή. Εδώ είμαστε έτοιμοι να πουλήσουμε τα πάντα μετά από την Κάσο και αυτό το παγκόσμιο ξεφτιλίκι, γιατί απόρησαν μαζί μας όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρώτη η Ιταλία φυσικά. Και βλέπουμε πλέον και την εμπλοκή του Ισραήλ. Οι Κύπριοι δεν θέλουνε ούτε να μας δούνε.

Παναγιώτης Παύλος: Είναι έτσι. Είδες, το Ισραήλ προχθές, ο Υπουργός τους νομίζω της Ενέργειας είχε επικοινωνία με τον Κύπριο για να του πει ότι, «σας ενθαρρύνουμε, και θέλουμε να προχωρήσουμε».

Δ.Κ.: Κοίτα Παναγιώτη, στην ουσία του είπε, «μη φοβάσαι, εμείς είμαστε εδώ, άστους Έλληνες, εμείς είμαστε εδώ».

Π.Π.: Ακριβώς. Φαίνεται ότι, τώρα κι αυτό είναι μια ενδεικτική πτυχή του προβλήματος, εν πάσει περιπτώσει – φαίνεται ότι στο θέμα του interconnector ότι, δεν «φαίνεται», είναι σαφές ήδη από αναφορές και από πράγματα που στην επιφάνεια, υπάρχουν διάφοροι τύποι που θέλουν να προσποριστούν χρήματα. Δηλαδή, να βγούνε μίζες εκεί πέρα. Ήδη, μέσα σε 10 μήνες έχει αυξηθεί ο προϋπολογισμός κατά μισό δις, χωρίς να υπάρχει εξήγηση γιατί υπήρξε αυτή η αύξηση. Και φυσικά, αν υπάρξει και άλλη κωλυσιεργία, μπορεί να είναι και άλλα 500 εκατομμύρια.

Δ.Κ.: Βέβαια, το θέμα είναι ότι παρενέβη σε μια ΑΟΖ που είναι, αν μη τί άλλο, ελληνική, παρενέβη η ίδια η Τουρκία υποδεικνύοντας το πώς θα πρέπει να γίνονται τα πράγματα, και να φτάνουμε στο σημείο να ζητάμε εμείς άδεια.

Π.Π.: Τώρα λες για την Κάσο. Βέβαια. Λες για την Κάσο. 

Δ.Κ.: Ε ναι!

Π.Π.: Όπου, φυσικά, ακριβώς όπως το λες έγινε. Αλλά η εκτίμησή μου, Δημήτρη, να ξέρεις, δεν είναι ότι η Ελλάδα μπλοκάρει τον Interconnector γιατί φοβάται την Τουρκία. Δεν το πολυπιστεύω αυτό. Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα φοβάται την Τουρκία. Εντάξει, υπάρχει το λόμπι των κατευναστών, υπάρχουν κάποιοι ανόητοι οι οποίοι μπορεί και να φοβούνται. Αλλά είναι το αλισβερίσι στη μέση. Δηλαδή το ότι αυτή τη στιγμή η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται επισπεύδουσα, η κυβέρνηση αυτή Μητσοτάκη, στο να λύσει το ζήτημα, υποτίθεται τη μία διαφορά, Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ Ελλάδας – Τουρκίας, και ταυτόχρονα μας λέει ότι, ξέρετε, τραβηχτήκαμε από την Κάσο – αυτό είπε ο Υπουργός Εξωτερικών – πετύχαμε νίκη, λέει, «διότι δεν ηττηθήκαμε». Ήταν αυτό το φοβερό πλασάρισμα.

Δ.Κ.: Καλά, τί κοτσάνα ήταν αυτό!

Π.Π.: Δεν ηττηθήκαμε, σηκωθήκαμε και φύγαμε. Άρα δεν ηττηθήκαμε, άρα νικήσαμε, αφού δεν ηττηθήκαμε.

Δ.Κ.: Μα τί πολιτική κοτσάνα είναι αυτή! Και ένα παιδί της πρώτης Δημοτικού θα έλεγε, συγνώμη, τί λέει ο άνθρωπος!

Π.Π.: Έχουν αρχίσει να λένε τέτοιες βλακείες, οι οποίες είναι ισάξιας ανοησίας – για να μην πω και χειρότερης – από αυτά που έλεγε στα Τέμπη με τον «τοπικό σταθμό τηλεδιοίκησης» με τα χαρτόνια πίσω του, αν το θυμάσαι.

Δ.Κ.: Ναι, το θυμάμαι αυτό το περιστατικό.

Π.Π.: Οπότε, ένας άνθρωπος που είναι μαθημένος σε τέτοια ψεύδη θα τα επαναλαμβάνει. Άρα, εδώ η ουσία ποιά είναι; Ότι υπάρχει μια αντίφαση. Δεν μπορείς από τη μια μεριά να λες ότι, εγώ χειρίζομαι τα πράγματα έτσι διότι δεν έχω τη δυνατότητα αυτή τη στιγμή να συγκρουστώ με την Τουρκία και δεν συμφέρει, και τα λοιπά, κι εν πάσει περιπτώσει κανείς δεν θέλει πόλεμο, έτσι δεν είναι;

Δ.Κ.: Ε καλά, κανείς δεν θέλει πόλεμο. Αλλά το να κρατήσεις την αξιοπρέπειά σου και να διαφυλάξεις το εθνικό συμφέρον και τα σύνορά σου, είναι υποχρέωσή σου!

Π.Π.: Έτσι. Ξαφνικά δηλαδή, είμαστε σε ένα εκκρεμές όπου από το ένα άκρο προτιμάμε το άλλο, επικαλούμενοι τη ζημία του άλλου άκρου – το οποίο είναι φυσικά σόφισμα και τέχνασμα. Διότι το ότι θα βάλεις τον Τούρκο στη θέση του δεν σημαίνει ότι θα κάνεις πόλεμο. 

Δ.Κ.: Ε φυσικά!

Π.Π.: Άλλωστε, και η ιστορία με το casus belli του 1995, το οποίο επικαλείται η ελληνική εξωτερική πολιτική για να μην προβεί στην επέκταση των χωρικών της υδάτων…

Δ.Κ.: …που είναι παράνομο…

Π.Π.: … που είναι, βεβαίως, παγκόσμια πρωτοτυπία. Αυτό το πράγμα τους έχει βολέψει πάρα πολύ.

Δ.Κ.: Μάλιστα.

Π.Π.: Και μιας και αναφερόμαστε στο casus belli, θέλω δύο πράγματα να σου πω. Το ένα είναι ότι, ο λόγος για τον οποίον η κυβέρνηση αυτή δεν κάνει καμία νύξη – και αυτό προκύπτει από όλες τις δημόσιες τοποθετήσεις, και του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Εξωτερικών Γεραπετρίτη – δεν κάνει καμία νύξη και αναφορά στην επέκταση των εθνικών χωρικών υδάτων, το μονομερές κυριαρχικό μας δικαίωμα, μέχρι στα 12 μίλια ή το όριο της μέσης γραμμής, όπου είναι μικρότερες οι αποστάσεις, οφείλεται στο ότι – και αυτό κράτησέ το – έχουν συμφωνήσει τα εθνικά χωρικά ύδατα να είναι μέρος της διαπραγμάτευσης με την Τουρκία. Γι᾽ αυτό και μιλούν για «θαλάσσιες ζώνες» σε πληθυντικό αριθμό, όποτε αναφέρονται σε αυτό το ζήτημα. Και πλέον έχει γίνει αποκλειστικότητα. Όσο ήταν ο Δένδιας Υπουργός Εξωτερικών υπήρχαν κάποιες αναφορές και έλεγε «μια είναι η διαφορά μας, υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ». Πλέον, από τη Διακήρυξη των Αθηνών και ένθεν μιλούν για «θαλάσσιες ζώνες». Και τα Χωρικά Ύδατα, ως μια από τις Θαλάσσιες Ζώνες φυσικά – γιατί είναι θαλάσσια ζώνη – έχουν υποταχθεί στο αλισβερίσι αυτό της διαπραγμάτευσης…

Δ.Κ.: Δηλαδή, εμείς έχουμε βάλει σε διαπραγμάτευση με τους Τούρκους τα Χωρικά μας Ύδατα; 

Π.Π.: Σαφέστατα, σαφέστατα. Διότι, αν δεν ήταν αυτό έτσι, η Ελλάδα αυτή τη στιγμή, στρατηγικά, ύστερα από την αποτυχία της να χρησιμοποιήσει το ελληνοαιγυπτιακό μνημόνιο, να το πω έτσι, την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία ΑΟΖ, που υποτίθεται την έκανε – και μάλιστα την έκανε και βεβιασμένα, την έκανε και μερική, την έκανε και – χαρίζοντας τεράστια έκταση στους Αιγυπτίους. Γιατί; Γιατί ήθελε να προλάβει να ακυρώσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ε, θα βλέπαμε να το εκμεταλλεύεται στην πράξη. Όταν φεύγεις από την Κάσο άρον άρον, σημαίνει ότι καμιά συμφωνία που έχεις υπογράψει δεν τη σέβεσαι. Και εν πάσει περιπτώσει, εάν η Ελλάδα πάει στα 12 (σσ. ναυτικά μίλια), ή στο μέγιστο όπου μπορεί, αλλάζει τελείως το τοπίο και το παιχνίδι. Δεν το θέλει αυτό…

Δ.Κ.: Να σου πω μόνον αυτό, συγνώμη που σε διακόπτω, αγαπητέ μου Παναγιώτη. Εχθές βγάζουμε ένα θέμα – πριν από 20 ώρες δηλαδή (σσ. Πέμπτη 12/9/2024) – συνεχίζουνε οι Τούρκοι τις προκλήσεις, κλείνοντας περιοχή για άσκηση με πραγματικά πυρά 3 χιλιόμετρα από τις ακτές της Σαμοθράκης – δεν μιλάω για 3 μίλια – τρία χιλιόμετρα από τις ακτές της Σαμοθράκης. Δεν είδα τίποτα, καμία αντίδραση. Τρία χιλιόμετρα! Δηλαδή, μιλάμε για περίπου δύο μίλια!

Π.Π.: Συγνώμη, δηλαδή αυτό τώρα που λες είναι ακριβές; Δηλαδή μιλάς για ότι έχουνε κλείσει περιοχή εντός των Χωρικών μας Υδάτων; Είναι τρελό αυτό το πράγμα…

Δ.Κ.: Ε τί τρελό είναι; Να, ορίστε, δηλαδή…

Π.Π.: Είναι τελείως, είναι εξωφρενικό αν αυτό το πράγμα έχει δρομολογηθεί, και αν αυτό το πράγμα θα επιτρέψει η ελληνική πλευρά να συμβεί.

Δ.Κ.: Ορίστε, Istanbul, υπάρχει ο χάρτης με το χώρο που οι Τούρκοι έχουν σημειώσει, μεταξύ Ίμβρου και Σαμοθράκης.

Π.Π.: Μάλιστα…

Δ.Κ.: Ναι…

Π.Π.: Αυτό θέλω να το δω, γιατί είναι φοβερό.

Δ.Κ.: Να το δείτε!

Π.Π.: Κοίταξε, είναι προφανές… μα πολύ γρήγορα μπορούμε να αναφέρουμε πέντε γεγονότα των τελευταίων ετών, μονολεκτικά, τα οποία δείχνουν, είναι για μένα τεκμήριο του ισχυρισμού που σου εξέθεσα, ότι εδώ υπάρχει αλισβερίσι και υπάρχει και εκούσια κωλυσιεργία. Είχαμε το Turkaegean, δεν αντέδρασε κανείς. Το μόνο που έγινε ήταν να βγει ο Άδωνις ο Γεωργιάδης, όταν το φέραμε στη δημοσιότητα…

Δ.Κ.: Ναι, και ο Βορίδης, και ο Βορίδης…

Π.Π.: …και να τα φορτώσει σ᾽ ἐναν υπαλληλάκο. Δηλαδή, οι «υπερπατριώτες», οι πρώην ακροδεξιοί που είναι τώρα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, αγρόν αγοράζουν. Δεύτερον. Βάζει η Τουρκία τη Γαλάζια Πατρίδα στα εγχειρίδια, στο curriculum, του Δημοτικού των τουρκόπουλων στην Τουρκία, δηλαδή να μαθαίνουν το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, να μαθαίνουνε ότι «οι Έλληνες είναι κλέφτες, κακώς βρίσκονται εκεί που βρίσκονται στα εδάφη τους, είναι γείτονες που δεν έπρεπε να έχουμε», και η Ελλάδα δεν αντιδράει.

Δ.Κ.: Και η Ελλάδα δεν αντιδράει… Είναι και η Θράκη μέσα, μην το ξεχνάμε, ότι έχουνε βάλει και τη Θράκη μέσα, έτσι; Το «πόσο άσχημα περνούνε οι Έλληνες μουσουλμάνοι», που αυτοί τους λένε Τούρκους, εδώ στη Θράκη, πόσο άσχημα…!

Π.Π.: Σαφέστατα! Την έχουν εντάξει τη Θράκη, Δημήτρη, στο δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, διότι από τη στιγμή που το προώθησαν, ο Νέστος, έχε υπόψιν, ότι είναι προέκταση του 25ου Μεσημβρινού στην ξηρά.

Δ.Κ.: Σωστό!

Π.Π.: Οπότε, τους έρχεται κουτί αυτό το πράγμα. 

Δ.Κ.: Σωστό, σωστό!

Π.Π.: Μέχρι τον Νέστο τη θέλουν τη Θράκη οι Τούρκοι.

Δ.Κ.: Σωστό!

Π.Π.: Τρίτον. Συμβαίνει αυτό που συνέβη, ότι η Τουρκία γιορτάζει όχι την Εθνική της Εορτή, η οποία, θα έλεγες, πάει στην ευχή! Όπως εμείς την 25η Μαρτίου κάνουμε στην Άγκυρα δεξίωση και έρχονται στην Πρεσβεία μας Τούρκοι ανώτατοι αξιωματικοί, έτσι και οι Τούρκοι, να πάμε κι εμείς στην Πρεσβεία τους. Αυτοί την εθνική τους εορτή την έχουν 29 Οκτωβρίου, τη γένεση της δημοκρατίας τους.

Δ.Κ.: Σωστό!

Π.Π.: Αλλά, κάνουνε γιορτή 30 Αυγούστου, που είναι…

Δ.Κ.: …Οι σφαγές των Ελλήνων…

Π.Π.: …Αφιόν Καραχισάρ, Σμύρνη, εν πάσει περιπτώσει, Μικρασιατική Καταστροφή…

Δ.Κ.: Σμύρνη, Σμύρνη…!

Π.Π.: …και στέλνουμε όχι απλώς έναν αξιωματικό, να πεις, συνταγματάρχη, αντισυνταγματάρχη. Στέλνουμε Υποστράτηγο, Διευθυντή του 5ου Κλάδου Πληροφοριών του Υπουργείου Άμυνας. 

Δ.Κ.: Σκέψου!

Π.Π.: Και κανείς δεν μιλάει. Τέταρτον. Μιλάμε ότι έχουν σταματήσει, λέει, από τη Διακήρυξη των Αθηνών και ένθεν, οι παραβιάσεις και παραβάσεις στον εθνικό εναέριο χώρο. Με τη θάλασσα, τί γίνεται;

Δ.Κ.: Ε, δεν έχει σύνορα! Σαν τον Τσίπρα είναι και ο Μητσοτάκης…

Π.Π.: Ακριβώς. Στο πρώτο εξάμηνο του 2024 έχουμε περίπου 1.300 παραβιάσεις, και αυτά είναι τα καταγεγραμμένα στοιχεία με βάση το Υπουργείο – μάλλον, με βάση το Πεντάγωνο – μέχρι και τον Ιούλιο. Του Αυγούστου τα στοιχεία δεν τα έχουμε ακόμα.

Δ.Κ.: Μάλιστα.

Π.Π.: Έχουμε 1.500 καταγεγραμμένες διαδικασίες.

Δ.Κ.: Παραβιάσεις του Εθνικού Εναερίου Χώρου;

Π.Π.: Όχι! Των Εθνικών Χωρικών Υδάτων. Των 6 ναυτικών μιλίων.

Δ.Κ.: Των 6 ναυτικών μιλίων, βέβαια. Ενώ την ίδια στιγμή τα τουρκικά drones αλωνίζουν στο Αιγαίο…

Π.Π.: Ε βέβαια. Και η φρεγάτα προχθές ξαναμπήκε στην Κάσο. Για να μην συζητήσουμε γιατί ξαναπήγε το ιταλικό ερευνητικό, αφού μας είπε ο κ. Γεραπετρίτης ότι είχε ολοκληρώσει τις έρευνες. Δηλαδή, εδώ οι τύποι – εννοώ οι τύποι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, κι εν πάσει περιπτώσει που έχουν τις τύχες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα χέρια τους – έχουνε βρεθεί σε απίστευτο χάος και προσπαθούν από παντού να το μαζέψουνε.

Δ.Κ.: Απίστευτο… Ναι…

Π.Π.: Το πέμπτο στοιχείο, είναι: πες μου εσύ, που είσαι και από εκεί και τα βλέπεις. Τί γίνεται με τους ψαράδες; Δεν ψαρεύουν οι Τούρκοι στα εθνικά Χωρικά Ύδατα;

Δ.Κ.: Μόνο; Έξω από την Αλεξανδρούπολη… Παρακαλώ, περάστε!

Π.Π.: Ακριβώς. Γιατί, στις Κυκλάδες; Σε όλα τα νησιά. Και το κορυφαίο; Κι αυτό στο λέω, δεν το έχω πει πουθενά αλλού, το λέω πρώτη φορά σε σένα. Υπάρχει, ξέρεις, στο Υπουργείο Εξωτερικών ένας θεσμός που λέγεται «Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής». Αυτό έχει θεσμοθετηθεί από το 2003, κατά πρόβλεψη του Άρθρου 82, νομίζω, του Συντάγματος.

Δ.Κ.: Μάλιστα.

Π.Π.: Αυτό το Συμβούλιο λοιπόν, το οποίο έχει περισσότερο συμβουλευτικό χαρακτήρα δηλαδή, όλα τα κόμματα υποχρεώνεται ο Υπουργός (σσ. Εξωτερικών) να τους κάνει μια ενημέρωση.

Δ.Κ.: Ναι.

Π.Π.: Βάσει του νόμου, υποχρεούται ο Υπουργός των Εξωτερικών να το συγκαλεί τέσσερεις φορές τον χρόνο. Του είχαν ζητήσει – δύο στοιχεία εδώ – το ένα είναι: του είχαν ζητήσει να το συγκαλέσει πριν τη Διακήρυξη των Αθηνών. Δεν το έκανε. Το έκανε τον Φλεβάρη. Και το ξαναέκανε και τον Απρίλιο του 2024.

Δ.Κ.: Μάλιστα. 

Π.Π.: Δεν το έχει καλέσει έκτοτε. Και εγώ εκτιμώ προσωπικά ότι δεν θα το κάνει πριν την Νέα Υόρκη. Διότι στη Νέα Υόρκη θα είναι πολύ κρίσιμες οι συναντήσεις και θέλουν να το πάνε τρέχοντας. Δεν πρέπει να πιστεύει κανένας Έλληνας ότι η Ελλάδα εξαγοράζει χρόνο. Εξάλλου, και η Τουρκία εξαγοράζει χρόνο, και πολύ πιο δημιουργικό γιατί ενισχύει πάρα πολύ το οπλοστάσιό της. Άρα, το λένε ότι «εξαγοράζουν χρόνο», για να υπνώττουν τον κόσμο, και να πάνε πάρα πολύ γρήγορα. Γιατί, σου θυμίζω, ότι ο Γεραπετρίτης έχει πει ότι θέλει «γρήγορα να προχωρήσουμε με την Τουρκία». Είναι δήλωσή του αυτό.

Κλείνω την παρένθεση, και σου λέω ότι: τον Φλεβάρη του 2024, όταν του ζητήθηκε από κόμματα της αντιπολίτευσης βάσει της σύγκλισης αυτού του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, να υπάρξει ουσιώδης συζήτηση για σύνταξη Εθνικής Στρατηγικής στην εξωτερική πολιτική, ξέρεις πώς γύρισε και τους απάντησε; Και σου θυμίζω, τότε ήταν τον Φλεβάρη πριν τις ευρωεκλογές που φάγανε το στραπάτσο. Ξέρεις ποιά ήταν η απάντησή του;

Δ.Κ.: Ποιά;

Π.Π.: Με μια αλαζονεία γυρνάει και τους λέει: Μα δεν κατάλαβα, λέει, εμείς είμαστε εκλεγμένη κυβέρνηση, και εμείς έχουμε την ευθύνη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Δ.Κ.: Μάλιστα.

Π.Π.: Αυτή ήταν η απάντηση ενός μη εκλεγμένου, εξωκοινοβουλευτικού Υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος για μένα είναι σε εντεταλμένη υπηρεσία. Και ήτανε από τη δική σου την εκπομπή που το είπαμε πρώτη φορά στο πανελλήνιο, τον Ιούνιο του 2023, πέρυσι, Το θυμάσαι αυτό.

Δ.Κ.: Ναι, ναι.

Π.Π.: Άρα, ένας τέτοιος άνθρωπος απαντά με τόση αλαζονεία, τη στιγμή που τρείς μήνες πριν, το κόμμα του, να το πω έτσι – γιατί δεν είναι κόμμα του, σύμβουλος του Παπανδρέου ήταν ο Γεραπετρίτης. Πότε πρόλαβε και έγινε δεξιός, ας πούμε; Και πατριώτης δεξιός;

Δ.Κ.: Ε πώς, από τη μια μέρα στην άλλη! Σε μια μέρα γίνεσαι δεξιός!

Π.Π.: Δηλαδή, γυρνά και λέει τρεις μήνες προτού η Νέα Δημοκρατία χάσει το 50% της πολιτικής της ισχύος – 22% στο 41% είναι σχεδόν 50% απώλεια – και λέει αυτό το πράγμα. Ότι, δηλαδή, η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι αποκλειστικό προνόμιο μιας κυβέρνησης. Το διανοείσαι αυτό, Δημήτρη; Πού πηγαίνουμε; Πάμε για μεγάλο στραπάτσο, στο λέω.

Δ.Κ.: Δεν θέλω να είμαι ούτε ηττοπαθής ούτε μοιρολάτρης. Φαντάζομαι ότι υπάρχουν οι δυνάμεις, Παναγιώτη, εκείνες οι οποίες ανθίστανται, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, απέναντι σε μια πολιτική η οποία μας έχει προβληματίσει ιδιαίτερα και μας ανησυχεί ιδιαίτερα το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Π.Π.: Ήτανε εξαιρετική η παρέμβαση του Μητροπολίτη, του φίλτατου Ανθίμου εκεί του δικού σας. Ο οποίος αναγκάστηκε να βγει και να τους πει με πάρα πολύ ευγενικό τρόπο…

Δ.Κ.: Ε ναι, ναι…

Π.Π.: …όπως ξέρει να το κάνει καλά, να τους πει, κύριοι, εδώ κόκκινη κάρτα!

Δ.Κ.: Το είπε! Το είπε. Όντως!

Π.Π.: Το είπε. Το είπε! Άρα, δεν είναι υποκειμενικά αυτά που λέμε. Ούτε έχουν καμμίαν στόχευση αντιπολίτευσης. Εμάς μας ενδιαφέρει η πατρίδα μας.

Δ.Κ.: Ναι, ναι.

Π.Π.: Εγώ θεωρώ αυτή τη στιγμή, και το απευθύνω διαρκώς ως έκκληση, ότι πρέπει οι νουνεχείς άνθρωποι σε όλους τους πολιτικούς χώρους…

Δ.Κ.: …Σε όλους! Σε όλους…

Π.Π.: …σε όλα τα κόμματα, από τα μικρότερα, από την Κωνσταντοπούλου, τη Λατινοπούλου – δεν με νοιάζει με ποιόν βρίζεται, με ποιόν κάνει…–

Δ.Κ.: …τώρα, έρχεται η Λατινοπούλου, ναι, ναι, τώρα. Μόλις πούμε «γειά σας» βγαίνει η Λατινοπούλου…

Π.Π.: Μπράβο. Θα σου πει ότι την κυνηγάει ο Βελόπουλος… Εμένα δεν με ενδιαφέρουν αυτά καθόλου, Δημήτρη μου. Εμένα με ενδιαφέρει ότι η πατρίδα μου αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε ιστορική κρίση, διότι υπάρχουνε δυνάμεις που θέλουν να φτιάξουνε τις Πρέσπες Αιγαίου, που θα είναι δίχως επιστροφή. Δεν θα είναι «Μακεδονία Πρέσπες», όνομα, ιστορία. Εδώ θα είναι εθνικό έδαφος. Διότι όταν θα κάνεις συμφωνία με την Τουρκία για Υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ δίχως να έχεις προωθήσει τα εθνικά σου Χωρικά Ύδατα, σημαίνει ότι τα θυσιάζεις για πάντα. Δεν υπάρχει επιστροφή εκεί.

Δ.Κ.: Μάλιστα, μάλιστα.

Π.Π.: Άρα, αυτή τη στιγμή θα πρέπει οι άνθρωποι σε όλα τα κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ, ΜΥΡΙΖΑ, Κωνσταντοπούλου, από τη Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, να ορθώσουν ανάστημα. 

Δ.Κ.: Ναι.

Π.Π.: Θεωρείς εσύ τυχαίο αυτό που γίνεται τώρα στο ΣΥΡΙΖΑ; Που έχουνε μπει σε μια περιδίνηση αυτοκαταστροφική τη στιγμή που θα ανέμενε κανείς να υπάρχουν κάποιες φωνές ουσιώδους αντιπολίτευσης, και να πουν στην κυβέρνηση «ε, κύριοι, τί κάνετε;»

Δ.Κ.: Έτσι είναι! Έτσι είναι, έχεις απόλυτο δίκιο.

Π.Π.: Το θεωρείς τυχαίο; Εγώ δεν το θεωρώ καθόλου τυχαίο.

Δ.Κ.: Και στην αξιωματική αντιπολίτευση και στην υπόλοιπη αντιπολίτευση, δηλαδή στο ΠΑΣΟΚ, η κατάσταση είναι τραγική. Τραγική!

Π.Π.: Δηλαδή είμαστε σαν τη στρουθοκάμηλο, έχουμε ένα σπίτι ανάστατο, να το πω, έτσι, η εσωστρέφεια είναι στο ζενίθ, απ᾽ έξω έρχεται ο εχθρός, κι εσύ, ας πούμε, το μόνο που δεν του λες είναι «κοίταξε, περίμενε τώρα γιατί έχω δυσκολίες». Και σιγά να μην περιμένει!

Δ.Κ.: Μάλιστα.

Π.Π.: Τα πράγματα είναι δύσκολα και δεν κινδυνολογώ. Βέβαια, πάντα ελπίζουμε διότι πάντα ο Χριστός και η Παναγία βάζουν το χέρι τους. Υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που σώζουνε την παρτίδα της πατρίδας, όχι τη δικιά τους την παρτίδα διότι αυτή τη σώζουν ούτως ή άλλως. Αλλά μιλάω για κάποιους ανθρώπους σε κάποια πόστα που κάποια στιγμή γίνεται κάτι και σώζουν την κατάσταση. Αλλά δεν μπορούμε να πηγαίνουμε έτσι στον 21ο αιώνα με μια Τουρκία,μ η οποία είδες ότι προχθές σε μια παντουρανική σύσκεψη καθιερώνει την Τουρκική ως γλώσσα όλων των κρατών των τουρκογενών.

Δ.Κ.: Σωστό, σωστό. Έχεις δίκιο απόλυτο. Απόλυτο!

Π.Π.: Εδώ πάμε σε γεωπολιτικές μεταβολές…

Δ.Κ.: Και να σου πω και κάτι ακόμα, Παναγιώτη; Πώς είναι δυνατόν στο σύνδεσμο κρατών Μαύρης Θαλάσσης να παίρνει μέρος η Τουρκία και να υπερασπίζεται την Ουκρανία, και να μην υπάρχει θέση για την Ελλάδα εκεί μέσα, όταν η Ελλάδα ήτανε αυτή η οποία προήδρευε του Συνδέσμου Παρευξείνιων χωρών; Πώς είναι δυνατόν; Φοβερά πράγματα!

Π.Π.: Όλα είναι δυνατά, όταν έχεις ηγεσίες οι οποίες δεν βλέπουν το αποτύπωμα της χώρας, εν προκειμένω της Ελλάδας, στο διεθνή περίγυρο. Είναι καταστροφικός αυτός ο ελλαδισμός, και βλέπεις και πώς δικαιώνεται ο μακαριστός ο Χρήστος ο Γιανναράς που έφυγε πρόσφατα που είχε πει ότι ο ελλαδισμός, η Ελλάδα, σκοτώνει τον Ελληνισμό. Αυτό είναι δυστυχώς τραγικά μεγάλη αλήθεια.

Δ.Κ.: Ο ελλαδισμός σκοτώνει τον Ελληνισμό. Σωστά, σωστά, σωστά! Αγαπητέ Παναγιώτη Παύλο τα σέβη μας και την αγάπη μας. Σε ευχαριστούμε από την καρδιά μας.

Π.Π.: Ομοίως και από εδώ με πολλούς χαιρετισμούς από το Όσλο για καλό Σαββατοκύριακο.

* Συνέντευξη στο RadioMax της Αλεξανδρούπολης και τον Δημήτρη Κολιό, την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2024.

Πηγή:

https://radiomax.gr/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B4/?amp=1

https://m.mixcloud.com/maximum-maximumfm/παναγιωτης-παυλος-13-09-2024/

Σύντομη, αλλά περιεκτική συζήτηση με τον δημοσιογράφο Στέφανο Δαμιανίδη στο ραδιόφωνο του Focus FM 103.6, για τις παραμέτρους της μυστικής ατζέντας που προωθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη στα Ελληνοτουρκικά. Η συζήτηση έλαβε χώρα τηλεφωνικά, και αναμεταδόθηκε ζωντανά από τη συχνότητα του Focus FM, τη Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2024.

Ακούστε το ηχητικό εδώ:

https://youtu.be/qIoartHhk-U?si=MaF_NWd9z80xZAim

Το κείμενο της συνέντευξης (το βίντεο στο τέλος):

Πάρης Καρβουνόπουλος: Κυρίες και κύριοι χαίρετε. Με το θέμα των ελληνοτουρκικών θα ασχοληθούμε, και θα συνεχίσουμε να ασχολούμαστε, καθώς βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή αυτό το θέμα. Πηγαίνουμε μάλλον σε μια κατάσταση που θα μας οδηγήσει σε τετελεσμένα.

Έχουμε έναν καλεσμένο, ο οποίος παρακολουθεί τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, και γενικά στα εθνικά θέματα, πάρα πολύ στενά. Αρθρογραφεί, παρεμβαίνει. Στη σύνδεσή μας με το skype είναι ο κ. Παναγιώτης Παύλος από το Όσλο, όπου βρίσκεται και εργάζεται.

Κύριε Παύλο, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τον χρόνο σας. Παρότι είσαστε μακριά, παρακολουθείτε από πολύ κοντά τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά και οι παρεμβάσεις σας είναι καίριες. Θα ήθελα να μου εξηγήσετε, αν μπορείτε να μου εξηγήσετε, γιατί πραγματικά εμείς αδυνατούμε να δώσουμε μια λογική εξήγηση, τη στάση που τηρεί η ελληνική κυβέρνηση, ειδικά στους τελευταίους μήνες και ειδικά μετά από τη Διακήρυξη των Αθηνών, σε όλη τη σειρά των προκλήσεων που έχουμε από την Τουρκία.

Παναγιώτης Παύλος: Καλησπέρα, κύριε Καρβουνόπουλε, από το Όσλο και ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση να συζητήσουμε σήμερα. Όντως, όπως το λέτε, χρειάζεται κάποια εξήγηση. Μολονότι δεν είμαι σίγουρος, γιατί ξέρετε, οι εξηγήσεις, τουλάχιστον στην επιστήμη, η εξήγηση προϋποθέτει μια λογική. Και προϋποθέτει και μια λογική συνέπεια πίσω από τα φαινόμενα και από τα γεγονότα· και αμφιβάλλω εάν αυτή τη στιγμή μπορούμε να μιλάμε για λογική συνέπεια σε όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται με ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης. 

Καταρχήν, επιτρέψτε μου, για να βάλουμε λίγο το πλαίσιο ώστε να βοηθηθεί η συζήτηση. Ήμουνα τις προηγούμενες μέρες στην Αθήνα, όπως γνωρίζετε, στην κηδεία του Χρήστου Γιανναρά, ο οποίος ήταν ένας μεγάλος φιλόσοφος και διανοούμενος. Και μέσα στο τεράστιο έργο του βρίσκει κανείς και παρεμβάσεις, αν όχι ένα πλήρες σχέδιο, μια πλήρη πρόταση πολιτιστικής διπλωματίας, εξόδου της Ελλάδας στο διεθνές στερέωμα και ανάδειξης αυτού που λέμε «ήπια ισχύς» μέσα από τον πολιτισμό και ό,τι συνεπάγεται και κομίζει ο Ελληνισμός με την ιστορία του, στο σήμερα.

Ο λόγος που το λέω αυτό είναι διότι βλέπουμε σήμερα η ελληνική κυβέρνηση, η ελληνική εξωτερική πολιτική εν γένει, και όχι μόνο σήμερα, δηλαδή όχι μόνον στα πέντε-έξι χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά θα έλεγα και σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δείχνει να αγνοεί αυτήν τη βασική αρχή. Ότι δηλαδή, δεν πρόκειται απλώς για μια εξωτερική πολιτική ενός νεοσύστατου κράτους ιστορίας περίπου δύο αιώνων. Αλλά κατ᾽ ουσίαν πρόκειται για τη στρατηγική, αν μπορεί να το πει κανείς έτσι, διασφάλισης των δικαίων ενός λαού, ενός έθνους, μιας ιστορίας πολλών χιλιετηρίδων. Ενός λαού γηγενούς, ο οποίος εκδιώχθηκε από τη Μικρά Ασία, στον 20ό αιώνα συρρικνώθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση της στρατηγικής της Τουρκίας υπό τον μανδύα αυτή τη φορά ενός νεοθωμανικού αναθεωρητισμού. Τη στρατηγική, λοιπόν, της Τουρκίας να επιδιώκει να συρρικνώσει έτι περαιτέρω τον Ελληνισμό.

Αυτό είναι η «Γαλάζια Πατρίδα», η οποία από τη Θράκη, την οποία διεκδικεί και θέλει να αυτονομήσει και εν τέλει να εκτουρκίσει πλήρως, μέχρι τον Νέστο που είναι λίγο ή πολύ το όριο ξηράς του 25ου Μεσημβρινού, ο οποίος συνεχίζει λίγο πιο δυτικά, σχίζει όλο το Αιγαίο στη μέση. Προσπαθεί, λοιπόν, να συρρικνώσει την Ελλάδα και να την εκδιώξει από τις πατρογονικές της εστίες, διότι έτσι αισθάνεται ότι η ίδια θα αναπνεύσει. Και διότι έτσι αντιλαμβάνεται, και πρέπει να το πούμε κι αυτό, αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως συνεχιστή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Αυτό που κάνει ο Ερντογάν σήμερα είναι αυτό που θα έπρεπε να έχει στο μυαλό της η ελληνική κυβέρνηση. 

Θυμίζω ότι το 1821 η Επανάσταση έγινε, όπως ο Κολοκοτρώνης έλεγε, ως συνέχεια, με πίστη στον βασιλέα που ήταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Αυτό δεν το λέω εν είδει κάποιου μεγαλοϊδεατισμού. Αλλά το λέω για να επισημάνω τη συνείδηση που είχε ο ελληνικός λαός πριν 200 χρόνια, σε αντίθεση με αυτό που οι ελλαδικές πολιτικές ελίτ και οι πολιτικές ηγεσίες φαίνονται, και φέρονται, να προτάσσουν. Που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια υπεκφυγή, αν θέλετε, ένα κρυφτούλι πίσω από το άλλοθι του Διεθνούς Δικαίου, το οποίο αντί όμως να το επικαλούμαστε προκειμένου να εδραιώσουμε τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, την εθνική κυριαρχία – διότι εδώ δεν μιλάμε για μια διεκδίκηση εδαφών τρίτων. Εδώ μιλάμε για τη διατήρηση, διασφάλιση, υπεράσπιση, της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και των ελληνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Άρα λοιπόν, το τραγικό το οποίο είναι εν εξελίξει και βλέπουμε να συμβαίνει, και θα υπεισέλθουμε σε περαιτέρω λεπτομέρειες, είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση, οι κυβερνήσεις των αρκετών τελευταίων ετών αδιαφορούν πλήρως για τη διασφάλιση και για όλα όσα πρέπει να γίνουν, προκειμένου η Ελλάδα να είναι ένα κράτος που σέβεται τον εαυτόν της και που προστατεύει τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Π.Κ.: Πάμε σε μια συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν σε λίγες ημέρες στη Νέα Υόρκη. Και το ερώτημα είναι: τί βάζει στο τραπέζι η Ελλάδα σε αυτές τις συζητήσεις που γίνονται μεταξύ του Έλληνα Πρωθυπουργού και του Τούρκου Προέδρου. Διότι μέχρι στιγμής το μόνο που συζητάμε είναι τί ζητάει η Τουρκία και πόσο θα υποχωρήσουμε εμείς για να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις της Τουρκίας. Ειδικά μετά από τη Διακήρυξη των Αθηνών νομίζω ότι αυτό είναι εμφανές. Τουλάχιστον εγώ δεν έχω ακούσει τί έχει επάνω στο τραπέζι η ελληνική πλευρά σε αυτήν την περίφημη ελληνοτουρκική προσέγγιση, διαπραγμάτευση, ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το.

Π.Π.: Καταρχήν, θα πρέπει να πούμε ότι η Διακήρυξη των Αθηνών είναι το επιστέγασμα μιας άκρως επικίνδυνης διαδικασίας, η οποία ξεκίνησε τουλάχιστον από το 2019, όταν η παρούσα κυβέρνηση προεκλογικά – κατά την ταπεινή μου γνώμη, σκοπίμως, απολύτως σκοπίμως – απέκρυψε ή αποσιώπησε πλήρως, αν θέλετε, από τις προγραμματικές της δηλώσεις και από τον προεκλογικό διάλογο την οποιαδήποτε συζήτηση και αναφορά στη στρατηγική της στα εθνικά θέματα. Και στις εκλογές του 2019 και στις εκλογές τις περσινές (σ.σ. 2023), ο ελληνικός λαός, οι Έλληνες πολίτες, δεν έλαβαν οιαδήποτε γνώση από την ελληνική κυβέρνηση και την υποψήφια κυβέρνηση, από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας δηλαδή, του τί προτίθεται να πράξει προκειμένου να διασφαλίσει τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Αυτό έχει μια πρώτη εξήγηση το γεγονός ότι – αν θέλουμε να δούμε την πιο αθώα εξήγηση, η οποία τον τελευταίο καιρό ίσως και με αφορμή τα όσα συνέβησαν στην Κάσο και την προσπάθεια να «ξεπλυθεί» η τεράστια αυτή στρατηγική ήττα – υπήρξαν φωνές και υπάρχουν φωνές, οι οποίες επικαλούνται μιαν ανισορροπία στο ισοζύγιο ισχύος εις βάρος της Ελλάδας που επιτάσσει στην ελληνική πλευρά την εξαγορά χρόνου έναντι της Τουρκίας.

Και αυτό σε συνδυασμό με μια διεθνή συγκυρία όπου οι παραδοσιακά στρατηγικοί σύμμαχοι της Ελλάδος, δηλαδή οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και τα τελευταία χρόνια και η Γαλλία έχουν η κάθε χώρα για τους δικούς της λόγους εισέλθει μια σε μιαν εσωστρέφεια, και άρα η Ελλάδα δεν έχει σε αυτήν τη φάση να υπολογίζει και να περιμένει κάτι από αυτούς. Και επομένως τα δύο αυτά στοιχεία, δηλαδή του αρνητικού αμυντικού ισοζυγίου και του διεθνούς περιγύρου και της κατάστασης πραγμάτων, αναγκάζει – αυτό είναι το επιχείρημα – την ελληνική κυβέρνηση στην εξαγορά χρόνου.

Και άρα, υπ᾽ αυτήν την έννοια, ακόμη και η Κάσος, και όλες αυτές οι φωνές, αρχής γενομένης με τον κ. Γεραπετρίτη, ο οποίος φυσικά αναδεικνύεται στον – αν θα μπορούσε να το πει κανείς έτσι –μεγαλειωδέστερο ψεύτη στην ιστορία των ηγεσιών του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, άνθρωποι λοιπόν όπως ο κ. Γεραπετρίτης αλλά και ένας ολόκληρος εσμός που εντάσσεται στο αφήγημα του κατευνασμού και της εθνικής μειοδοσίας υποστηρίζουν ότι όλα διαρκώς γίνονται καλώς και είναι όλα καλώς καμωμένα, και ότι αυτή είναι η βέλτιστη οδός προκειμένου η Ελλάδα να εξαγοράσει χρόνο.

Το ερώτημα όμως είναι: είναι όντως έτσι τα πράγματα; Διότι, είναι απλώς μια συγκυρία των τελευταίων ετών όπου η Ελλάδα βρίσκεται σε κάποια δυσκολία; Ή θα πρέπει κανείς να ανοίξει τα μάτια του και να δει ότι αυτοί που σήμερα μετέρχονται αυτά τα επιχειρήματα είναι στην ουσία οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιοι δρώντες που τα τελευταία πενήντα χρόνια σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης άφησαν την Ελλάδα να μείνει πίσω στους εξοπλισμούς, κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα, κατέστρεψαν τις δυνατότητες της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας είτε από αδιαφορία, είτε από εγκληματική ιδιοτέλεια και την ανάγκη τους να ποριστούν τεράστια χρηματικά ποσά, είτε λόγω διαπλοκής.

Υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που είτε αρθρογραφούν στο δημόσιο χώρο είτε παρεμβαίνουν είτε είναι αναλυτές, ακόμη και ακαδημαϊκοί, οι οποίοι διαπλέκονται. Διαπλέκονται με μεγάλες εταιρείες εισαγωγής όπλων, με μεγάλες εταιρείες οι οποίες κάνουν λόμπι υπέρ της εισαγωγής όπλων, και έχουν κάθε λόγο από την πλευρά τους και συμφέρον να υποβαθμίζουν και να καταστρέφουν τις δυνατότητες – τις τεράστιες, πρέπει να πούμε, δυνατότητες – της εγχώριας ελληνικής βιομηχανίας, της αμυντικής βιομηχανίας.

Άρα λοιπόν, τα πράγματα δεν είναι τόσο αθώα. Και θα έλεγα, για να έρθω και στο σημείο ακριβώς της Διακήρυξης των Αθηνών που επισημάνατε, ενόψει και της συνάντησης στο περιθώριο της Συνδιάσκεψης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, στις 20–23 Σεπτεμβρίου (σ.σ. 2024) μεταξύ Ερντογάν και Μητσοτάκη και να πω ότι το πρόβλημα με την, αν θέλετε, απίσχναση της παρουσίας της Ελλάδας, με τον τρόπο που πρέπει να είναι παρούσα στη δική της περιοχή, στα δικά της εδάφη – και εννοώ τα εθνικά ύδατα και τα νησιά και το Αιγαίο – οφείλεται και έχει την αφετηρία της ήδη στο 2019, εν πάσει περιπτώσει τη χρονιά που το τουρκολιβυκό μνημόνιο υπογράφηκε, όπου η Ελλάδα δεν αντέδρασε.

Δεν αντέδρασε τότε, όταν η Τουρκία στην ουσία υπογράφοντας αυτό το μνημόνιο αμφισβήτησε την ύπαρξη της Κρήτης. Αμφισβήτησε την ύπαρξη των νησιών του ανατολικού Αιγαίου έμπρακτα. Κι εδώ πρέπει να πούμε ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο η Τουρκία το έχει καταθέσει στον ΟΗΕ, κύριε Καρβουνόπουλε. Δεν είναι σαν το ελληνοαιγυπτιακό.

Δηλαδή, εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε μια τραγική αλληλουχία σφαλμάτων, παραλείψεων, ηθελημένων αν θέλετε, ηθελημένης αδιαφορίας, όπου η Ελλάδα αφενός – και θυμίζω, μας διατράνωνε η ελληνική κυβέρνηση ότι η ελληνοαιγυπτιακή οριοθέτηση και ανακήρυξη ΑΟΖ έρχεται για να θεραπεύσει το πρόβλημα που το τουρκολιβυκόμνημόνιο προκάλεσε. Πλην όμως, μολονότι δώσαμε στην Αίγυπτο πολύ μεγάλη έκταση ελληνικής δυνάμει ΑΟΖ, προκειμένου να την πείσουμε να υπογράψει τη δεδομένη χρονική συγκυρία όπου εμείς ήμασταν με την πλάτη στον τοίχο – δεν αξιοποιήσαμε αυτήν την υπογραφή.

Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έχει η Ελλάδα καταθέσει την Συμφωνία ΑΟΖ με την Αίγυπτο στα Ηνωμένα Έθνη. Φαντάζομαι το κάνει για τον ίδιο λόγο που δεν διαμαρτυρήθηκε όταν το τουρκολιβυκό μνημόνιο στην ουσία διέγραψε την Κρήτη, τα νησιά τα οποία έχουν επήρεια και άρα η Τουρκία όφειλε να σεβαστεί το Διεθνές Δίκαιο. Και βρισκόμαστε στην αλγεινή θέση αυτή τη στιγμή η Τουρκία να έχει ένα μνημόνιο με τη Λιβύη το οποίο έναντι του Διεθνούς Δικαίου παράγει νομιμότητα μεγαλύτερη – και είναι τραγικό αυτό – από αυτήν της συμφωνίας ελληνοαιγυπτιακής ΑΟΖ.

Και άρα λοιπόν, υπ᾽ αυτήν την έννοια τα όσα συνέβησαν στην Κάσο, τα οποία είναι σε απόλυτη συμφωνία με τη δήλωση του Γεραπετρίτη ήδη από καιρού, όταν ήταν Υπουργός Επικρατείας – σε μίαν έκφραση γνώμης η οποία δεν αρμόζει και δεν έχει δουλειά ένας Υπουργός Επικρατείας να κάνει – ότι δηλαδή η κόκκινη γραμμή της Ελλάδας είναι τα 6 μίλια. Έρχεται η Κάσος λοιπόν και επαληθεύει ότι το δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι όντως τα 6 ναυτικά μίλια και οτιδήποτε έξω από αυτά στην ουσία δεν έχει ισχύ. Το είδαμε πώς προσβλήθηκε η συμφωνία της ΑΟΖ στην Κάσο.

Δεν καταλαβαίνω λοιπόν ούτε αυτό, ούτε και το γιατί η Ελλάδα δεν κάνει αυτό για το οποίο δεν χρειάζεται οιαδήποτε κατάθεση στοιχείων στον ΟΗΕ, οιαδήποτε διεθνής αναγνώριση, που είναι το μονομερές δικαίωμα, το κυριαρχικό δικαίωμα επέκτασης των εθνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Εγώ φοβάμαι ότι πλέον δεν μπορώ – με όλη την καλοπιστία που ως άνθρωπος διαθέτω και θέλω να επιδεικνύω – δεν μπορώ να δεχθώ ότι όλα αυτά γίνονται καλή τη πίστει και ότι όλα αυτά είναι ένα αποτέλεσμα μιας εδραιωμένης, προγραμματισμένης ελληνικής εθνικής εξωτερικής πολιτικής.

Π.Κ.: Έχετε δίκιο και ανοίξατε πολλά θέματα. Να αρχίσω, να επισημάνω μάλλον, ότι η συμφωνία με την Αίγυπτο, η οποία παρουσιάστηκε περίπου ως θρίαμβος, έχει οδηγήσει τον κύριο Σίσι να επισκέπτεται την Άγκυρα ανταποδίδοντας την επίσκεψη του κυρίου Ερντογάν στο Κάιρο και να υπογράφει μια σειρά συμφωνιών. Είπατε λοιπόν, θέσατε ορισμένα θέματα τα οποία θέλω να συζητήσουμε. 

Πρώτον, εξαγορά χρόνου. Ήταν ένα αφήγημα το οποίο η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποίησε πάρα πολύ, ειδικά μετά τη Διακήρυξη των Αθηνών, για να πείσει την ελληνική κοινή γνώμη ότι πρέπει να κερδίσουμε χρόνο, χωρίς να εξηγεί όμως τί θα τον κάνουμε. Δηλαδή, αν διαπιστώναμε ότι πράγματι τον αξιοποιούμε για να ενισχυθούμε στρατιωτικά, όλοι θα δείχναμε μια κατανόηση.

Ωστόσο, αντί να κερδίζει χρόνο η ελληνική κυβέρνηση, βλέπουμε ότι βιάζεται να πάει σε μια συζήτηση που θα οδηγεί σε τετελεσμένα. Και τί εννοώ: θα θυμάστε ότι μετά τη Διακήρυξη των Αθηνών το κλίμα που υπήρχε κυρίως μέσω διαρροών ήταν ότι «εντάξει παιδιά, μην κάνετε έτσι, αυτή η διαδικασία θα τραβήξει χρόνια». Λίγους μήνες μετά, θα έχουμε τη συνάντηση του κυρίου Μητσοτάκη με τον κύριο Ερντογάν που οι ίδιες διαρροές λένε ότι θα μπει σε σοβαρά θέματα, ότι θα υπάρχει ατζέντα στη συνάντηση του Σεπτεμβρίου, με προοπτική τον Δεκέμβριο να μιλήσουμε για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Πώς βλέπετε αυτήν την τακτική;

Π.Π.: Θα έλεγα ότι η εμπιστοσύνη αυτής της κυβέρνησης στους χειρισμούς των ελληνοτουρκικών βρίσκεται στο ναδίρ, σε αναλογία με τις δημοσκοπήσεις που τη φέρουν να έχει χάσει το 20% (σ.σ. σε απόλυτες μονάδες, διότι κατ᾽ ουσίανέχει χάσει το 50%) της πολιτικής της ισχύος.

Για μένα – και το είχα δηλώσει, ήμουν καλώς ή κακώς από τους πρώτους που από τον Ιούνιο του 2023 είχα δηλώσει ευθαρσώς και χωρίς καμία αποστροφή ότι – ο κ. Γεραπετρίτης είναι άνθρωπος σε εντεταλμένη υπηρεσία. Δεν μπορείς να έχεις ένα καθηγητή Πανεπιστημίου διαπλεκόμενο με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ο οποίος μάλιστα δεν έχει και καμία ιδέα ούτε ιστορίας, ούτε διεθνούς πολιτικής. Είναι ένας νομικός επιστήμονας, και αν προσέξετε τοποθετήσεις του πέραν των θερμών καταστάσεων όπου αναγκαζόταν να περιπίπτει σε αντιφάσεις, να αυτοαναιρείται, όπως έπαθε και στα Τέμπη να το κάνει τώρα και στην Κάσο λέγοντάς μας αυτό το εκπληκτικό, ότι, ξέρετε, δεν μπορούσαμε σε αυτή τη φάση να κάνουμε κάτι καλύτερο, και το καλύτερο που κάναμε ήταν να υποχωρήσουμε διότι υποχωρώντας δεν υποχωρήσαμε! 

Δηλαδή φληναφήματα ολκής, ακριβώς διότι πρόκειται περί ενός ανθρώπου που δεν έχει καμία εμπειρία, δεν έχει προοπτική, δεν έχει όραμα, και προσπαθεί με τη γνώση της νομικής επιστήμης που διαθέτει. Και γνωρίζω και ποιοι τον καθοδηγούν, αλλά δεν είναι του παρόντος τώρα να τα πούμε δημόσια, αλλά γνωρίζω και ποιοι τον καθοδηγούν στο να εστιάζει στη νομική πτυχή του ζητήματος, ωσάν το πρόβλημά μας με την Τουρκία να είναι ένα γραφειοκρατικό ζήτημα ερμηνείας νομικών κειμένων και όχι ένα ζήτημα ευθείας αμφισβήτησης.

Και εν πάσει περιπτώσει, κύριε Καρβουνόπουλε, να σας πώ κάτι; Εάν η Τουρκία θεωρεί ότι ογδόντα – εκατό ελληνικά νησιά της ανήκουν, ας πάει να τα προσβάλει σε κάποιο διεθνές δικαστήριο. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει η Ελλάδα να σέρνεται σε μια διαδικασία διαπραγμάτευσης εθνικού εδάφους, επειδή η γείτων χώρα, η οποία πριν από 100 χρόνια εξαΰλωσε τον Ελληνισμό της Μικρασίας, θέλει τώρα να πάρει και όλα τα νησιά για να αισθάνεται ασφαλής, γιατί γνωρίζει ότι έχει το κρίμα της ιστορίας επάνω της.

Άρα, λοιπόν, είναι πολύ σωστό αυτό που λέτε, είναι απολύτως έτσι. Στα μάτια της ελληνικής κοινής γνώμης η κυβέρνηση αυτή επικαλείται την εξαγορά χρόνου. Πλην όμως, δεν μπορούμε ως επιστήμονες, ως άνθρωποι σκεπτόμενοι και εν πάσει περιπτώσει έχοντες μιαν εμπειρία πραγμάτων να δεχόμαστε αυτήν την απόπειρα υπνώσεώς μας, τη στιγμή που ο Έλληνας Πρωθυπουργός, ο κύριος Μητσοτάκης, πριν από κάποιο καιρό είχε δηλώσει ότι σε μια διαπραγμάτευση θα υπάρχουν ευνοήτως και αυτονοήτως υποχωρήσεις.

Άρα, ξέρουν πάρα πολύ καλά πού το πάνε το παιχνίδι. Και εάν είχανε την ειλικρίνεια, και εάν αυτό που έλεγαν, ότι δηλαδή «αγοράζουμε χρόνο», όντως ίσχυε, αυτό θα συνοδευόταν, ξέρετε, και από μια σειρά ενεργειών. Δηλαδή, για κάθε αμφισβήτηση της Τουρκίας, είτε ελληνικής εθνικής κυριαρχίας είτε κυριαρχικών δικαιωμάτων, η Ελλάδα θα προσέφευγε αμέσως στον ΟΗΕ και θα έθετε το ζήτημα. Δεν το έχει κάνει αυτό, βεβαίως. Εδώ δεν το έχει κάνει ούτε για να καταθέσει μιαν ανακήρυξη ΑΟΖ με ένα κράτος όπως η Αίγυπτος που, πολύ σωστά είπατε, θα δούμε σήμερα το βράδυ και αύριο ποια θα είναι τα αποτελέσματα της εν εξελίξει επισκέψεως Σίσι στον πρόεδρο Ερντογάν στην Τουρκία.

Π.Κ.: Δεν υπάρχει καμία αντίδραση της ελληνικής πλευράς σε οτιδήποτε κάνει η Τουρκία, όπως είπαμε και πολύ σωστά το επισημάνατε. Και να θυμίσω ορισμένα γεγονότα που μου έρχονται στο μυαλό.

Είχαμε το turkaegean, δεν υπήρξε καμία αντίδραση, η τουρκική καμπάνια συνεχίζεται κανονικά και όλοι οι ξένοι σε όλον τον κόσμο ακούνε για το τουρκικό Αιγαίο. Έχουμε τη φοβερή πρόκληση, κατά τη γνώμη μου, και το πολύ σοβαρό θέμα της ανακοίνωσης ότι οι μικροί Τούρκοι μαθητές θα μαθαίνουν από φέτος το Σεπτέμβριο στη νέα σχολική χρονιά τους, θα έχουν στα βιβλία τους ύλη που έχει να κάνει με τη λεγόμενη Γαλάζια Πατρίδα. Και τέλος, είχαμε αυτήν την απίστευτη είδηση που πραγματικά, αν και είδαμε την φωτογραφία, πήραμε τηλέφωνα για να το διασταυρώσουμε αν ισχύει. Ένας Έλληνας υποστράτηγος, και μάλιστα ο επικεφαλής του Ε´ Κλάδου του ΓΕΕΘΑ, των πληροφοριών, να πηγαίνει στη δεξίωση της τουρκικής πρεσβείας την ημέρα της νίκης των Τούρκων. Όλοι γνωρίζουμε τί γιορτάζουν οι Τούρκοι εκείνη την ημέρα. Γιορτάζουν τη σφαγή του Ελληνισμού στη Σμύρνη.

Για όλα αυτά δεν υπάρχει καμία αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης. Αλλά, ξέρετε, υπάρχει και μια περίεργη ομερτά εδώ στην Αθήνα. Ελάχιστα μέσα ενημέρωσης, και είμαστε υπερήφανοι που το Militaire περιλαμβάνεται σε αυτά, ασχολήθηκαν μ᾽ αυτά τα θέματα. Οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης περιορίζονται σ᾽ ένα χαρτοπόλεμο ανακοινώσεων, που περισσότερο έτσι σε κάνει να σκεφτείς ότι βγάζουν ανακοινώσεις για να επιτελέσουν το καθήκον τους και τίποτε άλλο από κει και πέρα. Και προχωράμε σ᾽ ένα αδιέξοδο που όλοι το βλέπουμε να έρχεται αλλά δεν νιώθουμε ότι κανένας μπορεί πλέον να μπει μπροστά και να πατήσει ένα φρένο.

Π.Π.: Πολύ σωστά όλα τα στοιχεία. Θα ξεκινήσω από το τελευταίο και να πω ότι δυστυχώς, θα περίμενε κανείς σε αυτή τη συγκυρία και η αντιπολίτευση να βάλει πλάτη. Θα πει κανείς βέβαια, ποιά αντιπολίτευση; Η αντιπολίτευση η οποία υπέγραψε τις Πρέσπες; Μα εδώ δεν έχουμε μιαν επικείμενη κατάσταση νέων Πρεσπών που θα σημάνει απώλεια ονόματος και ιστορίας όπως συνέβη με τη Μακεδονία. Εδώ έχουμε μίαν επερχόμενη κατάσταση η οποία θα σημάνει απώλεια εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και σε δεύτερο χρόνο εθνικής κυριαρχίας. Και πραγματικά αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν σήμερα Έλληνες της δικής μας γενιάς οι οποίοι δεν συλλογίζονται πώς θα αντέξουν να ζήσουν τα επόμενα χρόνια της ζωής τους με τη ντροπή που μια τέτοια καταστροφή επιφέρει!

Απ᾽ όσο έχω δει – και είχα και την ευκαιρία να έχω αρκετές επαφές στην Αθήνα το τελευταίο διάστημα – δυστυχώς, η αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκεται σε μια περιδίνηση εσωστρέφειας. Είναι μόνον η κυρία Κασιμάτη – και αξίζει να το αναφέρουμε αυτό – η οποία αρθρώνει λόγο έτσι με τσαγανό και με παρρησία. Θυμίζω, η ίδια είχε έτσι ορθώσει ανάστημα και στην περίπτωση της πρότασης Μπακογιάννη, της εισήγησης στο Συμβούλιο της Ευρώπης για την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου. Και αυτό έχει τη σημασία του, ξέρετε. Διότι είναι ένα επιπλέον στοιχείο που δείχνει ότι οι ελλαδικές πολιτικές ελίτ κόπτονται να εξυπηρετήσουν όλες τις δορυφορικές δυνάμεις που παράγουν έργο για την Τουρκία. Σας θυμίζω ότι έγινε ένα επεισόδιο με κάποιον Κοσοβάρο ο οποίος συνελήφθη στην Τουρκία, εργαζόταν για λογαριασμό της Μοσάντ. Αυτό δείχνει την τεράστια εμπλοκή συμφερόντων που υπάρχει στα Βαλκάνια για λογαριασμό της Τουρκίας, και το Κοσσυφοπέδιο είναι ένας στενός δορυφόρος της.

Τη στιγμή λοιπόν που είμαστε σ᾽ αυτήν την κατάσταση, η αδερφή του Πρωθυπουργού βγήκε την άνοιξη και έκρινε ότι θα πρέπει το Κοσσυφοπέδιο να ενταχθεί στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Και η κυρία Κασιμάτη ήταν η μόνη η οποία πρόταξε το στήθος και είπε, όχι. Και αυτό έχει τη σημασία του. Αντίστοιχα και τώρα, στα ζητήματα τα άμεσα τα ελληνοτουρκικά δεν βλέπουμε κανέναν από τον ΣΥΡΙΖΑ να παίρνει μια θέση πυγμής, ακόμη–ακόμη με την έννοια ότι, ρε παιδιά, εντάξει, τουλάχιστον να καλύψουμε το χαμμένοέδαφος με τις Πρέσπες. Αυτό είναι τραγικό.

Το turkaegean είναι μια πραγματικότητα που επίσης πολύ σωστά την επισημάνατε. Όπως και η ένταξη της διδασκαλίας στο δημοτικό: δεν μιλάμε για ακαδημαϊκή, για τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μιλάμε για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Τουρκία όπου τα μυαλά των νέων τουρκόπουλων θα γαλουχηθούν έτσι με την αντίληψη ότι οι γείτονές τους είναι υποκλοπείς και είναι παρανόμως κατοικούντες στα δικά τους εδάφη. Αυτό ακριβώς έρχεται και τεκμηριώνει αυτό που αναφέραμε στην αρχή, ότι η Τουρκία λειτουργεί, ενεργεί και αντιλαμβάνεται τον εαυτού της ως τον διάδοχο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Και από την άλλη μεριά, η Ελλάδα – και εδώ έχει πάλι τεράστια αξία το έργο του μακαριστού Χρήστου Γιανναρά – ότι δηλαδή, η Ελλάδα σκοτώνει τον Ελληνισμό, αυτοπεριοριζόμενη και αυτοεγκλωβιζόμενη μέσα σε ένα ελληνικό κράτος το οποίο εν πολλοίς είναι παράγωγο μιας πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων από τις αρχές του 19ου αιώνα. Που όμως, όπως πολύ σωστά είχε πει ο Χρήστος ο Γιανναράς, είναι ένας ελλαδισμός ο οποίος σκοτώνει τον Ελληνισμό.

Αυτά όλα δεν είναι φιλοσοφικές ιδέες, δεν είναι συζητήσεις απλώς που έχουν αξία να γίνονται στα αμφιθέατρα, διότι βρίσκονται στη βάση της χάραξης της εθνικής εξωτερικής πολιτικής. Όταν έχεις ένα σύστημα πολιτικό το οποίο αγνοεί και καθυβρίζει, θα έλεγα, θεμελιώδεις αρχές του ελληνικού πολιτισμού – ο Θουκυδίδης γράφει την ιστορία του διότι έχει επίγνωση ότι θα είναι «κτήμα ες αεί», ο Παλαμάς μάς γράφει στον 20ό αιώνα ότι «κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί». Ο Ελληνισμός είχε πάντοτε πλήρη συνείδηση ότι δεν συνίσταται μόνο στους ζώντες Έλληνες της συγκεκριμένης ιστορικής εποχής, αλλά φέρει με ένα τρόπο ζωής ο οποίος είναι μυστηριώδης – κι εν πάσει περιπτώσει αυτό είναι μια άλλη συζήτηση – φέρει μαζί του όλους τους νεκρούς. Οι οποίοι είναι μεν νεκροί αλλά και ζουν. 

Όταν λοιπόν, έχεις αυτή τη στιγμή ελληνικές πολιτικές ηγεσίες οι οποίες έχουν αφελληνιστεί στην ουσία τους, δηλαδή έχουν χάσει αυτήν τη συνείδηση και λειτουργούν ως υπαλληλίσκοι κατώτερης τάξεως, μεταπράτες ενός νεοφιλελεύθερου παραλογισμού και εκτελεστές στρατηγικών οι οποίες εν πολλοίς διοχετεύονται στο ελληνικό σύστημα από μυστικές υπηρεσίες, από think–tank και από λόμπι του εξωτερικού τα οποία έχουν αγγλοσαξονικές αντιλήψεις περί του κόσμου, τότε μοιραία έρχεσαι σε μια στιγμή αντιμέτωπος – διότι, ξέρετε, όπως έλεγε και ένας φίλος τις προάλλες, τον πόλεμο δεν τον υλοποιεί ένας στρατός, τον υλοποιεί ένα κράτος, ο στρατός απλώς τον εκτελεί. Όταν λοιπόν, αυτό το κράτος έχει απωλέσει τις θεμελιώδεις αρχές του, τότε όσο ισχυρό στρατό και να έχει, θα είναι σαν την περίπτωση όπου είχαμε τη δυνατότητα στην Κύπρο να τη σώσουμε και δόθηκε εντολή και αποσύρθηκε η Μεραρχία, δεν εστάλησαν τα μαχητικά αεροσκάφη, και τα λοιπά. Το ίδιο που θα γίνει στο μέλλον και με τα πανάκριβα F35. 

Άρα, αυτή τη στιγμή, βιώνουμε τα στοιχεία τα τρία που επισημάνατε, είναι τεκμήριο αυτοπαραίτησης του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Για μένα, οι άνθρωποι που υπηρετούν σε καίριες θέσεις δεν είναι Έλληνες μολονότι είναι Έλληνες. Δεν σημαίνει ότι είσαι Έλληνας επειδή γεννήθηκες Έλληνας. Και άρα φοβάμαι ότι βαίνουμε επιταχυνόμενα σε μια διαδικασία η οποία θα οδηγήσει σε συμφωνία απώλειας. 

Και το τεκμήριο του ψεύδους, ξέρετε, και της πλάνης είναι το γεγονός ότι ακριβώς η Ελλάδα πηγαίνει σε όλα αυτά χωρίς να έχει καμία βούληση να επεκτείνει τα Χωρικά της Ύδατα. Τη στιγμή που και η ΑΟΖ με την Ιταλία και η ΑΟΖ με την Αίγυπτο, αυτή η μερική οριοθέτηση, παραμένει ένα χαρτί εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης που δεν έχει κατατεθεί στον ΟΗΕ, και που αποδεικνύεται με τα συμβάντα της Κάσου ότι η ίδια η ελληνική κυβέρνηση ατύπως και σιωπηλά αναγνωρίζει ότι αυτή η Συμφωνία δεν έχει ισχύ. Διότι, αν είχε ισχύ, θα είχε περατώσει τις ενέργειες και θα το είχε θέσει στη διεθνή κοινότητα. Το ότι δεν το κάνει αυτό, σημαίνει ότι δεν θέλει να το κάνει. Και το ότι δεν θέλει να το κάνει σημαίνει ότι είτε κάποιοι είναι ανίκανοι στις θέσεις που υπηρετούν ή έχουν πάρει πολλά χρήματα. Πρόκειται για τόσο απλή εξήγηση.

Π.Κ.: Μια και αναφερθήκατε σε ψεύδος και πλάνη, να κλείσω με ένα σχόλιο. Θα έχετε ακούσει και εσείς και τον κ. Μητσοτάκη και τον κ. Δένδια να εκφράζουν πάρα πολύ συχνά το τελευταίο διάστημα την αγωνία τους για την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία. Έγινε γνωστό μέσω μιας καταγγελίας που έκανε το ΠΑΣΟΚ με τον Βουλευτή Κέρκυρας τον κ. Μπιάγκη, ότι η κυβέρνηση συζητάει να δώσει όλες τις γραμμές παραγωγής των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων, σε ιδιώτες. Όχι Έλληνες ιδιώτες, σε ξένους ιδιώτες. Νομίζω ότι αυτό λέει πολλά, επειδή αναφερθήκατε και στην αμυντική βιομηχανία.

Να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ για το χρόνο σας. Οι απόψεις σας έχουν πάντα ενδιαφέρον και θα μας επιτρέψετε να σας ενοχλούμε στο μακρινό και παγωμένο Όσλο όλο και συχνότερα. Νομίζω ότι η επικαιρότητα το επιβάλλει. Σας ευχαριστούμε πολύ!

Π.Π.: Εγώ σας ευχαριστώ, χαρά μου είναι. Και να κλείσω απλώς λέγοντας ότι σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή δεν υπάρχουν περιθώρια μικροκομματικής λειτουργίας, μικροκομματικής αντίληψης. Υπάρχουν άνθρωποι νουνεχείς με εθνικό φρόνημα, με φρόνημα δικαίου εν πάσει περιπτώσει, των δικαίων της Ελλάδος, σε όλα τα κόμματα, από το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, και στη Νέα Δημοκρατία.

Αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούμε σήμερα στον 21ο αιώνα να οδηγηθούμε σε μιαν τέτοια επωαζόμενη εθνική καταστροφή. Και θα πρέπει να προτάξουν το συμφέρον του συνόλου, το όλον, το ανιδιοτελές, έναντι του συμφέροντος του επιμέρους, του ιδιοτελούς. Διότι όπως είπα και πριν, δεν θα αντέξουμε να ζούμε με την ντροπή μιας τέτοιας εθνικής καταστροφής όπως η επερχόμενη. Σας ευχαριστώ κι εγώ θερμά, κύριε Καρβουνόπουλε.

Πηγή Συνέντευξης: Militaire Channel

https://youtu.be/RKRUoWyPDTE?si=Mxw9xI9fHzVUnukN

Τη Δευτέρα 19 Αυγούστου 2024, προσκεκλημένος του Στέφανου Δαμιανίδη στον FOCUS FM, συζητήσαμε τις πρόσφατες παρεμβάσεις του Χρήστου Ροζάκη, μέσω της Καθημερινής, στα Ελληνοτουρκικά, με αφορμή τα ήξεις αφίξεις υπέρ της Τουρκίας και το συμβάν της de facto εκχώρησης κυριαρχίας στην περιοχή της οριοθετημένης ΑΟΖ με την Αίγυπτο.

Αναφερθήκαμε διεξοδικά στον ρόλο του ΕΛΙΑΜΕΠ, ως της κατεξοχήν οργανωμένης (παρα)κρατικής δομής κατευνασμού και εθνικής μειοδοσίας, με μέλη του ανοιχτούς εκφραστές των τουρκικών θέσεων, και συνεργάτες του υπέρμαχους των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο.

Επίσης, με αφορμή πρόσφατη επίσκεψή μου στη Σαντορίνη, αναφερθήκαμε στο πώς η Τουρκία επιβάλλει την παρουσία της στα νησιά μας του Αιγαίου που βρίσκονται ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού που είναι και το όριο της «Γαλάζιας Πατρίδας», του δόγματος του νεοθωμανικού αναθεωρητισμού που αφορά στην αρπαγή των ελληνικών νησιών.

Μια ιδιαίτερα πλούσια συζήτηση που αξίζει ίσως να ληφθεί υπόψιν, στις κρίσιμες ημέρες που διανύουμε, για τον Ελληνισμό.

https://twitter.com/pgpavlos/status/1827690378788811148?s=46

Πηγή: Focus FM YouTube Channel

https://youtu.be/WJSh6k28MSc?si=MgtyJtWcEkpNoKOX

Την Πέμπτη 8 Αυγούστου συμμετείχα, από την Οξφόρδη της Μεγάλης Βρετανίας όπου βρισκόμουν, σε εφ’όλης της ύλης εξαιρετική τηλεοπτική συζήτηση στην τηλεόραση ALERT TV, προσκεκλημένος από τους δημοσιογράφους Ανδρέα Καψαμπέλη και Ανδρέα Παπακυριακόπουλο, μαζί τον Διευθυντή του Ραδιοφωνικού σταθμού Focus FM και τον πρώην Διοικητή του Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, χειρουργό ιατρό Δημήτριο Γάκη, για το Ισλάμ, τον εξτρεμισμό και τις πρόσφατες φρικαλεότητες, την εργαλειοποίηση του λαθρομεταναστευτικού από την Τουρκία, την εθνική μειοδοσία στην Κάσο και την de facto ακύρωση της Συμφωνίας ΑΟΖ με την Αίγυπτο από την ίδια την κυβέρνηση Μητσοτάκη που την υπέγραψε, και το σπιράλ εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας στο οποίο έχει περιέλθει η Ελλάδα στα Ελληνοτουρκικά:

https://twitter.com/pgpavlos/status/1823233007303409780?s=46

Πηγή: Alert TV Youtube Channel

https://youtu.be/Ic8zHu5K0e8?si=dNeFcjSsGNSGr1eS

Ο Παναγιώτης Παύλος, Eρευνητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο της Νορβηγίας συζητά με τον δημοσιογράφο Αθανάσιο Χούπη, στην ραδιοφωνική εκπομπή «Έλληνες Παντού», του Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας ‘Η Φωνή της Ελλάδας’ στην ΕΡΤ, την Τρίτη 30 Ιουλίου 2024.

Κεντρικός άξονας της συζήτησης οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Παρισιού και οι συμβολισμοί της Τελετής Έναρξης οι οποίοι -υπό το πρόσχημα μιας αφηρημένης ιδέας «συμπερίληψης»- συνιστούν ευθεία εξύβριση των μεταφυσικών θεμελίων του Δυτικού πολιτισμού αλλά και της βάσης της Χριστιανικής ταυτότητας της Ευρώπης και της Δύσης.

Ανιχνεύσαμε το αποτύπωμα της ευθείας επίθεσης με τη μορφή υβριστικής προσβολής της θρησκευτικής πίστης του δυτικού κόσμου στην ελληνική κοινωνία και διερωτηθήκαμε περί του κατά πόσον ο Ελληνισμός διαθέτει ή όχι τα εργαλεία εκείνα που μπορούν να ορθώσουν ανάστημα αντίστασης στην συστημική απόπειρα αποδόμησης και διάλυσης των συνεκτικών αρχών και αρμών της δυτικής κοινωνίας.

Επιπλέον, αναφερθήκαμε στις πρόσφατες εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά, με αφορμή τα επεισόδια στην Κάσο και την επί του πεδίου de facto αμφισβήτηση της Τουρκίας των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και της ισχύος του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ:

https://youtu.be/XrkxcMbNGYg?si=Dz6KLOXsGUP3m17q

Πηγή:

https://www.ertecho.gr/radio/i-foni-tis-elladas/show/ellines-pantou/ondemand/749573/o-panagiotis-paylos-stous-ellines-pantou-30072024/

Ακούστε τον κ. Παναγιώτη Παύλο – Λέκτορα στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και Στρατηγικό Σύμβουλο, σε όσα ανέφερε στην πρωινή εκπομπή του ΜΑXIMUM FM 93,6 και στον Δ. Κολιό:

https://www.mixcloud.com/maximum-maximumfm/παναγιωτης-παυλος-31-07-2024/

Πηγή:

https://radiomax.gr/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%ad%ce%b3%ce%b9%ce%bd%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%b7/

“Τα όσα έγιναν στην Κάσο, είναι πολύ χειρότερα απ΄όσα συνέβησαν στα Ίμια…Έχουμε εισέλθει ήδη σε κατάσταση συγκυριαρχίας στο Αιγαίο με την Τουρκία, με όσα έχει διαπράξει η κυβέρνηση Μητσοτάκη που θυσιάζει ακόμη και την Κύπρο… Δεν καταλαβαίνω τα όσα είπε ο κ. Μητσοτάκης στον Αρχηγό του Πολεμικού Ναυτικού περί των «φίλων μας των Τούρκων που μας ταλαιπώρησαν». Μπορεί να είναι δικοί του φίλοι»…”

Ο Παναγιώτης Παύλος είναι καταιγιστικός στη συνέντευξή του στο Militaire Channel. Αναλύει όσα έγιναν το τελευταίο διάστημα σε Κύπρο και Αιγαίο, επικεντρώνοντας στην τεράστια υποχώρηση που έκανε η Αθήνα υπέρ της Τουρκίας, στην Κάσο.

Δείτε τη συνέντευξη:

https://youtu.be/_XOKwqO7mOE?si=B_4rqjatPbMCseac

* Δημοσιεύθηκε στο Militaire.gr, 31/7/2024. Πηγή:

https://www.militaire.gr/i-kasos-cheiroteri-apo-ta-imia-mpikame-se-kathestos-sygkyriarchias-me-tin-toyrkia-sto-aigaio-p-paylos/

Καλεσμένος χθες βράδυ, Πέμπτη 25 Ιουλίου 2024, στο Ανατρεπτικό Δελτίο του Alert TV, επεσήμανα τα εθνικώς επιζήμια απότοκα της απόσυρσης της Ελλάδος από τα κεκτημένα του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, στην Κάσο και την Κάρπαθο, και την εκούσια εγκατάλειψη των όσων απορρέουν από την ανακηρυγμένη Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη με την Αίγυπτο.

https://youtu.be/bpVw6HQzlWo?si=yN6IoDPhnJEgy4Ts

Η παρέμβασή μου συνοψίζεται στις ακόλουθες θέσεις:

1. Στον τόπο όπου ο αιώνιος Ίκαρος Ήρως Κωνσταντίνος Ηλιάκης δολοφονήθηκε, ο Καρπάθιος Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης εμπαίζει τον ελληνικό λαό με ψεύδη.

2. Η Άγκυρα επέβαλε επί του πεδίου και de facto την πάγια θέση της ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, «εξαφάνισε» δηλαδή ελληνικό έδαφος, και η Αθήνα το κατάπιε. Το σημείο αυτό συνιστά συμπεριφορά κράτους με πολιτική ηγεσία που διαπράττει εθνική προδοσία.

3. Η Τουρκία παγίδευσε την Ελλάδα στο να φανεί ανακόλουθη έναντι του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας (Montego Bay 1982), και την καπέλωσε εμφανιζόμενη ως ο κατεξοχήν υπέρμαχος της νομιμότητας με το Τουρκολιβυκο Μνημόνιο έναντι της οριοθετημένης και διακηρυχθείσης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου!

4. Η σιωπή των ενδιαφερομένων τρίτων μερών και τα ήξεις αφήξεις της Αθήνας γεννούν υπόνοιες περί τα χείρω.

https://twitter.com/pgpavlos/status/1816717411103510871?s=46

5. Το σκηνικό της Κάσου σε συνδυασμό με τη δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για «τολμηρές λύσεις» στο Κυπριακό προοιωνίζει λύση πακέτο στα Ελληνοτουρκικα 🇨🇾🇬🇷🇹🇷 με περίτεχνες «Πρέσπες Αιγαίου».

6. Η Αθήνα πιστοποίησε τη δορυφοροποίηση της Ελλάδος στην Άγκυρα και την υποταγή της στο νεοθωμανικό Στρατηγικό Βάθος της Τουρκίας.

7. Για τον Έλληνα Πρωθυπουργό οι Τούρκοι είναι μάλλον περισσότερο φίλοι παρά ο ίδιος ο ελληνικός λαός.

8. Αποδείχθηκε περίτρανα αυτό που επισημάναμε ευθύς αμέσως πέρυσι, ότι ο Γιώργος Γεραπετρίτης τοποθετήθηκε Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος σε εντεταλμένη υπηρεσία.

9. Η Ελλάδα κρεμάστηκε στο σκοινί των 6 ναυτικών μιλίων Εθνικών Χωρικών Υδάτων που δυστυχώς η ίδια η ελληνική κυβέρνηση ετοίμασε.

Πηγή: Δημοσιεύθηκε στο olympia.gr, 26/7/2024

https://www.olympia.gr/1597441/apopsi/panagiotis-paylos-agkyra-epevale-epi-toy-pedioy-kai-de-facto-tin-pagia-thesi-tis-oti-ta-ellinika-nisia-den-echoyn-yfalokripida-kai-i-athina-to-katapie/

Τη Δευτέρα 22 Ιουλίου 2024, προσκεκλημένος του Στέφανου Δαμιανίδη στον FOCUS FM, συζητήσαμε τις πρώτες συνέπειες των γεγονότων στην Κάσο, της ευθείας και επί του πεδίου αμφισβήτησης της ελληνικής ΑΟΖ. Με αφορμή τις απαράδεκτες δηλώσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού και του Κυπρίου Προέδρου από την Λευκωσία, για το Κυπριακό, επισημάναμε τους μεγάλους κινδύνους ενώπιον των οποίων βρισκόμαστε. Ειδικότερα, με αφορμή το Κυπριακό και τα 50 χρόνια τουρκικής εισβολής και κατοχής, αναφερθήκαμε στη συνέντευξη που μας παραχώρησε η Ελένη Θεοχάρους στο Όσλο, η οποία και ενθουσίασε πολλούς ανθρώπους για τις μεγάλες αλήθειες που απερίφραστα και αδιαπραγμάτευτα εξέφρασε.

https://twitter.com/pgpavlos/status/1827984609818128762?s=46

Αναλύσαμε την πολυεπίπεδη ζημία που προκαλεί στην Ελλάδα η στρατευμένη και ελεγχόμενη από την κυβέρνηση δημοσιογραφία της «εντεταλμένης υπηρεσίας» και των χρηματιζομένων δημοσιογράφων.

Εκθέσαμε, επιπλέον, στη διαχρονία της από το 2020 κι ένθεν, την τεράστια ευθύνη της παρούσας κυβέρνησης που με συστηματικά εγκληματικά λάθη και πολιτικές σκοπεύει στην απίσχναση της ελληνικότητας της ελληνικής γης, ιστορίας, παράδοσης και του ελληνικού πληθυσμού της.

Θα σας πρότεινα να την ακούσετε ολόκληρη· είναι μόλις λίγα λεπτά…

Πηγή: Focus FM You Tube Channel

https://youtu.be/aTE_PPAyJXQ?si=o8U-7hJqmsh5ln21

https://youtu.be/aTE_PPAyJXQ?si=AleIkTci7uAHcLMG

Εφ᾽όλης της ύλης συνέντευξη στην ιστοσελίδα Hellas Journal και στον ανταποκριτή της στο Όσλο, Παναγιώτη Παύλο, παραχώρησε η Ελένη Θεοχάρους ανήμερα των 50 χρόνων από το πραξικόπημα της 15^ης Ιουλίου 1974 στην Κύπρο, με το οποίο δρομολογήθηκε η ολέθρια τουρκική εισβολή και κατοχή της Μεγαλονήσου.

Παναγιώτης Παύλος: Εδώ, στο Όσλο, στο ιστορικό ξενοδοχείο Scandic Holmenkollen Park με 150 χρόνια ζωής, στο κτήριο Drage στο οποίο επί γερμανικής κατοχής ήταν η έδρα των SS, είναι εξαιρετική η τιμή, η χαρά αλλά και η συγκίνηση που σήμερα, 15 Ιουλίου του 2024, βρίσκεται μαζί μας η Ελένη Θεοχάρους.

Μια Ελληνίδα από την Κύπρο, για την οποία μπορεί κανείς να πει πάρα πολλά. Δεν έχω ξαναδεί άνθρωπο να εκφράζει τόσο γνήσια αγάπη, τέτοια λαχτάρα για την Ελλάδα στη θέα της ελληνικής σημαίας, στη θέα του κτηρίου της Ελληνικής Πρεσβείας που αντιπροσωπεύει την παρουσία της χώρας μας, της πατρίδας μας, στη Νορβηγία. Και μάλιστα, με ένα τρόπο που δείχνει ακριβώς ότι δεν υπάρχουν Κύπριοι και Έλληνες, ο Ελληνισμός είναι ένας. Υπάρχουν οι Έλληνες της Κύπρου και οι Έλληνες της μητροπολιτικής Ελλάδας.

Η Ελένη Θεοχάρους προέρχεται από μια οικογένεια αγωνιστών της οποίας όλα τα μέλη συμμετείχαν στην ΕΟΚΑ, έφηβοι και ενήλικες αδιακρίτως. Μάχιμη η ίδια από την παιδική της ηλικία ήταν μόλις δεκαπέντε ετών περίπου όταν με επιστολή που έστειλε στην ιστορική εφημερίδα «Ελευθερία» της Λευκωσίας το 1968 απάντησε στη δήλωση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ότι δεν μπορούμε πάντα να επιτυγχάνουμε το ευκταίο γι᾽ αυτό η σώφρων πολιτική είναι να παραμένεις εις το εφικτό, γράφοντας ότι «η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη του να μετατρέπεις το ευκταίο σε εφικτό».

Έχει βραβευθεί ως ποιήτρια, έχει τρεις ιατρικές ειδικότητες, έχει χειρουργήσει χιλιάδες ασθενείς, είναι καθηγήτρια χειρουργικής και έχει διατελέσει επί δύο θητείες τόσο βουλευτής στο Κοινοβούλιο της Κύπρου όσο και ευρωβουλευτής στις Βρυξέλλες.

Η ίδια ενσαρκώνει, νομίζω, μια σημαία του Ελληνισμού. Όχι μόνον για τον Ελληνισμό της Κύπρου αλλά και τον όπου γης Ελληνισμό. Έχει μια συγκλονιστική παρουσία που ελάχιστοι άνθρωποι έχουν κατορθώσει σε τόπους ιστορικής παρουσίας του Ελληνισμού έξω από τα ελλαδικά σύνορα.

Να αναφέρουμε απλώς το γεγονός ότι η ίδια έχει ιδιαίτερη σχέση με την Αρμενία, το Ναγκόρνο Καραμπάχ, τα Βαλκάνια, την Κριμαία, έχοντας χειρουργήσει τραυματίες πολέμου σε όλες τις μεγάλες συγκρούσεις των τελευταίων 40 ετών, με παρουσία στο Αφγανιστάν, στο Κιργιστάν, στη Λιβύη, στο Ιράκ, στο Κουρδιστάν.

Ήταν Ειδική Απεσταλμένη του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσου Παπαδόπουλου, όταν της ανέθεσε να εξηγήσει το σκεπτικό του Όχι στο Σχέδιο Ανάν σε όλες τις χώρες της κεντρικής Ασίας.

Έχει ζήσει πολλές ζωές στα 70 της χρόνια. Η Ελένη Θεοχάρους διαρκώς δονείται και δεν ησυχάζει από την αγωνία και την αγάπη για τον Ελληνισμό, για την Κύπρο. Διότι όπως η κουβέντα θα μας δώσει ελπίζω την ευκαιρία να αναδείξουμε, το ζήτημα του Ελληνισμού αυτή τη στιγμή είναι συνολικό. Δεν είναι μόνον η Κύπρος. Πολύ σωστά έχει ειπωθεί ότι, αν πέσει η Κύπρος, ακολουθεί το Αιγαίο και η Θράκη.

Θα κάνουμε μιαν συζήτηση που θα εστιάσει σε ιστορικά γεγονότα, όπως οι αποφράδες ημέρες που ζούμε, αλλά κυρίως θα εστιάσουμε στο δια ταύτα. Διότι δεν έχει νόημα να γνωρίζουμε τα γεγονότα, αν δεν μας βοηθούν να συντάξουμε μιαν εθνική στρατηγική για το μέλλον.

Ελένη Θεοχάρους: Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Παύλε. Θα ξεκινήσουμε τη συζήτηση με την ακύρωση του Αγώνα της ΕΟΚΑ που την βίωσα στα πολύ μικρά μου χρόνια, όταν δονούσε την κάθε ελληνική ψυχή στην Κύπρο η ΕΝΩΣΗ! Η ακύρωση της Ένωσης και η σταδιακή έκπτωση που οδήγησε στην τραγική σημερινή κατάσταση, είναι αυτό που με έφερε κοντά σε κάθε λαό που αγωνιζόταν για την αυτοδιάθεση και την ελευθερία του.

Ένιωθα από ένα σημείο και μετά την υποχρέωση ότι, ναι, θα το κάνω, θα προσπαθήσω να το κάνω, όσο κι αν μπορεί να ακούγεται εγωιστικό αυτό. Άλλωστε, έχω ακούσει ύβρεις και διαβολές που δεν περιγράφονται. Ωστόσο, σας λέω ποιο είναι το πραγματικό νόημα μιας πορείας όπως καθ᾽ υπερβολήν την έχετε περιγράψει.

Το δεύτερο που θέλω να σας πω είναι ότι, ναι, σήμερα είναι η 15η Ιουλίου, είναι μια αποφράδα μέρα. Όταν ξεκίνησε το πραξικόπημα που ανέτρεψε τη νόμιμη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και έδωσε ευκαιρία στην από καιρού προετοιμαζόμενη τουρκική εισβολή – διότι δεν γίνεται ούτε μέσα σε 5-6 μέρες να φορτώσουν στα καράβια τα άρματα.

Από το 1964 διαπίστωσαν ότι δεν έχουν αποβατικό στόλο και άρχισαν να τον δημιουργούν και να ετοιμάζονται με την στρατιά εκείνη η οποία και αποβιβάστηκε και κατέλαβε την Κύπρο αβρόχοις ποσίν. Διότι η προδοσία ήταν εκ των έσω. Ούτε τα επάκτια πυροβολεία επανδρώθηκαν, ούτε μπήκανε τα κανόνια στη θέση τους, ούτε έλαβαν οι μονάδες μάχης τις θέσεις τους για να μπορέσουν να την αντιμετωπίσουν, ενώ ήξεραν περίπου πού θα αποβιβασθεί η τουρκική αρμάδα.

Αυτά τα έχει καταγράψει η ιστορία και επιδέχονται πολλαπλών ερμηνειών. Το βασικό είναι ότι πολλοί είχανε πλανηθεί πιστεύοντας ότι με το πραξικόπημα θα κάνουνε την Ένωση. Άλλοι ήτανε συνειδητά γνώστες του γεγονότος ότι αυτό το πράγμα είναι το πρώτο σκέλος της τουρκικής εισβολής που θα επιφέρει την κατάληψη του τμήματος της Κύπρου που είχε ήδη συμφωνηθεί μεταξύ της Χούντας των Αθηνών και των Τούρκων, με τη διαμεσολάβηση των Εγγλέζων.

Όπως και να έχει το ζήτημα, φτάσαμε στο σημείο να ακολουθήσει πέντε μέρες αργότερα η εισβολή που έφερε την φοβερή καταστροφή στον τόπο μας, το εθνικό ξεκαθάρισμα, την προσφυγοποίηση του ενός τρίτου του πληθυσμού, την κατάληψη του ενός τρίτου του εδάφους της Κύπρου, τους βιασμούς, που ακόμη δεν έχουν καταγραφεί ως έγκλημα πολέμου και για το οποίο δεν έχει λογοδοτήσει κανένας, και την κατάκτηση των περιουσιών με την εκδίωξη χιλιάδων ανθρώπων που κατέστησαν από νοικοκύρηδες ακτήμονες, από την μια μέρα στην άλλη. Αυτά ήταν τα γεγονότα εκείνων των ημερών, αν μπορεί κάποιος να τα δώσει με δύο γραμμές.

Εγώ δεν αντέχω αυτές τις μέρες να βρίσκομαι στην Κύπρο. Όσο μπορώ, προσπαθώ να φεύγω. Θα μου πείτε, δεν μπορείς να συμμετέχεις, δεν μπορείς να ακούς τις οιμωγές των μανάδων, παλιότερα όταν ζούσαν οι μανάδες; Δεν μπορείς να ακούς το κλάμα του λαού, τον θρήνο; Συμμετέχω στον θρήνο. Εκείνο που δεν αντέχω είναι η επίπλαστη, περίτεχνη θλίψη των διαφόρων κυβερνώντων και επισκεπτών που έρχονται να μας πουν πόσο λυπούνται για την εισβολή αλλά δεν κάνουν το παραμικρό για να ανατραπεί αυτή η κατάσταση.

Όχι μόνο δεν κάνουν το παραμικρό, αλλά ακολουθούν την ίδια πολιτική εδώ και πενήντα χρόνια, της υποταγής, του εξευμενισμού, του κατευνασμού του θηρίου, της «εξημέρωσης της στρίγγλας», μπας και μας δώσει κάτι τις πίσω. Δηλαδή, γονατιστοί μπροστά στα πόδια του φονιά μας, όπως λέει και ο Όμηρος: «ἀνδρὸς παιδοφόνοιο ποτὶ στόμα χεῖρ᾽ ὀρέγεσθαι» (Ομήρου Ιλιάδα 24, 506). Εκεί, ο γερο-Πρίαμος πάει και ζητάει το σώμα του παιδιού του.

Γι᾽ αυτό σας λέω ότι αυτά τα πράγματα κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσουν. Έχουμε χρέος όλοι όσοι νιώθουμε αυτήν την αγάπη για τον μείζονα Ελληνισμό, όχι με τον τοπικισμό του Κρητικού, του Θρακιώτη, του Κυπραίου, του Μακεδόνα, κλπ.

Αλλά και γι᾽ αυτόν που ζει στην Αστόρια, γι᾽ αυτόν που ζει στη Μελβούρνη, γι᾽ αυτόν που ζει εδώ στη Νορβηγία και ξέρουμε πόσο δύσκολα μπορεί να περνάει, αλλά διατηρεί τη φλόγα του Ελληνισμού ανέπαφη. Έχουμε χρέος να κρατήσουμε την Ελλάδα δυνατή για να μπορεί να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών. Γι᾽ αυτόν τον λόγο, μπορεί να είναι και μια δική μου αδυναμία, αλλά αν μπορώ να είμαι μακριά από την Κύπρο, το κάνω.

ΠΑΥΛΟΣ: Είναι απολύτως κατανοητό, καθώς η γενιά η δική σας έχει το τραγικό προνόμιο να έχει ζήσει τα γεγονότα της εισβολής από την πολύ αρχή. Και μάλιστα και τα προστάδιά της, διότι πολύ σωστά είπατε ότι η εισβολή δεν ήταν μια διαδικασία που απλώς αποφασίστηκε την τελευταία στιγμή και έγινε. Ήταν μια πολύ καλά δομημένη ιστορία με παρελθόν και δυστυχώς με την ενεργό συνεργασία, εμπλοκή και ευθύνη της Χούντας.

Αναφερθήκατε, θέλω να σταθώ λίγο σε αυτό, στην τάση που έχουν οι ελληνικές ηγεσίες. Σήμερα μάλιστα, τη στιγμή που μιλάμε, ο Έλληνας Υπουργός Εθνικής Άμυνας, εννοώ ο ελλαδίτης, βρίσκεται στην Κύπρο. Σε λίγες ημέρες θα βρεθεί και ο Έλληνας Πρωθυπουργός, στις 20 Ιουλίου. Υπάρχει λοιπόν αυτή η τάση, διαρκώς να επιδεικνύεται η έμφαση στα τραγικά γεγονότα, η θλίψη, να λέγονται ωραίοι λόγοι, ωραίες εκφράσεις, ότι η Ελλάδα δεν ξεχνάει την Κύπρο, δεν την αφήνει, δεν την εγκαταλείπει.

Πλην όμως, την ίδια στιγμή έχουμε και μιαν γλώσσα που χρησιμοποιείται και μιαν ρητορική η οποία δείχνει ότι δεν ήταν το πρόβλημα μόνον η αναφορά στα γεγονότα της καταστροφής της Σμύρνης ως «συνωστισμού». Διότι ο τρόπος είναι ο ίδιος όταν ακούμε επίσημα χείλη σε Αθήνα και Λευκωσία να μιλούν για «διαίρεση». Και αναρωτιέται κανείς, και ρωτώ ευθέως εσάς. Έχει έννοια μια τέτοια διατύπωση; Έχει έννοια μια τέτοια λέξη; Ή συνιστά μιαν σκόπιμη αλλοτρίωση της ιστορικής πραγματικότητας με σκοπό να οδηγηθούμε σε μιαν άλλη εξέλιξη, άλλη από αυτό που η γνώση της ιστορίας επιτάσσει στον σημερινό Ελληνισμό;

ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ: Ναι, νομίζω ότι είναι ενδεικτική μιας επερχόμενης ενδοτικής λύσης. Είναι ξεκάθαρο ότι οδεύουμε προς την κατεύθυνση να δεχθούμε νέους όρους που θέλει να επιβάλει η Τουρκία, η οποία έχει μεγαλεπήβολα σχέδια με τη Γαλάζια Πατρίδα, που διατυπώθηκαν ήδη από την εποχή του Νταβούτογλου με το «Στρατηγικό Βάθος», που τα έχει περιγράψει τόσο καλά, τόσο ξεκάθαρα, από την εποχή του Νιχάτ Ερίμ που εκπόνησε το σχέδιο ανακτήσεως Κύπρου το 1956 σε καταστρατήγηση της Συνθήκης της Λωζάνης βάσει της οποίας η Τουρκία είχε απεκδυθεί οιουδήποτε δικαιώματος επί της Κύπρου. Όλα αυτά τα σχέδια εφαρμόζονται σταδιακά, στοχευμένα, αποτελεσματικά, κατά γράμμα. Και βλέπουμε ότι προχωράει η Τουρκία κι εμείς υποχωρούμε συνέχεια. Υποχωρούμε. Δεν τολμούμε να αξιοποιήσουμε τον φυσικό μας πλούτο, για παράδειγμα, το φυσικό αέριο. Λένε ότι είναι τεράστιο το φυσικό αέριο.

Αλλά επειδή κάποια στιγμή μιλήσατε για τις ηγεσίες των δύο ελληνικών κρατών, αυτόν τον όρο θα τον χρησιμοποιήσω και θα σας εξηγήσω γιατί. Ναι, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι η Κυπριακή Δημοκρατία. Ναι, αυτή τη στιγμή είναι ακρωτηριασμένη διότι υπάρχει η «Τουρκική Δημοκρατία της Βορείας Κύπρου», η οποία δεν αναγνωρίζεται και δεν πρέπει να αναγνωριστεί ποτέ από κανέναν. Υπάρχουν τα Ψηφίσματα 541 και 550 (5 Νοεμβρίου 1983 και 11 Μαΐου 1984 αντιστοίχως) του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, που λένε ότι η «ΤΔΒΚ» είναι προϊόν παράνομης πολεμικής ενέργειας, και συνεπώς είναι υποτελἠς στην τουρκία και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αναγνωριστεί ως κράτος. Αυτό νομικά είναι τελειωμένο. Εκτός αν εμείς οι ίδιοι πάμε και το αναγνωρίσουμε.

Αλλά όσον αφορά τις ελληνικές ηγεσίες, να ξεχωρίσουμε αυτές τις εγκληματικές πολιτικές που ακολούθησαν οι πολιτικοί, και αυτές που έκανε η Χούντα. Η Χούντα διοργάνωσε και εκτέλεσε το πραξικόπημα με τους εγκάθετούς της στην Κύπρο. Κι εγώ σας λέγω αυτό που σας είπα και προηγουμένως, ότι κάποιοι στρατιωτικοί, δεν θα αναφερθώ στους πολίτες, πιθανόν να επλανήθησαν. Και πίστεψαν ότι ανατρέποντας τον Μακάριο και οδηγώντας τον τόπο σε έναν φριχτό εμφύλιο πόλεμο και σκοτώνοντας ο ένας τον άλλον, θα κάνανε την Ένωση. Από τη στιγμή που είδανε ότι ούτε την Ένωση έκαναν και έχασαν ελληνικό έδαφος, έχασαν το 37% του νησιού, δεν είδα έναν να σηκώσει το περίστροφο ως έντιμος στρατιωτικός και να αυτοκτονήσει. Εγώ καταλαβαίνω ότι είτε φταίω είτε δεν φταίω, εάν έχω ορκιστεί να υπερασπιστώ την πατρίδα και με δικές μου αμέλειες και λάθη και παραλήψεις έχω χάσει την πατρίδα μου, ε, ναι, κάνω αυτό.

Βεβαίως, είναι και αυτοί που έπεσαν στο πεδίο της τιμής, στις προδομένες Θερμοπύλες. Τους ξέρουμε όλοι, δεν θα τους αναφέρω τώρα. Είναι αυτοί που, έστω κι αν είχανε λάβει μέρος στα γεγονότα, πήγαν και πολέμησαν στην πρώτη γραμμή και αντιστάθηκαν. Αλλά ήτανε πια διάτρητη και η άμυνα και η δυνατότητα να προστατευτεί ο πληθυσμός. Είχε πέσει κι ένας πανικός πολύ μεγάλος. Οι Τούρκοι εκεί που έμπαιναν έκαναν θηριωδίες. Θυμάμαι τον Λυσσαρίδη που έλεγε «μείνετε στα σπίτια σας! Μείνετε στα σπίτια σας! Μη φεύγετε!», με το νόημα ότι από τη στιγμή που θα φύγεις από το σπίτι και καταληφθεί το έδαφος, τελείωσε. Αλλά κανείς δεν μπορεί να ψέξει οποιονδήποτε έφευγε. Γιατί, σας λέω, οι Τούρκοι διέπρατταν θηριωδίες.

Τώρα, για να επανέλθουμε στην κατάσταση που ακολούθησε. Ναι, βρέθηκε ένα κράτος με 200.000 ανθρώπους στα αντίσκηνα. Ώσπου να στηθούν τα αντίσκηνα σε παραπήγματα, οπουδήποτε αλλού, άρχισε ένας αγώνας επιβίωσης και έφευγαν όλοι. Ο καθένας προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές του, να βρει τους αγνοουμένους, να βρει τους στρατιώτες που είχανε συλληφθεί αιχμάλωτοι, τους πολίτες, να θάψει τους νεκρούς του. Και ζήσαμε εκείνη την τραγωδία που εξακολουθεί να είναι ζωντανή ακόμη και σήμερα. Δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος να περπατήσει στην Κύπρο και να μην διαπιστώσει πόσο τραγικό ήταν εκείνο το καλοκαίρι.

Σ᾽ αυτό το σημείο, θα μου επιτρέψετε να πω ότι η Κύπρος είναι διάσπαρτη από οστά παιδιών από την μητροπολιτική Ελλάδα που έπεσαν για την Ελευθερία. Και συνεπώς, είναι ντροπής πράγματα να προσπαθεί κάποιος τεχνηέντως να διαχωρίσει τον λαό σε «καλαμαράδες» και Κυπραίους, και δεν ξέρω πώς αλλιώς το λένε. Βεβαίως, με το ίδιο σκεπτικό και η Ελλάδα μας είναι διάσπαρτη από τα οστά Κυπρίων. Από τη Θράκη μέχρι την Ήπειρο, την Μακεδονία. Στους Βαλκανικούς Πολέμους, για την Απελευθέρωση της Ελλάδας. Συνεπώς, αυτή η ιστορία θα πρέπει να εκλείψει. Είναι ένα δημιούργημα της αγγλικής πολιτικής του διαίρει και βασίλευε, του να δημιουργήσει καταρχήν τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους. Αυτός ο όρος δεν υπάρχει, δεν υφίσταται, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται. Και στη συνέχεια να καλλιεργήσει μια λεγόμενη κυπριακή συνείδηση.

Αυτό πέτυχε, με την έννοια της δημιουργίας κρατικής κυπριακής συνείδησης. Ξέρετε, αυτοί που άρχισαν να γίνονται βουλευτές, υπουργοί, εκατοντάδες αξιωματούχοι του κράτους, θα τους κακοφαινόταν κάποια στιγμή αν γινόντουσαν διορισμένοι νομάρχες της Ενωμένης Κύπρου. Δημιουργήθηκε μια κρατική συνείδηση ενός μορφώματος το οποίο στηριζόταν σε ένα Σύνταγμα ευθύς εξαρχής διαιρετικό. Ένα Σύνταγμα μη βιώσιμο. Γι᾽ αυτό και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος προσπάθησε να προβεί σε μεταρρυθμίσεις με τα 13 Σημεία που είχε υποβάλει στους τουρκοκύπριους. Αυτό έδωσε την αφορμή να εκδηλωθεί η λεγόμενη τουρκανταρσία. Η οποία ήτανε έτοιμη από καιρό. Από την εποχή που οι Εγγλέζοι είχανε συλλάβει το πλοιάριο «Deniz» να κουβαλεί όπλα, και τις πτήσεις τουρκικών ελικοπτέρων στην Καρπασία που έφερναν όπλα, που δημιουργήθηκε η TMT (Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης) με αρχηγό τον Ντενκτάς και αξιωματικούς από την Τουρκία.

Καταλαβαίνετε ότι όλη αυτή η προϊστορία δεν μπορεί να διαγραφεί με μια μονοκοντυλιά. Εμείς συνεχίσαμε το ίδιο βιολί, τα ίδια λάθη επί λαθών, την ίδια υποχωρητικότητα. Βλέπαμε ότι η πολιτική μας δεν είναι αποτελεσματική και όμως επιμέναμε να εφαρμόζουμε την ίδια πολιτική. Έτσι φθάσαμε στα σημερινά τραγικά γεγονότα να ακούμε τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος να μας λέει ότι η Κύπρος είναι «διαιρεμένη». Ε όχι! Δεν είναι διαιρεμένη η Κύπρος! Η Κύπρος είναι κατεχόμενη μέχρι την γραμμή καταπαύσεως του πυρός. Ο τουρκικός στρατός καθημερινά επεκτείνεται, ασχέτως αν αυτό δεν βγαίνει στις ειδήσεις, προχωρεί και καταλαμβάνει εδάφη στη Νεκρή Ζώνη. Και διαμαρτύρονται επιπλέον οι Τούρκοι διότι υπάρχουν κάμερες που βλέπουν τις κινήσεις των λαθρομεταναστών που κουβαλεί ο τουρκικός στρατός και τους διοχετεύει στις ελεύθερες περιοχές!

https://www.youtube.com/watch?v=xnRvb_fa-KQ

ΠΑΥΛΟΣ: Θέλω να σταθώ σε κάτι που αναφέρατε και νομίζω είναι πολύ κρίσιμο. Ότι, δηλαδή, δυστυχώς σήμερα στην Ελλάδα αλλά και στην Κύπρο πολλοί αντιλαμβάνονται το πρόβλημα με έναν τρόπο ο οποίος διχάζει τον Ελληνισμό και δημιουργεί τεχνητούς διαχωρισμούς, ωσάν να μην υπάρχει το όλον του Ελληνισμού, να μην υπάρχει ο μείζων Ελληνισμός, και ωσάν η Κύπρος να είναι απλώς ένα ξένο κρατίδιο. Έχουμε, δηλαδή, από την μια πλευρά την Τουρκία ως χώρα που εκφράζει έναν ιστορικό Τουρκισμό, έναν Παντουρανισμό με την μορφή της νεοθωμανικής παρουσίας, στόχευσης και κτήσης, σε όλον τον κόσμο.

Μπορεί κανείς να επισημάνει την αντίθεση του «Στρατηγικού Βάθους» του Νταβούτογλου έναντι της έλλειψης Στρατηγικού οράματος του Ελληνισμού. Αντί απέναντι στη Γαλάζια Πατρίδα να υπάρχει ένας στιβαρός Ελληνισμός με απόλυτη συνείδηση των διακυβευμάτων και της ιστορίας του, υπάρχει ένας Ελληνισμός ο οποίος διαρκώς συρρικνώνεται στον ελλαδισμό και όχι μόνον. Διότι και η ίδια η Ελλάδα κινδυνεύει σήμερα. Να αναφέρουμε απλώς το πρόβλημα με τη λαθρομετανάστευση και την αλλοίωση του πληθυσμού.

Επομένως, θα ήθελα να σας παραπέμψω σε αυτήν την κατάσταση. Διότι όταν μιλάμε για Τουρκία έχουμε μια χώρα η οποία ελέγχει το Αζερμπαϊτζάν, τα Βαλκάνια, την Συρία. Και το λέω αυτό διότι γνωρίζω πολύ καλά πώς έχετε αφιερώσει τη ζωή σας στο ζήτημα του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Και θα ήθελα λοιπόν έτσι, με δεδομένο και το ότι αν – όπως και ο κοινός μας φίλος ο Μιχάλης Ιγνατίου ο οποίος φιλοξενεί αυτή τη συνέντευξη στο Hellas Journal έχει πει – αν πέσει η Κύπρος, ακολουθεί το Αιγαίο και η Θράκη.

Άρα έχουμε έναν Ελληνισμό, Κύπρο – Αιγαίο – Θράκη, τον Ενιαίο Αμυντικό Χώρο, ο οποίος από την άλλη πλευρά έχει μιαν αναθεωρητική Τουρκία που βλέπει Κοσσυφοπέδιο – έχετε υπάρξει στα Βαλκάνια, έχετε εργαστεί και έχετε προσφέρει σε πολύ δύσκολες μέρες στα Βαλκάνια – έχουμε λοιπόν Κοσσυφοπέδιο, έχουμε Αλβανία, έχουμε και περιοχές της Βουλγαρίας και σαφώς, Σκόπια. Άρα, θα ήθελα στη μεγάλη εικόνα να μου πείτε: τί είναι αυτό που βλέπετε ως απολύτως καίριο αυτή τη στιγμή;

ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ: Ναι. Μίλησα πριν λίγο για δυο ελληνικά κράτη. Αυτό το είχα πει σκόπιμα σε αντιδιαστολή προς την Γαλάζια Πατρίδα της σύγχρονης Τουρκίας, όπως την βλέπουμε να διαμορφώνεται. Φυσικά, υπάρχει το κυπριακό κράτος. Φυσικά, υπερασπιζόμαστε την Κυπριακή Δημοκρατία γιατί είναι η ασπίδα και η δύναμή μας αυτήν τη στιγμή και είναι η νομική μας υπόσταση. Διότι, ξέρετε, όταν μιλάει κάποιος με χειρουργικούς όρους, όπως συνηθίζω να πράττω εγώ, και τέμνει τα γεγονότα ακριβώς εκεί που πρέπει, είναι πολύ εύκολο να παρερμηνευθούν ή να δώσουν λαβή στον κάθε κακόπιστο. 

Το έχω δει πάρα πολλές φορές μέχρι τώρα να συμβαίνει. Σας λέω ότι, ναι, η Κυπριακή Δημοκρατία υφίσταται και θα υφίσταται, και γι᾽ αυτήν αγωνιζόμαστε και για την ακεραιότητά της και για την Ανεξαρτησία της και για την ολοκλήρωσή της. Αλλά εις τον αντίποδα της Γαλάζιας Πατρίδας δεν μπορεί παρά να υπάρχει Ενιαίος Ελληνικός Αμυντικός Χώρος, ή πνευματικός, αν θέλετε, που είναι και το όραμα που θα πρέπει να διέπει τον κάθε σύγχρονο Έλληνα. Μια κοινότητα στόχων, αξιών πολιτισμού που να ξεκινάει από τους απανταχού Έλληνες. Αλλά, αν μπορούμε να την προσδιορίζουμε γεωγραφικά, από την Βόρειο Ήπειρο και τους Βορειοηπειρώτες μέχρι την εσχατιά της Μεσογείου.

Όσον αφορά την Ελλάδα και τον διχασμό. Ο διχασμός δεν είναι μόνον στον ελληνικό λαό, «α, η Κύπρος είναι ένα ξένο κράτος, παρατάτε τους». Η Ελλάδα έχει νομικές υποχρεώσεις απέναντι στην Κύπρο. Είναι εγγυήτρια δύναμη. Έχει στρατό νόμιμα στην Κύπρο για την υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν μπορούμε να πούμε αυτήν την στιγμή, «η Ελλάδα βγάζει την ουρά της απέξω», όπως προσπάθησαν κάποιοι στο παρελθόν να κάνουν – ονόματα δεν λέμε – για να πουν ότι, ναι, παύει να εμπλέκεται. Μα, θα πάψει να είναι εγγυήτρια δύναμη όταν κατοχυρώσεις εντελώς την Ελευθερία της Κύπρου, όταν φύγουν τα ξένα στρατεύματα, όταν αποχωρήσουν οι βρετανικές βάσεις, όταν σταματήσουν η Βρετανία και η Τουρκία να είναι εγγυήτριες δυνάμεις και η Κύπρος αποκτήσει τον δικό της στρατό που θα προστατεύει την επικράτειά της. Τώρα, αυτό που λένε για αποστρατικοποίηση εγώ το ακούω βερεσέ, με την έννοια ότι καμία χώρα δεν μπορεί να έχει υπόσταση αν δεν έχει ένα στρατό που να υπερασπίζεται τις αρχές της, την ασφάλεια των κατοίκων της, τον πληθυσμό της.

Όσον αφορά αυτό που είπε ο Μιχάλης ο Ιγνατίου για την απώλεια της Κύπρου. Η Κύπρος είναι το μαλακό υπογάστριο της Ελλάδας. Όλοι γνωρίζουμε ότι είναι το πιο αδύναμο σημείο των ελληνοτουρκικών συνόρων, επιτρέψτε μου τον όρο. Και ουσιαστικά το έχω δει πολλές φορές, κύριε Παύλε – το έχω δει πολλές φορές – να αναφέρεται ότι σε περίπτωση ελληνοτουρκικού πολέμου η Ελλάδα θα εγκαταλείψει την Κύπρο. Δεν θα προσπαθήσει να την υπερασπιστεί θεωρώντας ότι εκεί δεν θα μπορέσει να υπάρξει σοβαρή άμυνα ικανή να αποτρέψει την επιθετική διάταξη της Τουρκίας. Άρα, ό,τι κάνει η Εθνική Φρουρά από μόνη της και οι εκεί Ελληνικές Δυνάμεις, οι οποίες έχουν πολλάκις θυσιαστεί για να την υπερασπιστούν.

Αλλά φοβάμαι, ότι μπορεί να χάσουμε και ελληνικά εδάφη πριν χάσουμε την Κύπρο. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό είναι στον ορίζοντα με αυτές τις πολιτικές που ακολουθούνται, της αποστρατικοποίησης, μυστικής ή λιγότερο μυστικής, των νησιών, με τα γεγονότα που συμβαίνουν στη Θράκη, με το γεγονός ότι η Τουρκία εφαρμόζει κατά γράμμα την πολιτική που εφάρμοσε στην Κύπρο, όσον αφορά την Θράκη δηλαδή, τη δημιουργία μιας μειονότητος εκ του μη όντος.

ΠΑΥΛΟΣ: Στρατηγικής μειονότητος.

ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ: Ο Νταβούτογλου είχε πει ότι εάν δεν υπήρχε έστω κι ένας Τούρκος στην Κύπρο, θα έπρεπε να τον είχαμε δημιουργήσει. Στην Θράκη αυτή τη στιγμή υπάρχει μια μουσουλμανική μειονότητα. Αυτοί προσπαθούν να την μετατρέψουν σε καθαρά εθνική μειονότητα, η οποία θα αρχίσει αύριο να διεκδικεί αυτονομία…

ΠΑΥΛΟΣ: Το κάνει ήδη!

ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ: Ναι, το κάνει. Αυτονομία σε πάρα πολλά ζητήματα, και θα έχουμε μια περίπτωση Κοσσυφοπεδίου, για να μην πω βόρειας Κύπρου. Και το κακό δεν θα σταματήσει χτες. Ο άλλος, ο πρόεδρος της τάδε δεξαμενής σκέψης βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη και μας έλεγε ότι ονειρεύεται τη στιγμή που θα ξαναδεί την Θεσσαλονίκη τουρκική. Δεν σταματούν να επιτίθενται. Κι έχουν καταλάβει πάρα πολλά εδάφη οι Τούρκοι. Κι έχουν προσθέσει αυτήν τη ζώνη ασφαλείας που υπάρχει, υποτίθεται, στη βόρεια Συρία. 

Πήγε η Τουρκία να καλοπιάσει τον Άσαντ για να τα βρουν, να σταματήσει η σύγκρουση Τουρκίας – Συρίας, και αυτός της είπε: «όχι, δώσε πρώτα πίσω τα εδάφη που έχεις καταλάβει και μετά συζητάμε». Αυτή θα έπρεπε να ήτανε και η δική μας η στάση απέναντι στην Τουρκία. Όχι να τους καλοπιάνουμε απλά και μόνον για να καθίσουν σε συνομιλίες, και να συζητήσουμε τί; Τη Διζωνική που την έχουν απορρίψει; 

Ένα αφήγημα που έχει εξευτελιστεί από μόνο του μέσα από το γεγονός ότι πενήντα κυβερνήσεις πάλευαν να την εφαρμόσουν και απέτυχαν; Και τους έφταιγαν πάντα εκείνοι οι οποίοι έλεγαν ότι η Διζωνική είναι ένα ρατσιστικό σύστημα Απαρτχάιντ που θα διχάσει για πάντα τον λαό, που θα δημιουργήσει τριών κατηγοριών πολίτες;

Έρχονται και μας λένε ότι οι τουρκοκύπριοι είναι μια μειονότητα που είναι απομονωμένη και ούτω καθεξής. Μα, αυτό το αφήγημα δεν στέκει πουθενά! Οι τουρκοκύπριοι έχουν την κυπριακή υπηκοότητα. Άρα ευρωπαϊκή υπηκοότητα.

ΠΑΥΛΟΣ: Όλα τα προνόμια.

ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ: Έχουν όλα τα προνόμια της ευρωπαϊκής υπηκοότητας. Κυπριακό διαβατήριο, ταξιδεύουν όπου θέλουν, ταυτότητα, τα παιδιά τους σπουδάζουν όπως σπουδάζουν τα παιδιά όλων των Ευρωπαίων παντού, μπορούν να έλθουν στις ελεύθερες περιοχές να εργαστούν, δεν πληρώνουν φόρο στις ελεύθερες περιοχές, παίρνουνε συντάξεις. Ακόμη και σύνταξη χηρείας. Έχει εγκριθεί να παίρνουν οι τουρκοκύπριοι τη σύνταξη χηρείας που δινόταν στους Ελληνοκύπριους. 

Όλα τα δικαιώματα τα οποία έχουν οι Ελληνοκύπριοι τα παίρνουν αυτοί, χωρίς να έχουν καμμιά υποχρέωση. Ούτε να υπηρετήσουν στο στρατό, ούτε να πληρώνουν τέλη κυκλοφορίας, ούτε να σέβονται τους νόμους του κράτους. Και μόλις περάσουν τη γραμμή καταπαύσεως του πυρός ανακτούν την κρατική συνείδηση της «Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου». Εμ, μα εδώ είναι το ερώτημα: Πώς είναι αυτοί απομονωμένοι και δυστυχισμένοι, κι έχουμε όλους τους λαούς της Ευρώπης να μιλάνε για τους «φτωχούς» τουρκοκύπριους, τη στιγμή που εμείς δεν μπορούμε να προβάλουμε αυτό το γεγονός; Που αυτοί κουβαλούν προϊόντα από την Τουρκία, τα βαφτίζουν «τουρκοκυπριακά» και τα πλασάρουν σ᾽ όλον τον κόσμο ως κυπριακά προϊόντα;

Είναι πάρα πολλά τα ζητήματα τα οποία θα πρέπει να μελετηθούν, να διερευνηθούν, να καταγγελθούν. Όταν είχα πρωτοπάει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και το 2003 στην προ-ενταξιακή περίοδο, και το 2009, κύριε Παύλε, είχα τρομάξει με την άγνοια των Ευρωπαίων βουλευτών, αλλά, να μου επιτρέψετε, και με την στρεβλή αντίληψη που είχαν για το Κυπριακό οι Αθηναίοι ευρωβουλευτές.

ΠΑΥΛΟΣ: Οι Έλληνες ευρωβουλευτές, ελλαδίτες!

ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ: Είχανε στρεβλή αντίληψη γι᾽ αυτό το ζήτημα. Πολλές φορές, ξέρετε, έδειχνα ένα χάρτη στους Ευρωπαίους και τους έλεγα: «δείξτε μου την Κύπρο πάνω». Και καθώς δεν μπορούσαν να βρουν την Κύπρο λέω: «καλά, δεν μπορείς να βρεις την Κύπρο πάνω σ᾽ ένα χάρτη κι έχεις απαίτηση να μου πεις ποιά λύση θα επιβάλεις;»

Μια φορά κατάφερα να αφαιρεθεί από την Έκθεση των Ενταξιακών Διαπραγματεύσεων της Τουρκίας ως λύση του Κυπριακού η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Και τους είχα πει το εξής απλό: «εσάς δεν είναι δουλειά σας, εμάς όλων δεν είναι δουλειά μας να πούμε με ποιο τρόπο θα λυθεί το Κυπριακό. Εμείς πρέπει να τους πούμε ποια δικαιώματα, ανθρώπινα δικαιώματα, ποιες αρχές, ποιες αξίες, ποιες ευρωπαϊκές αρχές και αξίες, και από τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών, τη Χάρτα του ΟΗΕ, πρέπει να εφαρμοστούν γι᾽ αυτόν τον λαό. Αυτή η λύση να κατοχυρώσει αυτά τα δικαιώματα. Δεν είναι δουλειά μας να τους πούμε Διζωνική, τριζωνική, και δεν ξέρω πώς αλλιώς. Ε, και ήρθε η ίδια η Κυπριακή Κυβέρνηση και υπέβαλε τροπολογία μέσω άλλων ευρωβουλευτών Κυπραίων, και το ξανάβαλαν μέσα! Ε, τί να σας πω από κει και πέρα; Εγώ δεν έχω τί άλλο να πω γι᾽ αυτό.

ΠΑΥΛΟΣ: Θέλω να κλείσω με ένα ερώτημα, διότι έχετε μια τεράστια εμπειρία. Αναφερθήκατε στην Ευρώπη, είμαστε στο Όσλο και κάνουμε αυτήν την κουβέντα, γνωρίζω για την επικοινωνία σας και με τον νυν Υπουργό Εξωτερικών της Νορβηγίας, τον Έσπεν Μπαρθ Έιντε. Και θέλω να πω ότι, βλέπουμε σήμερα σε μεγάλο βαθμό η Ελλάδα να εμφανίζει αυξημένες προσδοκίες, ή ακόμη και να μεταθέτει το πρόβλημα και της Κύπρου όπως και διάφορα άλλα ζητήματα, στην Ευρώπη.

Ωσάν οι Βρυξέλλες να είναι ο υποδοχέας κάθε καυτής πατάτας που το ελλαδικό κράτος δεν μπορεί, ή δεν θέλει, ή δεν το ενδιαφέρει, να διαχειριστεί προς όφελος του Ελληνισμού. Ποιό είναι, πιστεύετε, στο δια ταύτα αυτό που πρέπει η Ελλάδα, και ως Ελληνική Κυβέρνηση στην Αθήνα αλλά και ως Κυπριακή Κυβέρνηση στη Λευκωσία, αλλά κυρίως ο ελληνικός λαός σε Ελλάδα και Κύπρο, να πράξουν;

Όχι μόνον για να μην θρηνήσουμε ακόμη χειρότερες τραγωδίες, δεδομένου ότι η Τουρκία αξιώνει όλα τα νησιά του Αιγαίου και τη Θράκη, αλλά και όλη την Κύπρο. Είπε ο Ερντογάν προχθές ότι «κακώς δεν φτάσαμε μέχρι την Πάφο». Αλλά και για να αποδείξει η Ελλάδα ότι ο Ελληνισμός δεν είναι μια θεωρητική ιδέα αλλά μια ιστορική πραγματικότητα με ιστορικές βάσεις. Και εν πάση περιπτώσει, για να διασφαλίσει τα δίκαια ενός υπερ-τρισχιλιετούς πολιτισμού, υπερ-τρισχιλιετούς παρουσίας, γηγενούς παρουσίας σε όλες τις περιοχές στις οποίες βρισκόμαστε, είτε εντός ελλαδικών, εντός κυπριακών συνόρων, είτε εκτός;

ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ: Η Αθήνα οφείλει να αναλάβει τον ρόλο της ως εθνικό κέντρο. Η Αθήνα πρέπει να καθοδηγείται από τους φωτισμένους ταγούς του έθνους. Και υπάρχουν, κύριε Παύλε, τους βλέπουμε, τους διαβάζουμε καθημερινά. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν υποχρέωση να σταματήσουν να μένουνε πίσω από τον υπολογιστή, όπου γράφουνε ωραία, συνταρακτικά πράγματα, ή σε διάφορες συνεντεύξεις σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, και αυτά να είναι έπεα πτερόεντα, να χάνονται. 

Αυτοί πρέπει να αρπάξουν τον ταύρο από τα κέρατα. Αυτοί πρέπει να καθοδηγήσουν τον ελληνικό λαό και να του δώσουν τη δυνατότητα να εκλέξει εκείνη την ηγεσία που θα τραβήξει την ίδια την Ευρώπη προς την Αθήνα. Η Αθήνα θα μπορούσε να ήτανε η πρωτεύουσα της Ευρώπης. Θα έπρεπε να ήταν η πρωτεύουσα του ευρωπαϊκού ιδεώδους. Διότι η Αθήνα γέννησε τα ιδεώδη επάνω στα οποία οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Άρα, εμείς πρώτοι πρέπει να υπερασπιστούμε τον Ελληνισμό, να δημιουργήσουμε το νέο όραμα. Λένε στην Κύπρο, έχουν κολλήσει σ᾽ αυτήν την ιδέα της Διζωνικής Δικοινοτικής. Κι όποιος πει οτιδήποτε άλλο εκτός από τη Διζωνική είναι «απορριπτικός», είναι «ακραίος», «δεν θέλει τη λύση», και όλες αυτές τις ανοησίες που ακούμε καθημερινά.

Όχι! Εμείς θέλουμε ένα νέο όραμα που να συνέχει τον Ελληνισμό. Να του δίνει δύναμη. Να εμπνέει τον κάθε Έλληνα. Να αναπτερώσει το φρόνημα του κάθε πολίτη, το οποίο είναι στο ναδίρ αυτή τη στιγμή ως αποτέλεσμα της πολύ κακής οικονομικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει ο ελληνικός λαός, και στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Από το γεγονός ότι υποχρεώνεται να περνάει στα Κατεχόμενα να βάλει βενζίνα, δεν μπορεί να βάλει στις ελεύθερες περιοχές. Μα εγώ θα τον ψέξω, επειδή τον άφησα πενήντα χρόνια αβοήθητο κι έφτασε στα όρια της ανέχειας; Και θα του ασκήσω τη ρητορική της θυσίας; Θα του πω να κάνει θυσίες τη στιγμή που εγώ ως πολιτική ηγεσία δεν έχω κάνει την παραμικρή θυσία γι᾽ αυτό το πράγμα; Γι᾽ αυτό σας λέω, πρέπει, έχουμε χρέος, εμείς που πραγματικά νοιαζόμαστε για τον μείζονα Ελληνισμό ν᾽ αφήσουμε τις θεωρητικολογίες στην μπάντα. Να συνεργαστούμε, να δημιουργήσουμε εκείνα τα κέντρα λήψης αποφάσεων που θα επηρεάσουν και τις αποφάσεις του ελληνικού λαού και να μην αφήνουμε τον ελληνικό λαό στα χέρια όλων αυτών των ηττοπαθών, των τουρκολάγνων…

ΠΑΥΛΟΣ: Κατευναστών…

ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ: …Των ισραηλολάγνων, των αμερικανολάγνων, και δεν ξέρω, ρωσολάγνων, και οποιωνδήποτε άλλων. Αυτό είναι ξεκάθαρο, είναι υποχρέωσή μας και πρέπει να το κάνουμε.

ΠΑΥΛΟΣ: Κλείνοντας: είστε από τους τελευταίους των Μοϊκανών, αν μου επιτρέπεται αυτή η έκφραση. Αισθάνεστε αισιόδοξη; Δηλαδή, βλέπετε τον κόσμο στην Κύπρο, βλέπετε τους Κυπρίους, βλέπετε τις νέες γενιές. Είστε αισιόδοξη;

ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ: Ξέρετε, έζησα την τραγωδία του Ναγκόρνο Καραμπάχ σε όλη της τη φρίκη και την απώλεια ενός οράματος για το οποίο εργάστηκα και με συνείχε για μια τριακονταετία. Από το 1991 που πρωτοβρέθηκα μες στην επανάσταση και έζησα όλη την επανάσταση που δημιούργησε το κράτος του Αρτσάχ. Αυτό που έγινε πέρυσι με το εθνικό ξεκαθάρισμα, την κατάληψη του Ναγκόρνο Καραμπάχ και την προσφυγοποίηση του λαού, ήρθε ξανά να μου ξαναφέρει στα βιώματα εκείνο που είχα ζήσει στο δικό μου νησί, πριν τόσα χρόνια.

Πολλοί με κοροϊδεύουν στην Κύπρο γιατί δηλώνω κατά καιρούς ότι είμαι Ενωτική. Αυτό αισθάνομαι, αυτό νιώθω μέσα μου. Ξέρω ότι είναι ουτοπικό, ξέρω ότι δεν μπορεί αυτήν τη στιγμή να μιλάμε, δεν το κάνω πολιτική πράξη ως πολιτικός, δεν το έχω βάλει στις πρακτικές μου, αλλά δεν μπορεί κανείς να μου απαγορέψει να νιώθω όπως νιώθω. 

Δεν μπορεί κανείς να μου ακρωτηριάσει τα συναισθήματα. Γι᾽ αυτό τον λόγο, ναι, είμαι απαισιόδοξη. Είμαι απαισιόδοξη με την έννοια ότι, ενδεχομένως, τα χρόνια περνάνε, μπορεί να φύγουμε από τη ζωή, μπορεί να φύγω από τη ζωή και να μην προλάβω την ελευθερία του τόπου μου. Αλλά, «τώρα πια πώς θα μπορέσουμε να πεθάνουμε, τώρα πια πώς θα μπορέσουμε να πεθάνουμε μ᾽ αυτή την έγνια πίσω μας; Αναγκαστικώς θ᾽ αναβάλλουμε» (Κώστας Μόντης, Μετά την Τουρκική εισβολή).

ΠΑΥΛΟΣ: Υπάρχει, βέβαια, και η απρόβλεπτη παράμετρος στο διεθνές θέατρο, όπου μπορεί μεν οι ηγεσίες να εμφανίζονται ανίκανες να υποστηρίξουν όχι μόνον ένα ιστορικό όραμα αλλά κι ένα δίκαιο. Όμως ταυτόχρονα το απρόβλεπτο στοιχείο πάντοτε υπάρχει ως ενδεχόμενο. Οπότε με αυτήν την έννοια ίσως μπορεί κανείς να έχει μια αισιοδοξία στο βαθμό που, φαντάζομαι βέβαια, και ο λαός έχει την απαραίτητη ενεργητικότητα και τη ζωτικότητα να αναγκάζει τις ηγεσίες του να μην τον ωθούν σε νέες απώλειες.

ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ: Ναι. Φτάνει να σηκώσεις το λαό από το Τικ–Τοκ και τακ–τοκ, και δεν ξέρω πώς λέγονται αυτά τα πράγματα. Αν οι καθοδηγητές του λαού είναι τα Τικ–Τοκ, καταλαβαίνετε ότι δεν πρόκειται να οδηγηθούμε πουθενά. Γι᾽ αυτό επανέρχομαι σ᾽ εκείνο που σας είπα προηγουμένως. Έχουμε ένα χρέος. Έχουμε μια υποχρέωση να δώσουμε το καινούριο όραμα στο λαό. Έχουμε μια υποχρέωση, «εάν φιλοτιμούμεθα να την ξαναποκτήσουμε μ᾽ ίδρωτα και με αίμα, καλόν είναι το καύχημα της αρχαίας δόξης» (Ανδρέας Κάλβος, Εις Σάμον). Δεν αρκεί μόνον να το λέμε θεωρητικά και να το τραγουδάμε. Πρέπει να δουλέψουμε και με ίδρωτα και με αίμα, να κερδίσουμε αυτό που πρέπει.

ΠΑΥΛΟΣ: Κυρία Ελένη Θεοχάρους, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτήν τη συζήτηση, αυτήν την ημέρα.

ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ: Κι εγώ σας ευχαριστώ! Κι εγώ.

Δημοσιεύθηκε στην Hellas Journal, την Πέμπτη 18 Ιουλίου 2024.

* Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο ιστορικό κτήριο Drage του ξενοδοχείου ScandicHolmenkollen Park στο Όσλο, το οποίο ευχαριστούμε θερμά για τη γενναιόδωρη φιλοξενία.

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Σταυράκης.

Πηγή:

https://hellasjournal.com/2024/07/h-eleni-theocharous-omili-gia-to-mellon-tou-ellinismou-ke-gia-to-ethniko-thema-tis-kiprou-iperaspizomaste-tin-kipriaki-dimokratia-giati-ine-i-aspida-ke-i-dinami-mas/#

Με το παρόν δημόσιο σημείωμά μου θέλω να επιστήσω την προσοχή της ελληνική κυβέρνησης και προσωπικά του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, των πολιτικών κομμάτων, αλλά και κάθε αρμόδιας Αρχής, ιδίως των υπουργείων Εσωτερικών και Εξωτερικών, για τον μεγάλο κίνδυνο που διατρέχει άμεσα η Θράκη, ενόψει των επικείμενων Ευρωεκλογών στις 9 Ιουνίου, δηλαδή αύριο.

Διαρκώς λαμβάνω ενημερώσεις από πολλές πηγές μου σε όλη την περιοχή της Θράκης μας ότι ολόκληρος ο τουρκικός μηχανισμός πρακτόρων της Άγκυρας και του προξενείου Κομοτηνής βρίσκεται σε πλήρη οργασμό προετοιμασίας και μαλάξεων της γνώμης των Ελλήνων πολιτών της μουσουλμανικής μειονότητας, προκειμένου αυτή να ψηφίσει μαζικά το μειονοτικό -κατ’ ουσίαν όμως αμιγώς (φιλο)τουρκικό- Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας [ΚΙΕΦ, τουρκιστί DEB] ενόψει των ευρωεκλογών.

Προετοιμασίες που ξεπερνούν κάθε φαντασία ανυποψίαστου Έλληνα πολίτη, που εύλογα θεωρεί ότι ζει σε κυρίαρχο κράτος με πλήρη εθνική κυριαρχία και απόλυτο έλεγχο επί των εξωτερικών επιβουλών.

Ίσως δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό ότι, κατά τη σχεδόν δίωρη συνάντησή του στην Πρεσβεία της Τουρκίας στην Αθήνα, αμέσως μετά το πέρας των κοινών δηλώσεων με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν έδωσε σαφείς κατευθύνσεις, οδηγίες και εντολές ενόψει των ευρωεκλογών στην πολυάριθμη αντιπροσωπεία πρακτόρων, αποσχιστών, εκβιαστών και λοιπών οργάνων της τουρκικής στρατηγικής εκτουρκισμού της μουσουλμανικής μειονότητας και κοσοβοποίησης της Θράκης.

Χαρακτηριστικά μόνο αναφέρω ότι, καθ’ υλοποίηση της εντολής Ερντογάν, εδώ και αρκετό διάστημα πλέον σε πλήρη έκπτυξη, το τουρκικό κόμμα ΚΙΕΦ διεκπεραιώνει ζηλευτή προεκλογική εκστρατεία σε όλα τα χωριά της Θράκης με μουσουλμανικό πληθυσμό, ορεινά και του κάμπου.

Την περασμένη εβδομάδα, παραδείγματος χάριν, στο χωριό Κεντητή έλαβε χώρα συνάθροιση παρόντος του Τούρκου Προξένου, των ψευδομουφτήδων και λοιπών παραγόντων της Άγκυρας -οι οποίοι μάλιστα είναι Έλληνες πολίτες (!)-, παρουσία τριών λεωφορείων επισκεπτών και δεκάδων αυτοκινήτων τα οποία μετέφεραν κόσμο από διάφορες περιοχές.

Έχει δε ήδη γίνει γνωστό ότι ετοιμάζονται μεγάλα κονβόι ψηφοφόρων που θα προσέλθουν από την Τουρκία αλλά και τη Γερμανία, προκειμένου να υπερψηφίσουν το τουρκικό κόμμα. Ένα κόμμα το οποίο, μολονότι δεν κατόρθωσε την πρώτη φορά καθόδου του στις προηγούμενες ευρωεκλογές να εκλέξει ευρωβουλευτή, πλέον εντάχθηκε στα ελληνικά κρατικά έγγραφα επιστολικής ψήφου του υπουργείου Εσωτερικών!

Η ελληνική Πολιτεία, δηλαδή, του παρέχει έτσι τη δυνατότητα, με τη σφραγίδα της Ελληνικής Δημοκρατίας, να ψηφιστεί ακόμη τυχόν και από ανυποψίαστους… Έλληνες του εξωτερικού, οι οποίοι δεν έχουν ιδέα των ταυτοτήτων των κομμάτων που κατέρχονται στις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου, όπως μου επεσήμαινε σχετικά προ εβδομάδος στο Σικάγο Έλληνας που ζει επί 40 χρόνια στην Αμερική.

Όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις αντιλαμβάνονται πολύ καλά ότι τα πράγματα είναι απολύτως κρίσιμα στη Θράκη. Επιπλέον, η επιστολική ψήφος ανοίγει τον δρόμο για την ενίσχυση του εκλογικού αποτελέσματος του ΚΙΕΦ που, μολονότι δεν κατόρθωσε πριν από πέντε χρόνια να εκλέξει ευρωβουλευτή, πλέον διαθέτει πολύ μεγαλύτερη δυναμική, αν κρίνει κανείς από τους καρπούς της υπερκινητικότητας των προξενείων της Τουρκίας όχι μόνον στη Βόρεια Ελλάδα, στην Κομοτηνή και τη Θεσσαλονίκη, αλλά και στα Δωδεκάνησα, στη Ρόδο, και την Αθήνα. [Την πλήρη προεκλογική δραστηριότητα του Τουρκικού κόμματος ΚΙΕΦ – DEB μπορείτε να παρακολουθήσετε από το τουίτερ τους: @DebPartisi].

Ελπίζω και εύχομαι να αποδειχθώ λάθος. Ωστόσο, μόνη ελπίδα παραμένει το πατριωτικό φρόνημα των υγιών Ελλήνων της μουσουλμανικής μειονότητας.

Δεν θα έπρεπε όμως να συμβαίνει αυτό – η Ελλάδα διαθέτει όλα τα μέσα προστασίας της μουσουλμανικής μειονότητας από τα αιχμηρά νύχια της Τουρκίας, που επιδιώκει να τη μετατρέψει σε «δούρειο ίππο» ανεξαρτητοποίησης της Θράκης, στα πρότυπα του Κοσσυφοπεδίου.

Εδώ όμως είναι και το κρίσιμο σημείο: όφειλαν όλα τα κόμματα τα οποία θέλουν να φέρονται ως ανήκοντα στον λεγόμενο «πατριωτικό χώρο» να ενεργήσουν ΑΜΕΣΑ, ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ, ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΑ και ΟΜΟΘΥΜΑΔΟΝ. Η Ελληνική Λύση με τον Κυριάκο Βελόπουλο, η ΝΙΚΗ με τον Δημήτρη Νατσιό, οι ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ με τον Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, το ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ με τον Γιώργο Αϋφαντή, οι ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ με τον Τέρη Χατζηιερεμία, η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ με την Αφροδίτη Λατινοπούλου -τα παραθέτω αλφαβητικά, προς αποφυγήν παρερμηνειών- και κάθε άλλο πολιτικό σχήμα που εννοεί ότι αγαπά τον τόπο, να έχουν ήδη ορθώσει ΕΝΙΑΙΑ ΦΩΝΗ και ανάστημα ΤΩΡΑ.

Έχουν χρέος να οργώσουν ΟΛΗ τη Θράκη αυτές τις τελευταίες 48 ώρες, πριν από τις ευρωεκλογές, μέχρι την Κυριακή. Διότι, όταν χαθεί εθνικό έδαφος δια της αυτονόμησης, θα μείνει μόνον η ντροπή της ιδιοτέλειας εκάστου πολιτικού και κομματικού αρχηγού που δεν μπόρεσε να βάλει το όλον πάνω από το μέρος.

Δυστυχώς, τα μεγάλα κόμματα εξουσίας δεν διαθέτουν πλέον ισχυρές περγαμηνές εθνικής παρρησίας στη Θράκη, καθώς οι υποψήφιοί τους είτε συναγελάζονται με τους διαπρεπέστερους των εγκαθέτων της Άγκυρας μέσα στη μειονότητα είτε περνούν νύχτα από το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής για να λάβουν το μερτικό μειονοτικών ψήφων που τους έχει ορίσει η Άγκυρα δια του προξένου.

Ή διαπλέκονται με τους τοπικούς κομματικούς υπαλλήλους, οι οποίοι ιδιοτελώς πολιτεύονται εντός των αυτοδιοικητικών φορέων, ή απλώς θυμούνται τη Θράκη προεκλογικά και μόνο, αφήνοντάς την εγκαταλελειμένη στην πληθυσμιακή αποψίλωση και την αναπτυξιακή καταδίκη.

Τρανταχτά παραδείγματα:

– Η περσινή απονενοημένη, επιπόλαιη ενέργεια της Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία μαζί με τον βουλευτή της Ν.Δ. Ευριπίδη Στυλιανίδη «εκβίασε» δημόσια την ψήφο μουσουλμάνων Ελλήνων στον νομό Ροδόπης, με αποτέλεσμα την καταβαράθρωση της Νέας Δημοκρατίας στον δεύτερο γύρο των εθνικών εκλογών του 2023 σε Κομοτηνή και Ξάνθη.

– Η αφελής και ανοήτως ανεπίγνωτη κίνηση του αρχηγού της Νέας Αριστεράς Αλέξη Χαρίτση να συναντηθεί πρόσφατα με γνωστό πράκτορα και ανώτατο στέλεχος του ΚΙΕΦ στην Ξάνθη.

– Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε βουλευτή έτερο όργανο της Άγκυρας, τον περίφημο Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, νύν μεταγραφή στη Νέα Αριστερά, ο οποίος δεν χάνει ευκαιρία να διατρανώνει τον τουρκισμό του και να προωθεί τον εκτουρκισμό της μειονότητας.

– Αλλά και το ΠΑΣΟΚ, του οποίου ο αρχηγός, μολονότι έζησε από μέσα τα προβλήματα ως φοιτητής στο Πολυτεχνείο της Ξάνθης, δεν κατόρθωσε να προωθήσει μια ελληνοκεντρική εθνική γραμμή ως αντιπολίτευση. Αντιθέτως, φέρει όλη την πολιτική ευθύνη των προγραμμάτων εκτουρκισμού των μουσουλμανοπαίδων που υλοποίησε επί σειρά ετών με εθνικούς και ευρωπαικούς πόρους του υπουργείου Παιδείας η Θάλεια Δραγώνα και οι συν αυτή, με την αγαστή συνέργεια και ανοχή εν συνεχεία της Νέας Δημοκρατίας.

Όλοι αυτοί είναι άμεσοι συναυτουργοί, πολιτικοί και ηθικοί, του γεγονότος ότι ο Ερντογάν τρίβει τα χέρια του για τα επιτεύγματα της επεκτατικής νεοθωμανικής πολιτικής εκτουρκισμού και κοσοβοποίησης της Θράκης μας.

Ας εκληφθεί αυτό το σημείωμα όχι ως κώδων κινδύνου, αλλά ως γενικός συναγερμός.

Διότι σε πολύ λίγο θα είναι πολύ αργά!

Η κοσοβοποίηση της Θράκης είναι εν εξελίξει και η αυτονόμηση διαφαίνεται στον ορίζοντα όσων έχουν βλέμμα συνετό και αυτί που πιάνει τη βοή των πλησιαζόντων γεγονότων.

* Το σημείωμα αυτό γράφηκε Κυριακή 2 Ιουνίου 2024. Δημοσιεύθηκε καταρχήν στην εφημερίδα Δημοκρατία, στο φύλλο της Τρίτης 4 Ιουνίου 2024, κι εν συνεχεία στις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες: newsbreak.gr, militaire.gr. και hellasjournal.com, απ’ όπου και αναδημοσιεύθηκε ευρύτατα.

https://www.newsbreak.gr/politiki/614450/i-thraki-se-ameso-megalo-kindyno/

https://hellasjournal.com/2024/06/i-thraki-se-ameso-megalo-kindino-i-tourkia-karadoki-ta-ellinika-politika-kommata-katotera-ton-peristaseon-den-boroun-na-sinennoithoun-se-ena-sovaro-ethniko-thema/

https://www.militaire.gr/i-thraki-se-ameso-megalo-kindyno/

Αυτές τις ημέρες στο Σικάγο και στα αεροπλάνα συνάντησα αρκετούς Έλληνες, εντελώς τυχαία· είμαστε παντού, βλέπετε. Κάθε λογής και τάξης. Από ιδιοκτήτες εστιατορίων και μεροκαματιάρηδες, μέχρι συμβούλους στην JP Morgan, γιατρούς, καθηγητές πανεπιστημίου συναδέλφους, και άλλους.
«Σε ακούω στον Γιώργο Σαχίνη, μου έλεγε ένας, σε διαβάζω στην Hellas Journal του Μιχάλη Ιγνατίου άλλος, σε είδα στον Πάρη Καρβουνόπουλο τρίτος, ακούω τον Σάββα Καλεντερίδη που σε ανέφερε κάποιες φορές, άλλη, σε άκουσα στην ΕΡΤ στην εκπομπή «Έλληνες Παντού», του Θάνου Χούπη, που ξεμπρόστιασες την Ασημακοπούλου, είπε μια άλλη κυρία, είχα διαβάσει ένα περσινό κείμενό σου στη Real του Νίκου Χατζηνικολάου για τους κατευναστές και τα Ελληνοτουρκικά κι αγωνιώ, μια άλλη κυρία».
Διάφοροι άνθρωποι, άγνωστοι, με συγκινητική αγάπη όμως κι έκδηλη μεγάλη έγνοια για την πατρίδα. Συγκλονιστική πραγματικά η ζωντάνια κι η ανησυχία των ομογενών Ελλήνων για τον τόπο μας.
Ένας, μάλιστα, που εγγράφηκε να ψηφίσει επιστολικά, ήρθε και μου λέει: «Να σου στείλω τις επιλογές που έλαβα στον φάκελο, να μου προτείνεις τί να ψηφίσω, διότι ζω 35 χρόνια μακριά από την Ελλάδα και δεν έχω ιδέα ποιό από τα υποψήφια κόμματα είναι καλό για την Ελλάδα μας;»
Και μου έστειλε το ψηφοδέλτιο της επιστολικής ψήφου (εικόνα επάνω). Στο ψηφοδέλτιο αυτό κάνει πρεμιέρα, μαζί με την επιστολική ψήφο, σε έντυπο κρατικό έγγραφο της Ελληνικής Δημοκρατίας (!) -το DEB (Κόμμα Ειρήνης, Ισότητας και Φιλίας) είχε κατέβει και στις προηγούμενες ευρωεκλογές σαρώνοντας, μολονότι δεν έβγαλε Ευρωβουλευτή- το πλέον αλλόκοτο στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της πατρίδας μας αυτοαποκαλούμενο ΤΟΥΡΚΙΚΟ κόμμα που βάσει καταστατικού του είναι ΑΠΟΣΧΙΣΤΙΚΟ, εργάζεται την ΑΥΤΟΝΟΜΗΣΗ της Θράκης και τη βίαιη ΤΟΥΡΚΟΠΟΙΗΣΗ της μουσουλμανικής μειονότητας Ελλήνων πολιτών, σε πνεύμα ΚΟΣΟΒΟΠΟΙΗΣΗΣ της Θράκης, Μακεδονίας, και Ηπείρου, συνεργαζόμενο με «Μακεδόνες» και άλλους μισέλληνες Ελλαδίτες.
Του το επισημαίνω ως ακολούθως και του λέω: «Καταρχήν ΜΗΝ τυχόν διανοηθείς και ψηφίσεις αυτό που σου έχω σημειωμένο με κίτρινο και κόκκινο… Αυτοί είναι πράκτορες της ΜΙΤ, εγκάθετοι της Άγκυρας, εχθροί της Ελλάδας»!
Δεν με πίστευε. «Μα πώς γίνεται έγγραφο του Υπουργείου Εσωτερικών της Ελλάδος να διαφημίζει τουρκικό κόμμα;», με ρώτησε. Επανέλαβα: «Προς Θεού! Μην κάνετε το λάθος και ψηφίσετε το τουρκικό αποσχιστικό κόμμα της Άγκυρας και της ΜΙΤ στη Θράκη!»
Καταλαβαίνετε τί ζούμε;
Είναι πραγματικά να τραβάς τα μαλλιά σου με τις ατραπούς στις οποίες οδηγούν την πατρίδα μας οι εν Αθήναις ελίτ των απάτριδων οπορτουνιστών…

* Γράφηκε στο αεροπλάνο, επιστρέφοντας από το Σικάγο στο Όσλο, τη Δευτέρα 27/5/2024.

Πηγή:

https://twitter.com/pgpavlos/status/1795136403241644121?s=46

Η Κοσοβοποίηση της Ελλάδας, δεν είναι πλέον ένα ακραίο σενάριο. Ο τρόπος με τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση ασκεί εξωτερική πολιτική και διπλωματία ακόμη και σε ζωτικής σημασίας ζητήματα για τα εθνικά μας συμφέροντα, δημιουργούν μεγάλους και σοβαρούς κινδύνους.

Ο Παύλος Παναγιώτης που επί σειρά ετών εργάστηκε σε Προγράμματα Εκπαιδευτικής Στήριξης της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, ασκεί δριμύτατη κριτική στην κυβέρνηση αλλά και προσωπικά στην Ντόρα Μπακογιάννη, ειδικά μετά από την απροκάλυπτη υποστήριξη που παρείχε στο Κοσυφοπέδιο.

Σχολιάζοντας τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν επισημαίνει ότι «όταν ήρθε η σειρά του Πρωθυπουργού να ορθώσει το κρητικό ανάστημά του στον Πόντιο γενίτσαρο, δυστυχώς, το αποτέλεσμα των γενικών διατυπώσεων με κούφια λόγια που του δόθηκαν να αναγνώσει με ευθύνη της κυρίας Μπούρα, αν όχι και άλλων, ήταν όχι μόνον αποτυχημένο αλλά και καταθλιπτικό. Στην αντιφώνησή του προς τον Τούρκο Πρόεδρο ο Έλληνας Πρωθυπουργός εμφανίστηκε σαν καλός γόνος μεγαλοαστικής τάξης που με αστείες κυριολεκτικά (από το άστυ) αβρότητες και σχεδόν μουδιασμένο τόνο στη φωνή προσπάθησε να καλοπιάσει τον σουλτάνο, εκθέτοντάς του μια σειρά ελληνικών παραχωρήσεων προς την Τουρκία, σχεδόν ως δώρα εξευμενισμού, που είναι και ο δίδυμος αδελφός του κατευνασμού».

Ο Παναγιώτης Παύλος δίδαξε για περισσότερα από δέκα χρόνια ελληνική γλώσσα και πολιτισμό σε νέους ομογενείς και αλλοδαπούς. Έχει διατελέσει Εμπειρογνώμων του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Ιδρύματος Ωνάση. Είναι επιμελητής εκδόσεων και διοργανωτής διεθνών συναντήσεων, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παράλληλα με την ερευνητική εργασία στη Φιλοσοφία αρθρογραφεί στα ελληνικά, αγγλικά και νορβηγικά. Ζει στη Νορβηγία, όπου είναι Επιστημονικός Συνεργάτης και Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, και Στρατηγικός Σύμβουλος.

Πηγή:

https://youtu.be/M2qIhz2HL-U?si=ESbaemT-kBiOIJwz

Με αφορμή σειρά πρόσφατων σχετικών άρθρων της κ. Ντόρας Μπακογιάννη, και δη του τελευταίου της, αναφορικά με τη στάση της Ελλάδος στα Ελληνοτουρκικά (http://www.dorabak.gr/2024/05/oi-endotikoi-kai-ta-symferonta-tis-elladas-ntora-mpakogianni/), προέβην στην ακόλουθη δημόσια απάντηση προς την ιδία, την οποία και ανήρτησα στον λογαριασμό μου στο Χ (τουίτερ):

«Κυρία @Dora_Bakoyannis, επειδή γνωρίζω πολύ καλά ότι είμαι απ’ αυτούς που έχετε κατά νου κι απευθύνεστε με τούτο το κείμενό σας -το γνωρίζω λόγω της τεράστιας πολιτικής ζημίας που σας έχω προκαλέσει προσφάτως με αφορμή το #Κοσσυφοπέδιο- σας απαντώ ως εξής.
Δεν είναι τάχα πατριώτης όποιος νοιάζεται ανιδιοτελώς ενεργά για τον τόπο του και αποδεικνύει με γεγονότα και στυγνή λογική τα μεγάλα σφάλματα που πράττει η Αθήνα.
Τάχα πατριώτης είναι ο επαγγελματίας πολιτικός γόνος που έχει πεισματικά φορτωθεί στον σβέρκο των Ελλήνων επί δεκαετίες θεωρώντας ότι κάποια θεϊκή μοίρα τον υποχρέωσε να ρυθμίζει τις τύχες ενός έθνους με το αζημίωτο, κι επιχειρώντας να επιβάλει ως μονόδρομο διεθνούς πλοήγησης της Ελλάδος στον 21ο αιώνα μια μονόχνοτη έλλειψη πολυμέρειας και ελιγμού επιπέδου βυζαντινής διπλωματίας, την οποία ωστόσο ο προσωπικός σας φίλος Ερντογάν υιοθετεί πλήρως και παραδειγματικά στα #Ελληνοτουρκικά🇬🇷🇹🇷 και όχι μόνον.
Αν όλα όσα λέγατε και πράττατε ήταν ανιδιοτελή, τότε ίσως θα είχε αξία να λάβει κανείς προσεκτικά υπόψιν τα λεγόμενά σας.
Έχετε το απαραίτητο γήρας και την οξυδέρκεια, πιστεύω, να αντιληφθείτε πολύ καλά τί σας λέγω.»

Πηγή:

https://twitter.com/pgpavlos/status/1791870937639338218?s=46

Τελειωμό δεν έχει ο διασυρμός της πρώην υπουργού Εξωτερικών, κ. Ντόρας Μπακογιάννη στο ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου.

Μετά την πανελλήνια, στην Ελλάδα και την Κύπρο, αποδοκιμασία που της προκάλεσε ο ανιστόρητος υπερβάλλων ζήλος να πρωτοστατήσει ως εισηγήτρια στην ένταξη του αποσχισθέντος από τη Σερβία ψευδοκρατιδίου, εισπράττει πλέον το απροσδόκητο χτύπημα από την ίδια την ηγεσία των μεγαλύτερων χωρών της Ευρώπης: Του Προέδρου της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, της Πρωθυπουργού της Ιταλίας, Τζιόρτζια Μελόνι και του Καγκελάριου της Γερμανίας, Όλαφ Σολτς.

Οι τρεις τους με προχθεσινή (σ.σ. Τετάρτη 15 Μαΐου 2024) απαντητική επιστολή στον Κοσοβάρο Πρωθυπουργό Κούρτι καταφέρονται με πρωτόγνωρα σκληρή για τα διπλωματικά ήθη γλώσσα κατά του ιδίου και των δόλιων μεθοδεύσεων με τις οποίες ο Κοσοβάρος αποπειράθηκε να εκβιάσει την ψήφιση ένταξης του ψευδοκρατιδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης, παρά τις κατάφορες παραβιάσεις κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου από πλευράς Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου και τους διωγμούς που υφίσταται ο σερβικός ιστορικά γηγενής πληθυσμός του.

Αφορμή για την «έκρηξη» αυτήν των τριών ηγετών ήταν οι επιπόλαιες προσπάθειες που κατέβαλε το Κόσοβο την τελευταία στιγμή, προκειμένου να πείσει την Ευρώπη σε επίπεδο Υπουργών Εξωτερικών να κάνει δεκτή την είσοδό του στο Συμβούλιο κατά τη σημερινή συνεδρίασή τους.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται ως κεραυνός εν αιθρία σε όσους ανέμεναν με βεβαιότητα ότι επρόκειτο περί τυπικής διαδικασίας η σημερινή ψήφιση, από το κονκλάβιο των ΥΠΕΞ του Συμβουλίου της Ευρώπης, της ολοκλήρωσης ένταξης του κρατικού αυτού μορφώματος μαφιόζων διωκτών των Σέρβων στο Συμβούλιο.

Κεραυνός, διότι παρά τις μεθοδεύσεις της Ντόρας Μπακογιάννη κατά τους περασμένους μήνες, με αποκορύφωμα την υπερψήφιση της θετικής εισήγησης που υπέβαλε ως καλοθελήτρια στο Συμβούλιο της Ευρώπης για την ένταξη του υβριδικού κρατικού μορφώματος των Αλβανών του Κοσόβου, η εν εξελίξει σύνοδος των Υπουργών του Συμβουλίου δεν συμπεριέλαβε στην ημερήσια διάταξή της την ψήφιση ένταξης του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο.

Η εξέλιξη αυτή είχε αρχίσει να πιθανολογείται κατά τις τελευταίες δύο εβδομάδες τουλάχιστον. Παρά τις ανιστόρητες προσπάθειες της Ελληνίδας πρώην Υπουργού Εξωτερικών να παρέχει αμέριστη στήριξη στο καθεστώς της κοσοβάρικης κυβερνητικής «καμόρας» παρακάμπτοντας τις ουσιώδεις και ζωτικές προϋποθέσεις προστασίας των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου ώστε να παύσει η εθνοκάθαρση εις βάρος τους από την κυβέρνηση του εξτρεμιστή μαοϊστή Κούρτι, οι δημοκρατικές δυνάμεις της γηραιάς ηπείρου δεν πείστηκαν.

Το σημερινό ναυάγιο είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται εδώ και μερικά εικοσιτετράωρα, όταν οι Κοσοβάροι επιδόθηκαν σε ύστατους ελιγμούς, προκειμένου η Γαλλία κυρίως, αλλά και χώρες όπως η Γερμανία και η Ιταλία, να πεισθούν να οριστικοποιήσουν την ένταξη του Κοσόβου στο Συμβούλιο κατά τη σημερινή συνεδρίαση των Υπουργών.

Συγκεκριμένα, με επιστολή του στις 14 Μαΐου 2024, ο Πρωθυπουργός Κούρτι επιχείρησε να μεταστρέψει την ήδη διαφαινόμενη άρνηση της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Γερμανίας να υπερψηφίσουν την ολοκλήρωση ένταξης του ψευδοκρατιδίου, μέσω «δέσμευσής» του για τη θέσπιση της Ένωσης Σερβικών Δήμων Κοσόβου, κάτι το οποίο η ίδια η κ. Μπακογιάννη είχε υπερθεματίσει στην εισηγητική έκθεσή της!

Λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι, αρκεί το Συμβούλιο της Ευρώπης να γνωρίζει ότι η κυβέρνηση Κούρτι προτίθεται να προβεί σε αυτό το βήμα, αμέσως μόλις καταστεί πλήρες μέλος του Συμβουλίου.

Η απάντηση, ωστόσο, ήρθε ως απροσδόκητα κατά κούτελα τόσο στα αλλαζονικά κρανία των αλβανών τυράννων και διωκτών του σερβικού λαού του Κοσσυφοπεδίου, όσο και στους Έλληνες υποστηρικτές των, τους τέσσερεις υπερψηφίσαντες την ένταξή του βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, κ. Ντόρα Μπακογιάννη, κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη, κ. Γιώργο Σταμάτη και κ. Αννα Ευθυμίου, από τους ηγέτες της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας, όπως προαναφέραμε.

Η απαντητική επιστολή που απέστειλαν ονομαστικά στον επικεφαλής του ψευδοκράτους του Κοσόβου μόλις μια ημέρα μετά τη δική του επιστολή (σ.σ. Τετάρτη 15 Μαΐου), συνιστά ουσιαστικά ένα «κατηγορώ» κατά της κοσοβάρικης κυβερνητικής μαφίας, και ταυτόχρονα ξεγυμνώνει την κίνηση, με την οποία η κ. Μπακογιάννη παρέκαμψε κάθε ουσιώδη ρήτρα και προϋπόθεση ένταξης, ώστε να βάλει το Κόσοβο στην Ευρώπη από την πίσω πόρτα.

Ακολούθως παραθέτουμε μεταφρασμένο το κείμενο της επιστολής του κ. Μακρόν, της κ. Μελόνι και του κ. Σολτς προς τον Πρωθυπουργό Κούρτι, προκειμένου να γίνει σαφές το μέγεθος της συγκλονιστικής αυτής εξέλιξης.

Εξέλιξη που αφενός αποδεικνύει πόσο χαμηλή είναι ενίοτε η προβλεψιμότητα στα γεωπολιτικά παίγνια, και αφετέρου, και κυρίως, τεκμηριώνει πόσο απόλυτο δίκιο είχαν όλες οι φωνές στην Ελλάδα και την Κύπρο που αντιστάθηκαν με σθένος και κατήγγειλαν με παρρησία την απαράδεκτη στάση της κ. Μπακογιάννη, η οποία εξάλλου αντέβη κάθε στοιχειώδη έννοια διεθνούς δικαίου και προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως τα εμμέσως συναγόμενα από την εν λόγω επιστολή δείχνουν.

Το κείμενο της επιστολής, στην οποία τίθεται ευθύς εξαρχής ένα εκ των κεντρικών ζητημάτων για τα οποία η Ντόρα Μπακογιάννη έκανε τα στραβά μάτια υπέρ του Κοσόβου:

Βερολίνο, Παρίσι και Ρώμη, 15 Μαΐου 2024
Εξοχότατε Albin Kurti
Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου, Πρίστινα

Αγαπητέ Πρωθυπουργέ,

Σας ευχαριστούμε για την επιστολή σας σχετικά με την αίτηση του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ένωση Δήμων Σερβικής Πλειοψηφίας (A/CSMM). Δυστυχώς, τα βήματα που προτείνετε δεν αντιμετωπίζουν την επείγουσα ανάγκη για αποφασιστικά βήματα προς την ίδρυση του A/CSMM και διακινδυνεύουν να υπονομεύσουν περαιτέρω τον Διάλογο τον οποίο διευκολύνει η ΕΕ. Κατά πρώτον, το σχέδιο καταστατικού που παρουσίασε ο Ειδικός Εντεταλμένος της ΕΕ για τον Διάλογο, Μίροσλαβ Λάιτσακ, δεν είναι απλώς μια «πρόταση κυρίων». Είναι μοντέλο…

Κατά δεύτερον, η υποβολή αυτού του σχεδίου στους εμπειρογνώμονες του Συμβουλίου της Ευρώπης δεν θα αποτελούσε απαραίτητο αποφασιστικό βήμα, καθώς η γνώμη τους δεν θα είναι νομικά δεσμευτική. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την αποστολή του στο Συνταγματικό Δικαστήριο του Κοσσυφοπεδίου, ώστε να είναι παραδεκτό στο Δικαστήριο.

Όπως διευκρινίστηκε με τις Βρυξέλλες, δεν υπάρχουν νομικά εμπόδια στον διάλογο που διευκολύνει η ΕΕ για να γίνει αυτό το βήμα. Κατά τρίτον, η πρότασή σας για σύνταξη νέου σχεδίου σε συνεννόηση με τους νυν δημάρχους ή βουλευτές των δήμων δεν είναι ούτε κατάλληλη ούτε εφαρμόσιμη υπό τις τρέχουσες συνθήκες σε αυτούς τους δήμους.

Κύριε Πρωθυπουργέ, να ξεκαθαρίσουμε: Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος χωρίς αποφασιστική πρόοδο του A/CSMM, της εφαρμογής του Κοσσυφοπεδίου, το Συμβούλιο της Ευρώπης να μην λάβει επαρκή υποστήριξη από τα κράτη μέλη. Το να προχωρήσετε τώρα μπροστά στις γραμμές που πρότεινε ο Quinti θα καταδείξει τη δέσμευσή σας στα δικαιώματα των μειονοτήτων, ενισχύοντας έτσι τη θέση του Κοσσυφοπεδίου και αναζωογονώντας τον διάλογο που διευκολύνει η ΕΕ. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλίσετε την επιτυχία της αίτησής σας.

Οι ενέργειες και οι αποφάσεις σας αυτή την κρίσιμη στιγμή θα είναι καθοριστικές για τις φιλοδοξίες του Κοσσυφοπεδίου για ένταξη στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Η μπάλα είναι στο γήπεδό σας. Πιστεύουμε ειλικρινά στην ηγεσία σας.

Με τις προσωπικές μας ευχές,
[ Υπογραφές: Μακρόν –  Σολτς – Μελόνι ]

• Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

Berlin, Paris and Rome, 15 May 2024

His Excellency Albin Kurti
The Prime Minister of the Republic of Kosovo, Pristina

Dear Prime Minister,

Thank you for your letter regarding Kosovo’s application to the Council of Europe and the Association/Council of Serbian Majority Municipalities (A/CSMM). Unfortunately, the steps you propose do not address the urgent need for decisive steps towards the establishment of the A/CSMM and risk further undermining the EU-facilitated Dialogue. 

First, the draft statute presented by the EU Special Representative for Dialogue, Miroslav Lajcak, is not just a “gentleman’s proposal”. It is a model…

Secondly, submitting this draft to the experts of the Council of Europe would not constitute a necessary decisive step as their opinion will not be legally binding. This can only be achieved by sending it to the Constitutional Court of Kosovo, so that it is admissible to the Court. As clarified with Brussels, there are no legal obstacles in the EU-facilitated Dialogue to take this step. 

Thirdly, your proposal for the preparation of a new draft in consultation with the current mayors or deputies of the municipalities is neither appropriate nor applicable to the current circumstances in these municipalities.

Mr. Prime Minister, let’s be clear: There is a real risk that without a decisive progress of A/CSMM, Kosovo’s application, the Council of Europe will not receive sufficient support from member states. Moving forward now along the lines suggested by Quinti would demonstrate your commitment to minority rights, thereby strengthening Kosovo’s position and re-energizing the EU-facilitated Dialogue. This is the only way to ensure the success of your application.

Your actions and decisions at this critical moment will be decisive for Kosovo’s aspirations for membership in the Council of Europe. The ball is in your court. We sincerely believe in your leadership.

With our personal best regards.

[Signatures]

Δημοσιεύθηκε στην Hellas Journal την Παρασκευή 17 Μαΐου 2024, στο Militaire.gr, το Σάββατο 18/5, καθώς και στο newsbreak.gr.

Πηγή:

https://hellasjournal.com/2024/05/i-aprosdokita-aneleiti-itta-tis-k-ntoras-bakogianni-gia-to-kossifopedio-i-k-maloni-o-k-makron-ke-o-k-solts-lene-ochi-ston-prothipourgo-tou-kratidiou/

https://www.newsbreak.gr/politiki/597459/o-aprosdokita-aneleitos-diasyrmos-tis-ntoras-mpakogianni-sto-kossyfopedio/

https://www.militaire.gr/o-aprosdokita-kai-aneleitos-diasyrmos-tis-ntoras-mpakogianni-sto-kossyfopedio-panagiotis-paylos/

Προτού σας γράψω για την ουσία όσων διημείφθησαν πριν από λίγο στο παλάτι του Τούρκου Σουλτάνου στην Άγκυρα μεταξύ των κυρίων Μητσοτάκη και Ερντογάν, σας δίνω ένα πλαίσιο με ορισμένες ειδήσεις που δυστυχώς λίγοι έχουν το προνόμιο να γνωρίζουν, για να γίνει σαφές σε τί εθνική καταστροφή οδηγούμαστε.

Πράξη πρώτη. Γνωρίζουν πιθανόν όλοι ότι χθές, κατά την ορκωμοσία της νέας Προέδρου στη γειτονική χώρα των Σκοπιανών, η Πρέσβης της Ελλάδος Σοφία Φιλιππίδου αποχώρησε από τη Βουλή, όταν η νέα Σκοπιανή πρόεδρος Γκορντιάνα Σιλιάνοφσκα αποκάλεσε το κρατίδιο της Συμφωνίας των Πρεσπών «Μακεδονία», νέτα σκέτα.

Αυτό που πιθανότατα λίγοι γνωρίζουν, είναι ότι ο Αλβανός Πρωθυπουργός του Κοσόβου Άλμπιν Κούρτι, αυτός τον οποίο η Ντόρα Μπακογιάννη στήριξε με όλες τις δυνάμεις τις επιχειρώντας να βάλει το Κοσσυφοπέδιο στο Συμβούλιο της Ευρώπης από το παράθυρο, έχει δικό του κόμμα στα Σκόπια, το Vredi. Ένα κόμμα μάλιστα, το οποίο μετέχει του νέου κυβερνητικού συνασπισμού του οποίου προΐσταται το ακροδεξιό VMRO της Σιλιάνοφσκα, και θα συμμετάσχει και στην καινούρια κυβέρνηση του κράτους των Σκοπίων!

Ας σημειωθεί επιπλέον, ότι όταν προ δύο εβδομάδων διεξαγόταν στη Νέα Υόρκη το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ο Σέρβος Πρόεδρος ενημέρωνε με χιούμορ την Ολομέλεια του ΟΗΕ ότι ο Κοσοβάρος Πρωθυπουργός αντί να είναι μέσα στην αίθουσα, βρισκόταν στα Σκόπια για να ενισχύσει προεκλογικά το εκεί δικό του κόμμα. Χαριτολογώντας μάλιστα ο Βούτσιτς, ζήτησε «συγγνώμη» από τον ΟΗΕ που ο Κούρτι, ένας πολίτης της Σερβίας (ο Κοσοβάρος διαθέτει σερβική υπηκοότητα) αντί να παραβρίσκεται στο Συμβούλιο, «απουσιάζει στα Σκόπια και δημιουργεί εσωτερικά προβλήματα ασφαλείας σε άλλο κράτος μέλος του ΟΗΕ…».

Θέλετε να γνωρίζετε και τί διακινεί από το πρωί Σκοπιανός δημοσιογράφος προσκείμενος στο νέο κυβερνητικό κόμμα των Σκοπίων: «Φτάσαμε σε συμφωνία με το Vredi (σ. το κόμμα-παράρτημα του Κοσοβάρου Κούρτι στα Σκόπια), παίρνουμε εμείς τη Θεσσαλονίκη, και αυτοί, οι Αλβανοί μπορούν να έχουν την Αθήνα».

Πράξη Δεύτερη. Χθες, επίσης (τί σύμπτωση!), έλαβε χώρα στο κλειστό γυμναστήριο Γαλατσίου η πρωτόγνωρη στην ιστορία διμερών σχέσεων χωρών των Βαλκανίων προεκλογική φιέστα Ράμα. Κι αν κάποιοι σπεύσουν να εγείρουν τη γελοία ένσταση ότι και ο Μητσοτάκης είχε απευθυνθεί προεκλογικά στη Βόρειο Ήπειρο, άλλος είναι ο λόγος που το γράφω.

Ξέρετε ποιός ήταν επικεφαλής υπεύθυνος για την οργάνωση του κομβόι των αμέτρητων λεωφορείων που ήρθαν χθες και προχθές από την Αλβανία γεμάτα όχι απλώς με Αλβανούς της Αλβανίας, αλλά με Αλβανούς του Κοσόβου, όπως με ενημέρωσε φίλος που ήταν μέσα στο κλειστό Γαλατσίου- για να παρακολουθήσει το εθνικιστικό σόου του Αλβανού Πρωθυπουργού Ράμα μέσα στην Αθήνα; Ο Φίτιμ Γκλιαρέβα, Κοσοβάρος «διπλωμάτης» και επικεφαλής του Γραφείου Συνδέσμου του Κοσόβου που είχε ανοίξει η Πρίστινα στην Αθήνα με τη βοήθεια του ΣΥΡΙΖΑ, χάρη στις πρόνοιες και ευλογίες του Αλέξη Τσίπρα και των υπογραφέων των Πρεσπών, και που εν συνεχεία αναβάθμισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη επί ημερών Νίκου Δένδια στο Υπουργείο Εξωτερικών. Πράγματι, αξίζουν «θερμά συγχαρητήρια» στο ΥΠΕΞ μας και τον προϊστάμενό του κύριο Γεραπετρίτη, που ως άλλος ινδός φακίρης γνωρίζει να κατευνάζει μέχρι και τα φίδια της Τουρκίας στα Βαλκάνια.

Να σας πω, επιπλέον και παρεμπτιπτόντως καθώς πάλι λίγοι το γνωρίζουν, ότι επί ημερών δημαρχίας Αθηναίων του γιού της Ντόρας Μπακογιάννη και ανηψιού του Κυριάκου Μητσοτάκη, Κώστα Μπακογιάννη, στην περιοχή του Γαλατσίου όπου βρίσκεται το Γραφείο της Κοσοβάρικης κυβέρνησης τοποθετήθηκε και ανάλογη σήμανση στους δρόμους με την ένδειξη «Γραφείο Κοσόβου».

Πράξη Τρίτη. Πάμε τώρα στην Άγκυρα και στην τραγική, αν όχι καταστροφική, σημερινή παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν κρίνουμε τουλάχιστον από τις δημόσιες κοινές δηλώσεις του ιδίου με τον Ερντογάν. Παρά τις φιλοφρονήσεις του προς τον Τούρκο Πρόεδρο και τις φιλικές προσφωνήσεις τύπου «αγαπητέ Ταγίπ», ο τούρκος Πρόεδρος όχι μόνον δεν έδειξε να συγκινείται αλλά προέβη σε ομοβροντία realpolitik επαναφέροντας κι επισημαίνοντας τις στρατηγικές αξιώσεις της Τουρκίας κατά τις Ελλάδος.

Αυτό από μόνο του δεν θα ήταν πρόβλημα, με την έννοια ότι γνωρίζουμε καλά ποιά είναι η Τουρκία και τί αξιώνει υποβολιμαία. Το πρόβλημα είναι ότι, όταν ήρθε η σειρά του Πρωθυπουργού να ορθώσει το κρητικό ανάστημά του στον Πόντιο γενίτσαρο, δυστυχώς, το αποτέλεσμα των γενικών διατυπώσεων με κούφια λόγια που του δόθηκαν να αναγνώσει με ευθύνη της κυρίας Μπούρα, αν όχι και άλλων, ήταν όχι μόνον αποτυχημένο αλλά και καταθλιπτικό.

Στην αντιφώνησή του προς τον Τούρκο Πρόεδρο ο Έλληνας Πρωθυπουργός εμφανίστηκε σαν καλός γόνος μεγαλοαστικής τάξης που με αστείες κυριολεκτικά (από το άστυ) αβρότητες και σχεδόν μουδιασμένο τόνο στη φωνή προσπάθησε να καλοπιάσει τον σουλτάνο, εκθέτοντάς του μια σειρά ελληνικών παραχωρήσεων προς την Τουρκία, σχεδόν ως δώρα εξευμενισμού, που είναι και ο δίδυμος αδελφός του κατευνασμού.

Έτσι, ακούσαμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη να κομπάζει σχεδόν για το ότι άνοιξε διάπλατα τις πύλες των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, προκειμένου μαζί με τις αμέτρητες καραβιές παρανόμως εισερχομένων λαθρομεταναστών που στρατηγικά και συστηματικά μας αποστέλλει η Τουρκία – και που σαν καλά γιουσουφάκια διεκπεραιώνουν Υπουργοί Μετανάστευσης της Νέας Δημοκρατίας – να έρχονται και Τούρκοι τουρίστες, ανάμεσά τους φυσικά και αμέτρητοι πράκτορες της ΜΙΤ αλλά και άλλοι ενδιαφερόμενοι επιτήδειοι αγοραστές ελληνικής νησιωτικής γης. Είχε μάλιστα και την έμπνευση ο Έλληνας ηγέτης να ομολογήσει απερίφραστα στον Τούρκο Πρόεδρο το πόσο σημαντικοί είναι οι Τούρκοι επισκέπτες για την οικονομία των νησιών του Αιγαίου!

Τον ακούσαμε επίσης, να απαντά – προφανώς όντας ο ίδιος σε βέρτιγκο που μάλλον τον δυσκολεύει να συνειδητοποιήσει το ποιά χώρα κυβερνά – στην ευθεία επίθεση Ερντογάν στο ζήτημα της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκης, υπεραμυνόμενος του ότι εκπρόσωποι της μειονότητας συμμετέχουν και στην κοινοβουλευτική ζωή της χώρας. Αγνοώντας προφανώς ότι αναφέρεται σε πράκτορες της ΜΙΤ τους οποίους φρόντισε εξάλλου ο Ερντογάν να «ορμηνεύσει», μέσω τρίτων ανθρώπων του, τον περασμένο Δεκέμβριο στην Αθήνα, αμέσως μόλις έφυγε από το Μέγαρο Μαξίμου και πήγε παραδίπλα στην Πρεσβεία της Τουρκίας. Και σαν να μην έφθανε αυτό, σχεδόν με παράπονο αγοριού που του έχεις δώσει λιγότερα σσσσοκολατάκια στην παλάμη από τα προσδοκώμενα, ψέλλισε ότι η ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη αριθμεί «δυστυχώς», όπως είπε, πολύ λιγότερα μέλη. Τί κρίμα…

Δεν θα επεκταθώ εδώ στα όσα συμφωνήθηκαν στις κλειστές πόρτες παρόντος Γεραπετρίτη, Παπαδοπούλου, Μπούρα και Δεμίρη, μαζί με τους γκριζόλυκους συναδέλφους τους. Θα κλείσω για σήμερα, μεταφέροντάς σας αυτολεξεί τα λόγια που μου εμπιστεύθηκε λίγο νωρίτερα φίλος έμπειρος διπλωμάτης ισχυρής συμμάχου χώρας της Ευρώπης:

«Ο Ερντογάν σας χορεύει στο ταψί: οργάνωσε τον Ράμα και σας τον έστειλε στην Αθήνα μια ημέρα πριν δεχθεί τον Μητσοτάκη στην Άγκυρα. Ξέρεις γιατί; Για να του δώσει αυτό το μήνυμα: ‘Κυριάκο, δεν έχεις ακεραιότητα στην πρωτεύουσά σου. Μη μου λες για νησιά, διότι εγώ σου ελέγχω την Αθήνα…’».

Δημοσιεύθηκε σε Newsbreak.gr, militaire.gr, Δευτέρα 13/5/2024, και στο geopolitico.gr, την Τρίτη 14/5/2024.

Πηγές:

https://www.newsbreak.gr/politiki/595589/kosovopoiisi-tis-elladas-kai-othomaniko-tsai-stin-agkyra/

https://geopolitico.gr/2024/05/analysi-kosovopoiisi-tis-elladas-kai-othomaniko-tsai-stin-agkyra/

https://www.militaire.gr/kosovopoiisi-tis-elladas-kai-othomaniko-tsai-stin-agkyra-panagiotis-paylos/

«Η απάθεια της ελληνικής κατά βάση πολιτικής ελίτ λαμβάνει διαλυτικό χαρακτήρα, ιδίως στα εθνικά θέματα», σύμφωνα με τον ερευνητή Φιλοσοφίας στο Όσλο, Παναγιώτη Παύλο.

Ο ερευνητής Φιλοσοφίας στο Όσλο Παναγιώτης Παύλος σε μια καταιγιστική συζήτηση πάνω στις ραγδαίες εξελίξεις στη μεγάλη εικόνα των εθνικών μας θεμάτων, από τις εκλογές στα Σκόπια και τη μετατροπή σε κουρελόχαρτο ακόμη και στις όποιες πρόνοιες της Συμφωνίας των Πρεσπών, για την οποία η Ελλάδα σιωπά πομπωδώς στην καταπάτηση ακόμη και αυτής από τα Σκόπια, μέχρι τη βαριά αναθεωρητική ατζέντα της Τουρκίας, που μετά τη Συμφωνία των Αθηνών έχει ξεδιπλωθεί σε όλα, εν αντιθέσει με την Αθήνα που καλλιεργεί κλίμα κατευνασμού και εξομάλυνσης, έως την υπόθεση Ράμα και την πίεση με τουρκικό δάκτυλο σε όλα τα πεδία της Ελλάδας με παρεμβάσεις και στα Δυτικά Βαλκάνια.

Ο κ. Παύλος, με αφορμή και το emails-gate των προσωπικών στοιχείων των αποδήμων από το Υπουργείο Εσωτερικών, μιλάει για την τύχη που επιφυλάσσει το ελληνικό κράτος στους απόδημους Έλληνες, για να καταλήξει στη γενική εικόνα, ότι η απάθεια της ελληνικής κατά βάση πολιτικής ελίτ λαμβάνει διαλυτικό χαρακτήρα, ιδίως στα εθνικά θέματα.

Ακούστε το ηχητικό:

https://www.youtube.com/watch?v=KVb_lx1oR_g

Πηγή:

https://www.neakriti.gr/ellada/2053557_panagiotis-paylos-i-dialytiki-apatheia-tis-ellinikis-elit-sta-ethnika-themata?amp

Γιώργος Σαχίνης: Θα καλημερίσω σήμερα τον Ερευνητή Φιλοσοφίας στο Όσλο, τον κύριο Παναγιώτη Παύλο. Ο οποίος είναι από τους ανθρώπους που το email-gate το σήκωσε ως ελάχιστος απόδημος, και την Παρασκευή είχαμε το πόρισμα του Υπουργείου Εσωτερικών. Την ίδια μέρα είχαμε και αυτή τη διάρρηξη που ακούσαμε και από τον κύριο Πικραμένο, μάλλον μούφα διάρρηξη. Τέλος πάντων, θα δείξει τί είναι αυτή η διάρρηξη. Καλημέρα κύριε Παύλο!

Παναγιώτης Παύλος: Κύριε Σαχίνη καλημέρα, καλή Μεγάλη Εβδομάδα, σε εσάς και τους ακροατές σας. Σας έχω λείψει, φαίνεται…

Γ.Σ.: Ναι, ναι, μας έχετε λείψει και θέλω να μου πείτε αν έχετε ικανοποιηθεί από τις απαντήσεις που δόθηκαν στο πόρισμα για το gate-Ασημακοπούλου, email-gate και τα λοιπά.
Π.Π.: Εγώ, κύριε Σαχίνη, έχω ικανοποιηθεί από ένα άλλο γεγονός. Ότι προλίγου η Υπουργός Εσωτερικών ανήρτησε στο twitter της ότι, λέει, έχουν πλέον σχεδόν 178.000 νέους εγγεγραμμένους για την Επιστολή ψήφο.
Γ.Σ.: Ναι.
Π.Π.: Αυτό σημαίνει μια τεράστια ήττα της κυβέρνησης, αν λάβει κανείς υπόψη το γεγονός ότι στην μεν Ελλάδα υπάρχουν 9,9 αν δεν απατώμαι, εκατομμύρια ψηφοφόρων. Και το λέω αυτό διότι και στην Ελλάδα έχει δικαίωμα ο Έλληνας πολίτης να χρησιμοποιήσει επιστολική ψήφο, αντί να τρέχει στο εκλογικό κέντρο. Και άρα οι 178.000 θα πρέπει να αναχθούν και επί συνόλου των Ελλήνων ψηφοφόρων. Συν, βεβαίως, τα 7,5 εκατομμύρια Ελλήνων του εξωτερικού που ήταν και ο κύριος στόχος της νομοθετικής πρωτοβουλίας της κυβέρνησης για τη θέσπιση επιστολικής ψήφου.

Γ.Σ.: Μέχρι την Παρασκευή η επιστολική ψήφος του εσωτερικού, να το πω έτσι, ανήρχητο στις 120.000. Και του εξωτερικού, μέχρι την Παρασκευή, στις 40.000.
Π.Π.: Μπράβο. Σήμερα έγραψε η κυρία Κεραμέως ότι έχουν ξεπεράσει τις 178.000. Εγώ σας βάζω 200, έτσι, να δώσουμε κι ένα ποσοστό χάρισμα στην κυβέρνηση αυτή. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι πρόκειται περί τραγωδίας όσον αφορά τον κυβερνητικό σχεδιασμό, και μεγαλύτερης τραγωδίας όσον αφορά τη δημοκρατία. Διότι όλο αυτό το σκάνδαλο δεν βλάπτει μόνον το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας που είναι και η άμεση έγνοια των κυβερνώντων. Είναι και κατ᾽ επέκταση μια φθορά της δημοκρατίας, διότι απαξιώνει έτι περαιτέρω την ήδη επικίνδυνα απαξιωμένη στάση των πολιτών απέναντι στις εκλογές. Και άρα υπ᾽ αυτήν την έννοια, αυτή είναι η πραγματικότητα, αυτά είναι τα γεγονότα.
Τώρα, το τί λέει το πόρισμα που έβγαλε την Παρασκευή η κυβέρνηση μπορούμε να το συζητήσουμε, αλλά η ήττα έχει ήδη υπογραφεί με αυτά τα στοιχεία που σας ανέφερα.
Γ.Σ.: Πείτε μου, σας παρακαλώ πάρα πολύ, το πόρισμα λέει ότι η ευθύνη ανήκει στην υπηρεσιακή κυβέρνηση.
Π.Π.: Ε ναι, αυτό είναι αίσχος. Διότι αυτοί οι άνθρωποι που δέχθηκαν να υπογράψουν και να διατυπώσουν κάτι τέτοιο, πυροβολούν και πάλι τα πόδια τους, διότι – και το λέμε αυτό να το γνωρίζουν και οι ακροατές που ενδεχομένως δεν το έχουν υπόψιν τους – όλος ο κρατικός μηχανισμός της περιόδου της υπηρεσιακής κυβέρνησης ήταν ο ίδιος κρατικός μηχανισμός, σε επίπεδο κομματικής στελέχωσης, που ήταν και στην προηγούμενη πρώτη θητεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Άρα είναι ένα σόφισμα, το οποίο φυσικά είναι και ανόητο. Διότι προσπαθεί να επιρρίψει τις ευθύνες σε κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι, ειρήσθω, κύριε Σαχίνη, δεν είναι και αστείοι άνθρωποι. Δηλαδή τα στελέχη της υπηρεσιακής κυβέρνησης, οι υπηρεσιακοί υπουργοί, να σας πώ παραδείγματος χάριν, για έναν άνθρωπο.
Ο υπηρεσιακός υπουργός που ήταν υπεύθυνος για το κομμάτι της ψηφιακής μεταρρύθμισης, ο κύριος Κάτσικας, ο Σωκράτης, είναι καθηγητής, μάλιστα είναι εδώ κοντά μου στο Πανεπιστήμιο του Τροντχάιμ, στο NTNU. Είναι άνθρωπος με περγαμηνές ακαδημαϊκές. Δηλαδή μιλάμε για ανθρώπους καταξιωμένους, οι οποίοι ανέλαβαν υπηρεσιακοί υπουργοί για ένα μήνα, και έρχονται τώρα τα κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που προσπαθούν κυριολεκτικά να σώσουν το πολιτικό σαρκίο τους, και τα φορτώνουν σε τέτοιους διαπρεπείς ανθρώπους.
Την κυρία Σπανού δεν την γνωρίζω, που ήταν υπηρεσιακή υπουργός (σ. Εσωτερικών). Αλλά είναι, πώς να σας το πω, είναι γελοίο αυτό το επιχείρημα. Και θα τους στοιχίσει ακόμη περισσότερο διότι δεν έχουν τη στοιχειώδη συνείδηση, πολιτική ευαισθησία, να πούνε το πολύ απλό mea culpa. Που το είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου κάποτε, έστω. Γιατί δεν λένε ένα mea culpa; Πιο πολύ θα κέρδιζαν.

Γ.Σ.: Μιλάγαμε προηγουμένως με τον κύριο Πικραμένο για τη διάρρηξη, την ίδια μέρα, ή τη φερόμενη κατά την Υπουργό Εσωτερικών, τη διάρρηξη κατά τον τμηματάρχη. Είπε όμως ο κύριος Πικραμένος ότι, ούτως ή άλλως back up πρέπει να υπάρχει.
Π.Π.: Ασφαλώς.
Γ.Σ.: Παρόλα αυτά, το κλίμα επιβαρύνεται, έστω και σε επίπεδο εντυπώσεων, γιατί είμαστε ένα μήνα πριν τις εκλογές.
Π.Π.: Μα έτσι ακριβώς είναι, κύριε Σαχίνη. Κι αν το δει κανείς σε όλη την εξέλιξή του το πράγμα, από την πρώτη στιγμή το ψεύδος ήταν η συνειδητή επιλογή όλων ανεξαιρέτως των στελεχών της κυβέρνησης και των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, αρχής γενομένης από την κυρία Ασημακοπούλου, η οποία ψευδόταν με όλους τους δυνατούς τρόπους, όπως σας είχα πει. Και εν συνεχεία της ιδίας της Υπουργού Εσωτερικών, η οποία εξαρχής έδειξε τη διάθεσή της να τα «φορτώσει» στην υπηρεσιακή κυβέρνηση. Και ξέρετε κάτι; Το ότι ένα πόρισμα τα αποδίδει στην υπηρεσιακή κυβέρνηση στην ουσία σημαίνει ότι ο νυν Υπουργός Εσωτερικών έχει δώσει πολιτική εντολή ο ίδιος, η ιδία εν προκειμένω, να απαλλαγεί πάσης ευθύνης.
Επομένως, είναι σαφές ότι αυτή είναι μια συγκεκριμένη πολιτική βούληση να αποδοθεί η πολιτική ευθύνη σε άλλους. Άρα, εδώ έχουμε μια σκευωρία ψεύδους διάρκειας ήδη, αν βάλουμε από την 1η Μαρτίου, περίπου δύο μηνών. Επομένως, για μένα δεν υπάρχει κάτι άλλο που να περιμένω να δω, δηλαδή. Και προφανώς και αυτή η «κλοπή» είναι επίσης ένα άλλοθι αστείο, επί της ουσίας. Και σωστά λέει ο κύριος Πικραμένος ότι προφανώς και υπάρχουν back up.

Ελληνοτουρκικά

Γ.Σ.: Μιας και σας έχω, και επειδή όταν γράφετε άρθρα και αναλύσεις πάνω στα Ελληνοτουρκικά, επιμένετε σε έναν άξονα που κάποιοι τον χαρακτηρίζουν soft power, δεν θα χάσω την ευκαιρία. Κοιτάξτε. Από χθες (σ. 28 Απριλίου 2024) πια έχει γίνει γνωστό ότι: από τη νέα σχολική χρονιά στην Τουρκία – και τα είπαμε εδώ αναλυτικά – οι μαθητές θα εντρυφήσουν στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, στη Γαλάζια Πατρίδα, στα Χωρικά Ύδατα, στη θάλασσα των νήσων, όχι το Αγαίο, στα δικαιώματα στους υδρογονάνθρακες, στο στρατηγικό βάθος Κύπρου. Αυτή είναι η μελλοντική γενιά των Τούρκων πολιτών!
Π.Π.: Έτσι ακριβώς.
Γ.Σ.: Είναι μάθημα πια, από τον Σεπτέμβριο. Αυτό το παιχνίδι διελκυστίνδα του soft power συνεχίζεται, όταν εδώ γίνεται κουβέντα περί άλλων!
Π.Π.: Ακριβώς. Αν τα βάλουμε σε μια σειρά, έχουμε αυτήν την εκπληκτική εξέλιξη που δείχνει ότι στην ουσία για την Τουρκία η Διακήρυξη των Αθηνών είναι, ξέρετε, ένα είδος χαρτιού από αυτά που στόκαραν οι Έλληνες πολίτες στη διάρκεια του κορωνοϊού. Ένα το κρατούμενο.
Το δεύτερο είναι, να σας θυμίσω, σίγουρα το είδατε, ότι αρχικά η συνάντηση Γεραπετρίτη-Φιντάν στο Λονδίνο προχθές, επρόκειτο να είναι μυστική. Δυστυχώς γι᾽ αυτούς που ήθελαν να την κρατήσουν μυστική, διέρρευσε. Έσπευσε η κυβέρνηση να το καλύψει, ότι δήθεν δεν ήταν μυστική, στέλνοντας δελτία τύπου καταρχήν το Υπουργείο Εξωτερικών και εν συνεχεία το Μαξίμου. Και έφθασε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας να αναρτά tweet με κείμενο copy-paste, δηλαδή το ίδιο ακριβώς, στα αγγλικά, να το αναρτά ο εκπρόσωπος τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας, στον ίδιο χρόνο! Στις 8 το βράδυ, 00. Δηλαδή έχουμε και το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας και της Τουρκίας το ίδιο ακριβώς κείμενο, την ίδια στιγμή ανάρτηση! Κι εγώ σας ρωτώ και σας αφήνω, μάλλον, να υποθέσετε ποιός το έδωσε σε ποιόν. Δηλαδή, το μοίρασε η ελληνική πλευρά στους Τούρκους και είπε «βάλτε το κι εσείς»; Το είπαν οι Τούρκοι, «ανεβάζουμε αυτό, το ανεβάζουμε μαζί»; Ήταν ένας χειριστής ο οποίος έχει και τους δύο λογαριασμούς; Τα έχουμε ζήσει και αυτά.
Άρα, εμένα αυτή τη στιγμή με προβληματίζει πάρα πολύ το γεγονός ότι η Ελλάδα κινείται στη λογική του εφαρμοσμένου κατευνασμού με συνέπειες οι οποίες είναι ήδη ορατές. Ακούσαμε τον κύριο Πρωθυπουργό να αναφέρεται ότι θα προβεί σε ένα επόμενο βήμα βελτίωσης των Ελληνοτουρκικών σχέσεων στις 13 Μαΐου, στην Άγκυρα. Και μάλιστα με τη διατύπωση για concrete deliverables, δηλαδή «διακριτά παραδοτέα». Ε, ας τα παραδώσουμε όλα, να είναι διακριτά για να μην κοροϊδευόμαστε!
Άρα, πάει ο Πρωθυπουργός στις 13 Μαΐου, ταυτόχρονα βλέπουμε ότι η αμερικανική πλευρά στο κομμάτι της ενέργειας, που είναι και το σημαντικό καρότο με το οποίο παίζουν Ελλάδα και Τουρκία οι Ηνωμένες Πολιτείες, βγαίνει διαμέσου Πάιατ προχθές και λέει ότι η ενέργεια πρέπει να είναι το σημείο αναφοράς στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, προς αποφυγήν εντάσεων στην περιοχή. Άρα, εγώ διαισθάνομαι ότι πάνε σε κάποιου είδους συμφωνία, κύριε Σαχίνη, η οποία είναι προστάδιο Συνυποσχετικού και, εν πάσει περιπτώσει, θα εμπλέκει και τα ενεργειακά. Κι αυτό δεν είναι soft διαδικασία. Θα είναι για πρώτη φορά, αν θέλετε, μια hard εξέλιξη στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Επομένως, δεν ξέρω εάν η 29η Μαΐου φέτος θα πρέπει από πλευράς Ελλάδας να «εορταστεί» ήδη από τις δεκατρείς, με βάση αυτά που πάει να κάνει εκεί ο κύριος Μητσοτάκης. Και με προβληματίζει πάρα πολύ το γεγονός ότι κρατήθηκε μυστική, αφενός, η συνάντηση αυτή, όσο μπόρεσε.
Και δεύτερον, ότι ο συνομιλητής της κυρίας Παπαδοπούλου, ο Τούρκος ομόλογός της, παραιτήθηκε την ημέρα προχθές που ανακοινώθηκε η επικείμενη συνάντηση, μετά τη συνάντηση στο Λονδίνο, παραιτήθηκε και στέλνεται Πρέσβης της Τουρκίας στα Ηνωμένα Έθνη.
Αυτά όλα δεν είναι καλοί οιωνοί, να το πώ έτσι.
Και να σας πώ και κάτι, στο τέλος της γραφής, επιτρέψτε μου;
Πώς να εμπιστευθεί ο ελληνικός λαός μια κυβέρνηση, όπως αυτή του κυρίου Μητσοτάκη, στα μεγάλα εθνικά θέματα, όταν δεν έχουν διασφαλίσει τη φερεγγυότητα μιας εκλογικής διαδικασίας; Όταν έχουν ομολογήσει πλέον ότι έχουν υπάρξει αντίθετα με τον νόμο και ποινικής κολασιμότητας πράξεις προσβολής προσωπικών δεδομένων; Όταν, ακόμη, στα Τέμπη έχουμε 57 καμένους νεκρούς ενός εγκλήματος το οποίο ακόμη εξακολουθούν κάποιοι άνθρωποι στην κυβέρνηση να πιστεύουν ότι δικαιούνται να συγκαλύπτουν; Και σας ρωτώ.
Έχουμε και την κυρία Μπακογιάννη, να μην ξεχάσουμε και την ιδία. Που βγήκε προχθές και έδωσε στο Κοσσυφοπέδιο κάρτα εισόδου στο Συμβούλιο της Ευρώπης ομολογώντας ότι υπάρχει εθνοκάθαρση, γιατί αυτό σημαίνουν οι δηλώσεις της, αν τις παραπέμψει κανείς στα γεγονότα; Και αναγκάστηκε η ίδια, ύστερα από βομβαρδισμό ρεπορτάζ που κάναμε επί πολλές ημέρες, να τα μαζέψει λίγο. Και πλέον ακούω διεθνώς από διάφορες πηγές ότι συζητιέται τυχόν παράταση, ξέρετε, του Συμβουλίου, μάλλον αναβολή, της συνάντησης των Υπουργών, τώρα τον Μάιο στις 16 του μηνός, που επρόκειτο να ψηφίσουν ολοκληρωτικά την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου, φαίνεται ότι έχει υπάρξει μεγάλη φασαρία.
Αλλά εσείς πείτε μου: τί εμπιστοσύνη εμπνέει αυτή η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό, όταν έχει φτιάξει τέτοιες μεγαλειώδεις «ελληνικές σαλάτες» στην πολιτική της διαχείριση;
Γ.Σ.: Ναι, αλλά, οφείλω να σας υπενθυμίσω ότι ο Υπουργός Εξωτερικών, για τη συνάντηση του οποίου αναφερθήκατε στο Λονδίνο, δύο φορές «άδειασε» την επιλογή της βουλευτού για το Κοσσυφοπέφιο. Δύο, όχι μία, δύο.

Π.Π.: Ήταν τεχνητό άδειασμα, κύριε Σαχίνη. Διότι, ναι μεν καλώς η Ελλάδα δήλωσε ότι θα απόσχει από την ψηφοφορία στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Αλλά φανταστείτε η Ελλάδα να είχε βγει και να πει ότι, «εμείς θα συμμετάσχουμε και, φυσικά, όπως η Κύπρος, όπως η Ισπανία, όπως η Σλοβακία και η Ρουμανία, θα καταψηφίσουμε την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου».
Αυτό θα είχε δημιουργήσει ένα momentum το οποίο θα είχε βάλει ακόμη και τους Γερμανούς να το ξανασκεφθούν. Διότι κανείς, όπως η κυρία Μπακογιάννη, πληροφορήθηκα, «τρελάθηκε» από τα νεύρα της που δεν κατόρθωσε να έχει απόλυτα θετική ψηφοφορία στο Στρασβούργο προχθές, και την κυρία Κασιμάτη σχεδόν τη μίσησε πολιτικά επειδή της χάλασε τη σούπα, αντίστοιχα, ξέρετε, σε αυτό το επίπεδο που συζητούμε, οι πολιτικοί υπάλληλοι, γιατί υπάλληλοι είναι, όπως και η κυρία Μπακογιάννη, οι πολιτικοί υπάλληλοι σε υψηλό επίπεδο έχουν πολύ μεγάλη ανάγκη να κατορθώνουν να περνούν αποφάσεις δίχως μεγάλες αντιρρήσεις που θα έχουν πολιτικό κόστος μελλοντικά γι᾽ αυτούς. Άρα, αν η Ελλάδα είχε βγει και είχε πει «εγώ θα καταψηφίσω», μαζί με την Κύπρο, που η Κύπρος το είπε, καταλαβαίνετε πόσο πιο μεγάλο θα ήταν το όφελος.
Τώρα ο κύριος Γεραπετρίτης βγήκε μάλιστα και, εν ολίγοις, πήρε και κέρδισε ο ίδιος πολιτικά, διότι βγήκε σαν σωτήρας της υπόθεσης να πει: «μα, κοιτάξτε, αυτό φυσικά και είναι της κυρίας Μπακογιάννη το παιχνίδι, δεν αφορά την ελληνική κυβέρνηση, διότι η ελληνική κυβέρνηση θα απόσχει». Δηλαδή, σιγά τα ωά, κύριε Σαχίνη μου!
Γ.Σ.: Κύριε Παύλο, σας ευχαριστώ πολύ για τη σημερινή συνομιλία, πρωί Μεγάλης Δευτέρας.
Π.Π.: Εγώ να σας ευχαριστήσω. Καλή Μεγάλη Δευτέρα και καλή Μεγάλη Εβδομάδα!
Γ.Σ.: Να είστε καλά κι εσείς!

Δημοσιεύθηκε στο olympia.gr. Πηγή:

https://www.youtube.com/watch?v=XWjhkIL_uEA

https://www.olympia.gr/1588434/apopsi/giorgos-sachinis-kai-panagiotis-paylos-se-mia-ekriktiki-syzitisi-gia-ellinotoyrkika-kai-kyvernitiko-vaterlo-email-gate/

Για την επιστολική ψήφο και τα ελληνοτουρκικά μίλησε στον 98.4 ο ερευνητής Φιλοσοφίας στο Όσλο και αναλυτής διεθνών γεγονότων Παναγιώτης Παύλος, σήμερα Μεγάλη Δευτέρα, 29 Απριλίου 2024.

Ο ερευνητής Φιλοσοφίας στο Όσλο και αναλυτής διεθνών γεγονότων με έμφαση στα Ελληνοτουρκικά, Παναγιώτης Παύλος, εξηγεί στον 98.4 γιατί η ανακοίνωση του πορίσματος του υπουργείου Εσωτερικών για το περίφημο emails-gate, έχει την απάντησή της στη δυσπιστία που εκδηλώνουν για συμμετοχή στην επιστολική ψήφο η συντριπτική πλειοψηφία των εκατομμυρίων αποδήμων, όταν ο τελικός αριθμός εγγεγραμμένων θα φτάσει απόψε κοντά στις 200 χιλιάδες με τα δύο τρίτα εξ αυτών να προέρχονται από το εσωτερικό της Ελλάδας.

Ο Παναγιώτης Παύλος μίλησε όμως στον 98.4 και για τα Ελληνοτουρκικά, κάνοντας λόγο για έναν εφαρμοσμένο κατευνασμό με υποχωρήσεις από την δική μας πλευρά, που δεν προμηνύουν θετικές εξελίξεις ιδίως μετά την 13η Μαΐου και τη συνάντηση στην Άγκυρα του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν με τον Έλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ακούστε τη συνέντευξη:

https://www.youtube.com/watch?v=XWjhkIL_uEA

Πηγή:

https://www.neakriti.gr/ellada/2052450_panagiotis-paylos-i-dyspistia-stin-epistoliki-psifo-kai-o-efarmosmenos-kateynasmos

Συνιστώντας την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης, η εισηγήτρια Ντόρα Μπακογιάννη άνοιξε ουσιαστικά το δρόμο για νέες αναγνωρίσεις του Κοσσυφοπεδίου, διότι δεν μπορεί να υπάρχει μια μοναδική περίπτωση όπου ένα μη κράτος, όπως είναι το Κοσσυφοπέδιο, συμμετέχει σε διεθνείς θεσμούς χωρίς τελικά να αναγνωριστεί. Επομένως, η πρόταση Μπακογιάννη ανοίγει τις πόρτες για να εισέλθει το Κοσσυφοπέδιο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σύντομα να αναγνωριστεί ως ανεξάρτητη χώρα», λέει στο Kosovo Online ο Παναγιώτης Παύλος, Ερευνητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο.

Όπως προσθέτει, σύμφωνα με πηγές του, γίνονται προσπάθειες ακόμη και να ενταχθεί το Κοσσυφοπέδιο στο ΝΑΤΟ πριν από τις εκλογές στις ΗΠΑ και πριν από πιθανή αλλαγή στην αμερικανική προεδρία.

«Είναι πολύ αφελές να πιστεύει κανείς ότι η Μπακογιάννη λέει την αλήθεια και ενεργεί για το καλό του σερβικού λαού στο Κοσσυφοπέδιο, αυτό είναι εντελώς αδύνατο», είναι πεπεισμένος ο Παύλος.

Ερωτηθείς εάν η υποστήριξη τεσσάρων βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, του κυβερνώντος κόμματος στην Ελλάδα, στην ψηφοφορία στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης σηματοδοτεί, ή οδηγεί σε, αλλαγή της επίσημης θέσης της Αθήνας για το καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου, ο Παύλος λέει ότι μετά από εκείνη την ψηφοφορία, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης διαβεβαίωσε δημόσια ότι η Ελλάδα διατήρησε τη θέση της κατά της αναγνώρισης του Κοσσυφοπεδίου.

https://youtu.be/dG2LtLxTpcI?si=3sa3m5qP8a_twCX4

«Μετά τον τεράστιο σάλο που ακολούθησε τις ενέργειες Μπακογιάννη στο Στρασβούργο, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, πριν από λίγες ημέρες διαβεβαίωσε δημόσια ότι η Ελλάδα διατηρεί τη θέση της κατά της αναγνώρισης του Κοσσυφοπεδίου. Είπε επίσης ότι η Ελλάδα θα απέχει από την ψηφοφορία στην Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης τον Μάιο για την υπόθεση του Κοσσυφοπεδίου. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα ανακοίνωσε επίσημα ότι δεν θα υποστηρίξει περαιτέρω διαδικασίες για την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου.

Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν είναι το μέγιστο που θα μπορούσε να κάνει ο Υπουργός. Αν είχε πει ότι η Ελλάδα θα συμμετείχε στην ψηφοφορία και θα ψήφιζε κατά της εισδοχής, θα ήταν μια ειλικρινής στάση, όπως θα κάνουν η Ισπανία, η Ρουμανία, η Σλοβακία και, φυσικά, η Κύπρος. Άρα βρισκόμαστε στα μισά του δρόμου και όχι στο μέγιστο που πρέπει να κάνει η Ελλάδα για το Κόσοβο», λέει ο Παύλος.

Το γεγονός ότι οι περισσότεροι Έλληνες βουλευτές της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, που προέρχονται από τη Νέα Δημοκρατία, ψήφισαν υπέρ της ένταξης του Κοσόβου, σύμφωνα με τον ίδιο, ουσιαστικά δείχνει ότι αυτό το κόμμα είναι υπέρ της ένταξης του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

«Αν και ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών είπε ότι η Ελλάδα θα απέχει από την Επιτροπή Υπουργών, αυτό που έκανε η Νέα Δημοκρατία στην πράξη ήταν να διευκολύνει την ένταξη του Κοσόβου. Επομένως, πρόκειται για ένα είδος πολιτικού παιχνιδιού, εξαπάτησης και προσπάθειας εξαπάτησης της ελληνικής κοινής γνώμης γι’ αυτό το θέμα», πιστεύει ο Παύλος.

Υπενθυμίζει ότι η Ντόρα Μπακογιάννη, «εκ των πραγμάτων», μόλις δύο εβδομάδες μετά το τελευταίο της μήνυμα ότι δεν θα το κάνει, πρότεινε την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

«Αυτό, δυστυχώς, με κάνει να υποψιάζομαι ότι υπάρχουν τουλάχιστον πολύ σημαντικές υποσχέσεις, αν όχι κάποια συγκεκριμένα «ανταλλάγματα», ώστε να πεισθεί να συνεχίσει να έχει θετική γνώμη για την αποδοχή του Κοσσυφοπεδίου, διότι διαφορετικά, δεν έχει νόημα γιατί το έκανε. αυτό», λέει ο Παύλος.

Μετά την ψηφοφορία στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης που έδωσε θετική γνώμη για την αποδοχή του Κοσσυφοπεδίου, η Μπακογιάννη απέρριψε την κριτική ότι είχε δημιουργηθεί προηγούμενο για άλλες αυτονομιστικές οντότητες, αλλά ο Παύλος φοβάται ότι μπορεί να υπάρξει «κοσοβοποίηση» της Θράκης, μιας περιοχής στη βορειοανατολική Ελλάδα.

https://youtu.be/4KMNIlcJE8Q?si=8eIyNGAgP1juoWwu

«Εκεί έχουμε μια μουσουλμανική μειονότητα που φτάνει σχεδόν το πενήντα τοις εκατό του πληθυσμού. Θα ρωτούσα την κυρία Μπακογιάννη γιατί αυτός ο πληθυσμός να μην πει: “είμαστε 50%, δεν θέλουμε να είμαστε υπό το ελληνικό κράτος, θέλουμε την Τουρκία, διότι είμαστε Τούρκοι”. Αυτό που είπε, λοιπόν, η Μπακογιάννη το θεωρώ τρόπο να ξεφύγει από την έντονη κριτική, εκτός κι αν υπάρχουν υποσχέσεις, για παράδειγμα, από τη Γερμανία ή τις ΗΠΑ ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί στην Ελλάδα. Διαφορετικά, η Τουρκία θα ωφεληθεί από αυτό το προηγούμενο, παρά το τι πιστεύει ή θέλει η Μπακογιάννη να πιστεύει· σε αυτά που λέει η Τουρκία σίγουρα θα το αξιοποιήσει στο έπακρο.

Θα πρέπει να είναι σαφές σε όλους ότι η Τουρκία σήμερα προσπαθεί να αναβιώσει την Οθωμανική κυριαρχία σε όλα τα Βαλκάνια· αυτό μπορούμε να το δούμε στο Κόσοβο, το Μαυροβούνιο, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Βουλγαρία, την Αλβανία, τα Σκόπια και φυσικά στην Ελλάδα», λέει ο Παύλος.

https://www.youtube.com/watch?v=xHptg-0VTSw

Ο συνομιλητής μας επισημαίνει ότι είναι γεγονός ότι η Πρίστινα προβαίνει σε εθνοκάθαρση του σερβικού πληθυσμού στο Κοσσυφοπέδιο, η οποία, λέει, οδηγεί σε μια «Μεγάλη Αλβανία» που μπορεί να απειλήσει και την Ελλάδα.

«Σήμερα, έχουν απομείνει περίπου 90.000 Σέρβοι στο Κοσσυφοπέδιο· 250.000 εκδιώχθηκαν από το 1999 και κυρίως μετά το 2004. Το αλβανικό καθεστώς γνωρίζει πολύ καλά ότι όσοι έμειναν γερνούν, ότι καταπιέζοντάς τους και καταπατώντας τα δικαιώματά τους, οι νέοι Σέρβοι θα φύγουν να πάνε στο Βελιγράδι ή αλλού. Η Πρίστινα γνωρίζει ότι αυτός ο πληθυσμός θα εξασθενίσει και θα ξεθωριάσει, κι άρα όταν απαλλαγούν από όλους τους υπόλοιπους Σέρβους στο Κοσσυφοπέδιο, θα έρθει η «Μεγάλη Αλβανία». Προς τη «Μεγάλη Αλβανία» κινείται όλο αυτό. Και έχουμε δει χάρτες όπου η «Μεγάλη Αλβανία» εκτείνεται και σε περιοχές στη βορειοδυτική Ελλάδα. Επομένως, η ζημιά που προκαλείται από την Μπακογιάννη δεν είναι μόνο εναντίον του σερβικού λαού στο Κοσσυφοπέδιο, αλλά και η Ελλάδα μπορεί να υποστεί συνέπειες», λέει ο Παύλος.

Όπως επισημαίνει, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τεράστια γεωπολιτικά γεγονότα που κανένας κανόνας διεθνούς δικαίου δεν θα τα απαγορεύσει.

«Θα θυμίσω ότι ο βομβαρδισμός της Σερβίας έγινε ενάντια στο διεθνές δίκαιο και κανείς δεν το απαγόρευσε, έγινε», καταλήγει ο Παύλος.

Συνέντευξη στο Kosovo-Online, 22/4/2024. Πηγή:

https://www.kosovo-online.com/en/news/politics/pavlos-bakoyannis-council-europe-hasnt-only-harmed-serbian-people-greece-could-also

By recommending Kosovo’s admission to the Council of Europe, rapporteur Dora Bakoyannis has actually paved the way for new recognitions of Kosovo because you cannot have a unique case where a non-state, as Kosovo is, participates in international institutions without ultimately being recognized. Therefore, Bakoyannis’ proposal opens the doors for Kosovo to enter the European Union and soon be recognized as an independent country,” Panagiotis Pavlos, a research associate at the University of Oslo, tells Kosovo Online.

As he adds, according to his sources, there are even efforts for Kosovo to join NATO before the elections in the United States, or before a potential change in the American presidency.

“It is very naive to think that Bakoyannis is speaking the truth and acting for the good of the Serbian people in Kosovo, that is totally impossible,” Pavlos is convinced.

Asked whether the support for Kosovo by four members of New Democracy, the ruling party in Greece, in the vote in the Parliamentary Assembly of the Council of Europe signals or leads to a change in Athens’ official position regarding Kosovo’s status, Pavlos says that after that vote, Greek Foreign Minister Giorgos Gerapetritis publicly assured that Greece maintained its position against recognizing Kosovo.

https://www.youtube.com/watch?v=dG2LtLxTpcI

“After the huge uproar that followed Bakoyannis’ actions in Strasbourg, Greek Foreign Minister Giorgos Gerapetritis a few days ago publicly assured that Greece maintained its position against recognizing Kosovo. He also said that Greece would abstain from voting in the Committee of Ministers of the Council of Europe in May on the Kosovo case. Therefore, Greece has formally announced that it will not support further procedures for Kosovo’s admission. However, the truth is that this is not the maximum that the minister could have done, because it would have been ideal if he had said that Greece would participate in the vote and would vote against admission. That would have been an honest stance, as Spain, Romania, Slovakia, and, of course, Cyprus will do. What he said, in my view, is halfway and not the maximum that Greece should do regarding Kosovo,” Pavlos says.

The fact that most Greek MPs in the Parliamentary Assembly of the Council of Europe, who are from New Democracy, voted for Kosovo’s admission, according to him, actually shows that this party is in favor of Kosovo’s admission to the Council of Europe.

“Although the Greek Foreign Minister said that Greece would abstain in the Committee of Ministers, what New Democracy did in practice was facilitate Kosovo’s admission. Therefore, this is a kind of political game, deceit, and an attempt to deceive the Greek public opinion on this topic,” Pavlos believes.

He reminds that Dora Bakoyannis, “out of the blue,” just two weeks after her last signal that she wouldn’t do it, proposed Kosovo’s admission to the Council of Europe.

“This, unfortunately, leads me to suspect that there are at least very significant promises, if not some concrete ‘trade-offs,’ that she was convinced to continue having a positive opinion about Kosovo’s admission because otherwise, there’s no sense why she did it,” Pavlos says.

After the vote in the Parliamentary Assembly of the Council of Europe giving a positive opinion for Kosovo’s admission, Bakoyannis dismissed criticism that a precedent was set for other separatist entities, but Pavlos fears that there might be a “Kosovozation” of Thrace, a region in northeastern Greece.

https://www.youtube.com/watch?v=4KMNIlcJE8Q

“There we have a Muslim minority that reaches almost 50 percent of the population. I would ask Mrs. Bakoyannis why this population wouldn’t say: we are 50 percent here, we don’t want to be under the Greek state, we want to separate? So what she said I consider a way to escape sharp criticism, unless, of course, there are promises, for example, from Germany or the US that such a thing won’t happen to Greece. It’s very easy for Turkey to benefit from this precedent despite what Bakoyannis believes or wants us to believe in what she says, because I doubt she believes in what she’s saying. She says those things to defend herself. Turkey will certainly make the most of any precedent in this area. It should be clear to everyone that Turkey today is trying to revive Ottoman rule throughout the Balkans, and we can see this in Kosovo, Montenegro, Bosnia and Herzegovina, Bulgaria, Albania, Skopje, and of course in Greece,” Pavlos says.

https://www.youtube.com/watch?v=xHptg-0VTSw

Our interlocutor points out that it is a fact that Pristina is carrying out ethnic cleansing of the Serbian population in Kosovo, which, he says, leads to a “Greater Albania” that can also threaten Greece.

“Today, there are about 90,000 Serbs left in Kosovo; 250,000 left between 1999 and 2004. The Albanian regime is very aware that those who stayed are aging, that by pressuring them on their rights, young Serbs when they grow up will go to Belgrade for studies. Pristina knows that this population will weaken and fade. What will happen then when they get rid of all the remaining Serbs in Kosovo? Pristina will unify with Tirana, and then the ‘Greater Albania’ will come. Kosovo is an intermediary step towards the ‘Greater Albania,’ and we have seen maps where the ‘Greater Albania’ extends to areas in northwestern Greece. Therefore, the harm caused by Bakoyannis is not only against the Serbian people in Kosovo, but Greece could also suffer consequences,” Pavlos says.

As he points out, we are facing enormous geopolitical events that no rule of international law will prohibit.

“I will remind that the bombing of Serbia was carried out against international law, and no one banned it, it happened,” Pavlos concludes.

Source:

https://www.kosovo-online.com/en/news/politics/pavlos-bakoyannis-council-europe-hasnt-only-harmed-serbian-people-greece-could-also

Preporukom da Kosovo bude primljeno u Savet Evrope izvestilac Dora Bakojani zapravo je utrla put novim priznanjima Kosova jer ne možete da imate jedinstveni slučaj da ne-država, a što Kosovo jeste, učestvuje u međunarodnim institucijama a da na kraju ne bude priznata. Zbog toga ovaj predlog Bakojani otvara vrata Kosovu i da uđe u Evropsku uniju i da uskoro bude priznato kao nezavisna zemlja, kaže za Kosovo onlajn, Panajotis Pavlos, naučni saradnik Univerziteta u Oslu.

Kako dodaje, prema njegovim izvorima, čak postoje i napori da Kosovo uđe u Nato pre izbora u SAD, odnosno pre eventualne promene predsednika u Americi. 

„Veoma je naivno misliti da Bakojani govori istinu i da postupa zarad dobra srpskog naroda na Kosovu, to je totalno nemoguće“, uveren je Pavlos.

Na pitanje da li je podrška Kosovu četvoro poslanika iz Nove demokratije, vladajuće partije u Grčkoj, na glasanju u Parlamentarnoj slupštini Saveta Evrope znak ili korak ka promeni pozicije zvanične Atine prema statusu Kosova, Pavlos kaže da je posle tog glasanja ministar spoljnih poslova Grčke Jorgos Gerapetritis uveravao javno mnjenje da Grčka stoji na poziciji koja je protiv priznanja Kosova.

https://www.youtube.com/watch?v=dG2LtLxTpcI

„Posle ogromne buke koja je usledila kao rekacija na ono što je Bakojani uradila u Strazburu, ministar spoljnih poslova Grčke Jorgos Gerapetritis pre nekoliko dana je uveravao javno mnjenje da Grčka stoji na svojoj poziciji koja je protiv priznanja Kosova. On je rekao i da će Grčka biti uzdržana od glasanja na Komitetu ministara SE u maju o slučaju Kosova. Prema tome, Grčka je formalno najavila da neće podržati dalje procedure prijema Kosova. Istina je, međutim, da to nije maksimum koji je ministar mogao da uradi, jer bi bilo idealno da je on rekao da će Grčka učestvovati u glasanju i da će glasati protiv prijema. To bi bio iskren stav, kao što će to uraditi Španija, Rumunija, Slovačka i naravno Kipar. Ono što je on rekao je prema mom viđenju pola puta a ne maksimum koji Grčka treba da uradi kada je Kosovo u pitanju“, kaže Pavlos.

Činjenica da je većina grčkih poslanika u PSSE, a koji su iz Nove demokratije, glasali za prijem Kosova, po njemu, zapravo pokazuje da je ta stranka za prijem Kosova u SE. 

„Iako je grčki ministar spoljnih poslova rekao da će Grčka biti uzdržana na Komitetu ministara, ono što je Nova demokratija uradila u praksi je olakšavanje prijema Kosova. Zato je ovo neka vrsta političke igre, varanja i pokušaja da se obmane grčko javno mnjenje oko ove teme“, smatra Pavlos.

On podseća da je Dora Bakojani „iz vedra neba“, samo dve nedelje posle njenog poslednjeg signala da to neće uraditi, predložila prijem Kosova u SE.

„To me nažalost navodi da sumnjam da u najmanju ruku postoje neka veoma velika obećanja, ako ne i neka konkretna „trgovina“, kojima je ona bila ubeđena da u nastavku da pozitivno mišljenje oko prijema Kosova, jer u suprotnom nema nikakvog smisla zašto je to uradila“, kaže Pavlos.

Posle glasanja u PSSE kojim je dato pozitivno mišljenje za prijem Kosova, Bakojani je odbacila kritike da je stvoren presedan za druge separatističke entitete, ali Pavlos izražava bojazan da može doći do “kosovizacije” Trakije, oblasti u severoistočnoj Grčkoj.

https://www.youtube.com/watch?v=4KMNIlcJE8Q

„Tu imamo muslimansku manjinu koja dostiže skoro 50 odsto populacije. Pitao bih gospođu Bakojani zašto ova populacija ne bi rekla: nas je 50 odsto ovde, ne želimo da budemo pod grčkom državom, želimo da se odvojimo? Tako da to što je ona rekla smatram načinom da pobegne od oštrih kritika, osim ako naravno ima obećanja na primer Nemačke ili SAD da se tako nešto neće desiti Grčkoj. Veoma je lako da Turska bude na dobitku zbog ovog presedana uprkos tome što Bakojani veruje ili želi da mi verujemo u ono što kaže, jer sumnjam da ona veruje u to što govori. Te stvari priča da bi sebe odbranila. Turska će svakako na najbolji način iskoristiti bilo koji presedan u ovoj oblasti. Svima treba da bude jasno da Turska danas pokušava da oživi otomansku vladavinu na prostoru celog Balkana i to možemo da vidimo na Kosovu, u Crnoj Gori, Bosni i Hercegovini, Bugarskoj, Albaniji, Skoplju i naravno u Grčkoj“, mišljenja je Pavlos.

https://www.youtube.com/watch?v=xHptg-0VTSw

Naš sagovornik ukazuje da je činjenica da Priština sprovodi etničko čišćenje srpskog stanovništva na Kosovu, a što, kako kaže, vodi ka „velikoj Albaniji“, koja može da ugrozi i Grčku.

„Danas je ostalo oko 90.000 Srba na Kosovu, 250.000 ih je otišlo od 1999. i u 2004. godini. Albanski režim je veoma dobro svestan da oni koji su ostali stare, da će sa pritiscima na njihova prava mladi Srbi kada odrastu otići u Beograd na studije, Priština zna da će ova populuacija slabiti i izbledeti. Šta će se onda desiti kada se otarase svih Srba koji su preostali na Kosovu? Priština će se ujediniti sa Tiranom i onda dolazi „velika Albanija“. Kosovo je posrednički korak ka „velikoj Albaniji“ a videli smo mape na kojima „velika Albanija“ doseže do područja severozapadne Grčke. Zato šteta koju je Bakojani prouzrokovala nije samo protiv srpskog naroda na Kosovu već posledice može da trpi i Grčka“, kaže Pavlos. 

Kako ukazuje, nalazimo se ispred ogromnih geopolitičkih dešavanja koja nijedno pravilo međunarodnog prava neće zabraniti.

„Podsetiću da je bombardovane Srbije bilo sprovedeno protivno međunarodnom pravu i niko ga nije zabranio, dogodilo se“, zaključuje Pavlos.

Izvor:

https://www.kosovo-online.com/vesti/politika/pavlos-bakojani-u-savetu-evrope-nije-nanela-stetu-samo-srpskom-narodu-posledice-moze

Η κυρία Θεοδώρα Μπακογιάννη είναι αναμφίβολα μια τραγική πολιτική προσωπικότητα. Ίσως η τραγικότερη της Μεταπολίτευσης. Όχι διότι δεν κατόρθωσε ποτέ, παρά την ακόρεστη επιθυμία της, να ηγηθεί του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ούτε διότι είδε να της «κλέβει» το Πρωθυπουργικό όνειρο ο μικρός αδελφός της.

Ούτε καν διότι ως Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη Θράκη δεν κατόρθωσε, όπως δείχνει η πραγματικότητα στη Θράκη, επί τέσσερα χρόνια κατά την προηγούμενη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να υλοποιήσει ουσιαστικές πολιτικές ανάσχεσης της τουρκοποίησης της ευαίσθητης στρατηγικής αυτής ακριτικής καρδιάς της Ελλάδος.

Ούτε ακόμη, διότι κατάφερε, συνειδητά ή ασυνείδητα, να αποστερήσει από το κόμμα της πέντε ολόκληρες μονάδες στη Θράκη, κατά τις επαναληπτικές εθνικές εκλογές του 2023, με την απερίσκεπτη εκείνη «απειλητική» υπενθύμισή της -σε δημόσια θέα και παρουσία του βουλευτή Ροδόπης του κόμματός της, Ευριπίδη Στυλιανίδη- προς τους Έλληνες μουσουλμάνους ψηφοφόρους ότι αν δεν ψηφίσουν το κόμμα της δεν θα έχουν, τρόπον τινά, στον ήλιο μοίρα.

Αλλά διότι είναι η μοναδική ίσως πολιτική προσωπικότητα της Μεταπολίτευσης που κατόρθωσε να στρέψει εναντίον της έναν αρχηγό κράτους φίλιου προς τη χώρα μας και να εισπράξει την πρωτόγνωρη στη σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία άκρως ντροπιαστική δημόσια στηλίτευσή της, όταν ο Πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς τη διαπόμπευσε διεθνώς, την Παρασκευή 29 Μαρτίου 2024, με την ιστορική πλέον αποστροφή «Ντόρα, ντροπή σου!». Επρόκειτο, όντως, για μια μοναδική στην ιστορία των διμερών σχέσεων Ελλάδας-Σερβίας αντίδραση ενάντια στον άκρως επιζήμιο για τις τύχες των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου ρόλο της ιδίας ως Ειδικής Εισηγήτριας υπέρ της ένταξης του ψευδοκρατιδίου, στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, προχθές, Τρίτη 16 Απριλίου, αποκαλύφθηκε με τον πλέον τραγικά απροκάλυπτο και κυνικά ωμό τρόπο, η ανίερη σύμπραξη της Ελληνικής Κυβέρνησης, διαμέσου της κ. Μπακογιάννη, με τη Γερμανία και την Τουρκία, στη διαδικασία ψήφισης της υποψηφιότητας ένταξης του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Μια σύμπραξη που αποσκοπεί στο να επιτύχει για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης την είσοδο στο Συμβούλιο ενός ψευδοκρατιδίου, με ύπαρξη οφειλόμενη σε μονομερή de facto και όχι de jure απόσχιση από τη Σερβία, το οποίο δεν έχει αναγνωριστεί ως ανεξάρτητο κράτος από σειρά χωρών μελών της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Κύπρου!

Πράγματι, με 131 ψήφους υπέρ, 29 κατά, και 11 αποχές, η προχθεσινή ψηφοφορία στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Στρασβούργο αποφάνθηκε υπέρ της ένταξης του αλβανικού αυτού κρατικού μορφώματος του Κοσόβου στο Συμβούλιο. Πρόκειται για την προτελευταία πράξη του δράματος της εγκληματικής στάσης της Ελλάδας εναντίον της Σερβίας και κατά του σερβικού λαού του Κοσσυφοπεδίου, στάση που -όπως και ο Μιχάλης Ιγνατίου και εμείς εδώ στην Hellas Journal και στην εφημερίδα Δημοκρατία δείξαμε- φέρει τη σφραγίδα της κ. Μπακογιάννη, βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και της Ελληνικής Κυβέρνησης, κατόπιν επιταγής του διεθνούς παράγοντα και δη της Γερμανίας, γνωστής για την ιστορικά ανελέητη στάση της κατά της Σερβίας.

Κι αν κάποιοι, αφελώς ή δολίως, επιχειρούν -μιμούμενοι τους αποτυχημένους τακτικούς ελιγμούς της κ. Μπακογιάννη, η οποία λόγω της δημόσιας κατακραυγής κατέφυγε προ ημερών μέχρι και στην Κύπρο προσπαθώντας μάταια να καλοπιάσει τους βουλευτές του πολύπαθου νησιού μας να της παρέχουν πολιτική κάλυψη στο ανοσιούργημά της- να ισχυριστούν ότι η καταστροφική ζημία κατά του σερβικού λαού του Κοσσυφοπεδίου είναι έργο και ευθύνη μόνον της Ελληνίδας βουλευτή και πρώην Υπουργού Εξωτερικών και όχι και της Ελληνικής Κυβέρνησης εν συνόλω, η χθεσινή συνεδρίαση του Συμβουλίου της Ευρώπης τους διαψεύδει πανηγυρικά.

Διότι ήταν εκεί, όπου υπό την προεδρεία του Έλληνα Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης και πρώην Υπουργού κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας επί Κώστα Καραμανλή, Θοδωρή Ρουσόπουλου, τέσσερεις βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης της ΝΔ υπερψήφισαν τη θετική εισήγηση Μπακογιάννη, συντασσόμενοι έτσι με τους 18 Τούρκους συναδέλφους τους, αλλά και πολλούς άλλους, Αλβανούς, Γερμανούς, Νορβηγούς, Σουηδούς, Φινλανδούς και ούτω καθεξής, στην επιβράβευση της Πρίστινα για την εξακολουθούμενη εθνοκάθαρση που επιτελεί σε βάρος των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου.

Τί κι αν, όπως μας ενημέρωσαν προ ημερών στρατιωτικές πηγές του ελληνικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, στις 20 Οκτωβρίου του 2022 ο τότε Υπουργός Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος είχε -κατά την επίσημη συνάντησή του στο Πεντάγωνο με τον Αρχηγό του Σερβικού Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, παρουσία και του Έλληνα τότε Α/ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνου Φλώρου- εκμυστηρευθεί στον Σέρβο Α/ΓΕΕΝ ότι «στη Θράκη η Τουρκία επιδιώκει να δημιουργήσει το δικό της Κόσοβο»;

Γνώριζε, βλέπετε, πολύ καλά ο Καβαλιώτης βουλευτής της ΝΔ και τότε ΥΠΑΜ τί μεθοδεύει συστηματικά η Τουρκία δίπλα από την εκλογική περιφέρειά του. Αυτό, ωστόσο, φαίνεται να μην το γνωρίζει ή να το αγνοεί σκοπίμως (;) ο Ευρυπίδης Στυλιανίδης, βουλευτής της ΝΔ στο νομό Ροδόπης, ο οποίος απτόητα υπερψήφισε κι εκείνος, μαζί με την πρώην Υπουργό Εξωτερικών και τους κομματικούς ομόσταυλούς τους Γιώργο Σταμάτη και Άννα Ευθυμίου, την ένταξη του ψευδοκρατιδίου, στέλνοντας δυστυχώς de facto μήνυμα στην Τουρκία ότι μπορεί ελεύθερα να συνεχίζει τις διαδικασίες κοσοβοποίησης της Θράκης, με την ανοχή, αν όχι και τη σιωπηρή συγκατάθεση, της Ελληνικής Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Κι αν κάποιοι νομίζουν ότι ο μεν πρώην Υπουργός Παναγιωτόπουλος είπε αυτό που είπε περί κοσοβοποίησης της Θράκης για λόγους συμπαράστασης στον Σέρβο Α/ΓΕΕΔ, ο δε βουλευτής Ροδόπης της ΝΔ Στυλιανίδης ψήφισε υπέρ του Κοσσυφοπεδίου με «ορθή (γεω)πολιτική κρίση», η Κυριακή των Ευρωεκλογών κοντή γιορτή. Τότε θα φανεί εάν το αυτονομιστικό τουρκικό κόμμα ΚΙΕΦ δαπανά εκατομμύρια δολάρια τουρκικής προελεύσεως απλώς και μόνον για να …ενισχύσει ευγενώς το έργο της Ελληνικής Πολιτείας στη Θράκη.

Το βέβαιον είναι ότι η ανωτέρω τετράδα βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας που υπερψήφισε την πρόταση Μπακογιάννη, ενέγραψε πλέον τα ονόματά της στις δέλτους ντροπής και ονείδους της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας, επιβεβαιώνοντας μαζί με τον Θοδωρή Ρουσόπουλο ότι η κυβερνώσα την Ελλάδα πολιτική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας έχει για κάποιο λόγο αποφασίσει να βάλει πλάτες σε ποινικούς εγκληματίες και αποσχιστές των Βαλκανίων και να καταστεί ευεργέτης της μεγάλης Αλβανίας που είναι και το όραμα των Τιράνων, τα οποία ευρίσκονται πίσω από την Πρίστινα και τον Αλβανό Πρωθυπουργό Κούρτι.

Την τιμή των Ελλήνων και της Ελλάδας διέσωσαν προχθές τρεις Έλληνες βουλευτές: η εξ Ελλάδος Νίνα Κασιμάτη (ΣΥΡΙΖΑ), η οποία κατέφθασε στο Στρασβούργο ύστερα από μαραθώνιο ταξίδι από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να προλάβει την ψηφοφορία, και οι εκ Κύπρου Χριστιάνα Ερωτοκρίτου (ΔΗΚΟ) και Γιώργος Λουκαΐδης (ΑΚΕΛ). Οι τρεις τους καταψήφισαν την εκτρωματική πράξη ένταξης του ψευδοκρατιδίου στο Συμβούλιο, προκαλώντας μάλιστα την μήνιν της αδελφής του Έλληνα Πρωθυπουργού για το ότι δεν υποτάχθηκαν στις ιδιοτελείς μεθοδεύσεις της.

Κι αν η Κύπρος ήταν αυτονόητο ότι θα καταψήφιζε, το γεγονός ότι η Νίνα Κασιμάτη απέρριψε την εισήγηση Μπακογιάννη, επιδεικνύοντας συνεπή πολιτική στάση με γνώση της διεθνούς πραγματικότητας και γνώμονα το εθνικό συμφέρον και όχι τη συστημική ανέλιξή της, ήταν κάτι που, όπως πληροφορούμαστε, εξόργισε την εισηγήτρια πρώην Υπουργό Εξωτερικών.

Η  συζήτηση στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Ευρώπης κατέδειξε πολλά αλγεινά και σκοτεινά σημεία της στάσης της Ελλάδας κατά της Σερβίας και του Σερβικού λαού, τα οποία αποτυπώνονται με σαφήνεια στις τοποθετήσεις βουλευτών κατά τη συζήτηση της ψήφισης της ένταξης του Κοσσυφοπεδίου.

Καταρχήν, είχαν απόλυτο δίκαιο όσοι ισχυρίζονταν ότι η μεθόδευση ένταξης του ψευδοκρατιδίου δεν ήταν ατομική επιδίωξη της κ. Μπακογιάννη αλλά πολιτική θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης. Αυτό προκύπτει τόσο από τις θετικές ψήφους όλων των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, όσο και από τη στάση του Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης, κ. Θοδωρή Ρουσόπουλου. Ο οποίος όχι μόνο φρόντισε επιμελώς να απορριφθούν όλες οι υποβληθείσες από πλευράς Σερβίας τροποποιήσεις που βουλευτές της ενδιαφερόμενης χώρας πρότειναν προκειμένου να αποδεχθεί την απόφαση ένταξης του Κοσσυφοπεδίου. Αλλά και εγκαλούσε με θράσος στην «τάξη» τους Σέρβους βουλευτές που με τις εισηγήσεις τους προσπαθούσαν απέλπιδα μέσα σε μια προκαθορισμένη διαδικασία να κραυγάσουν τα δεινά που πάσχει μέχρι και αυτή την ώρα ο Σερβικός λαός του Κοσσυφοπεδίου. Δεινά που σε θλιβερή αντίθεση με την κ. Μπακογιάννη είχε την τιμιότητα να επισημάνει δημόσια ο Αμερικανός Ειδικός Απεσταλμένος για τα Δυτικά Βαλκάνια Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών Ευρωπαϊκών και Ευρασιατικών Υποθέσεων, Γκάμπριελ Εσκομπάρ.

Επιπλέον, έχοντας στην πλάτη της τόσο την κατακραυγή της ελληνικής κοινής γνώμης όσο και τη διεθνή διαπόμπευσή της από τον Σέρβο Πρόεδρο, η κ. Μπακογιάννη τόνισε, σε έναν αποτυχημένο ελιγμό δικαιολόγησης των πεπραγμένων της, ότι κλήθηκε, και της ζητήθηκε (από ποιούς άραγε;), να γνωμοδοτήσει περί της εισόδου του ψευδοκρατιδίου στο Συμβούλιο, και όχι να εκφράσει τη δική της γνώμη ή την ελληνική εθνική γραμμή αναφορικά με την αναγνώριση του ψευδοκρατιδίου. Ομολόγησε δηλαδή μέσα στην ανάγκη της να αυτοπροστατευθεί, ότι ο ρόλος της εν προκειμένω ήταν να διεκπεραιώσει σχέδια τρίτων και όχι θέση της Ελλάδας.

Ακόμη, απέδειξε ότι στερείται ευρηματικότητας στην προσπάθειά της να παραπλανήσει την κοινή γνώμη προκειμένου να μην γίνει αντιληπτή η στρατηγική του «βατράχου που σιγοβράζει στην κατσαρόλα», με την οποία οι εντολοδότες της οδηγούν σταδιακά το Κοσσυφοπέδιο στην de jure αναγνώρισή του ως ανεξάρτητο κράτος, με πρώτο βήμα την ένταξή του στην ευρωπαϊκή οικογένεια ως το πρώτο μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης που εισάγεται δίχως να είναι αναγνωρισμένο από τον ΟΗΕ και τη διεθνή κοινότητα.

Είναι δε ασύλληπτης έκτασης ο εμπαιγμός της Σερβίας και του Σερβικού λαού του Κοσσυφοπεδίου από την κ. Μπακογιάννη, αφού αφενός η ίδια ομολόγησε εκ νέου προχθές στο Στρασβούργο ότι: «Εντόπισα τρία κύρια εκκρεμή ζητήματα για τα οποία χρειαζόταν επείγουσα δράση. Συγκεκριμένα, η εφαρμογή της απόφασης του συνταγματικού δικαστηρίου του Κοσσυφοπεδίου για το μοναστήρι Visoki Dečani, οι παράνομες απαλλοτριώσεις γης των περιουσιών της σερβικής μειονότητας και η ίδρυση της ένωσης δήμων με σερβική πλειοψηφία». Αφετέρου όμως, επέλεξε σκοπίμως να αποδεχθεί τη λύση μόλις ενός εξ αυτών των ζητημάτων, και μάλιστα μερικώς, με απλή έγγραφη διαβεβαίωση του Κοσοβάρου Πρωθυπουργού Κούρτι, για να παρακάμψει τα ζωτικής σημασίας άλλα δύο, για τα οποία παρέπεμψε τον υπό εθνοκάθαρση Σερβικό πληθυσμό του Κοσσυφοπεδίου στις καλένδες των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων: «…σε περίπτωση που η Επιτροπή Υπουργών αποφασίσει να αποδεχθεί την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου, κάθε περίπτωση παράνομης απαλλοτρίωσης γης θα υπόκειται στον έλεγχο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων»!

Κι ενώ για την περίπτωση των περιουσιακών στοιχείων των Σερβικών Ορθοδόξων Μοναστηριών χρύσωσε το χάπι στους Σέρβους χρησιμοποιώντας ως άλλοθι την (απλώς υποσχεθείσα ως τώρα) επιστροφή των γαιών ενός μόνο Μοναστηριού, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να πράξει το ίδιο και για το κρισιμότατο ζήτημα της ίδρυσης του Συνδέσμου Σερβικών Δήμων Κοσσυφοπεδίου: «…θεωρώ την ίδρυση του Συνδέσμου ως μονομερές εσωτερικό ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου, το οποίο επηρεάζει μόνο τους πολίτες του Κοσσυφοπεδίου. Με αυτό κατά νου, καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για την υλοποίησή του. Δυστυχώς, αυτό το θέμα δεν μπόρεσε να διαπραγματευτεί σε κενό. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι από το 2013 η ίδρυση του Συνδέσμου ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος του διαλόγου που διευκόλυνε η ΕΕ μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινα». Κατανοητή βέβαια η στρατηγική της κ. Μπακογιάννη, καθώς δεν θα ήθελε ασφαλώς να φέρει την Πρίστινα προ εκπλήξεως όταν με τυχόν αναγνώρισή τους οι Σερβικοί Δήμοι των περιοχών όπου το 99% του πληθυσμού είναι Σέρβοι θα αποσχίζονταν ευλόγως για να ενωθούν με το κράτος της Σερβίας…

Επιπλέον, με ανάρτησή της μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας η κ. Μπακογιάννη ομολόγησε ότι το μόνο που κατάφερε να πετύχει μέσα σε 300 ημέρες έντονης προσπάθειας με τους άτεγκτους Κοσοβάρους να της κάνουν τη ζωή δύσκολη, ήταν να επιστραφούν 24 εκτάρια κλεμμένης από την Πρίστινα γης στο Μοναστήρι Βισόκι Ντέτσανι. Οπότε, είναι προφανής ο λόγος για τον οποίο η ίδια εγκατέλειψε εν τέλει στο έλεος του Θεού τους υπό εθνοκάθαρση Σέρβους του Κοσόβου, και πρότεινε την ένταξη του ψευδοκρατιδίου στο Συμβούλιο μετατρέποντας ξαφνικά, με τρόπο αντιδεοντολογικό και ανήθικο, τα υπόλοιπα προαπαιτούμενα ζωής και θανάτου των Σέρβων σε επιπόλαια ευχολόγια που θα τα πραγματώσει κάποτε στο μέλλον η Ευρώπη!

Θέλετε και το καλύτερο; Τη Δευτέρα 15 Απριλίου, μια μόλις ημέρα προτού η κ. Μπακογιάννη βάλει το Κοσσυφοπέδιο στο Συμβούλιο της Ευρώπης κάνοντας τα στραβά μάτια στην απουσία κράτους δικαίου, την οποία η ίδια ταυτόχρονα και σχιζοφρενικά ομολογεί, η Επιτροπή των Μονίμων Αντιπροσώπων της ΕΕ αποφάσισε να απαιτήσει από τη Σερβία να συμφωνήσει στην «κανονικοποίηση» των σχέσεών της με το μη αναγνωρισμένο Κοσσυφοπέδιο, κάτι που με άλλα λόγια σημαίνει την επίσημη αναγνώρισή του ως ανεξάρτητο κράτος! Αν μάλιστα η Σερβία αρνηθεί αυτήν την αποκαλούμενη «κανονικοποίηση», τότε η ενταξιακή διαδικασία της στην Ευρωπαϊκή Ένωση κινδυνεύει με επ᾽ αόριστον πάγωμα. Αναγκάζει, δηλαδή, κατ᾽ ουσίαν η κ. Μπακογιάννη τη Σερβία να θυσιάσει τον σερβικό λαό του Κοσσυφοπεδίου στον βωμό της ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

Είναι πολλά ακόμη. Αυτά όμως αρκούν, για να δείξουν ότι πρέπει να είσαι πραγματικά άνθρωπος με μεγάλα αποθεματικά πολιτικής κακίας και πολιτικής σχιζοφρένειας για να δέχεσαι να γίνεις πρώτος στον 21^ο αιώνα στρατηγικός θεμελιωτής της μεγάλης Αλβανίας και ταυτόχρονα να ανοίγεις τον δρόμο για την κοσοβοποίηση της Θράκης και της Κύπρου, νίπτοντας παράλληλα τας χείρας σου εμπρός στην εν εξελίξει εθνοκάθαρση ενός ομόδοξου Ορθόδοξου λαού. Εθνοκάθαρση την οποία μάλιστα, ω της τραγωδίας, ανέχεσαι επ᾽ ονόματι της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!

Άρθρο που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή 19/4 και το Σάββατο 20/4/2024 στα: Hellasjournal.com, militaire.gr, newbreak.gr

Πηγές:

https://hellasjournal.com/2024/04/kossifopedio-i-tragiki-prosopikotita-tis-k-bakogianni-ke-i-elliniki-kivernisi-os-thematofilakas-tis-megalis-alvanias-ke-tis-kosovopiisis-tis-thrakis-ke-tis-kiprou/

https://www.newsbreak.gr/parapolitika/586601/kossyfopedio-i-tragiki-prosopikotita-tis-k-mpakogianni-kai-i-elliniki-kyvernisi-os-thematofylakas-tis-megalis-alvanias-kai-kosovopoiisis-tis-thrakis-kai-tis-kyproy/

https://www.militaire.gr/i-elliniki-kyvernisi-stratigikos-themeliotis-tis-megalis-alvanias-odigei-se-kosovopoiisi-thraki-kypro/

Στον Απόδημο Παλμό και τον Χρήστο Μουρτζούκο μίλησε ο Παναγιώτης Παύλος, την Τετάρτη 10/4/2024, για τις εξελίξεις στο Κοσσυφοπέδιο και τις κινήσεις της Ελλάδας οι οποίες σχετίζονται αυτομάτως και με την Κύπρο.

– Η εγκληματική ζημία που προκαλεί η εισήγηση της Ντόρας Μπακογιάννη στην Σερβία και η δριμεία επίθεση του Σέρβου Προέδρου Βούτσιτς προς την Ελληνίδα πολιτικό.

– Η ιδιαίτερης έμφασης αναφορά του Σέρβου Υπουργού Εξωτερικών Ίβιτσα Ντάσιτς στο γεγονός ότι η κ. Μπακογιάννη δεν είναι απλώς μια Ελληνίδα βουλευτής αλλά και αδερφή του Έλληνα Πρωθυπουργού, τα λεγόμενα της οποίας απηχούν απόψεις και θέσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

– Η υποταγή και η υποτέλεια της ελληνικής πολιτικής σκηνής:

• Ο εκτουρκισμός των ελληνικών νησιών.
• Η αδιαφορία του ελλαδικού κράτους για τους Έλληνες του εξωτερικού.
• Η αλαζονεία του κράτους και το email gate Ασημακοπούλου.
• Η αδράνεια της Πολιτείας για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση.
• Η υποστήριξη των ομογενειακών και ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης από τους συμπατριώτες μας.
• Το προτεκτοράτο της μετα-μεταπολίτευσης.

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ:

https://youtu.be/cZxQdUL1XLI?si=gttx3JmkiD5e1WiD

Πηγή:

https://e-enimerosi.com/vinteo/panagiotis-pavlos-i-elliniki-exoteriki-politiki-leitourgei-me-orous-ittopatheias/?https://e-enimerosi.com/

Ο Παναγιώτης Παύλος, Eρευνητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο της Νορβηγίας συζητά με τον δημοσιογράφο Αθανάσιο Χούπη, στην ραδιοφωνική εκπομπή «Έλληνες Παντού», του Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας ‘Η Φωνή της Ελλάδας’ στην ΕΡΤ, την Τετάρτη 10 Απριλίου 2024.

Στο επίκεντρο της συζήτησης είναι, μεταξύ άλλων: το Κοσσυφοπέδιο και η ελληνική πρόταση ένταξής του στο Συμβούλιο της Ευρώπης, τα Ελληνοτουρκικά, η κρίση οράματος του ελληνικού πολιτικού συστήματος, η Κύπρος, το Αιγαίο, η Θράκη, η Μακεδονία, η Ήπειρος.

Ανάμεσα στα καυτά ερωτήματα που τέθηκαν στην εκπομπή και το ακόλουθο ζήτημα: “Γιατί δεν έχει συσταθεί ακόμη το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας στη χώρα μας; Το λόγο τον γνωρίζουμε όλοι: Όταν υπάρχει ένα τέτοιο, πολυφωνικό όργανο, δεν υπάρχει περίπτωση να εγκριθούν ποτέ πολιτικές, σαν αυτές που εφαρμόζονται στα εθνικά μας θέματα».

Ακούστε τη συνέντευξη εδώ:

https://youtu.be/YxvgQewfWbE?si=xMk3cjFhQAT1qhH3

Πηγή:

https://vog.ert.gr/ondemand/o-panagiotis-paylos-stous-ellines-pantou-10-04-2024-20240411/

Ο Παναγιώτη Παύλος συζητά με τον έγκριτο δημοσιογράφο Δημήτρη Κολιό στην πρωινή εκπομπή του στον ΜΑXIMUM FM 93,6 της Αλεξανδρούπολης, για τα τρέχοντα ζητήματα των εξελίξεων στα εθνικά θέματα, με ιδιαίτερη έμφαση στο Κοσσυφοπέδιο και τις συνέπειες που η επικείμενη ένταξή του, με τη στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης, στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς επιφυλάσσει στην Ελλάδα, και ιδίως σε ακριτικές περιοχές όπως η Θράκη, το Αιγαίο, η Μακεδονία, η Κύπρος:

https://www.mixcloud.com/maximum-maximumfm/παναγιωτης-παυλος-09-04-2024/

Πηγή:

https://radiomax.gr/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%b5%cf%80%ce%af%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%bf%cf%83%ce%bd%ce%af/

Σοβαρότατο ρήγμα στις ελληνοσερβικές σχέσεις έχει προκαλέσει το πρώτο βήμα για την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου ως ανεξάρτητου κράτους από την Αθήνα, επισημαίνουν σερβικές διπλωματικές πηγές. Οι αναφορές αυτές διατυπώνονται στον απόηχο της θετικής εισηγητικής έκθεσης της ΝτόραςΜπακογιάννη στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης υπέρ της ένταξης του Κοσόβου σε αυτό, και την πρωτόγνωρη στα χρονικά των διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας – Σερβίας σκληρή και οργισμένη αντίδραση του Σέρβου ΠροέδρουΑλεξάνταρ Βούτσιτς με δημόσιο διάγγελμά του, την Παρασκευή 29 Μαρτίου 2024.

Θυμίζουμε ότι μια ημέρα νωρίτερα, στις 28 Μαρτίου, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης αποδέχθηκε στο Παρίσι την πρόταση του μέλους της και μέλους του Ελληνικού Κοινοβουλίου, Ειδικής Εισηγήτριας, κ.Μπακογιάννη, η οποία προκάλεσε την μήνιν του Σέρβου Προέδρου και της Σερβικής Κυβέρνησης, καθώς η πρόταση αυτή διευκολύνει την ευρωπαϊκή πορεία του Κοσόβου παρακάμπτοντας θεμελιώδη προαπαιτούμενα επιβεβλημένα από τη Διεθνή Κοινότητα και καθορισμένα από το Διεθνές Δίκαιο (Ανθρωπιστικό Δίκαιο, Δίκαιο περί ιδιοκτησίας, Δίκαιο Προστασίας Μειονοτήτων, κλπ). Προαπαιτούμενα, τα οποία η μεν κ. Μπακογιάννη διατράνωνε προς πάσα κατεύθυνση και ευθυγραμμιζόταν προς αυτά μέχρι και δύο εβδομάδες πριν την τελική εισήγησή της, το δε παράνομο κρατίδιο όφειλε να εκπληρώσει έναντι του υπό συνθήκες εθνοκάθαρσης καταπιεζόμενου από την Πρίστινα σερβικού πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου.

Προκειμένου να γίνει αντιληπτό τί σημαίνει για τη Σερβία η θετική εισήγηση Μπακογιάννη, αρκεί να επισημανθούν τα εξής δεδομένα για το Κοσσυφοπέδιο και τον σερβικό πληθυσμό του, τα οποία καταδεικνύουν ξεκάθαρα τη βασική στόχευση των αλβανικών αρχών του Κοσόβου που δεν είναι άλλη από την εθνοκάθαρση των Σέρβων στην περιοχή. 

1. Σύμφωνα με Έκθεση του Πατριαρχείου Σερβίας, το 2022 καταγράφηκαν πλείστες επιθέσεις σε εκκλησίες, σπίτια και λοιπά περιουσιακά στοιχεία γηγενών Σέρβων του Κοσόβου και των Μετοχίων, από Κοσοβάρους Αλβανούς αυτονομιστές, ενώ συνεχείς είναι οι τρομοκρατικές ένοπλες επιθέσεις σε μεμονωμένους Σέρβους, ακόμη και παιδιά, με παράλληλη την παράνομη εξαγορά γης ανήκουσας σε Σέρβους με σκοπό την άσκηση επιπλέον πίεσης εις βάρος τους και τον εν τέλει εξαναγκασμό τους να ζουν ως πρόσφυγες μέσα στην ίδια την πατρίδα τους.

2. Όπως επεσήμανε στις 15 Μαρτίου 2024 από το Πετς του Κοσσυφοπεδίου ο Αμερικανός Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για Ευρωπαϊκές και ΕυρασιατικέςΥποθέσεις, Γκάμπριελ Εσκομπάρ, ο σερβικός πληθυσμός στο Κοσσυφοπέδιο υποφέρει από σειρά βαρύτατων και παράνομων απαγορεύσεων από πλευράς των αρχών της Πρίστινα, μεταξύ των οποίων η αναστολή εκτέλεσηςπληρωμών μισθοδοσίας σε σερβικά δηνάρια, η παύση καταβολής συντάξεων και, εν γένει, η φραγή κάθε είδους οικονομικής εισροής προερχόμενης από τη Σερβία που η Πρίστινα όφειλε να διασφαλίζει βάσει διεθνών προβλέψεων. Οι έκνομες αυτές μεθοδεύσεις της Πρίστινα αντικειμενικό σκοπό έχουν να επιφέρουν τον οικονομικό στραγγαλισμό των Σέρβων δυσχεραίνοντας στο μέγιστο την καθημερινή βιοτή τους και εξωθώντας τους εν τέλει προς την ποθητή για το καθεστώς Κούρτι μετανάστευσή τους.

3. Οι αλβανικές αρχές του Κοσόβου έχουν διευρύνει και επεκτείνει διαδικασίες που σκοπό έχουν τη μεταβολή και επανερμηνεία της υπάρχουσας νομοθεσίας στο κρατίδιο του Κοσσυφοπεδίου, η οποία ως τώρα περιείχε διατάξεις ευνοϊκές καθώς και ένθετες εγγυήσεις για την προστασία των περιουσιακών και οικονομικών δικαιωμάτων των Σερβικών Ορθοδόξων Μοναστηριών που μέχρι πρότινος επέτρεπαν την αυτο-βιωσιμότητά τους. Επιπλέον, οι Κοσοβάροι Αλβανοί ανώτατοι αξιωματούχοι αρνούνται ακόμη και το όνομα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και αμφισβητούν όλες τις ανωτέρω εγγυήσεις.

4. Παρά τις δύο συμφωνίες που έχει υπογράψει η Πρίστινα υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες, το 2013 και 2015, η κυβέρνηση του ψευδοκρατιδίου εξακολουθεί να μην συμμορφώνεται ως προς την ίδρυση Ένωσης Σερβικών Δήμων Κοσσυφοπεδίου, ζήτημα για το οποίο, δυστυχώς, όπως θα δούμε ακολούθως, η κ. Μπακογιάννη παρείχε με την Εισήγησή της πλήρη στήριξη προς τον ΚοσοβάροΠρωθυπουργό, ο οποίος, ειρήσθω, εξέφρασε εκ νέου την άρνησή του να συμμορφωθεί προς τα από δεκαετίας σχεδόν συμφωνηθέντα μια μόλις (!) ημέρα (19/3/2024) πριν την προκαταρκτική και διαφαινόμενα ήδη θετική εισήγηση Μπακογιάννη (20/3/2024).

5. Ενδεχόμενη αποδοχή ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου μονομερώς εξαγγελθείσας από την Πρίστινα τίθεται, έμμεσα είτε άμεσα, de facto ή de jure, σε ευθεία αντίφαση και αντίθεση προς το Διεθνές Δίκαιο και τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

6. Η οποιαδήποτε διαδικασία αναγνώρισης ανεξαρτητοποίησης του Κοσσυφοπεδίου στερείται στήριξης τόσο από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όσο και από την πλειονότητα των χωρών μελών του, καθώς και από πέντε κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ισπανία, Σλοβακία, Ρουμανία, Ελλάδα, Κύπρος).

7. Ενδεχόμενη αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου θα οδηγήσει στην αύξηση της βεβιασμένης μετανάστευσης του σερβικού λαού και θα θέσει σε περαιτέρω κίνδυνο την ήδη κλονισμένη ειρηνική συνύπαρξη των πληθυσμών του Κοσόβου συνολικά. Κυρίως όμως, θα σημάνει ενίσχυση της ευθείας απειλής της ύπαρξης του σερβικού πληθυσμού στις πατρογονικές εστίες του.

Η ξαφνική αλλαγή στάσης της κ. Μπακογιάννη και το άδειασμα της Σερβίας από την ίδια και κατ’ επέκταση από την Ελληνική Κυβέρνηση φαίνεται, με βάση και τις καταγγελίες της σερβικής πλευράς, ότι έγινε με γερμανική υπαιτιότητα. Είναι μάλιστα αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δια του Ειδικού Απεσταλμένου τους στα Δυτικά Βαλκάνια, Αναπληρωτή Υπουργού Εξωτερικών Γκάμπριελ Εσκομπάρ, έχουν επανειλημμένα και πολλαπλά εκφράσει όχι μόνον επιφυλάξεις αλλά και ενστάσεις κατά της βίαιης συμπεριφοράς της Πρίστινα έναντι των 90.000 περίπου Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου που είναικαι οι τελευταίοι εναπομείναντες στις πατρογονικές εστίες, ύστερα από το πογκρόμ που εκτελούν οι Κοσοβάροι Αλβανοί κατά τα τελευταία 25 χρόνια. Ένα πογκρόμ, το οποίο έχει ως τώρα ως αποτέλεσμα τη βίαιη εκδίωξη σχεδόν 250.000 Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων και τη στέρηση θεμελιωδών δικαιωμάτων των υπολοίπων Σέρβων που ζουν στην περιοχή.

 

Bασικός λόγος της αμερικανικής στάσης είναι η πεποίθηση ότι, καθώς ο Κοσοβάρος μουσουλμάνος εθνικιστής Πρωθυπουργός Άλμπιν Κούρτι βρίσκεται ενώπιον εκλογών, τυχόν εισδοχή του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης θα τον ενδυνάμωνε σε μια περίοδο που η κυβέρνηση της Πρίστινα επιδεικνύειέμπρακτα πλήρη έλλειψη εναρμόνισης προς το Διεθνές Δίκαιο και την προστασία του σερβικού πληθυσμού. Χαρακτηριστική προς αυτό είναι η δήλωση του κ. Εσκομπάρ από τις Βρυξέλλες (12 Μαρτίου 2024) ότι, «δεν εισακούεται από το Κόσοβο η αμερικανική προσφορά εταιρικής σχέσης προκειμένου να προχωρήσει περαιτέρω και ταχύτερα η ευρωπαϊκή ενσωμάτωσή του».

 

Τα ανωτέρω δείχνουν ότι δεν θα πρέπει η ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης να θεωρείται δεδομένη, καθώς είναι πιθανόν υπό αμερικανική πίεση ορισμένα κράτη μέλη της ΕΕ να απαιτήσουν την εφαρμογή των όσων η κ. Μπακογιάννη απροκάλυπτα παρέκαμψε στη δική της εισήγηση. Δηλαδή, την πλήρη εκπλήρωση από πλευράς Πρίστινα και των τριών βασικών προϋποθέσεων ένταξης του κρατιδίου στο Συμβούλιο, τουτέστιν:

α) την ίδρυση Ένωσης Σερβικών Δήμων, στις περιοχές όπου ο σερβικός πληθυσμός έχει απόλυτη πλειοψηφία, 

β) την παύση, και κατάργηση του νόμου περί, απαλλοτριώσεων σερβικής γης, και της επιστροφής όλων των περιουσιακών στοιχείων των Σέρβων κατοίκων του Κοσσυφοπεδίου στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους,

γ) την επιστροφή, από την κυβέρνηση του Κοσόβου, όλων των περιουσιακών στοιχείων όλων των Σερβικών Ιερών Μονών του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων στα μοναστήρια στα οποία ανήκουν.

 

Αναφορικά μάλιστα με την τρίτη προϋπόθεση, της επιστροφής των περιουσιακών στοιχείων των Μοναστηριών του Κοσσυφοπεδίου, η κ. Μπακογιάννη, για λόγους που μόνον η ίδια -και κατά δήλωσή του και ο Σέρβος Πρόεδρος- γνωρίζει, αρκέστηκε σε περιορισμένη υποκριτική εκπλήρωση, δηλαδή στην υπόσχεση του Πρωθυπουργού Κούρτι να εφαρμόσει σχετική δικαστική απόφαση η οποία παραμένει ανεκτέλεστη -με υπαιτιότητα του καθεστώτος της Πρίστινα- από το 2016 και να επιστραφούν 24 εκτάρια γης που ανήκουν σε ένα μόνο Μοναστήρι, το Βισόκι Ντέτσανι όπως προαναφέραμε, στο νοτιοδυτικό Κοσσυφοπέδιο.

 

Από την άλλη μεριά, είναι σαφές πως η εκπλήρωση όλων των ανωτέρω προϋποθέσεων είναι μάλλον απίθανη υπό τις συνθήκες της παρούσας πολιτικής ηγεσίας στην Πρίστινα, για τον ίδιο λόγο που έως σήμερα δεν κατέστη εφικτή. Δηλαδή, όπως μας επισημαίνουν διπλωματικές πηγές, ο Κούρτι δεν πρόκειται ποτέ να δεχθεί να τις υλοποιήσει, διότι και δεν το επιθυμεί αλλά και φοβάται ότι έτσι θα απωλέσει τη σημαντική στήριξη που λαμβάνει από το ριζοσπαστικοποιημένο εκλογικό του σώμα. Κι επομένως, είναι εμφανές ότι εναπόκειται στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γερμανία να πιέσουν το Κοσσυφοπέδιο προς συμμόρφωση.

 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δώσει δείγματα γραφής, διαμέσου του Αναπληρωτή ΥΠΕΞ Εσκομπάρ, ο οποίος σε πρόσφατη επίσκεψή του στο Κοσσυφοπέδιο (15/3/2024), και στο Μοναστήρι του Βισόκι Ντέτσανι, εξέφρασε κατηγορηματικά τη στήριξη των ΗΠΑ αφενός προς τα Σερβικά Μοναστήρια του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων και τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία εν συνόλω, καθώς και στο δίκαιο αίτημα επιστροφής των περιουσιακών στοιχείων τους τα οποία η Πρίστινα έχει καταπατήσει, και αφετέρου προς τον σερβικό λαό του Κοσσυφοπεδίου, ο οποίος δεινοπαθεί πολλαπλά υποβαλλόμενος σε αδιανόητες για στοιχειώδες κράτος δικαίου στερήσειςθεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως σημειώσαμε ανωτέρω.

 

Η Γερμανία, ωστόσο, κρίνοντας τουλάχιστον από τα όσα αναφέρει ο Μιχάλης Ιγνατίου, και συγκεκριμένα από τη στάση βουλευτών της Bundestag, και μελών της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης, αλλά και του επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερμανικής Βουλής, φαίνεται ιδιαίτερα ενοχλημένη από την ανάμιξη των ΗΠΑ και τη σθεναρή στάση υπεράσπισης των δικαιωμάτων του σερβικού λαού του Κοσσυφοπεδίου και της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Θυμίζουμε προς τούτο, ότι το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια είναι η ιστορική φύτρα της Σερβικής Ορθοδοξίας, το σερβικό Άγιον Όρος θα έλεγε κανείς, στο οποίο οι Κοσοβάροι αυτονομιστές έχουν συστηματικά βιαιοπραγήσει από το 1999 και ιδίως κατά τα τελευταία 20 χρόνια, επιφέροντας μεγάλες καταστροφές και επιδιώκοντας ουσιαστικά τον αφανισμό αυτής της πολύτιμης ιστορικής πολιτιστικής και θρησκευτικής Σερβικής Ορθόδοξης κληρονομιάς των κεντρικών Βαλκανίων.

Ενδεικτική είναι η αναφορά του Σέρβου Προέδρου Βούτσιτς κατά το διάγγελμά του, ότι «επί των ημερών Κούρτι και ιδίως κατά τα τελευταία 2 με 3 χρόνια διακυβέρνησής του στο Κοσσυφοπέδιο, διαπράχθηκαν διπλάσια εγκλήματα εις βάρος των Σέρβων απ᾽όσα είχαν διαπραχθεί κατά τα προηγούμενα εννέα ολόκληρα χρόνια». Αυτό σημαίνει ότι η κατ᾽ έτος συχνότητα εγκληματικής δραστηριότητας εις βάρος των Σέρβων έχει επί πρωθυπουργίας Κούρτι δεκαπλασιαστεί σε σχέση με το προηγούμενο καθεστώς. Ενώ, αναφερόμενος στα έργα και ημέρες του Κοσοβάρου Πρωθυπουργού, ο Σέρβος Πρόεδρος επεσήμανε ότι από τότε που αυτός ανέλαβε την πρωθυπουργία του Κοσόβου η Πρίστινα έχει προβεί σε 499 επιθέσεις με εθνοτικά κίνητρα εναντίον του σερβικού λαού και της σερβικής Εκκλησίας.

Επιπλέον, είναι σαφής όχι μόνον η ιστορικά εχθρική στάση της Γερμανίας έναντι της Σερβίας, στάση που έχει τις βάσεις της ήδη από τα μέσα του 20ού αιώνα, αν όχι νωρίτερα, αλλά και η έγνοια των Γερμανών, και ενδεχομένως και άλλων χωρών, να επισπευστεί η διαδικασία ευρωπαϊκής ένταξης του Κοσσυφοπεδίου εν όψει και των επικείμενων αμερικανικών προεδρικών εκλογών και του σοβαρού ενδεχομένου (επαν)εκλογής Τράμπ. Εκλογή η οποία εικάζεται ότι θα οδηγήσει σε de jure διαίρεση του Κοσσυφοπεδίου με βάση την εθνοτικήσύστασή του, όπως εκτιμάται ότι θα συμβεί εν τέλει και με την περίπτωση της Ουκρανίας.

Όπως μας δήλωναν σερβικές κυβερνητικές και διπλωματικέςπηγές, η Σερβία ελπίζει ότι η Αθήνα δεν θα αναγνωρίσει το «Κόσοβο»: μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν ολέθρια, καθώς η Ελλάδα θα έχανε ένα σημαντικό ρόλο που καλείται να διαδραματίσει στα Βαλκάνια και θα παρέδιδε τα πάντα στην τουρκική επιρροή. Παραπέμπουμε μάλιστα σχετικά και στα όσα είχε δηλώσει στην Hellas Journal, για τον ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια, ο Μαυροβούνιος Υπουργός Εξωτερικών, Φίλιπ Ιβάνοβιτς, στην αποκλειστική συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει κατά την πρώτη επίσημη επίσκεψή του στην Αθήνα, αρχές Μαρτίου.

 

Η εισδοχή του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης, ωστόσο, μολονότι δεν είναι άνευ σημασίας, δεν συγκρίνεται ως προς την σπουδαιότητα με τυχόν διμερή αναγνώριση του νόθου αυτού κρατιδίου από πλευράς Ελλάδας. Αυτό που είναι πολύ κρίσιμο στοιχείο εν προκειμένω είναι ότι τυχόν αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου θα ζημίωνε τα μέγιστα τα ελληνικά συμφέροντα στα Βαλκάνια, ιδίως αν λάβει κανείς υπόψιν όχι μόνον την επιρροή της Τουρκίας σε αυτά, αλλά και το γεγονός ότι οι Αλβανοί, οι οποίοι στοχεύουν στην εθνοκάθαρση των Σέρβων, διάκεινται ιστορικά και πολιτιστικά εγγύτερα προς τους Τούρκους.

Από πλευράς Σερβίας βεβαίως, η αναγνώριση του Κοσόβου είναι αδύνατη καθώς τουλάχιστον το 80% του σερβικού λαού εναντιώνεται σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ακόμη κι αν η Σερβία ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι δε σαφές ότι τελική ρύθμιση του καθεστώτος του Κοσσυφοπεδίου δεν θα κατορθωθεί εάν η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και οι Σερβικές Ορθόδοξες Κοινότητες στην περιοχή δεν τύχουν πλήρους προστασίας και διασφάλισης όλων των δικαιωμάτων τους και εκπλήρωσης των ανωτέρω βασικών προϋποθέσεων, τις οποίες, μολονότι η κ. Μπακογιάννη τις εγκατέλειψε αδειάζοντας τη Σερβία με την τελική θετική Έκθεσή της, εξακολουθούν να υποστηρίζουν οι ΗΠΑ (ίδρυση Ένωσης Σερβικών Δήμων, όπως συμφωνήθηκε το 2013 στις Βρυξέλλες, ειδική προστασία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, επιστροφή περιουσιακών στοιχείων). Εάν το Κόσοβο δεν είναι έτοιμο να αποδεχθεί αυτές τις προϋποθέσεις ως τμήμα του Διαλόγου των Βρυξελλών, είναι ορατός ο κίνδυνος αυτός ο διάλογος να παγώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, με συνέπειες άκρως δυσμενείς.

Σερβικές κυβερνητικές πηγές τονίζουν ότι η πίεση από πλευράς Γερμανίας μπορεί να είναι πολύ ισχυρή αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν θα πρέπει να έχει ως προτεραιότητα τα δικά της συμφέροντα. Είναι μάλιστα χαρακτηριστική η επισήμανση: «το Κόσοβο είναι ένα κρατικό μόρφωμα-μαφία στο οποίο δεν υπάρχει κράτος δικαίου, νόμος και τάξη και όπου η Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση αποϊεροποιείται και βεβηλώνεται. Πρόκειται περί του πλέον αποτυχημένου project της παγκόσμιας Δύσης». Επισημαίνουν μάλιστα εμφατικά: «είναι επομένως, σαφές, ότι η θέση της Ελλάδας απέναντι στην αυτοανακηρυχθείσα ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου δεν θα πρέπει να αλλάξει. Η φιλία και η παράδοση που συνδέει βαθύτατα τον ελληνικό με τον σερβικό λαό έχει ιδιαίτερη σημασία στο παρόν και το μέλλον των Βαλκανίων, για τον επιπλέον λόγο ότι το κρατικό μόρφωμα του Κοσόβου είναι άμεσος εκφραστής της Τουρκίας και της «τουρκικής» νοοτροπίας όσον αφορά την παραβίαση κάθε έννοιας κράτους δικαίου και υβριστής των δημοκρατικών θεσμών. Ενδεχόμενη αναγνώρισή του, πριν μάλιστα από οποιαδήποτε διευθέτηση μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινα δεν θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδας και του ελληνικού λαού, ιδίως του λαού της Κύπρου που υπέστη βάναυση εισβολή από την Τουρκία, βιασμό, κατοχή και καταστροφή της πολύτιμης κληρονομιάς του».

 

Προς τούτο, ενδεικτική είναι η δήλωση του πρώην επικεφαλής της σερβικής υπηρεσίας πληροφοριών, Αλεξάνταρ Βούλιν, σε συνέχεια της Έκθεσης Μπακογιάννη: «Όταν η Αυστροουγγαρία ζήτησε από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας εν καιρώ πολέμου να αρνηθεί τη φιλοξενία στα απομεινάρια του σερβικού στρατού, ο Βενιζέλος απήντησε ότι η Ελλάδα είναι ‘πολύ μικρή χώρα για μια τόσο μεγάλη ατιμία᾽. Συστήνοντας το λεγόμενο Κόσοβο προς ένταξη στο Συμβούλιο της Ευρώπης, η Ντόρα Μπακογιάννη έδειξε ότι η Ελλάδα έχει γίνει μια σπουδαία χώρα ικανή για μεγάλες ατιμίες. Ο λαός της Τουρκίας χαίρεται, το έδαφος που λέγεται Κόσοβο ετοιμάζεται να συγκαταλεχθεί -με τη σύσταση της Ελλάδας- μεταξύ κρατών. Ας ετοιμαστεί πλέον και η βόρεια Κύπρος…».

 Η περίπτωση του Κοσόβου συνιστά χειρουργική εφαρμογή ενός εξελιγμένου μοντέλου αμφισβήτησης ιστορικών δικαιωμάτων ιστορικών λαών και ιστορικών εθνών, όπως το Σερβικό έθνος, αλλά και το Ελληνικό στην περίπτωση της Κύπρου, και της διαφαινόμενης ενδεχόμενης «κοσοβοποίησης» της Θράκης, του Αιγαίου, και της Μακεδονίας.

Δημοσιεύθηκε την Κυριακή 7 Απριλίου στην ιστοσελίδα Hellas Journal του Μιχάλη Ιγνατίου, και στο newsbreak.gr.

Πηγή:

https://hellasjournal.com/2024/04/analisi-kossifopedio-o-topos-dokimasias-tou-servikou-laou-ke-tou-diethnous-dikeou-i-anagnorisi-apo-tin-ellada-tha-ine-macheri-stin-kardia-tis-kiprou/

https://www.newsbreak.gr/politiki/582370/analysi-kossyfopedio-topos-dokimasias-toy-servikoy-laoy-kai-katapatisis-toy-diethnoys-dikaioy/

Η αντίδραση των σερβικών ΜΜΕ στο αποκλειστικό ρεπορτάζ της «δημοκρατίας» για το αναπάντεχο άδειασμα της Σερβίας από την κυρία Μπακογιάννη στο ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου, η κυβέρνηση του οποίου εξακολουθεί να εθελοτυφλεί απέναντι στο κράτος δικαίου και στην προστασία των δικαιωμάτων του σερβικού λαού στην περιοχή, τον οποίο εκδιώκει με σκοπό την εθνοκάθαρση, φανερώνει ότι η Ελλάδα παραμένει σημείο αναφοράς στα Βαλκάνια και την ανατολική Μεσόγειο, ως ο βασικότερος υπερασπιστής του ∆ιεθνούς ∆ικαίου και των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Με ομοβροντία δημοσιευμάτων στα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας εκφράστηκε η πολύ έντονη αίσθηση που προκάλεσε στη Σερβία το πρωτοσέλιδο της «δημοκρατίας» του Σαββάτου 30/3/2024, με κεντρικό θέμα την οργισμένη αντίδραση του Σέρβου προέδρου Βούτσιτς κατά της εισηγητικής πρότασης της Ντόρας Μπακογιάννη υπέρ της ένταξης του κρατικού μορφώματος του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Το Σερβικό Κεντρικό Πρακτορείο Ειδήσεων Tanjug (tanjug.rs) επισημαίνει την αναφορά της εφημερίδας μας στην «άνευ προηγουμένου σκληρή ρητορική» του Σέρβου προέδρου, κάνοντας ειδική μνεία στη ξαφνική αλλαγή πλεύσης της κυρίας Μπακογιάννη αλλά και της ελληνικής κυβέρνησης εν συνόλω, ενώ το RTC Politika (rts.rs) αναπαράγει την είδηση του Κεντρικού Πρακτορείου, φιλοξενώντας μάλιστα ολόκληρο το πρωτοσέλιδο της «δημοκρατίας», όπως επίσης και τα alo.rs και blic.rs.
Το σερβικό παράρτημα του Euronews (euronews.rs) αναγνώρισε ότι η «δημοκρατία» έσωσε την τιμή των ελληνικών ΜΜΕ, καθώς ήταν, δυστυχώς, η μοναδική ελληνική εφημερίδα που όχι μόνον επεσήμανε τη σπουδαιότητα του διαγγέλματος Βούτσιτς, αλλά εξέφρασε και έντονη ανησυχία για τη Σερβία καθώς και την Κύπρο. Αξίζει να επισημανθεί ότι όλα τα σερβικά ΜΜΕ στάθηκαν ιδιαίτερα στο γεγονός ότι η κυρία Μπακογιάννη δεν προέβη σε αυτή την ενέργεια ως απλή Ελληνίδα βουλευτής, αλλά ως αδελφή του Ελληνα πρωθυπουργού και εκφράστρια της εξωτερικής πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης.
Η υποδοχή που επεφύλαξαν τα μεγαλύτερα, παμβαλκανικής εμβέλειας, σερβικά ΜΜΕ στο δημοσίευμα της «δημοκρατίας» είναι εντυπωσιακή για τον επιπλέον λόγο ότι δείχνει, αφενός, πόσο πολύ η Σερβία λογαριάζει την Ελλάδα και, αφετέρου, πόσο λίγο αντιλαμβάνονται πλέον οι Έλληνες πολιτικοί τη σχέση τους με την Ιστορία και τη θέση της Ελλάδας στην ευρύτερη γεωπολιτική σκακιέρα των Βαλκανίων και της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία», την Δευτέρα 1 Απριλίου 2024. Πηγή:

https://www.dimokratia.gr/politiki/576037/ta-servika-mme-gia-to-protoselido-tis-dimokratias/

Πώς η Ντόρα άνοιξε τον δρόμο για διεθνή αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου κοιμίζοντας το Βελιγράδι. Ο σκοτεινός ρόλος των Γερμανών και το άγνωστο παρασκήνιο.

Μετά τη ρήξη με τη Ρωσία, σεισμό στις ελληνοσερβικές σχέσεις προκαλούν οι πρωτοφανείς και ανιστόρητοι χειρισμοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αυτή τη φορά με θλιβερή πρωταγωνίστρια την αδερφή του πρωθυπουργού Ντόρα Μπακογιάννη, γνωστή για τις επικίνδυνες απόψεις της στα εθνικά θέματα. Η κυρία Μπακογιάννη «άδειασε» τη Σερβία στο ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για τη διεθνή του αναγνώριση και προκαλώντας οργή μεγατόνων στο Βελιγράδι, που εκφράστηκε με το ασυνήθιστα οξύ διάγγελμα του προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Ο κ. Βούτσιτς, όπως έγραψε χθες η «δημοκρατία», κατηγόρησε την κυρία Μπακογιάννη για εξαπάτηση κατόπιν γερμανικών πιέσεων, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας Ίβιτσα Ντάσιτς, σε αποκλειστική του δήλωση προς την εφημερίδα μας, καθιστά υπόλογη για την «προδοσία» συνολικά την κυβέρνηση Μητσοτάκη, θυμίζοντας ότι η κυ- ρία Μπακογιάννη είναι περίοπτο μέλος της, αδελφή του Ελληνα πρωθυπουργού!
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, φωτίζοντας το σκοτεινό παρασκήνιο αυτής της πρωτοφανούς ανατροπής πάγιας ελληνικής εθνικής θέσης, που συνδέεται άρρηκτα και με τη σθεναρή άρνηση της Κύπρου να αναγνωρίσει το βαλκανικό υβριδικό κράτος, καθώς μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για αναγνώριση των Κατεχομένων! Με μια εισηγητική έκθεση-όνειδος [AS/Pol (2024) 10, 20 March 2024] προς την Επιτροπή Πολιτικών Υποθέσεων και Δημοκρατίας της Κοινοβουλευτικής Συνδιάσκεψης του Συμβουλίου της Ευρώπης, η κυρία Μπακογιάννη στην ουσία «πούλησε» τους Σέρβους (αφού πρώτα τους αποκοίμισε με κούφιες υποσχέσεις) και καλωσόρισε το Κοσσυφοπέδιο στο Συμβούλιο της Ευρώπης!
Με την έκθεσή της, που φυσικά υιοθετήθηκε μετ’ επαίνων την περασμένη Τετάρτη από την αρμόδια επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης, χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις και από τον προεδρεύοντα της Επιτροπής για τα Δυτικά Βαλκάνια Αλέξη Τσίπρα (ψήφισε «παρών»), η κυρία Μπακογιάννη προετοίμασε έντεχνα το έδαφος για τη διεθνή αναγνώριση του βαλκανικού μορφώματος, κατά παρέκκλιση της πάγιας εθνικής θέσης και χωρίς καμία πολιτική νομιμοποίηση.
Το γεγονός προκάλεσε οδυνηρό αιφνιδιασμό στο Βελιγράδι, αφού η Ελληνίδα πολιτικός παρέκαμψε με τρόπο προκλητικό τα διεθνή προαπαιτούμενα και τα υποκατέστησε με… ευσεβείς πόθους. Μέχρι πρότινος, η κυρία Μπακογιάννη προέτασσε τρεις θεμελιώδεις όρους ως απαρέγκλιτες προϋποθέσεις για την ευρωπαϊκή τύχη του βαλκανικού «κρατιδίου»:

α) επιστροφή των κλαπέντων από το Κοσσυφοπέδιο περιουσιακών στοιχείων όλων των σερβικών ιερών μονών του Κοσσυφοπεδίου και των μετοχίων στα μοναστήρια στα οποία ανήκουν,
β) ίδρυση ένωσης σερβικών δήμων εντός του Κοσσυφοπεδίου, στις περιοχές όπου ο σερβικός πληθυσμός έχει συντριπτική πλειοψηφία, που αγγίζει το 99%,
γ) άρση του νόμου απαλλοτριώσεων και επιστροφή όλων των περιουσιακών τους στοιχείων στους Σέρβους του Κοσόβου.
Στις 20 Μαρτίου, ωστόσο, και για λόγους φαινομενικά ανεξήγητους, η κυρία Μπακογιάννη συμψήφισε όλες τις διεθνείς απαιτήσεις, αρκούμενη πλέον σε μια δευτερεύουσα δέσμευση, την επιστροφή περιουσιακών στοιχείων, μόνο στο σερβικό μοναστήρι Βισόκι Ντέτσανι. Συγκεκριμένα, η ίδια επισημαίνει… αυτοαναιρούμενη στην εν λόγω έκθεσή της (παράγραφος 25) ότι «στο ενημερωτικό σημείωμά μου, που υποβλήθηκε στην Επιτροπή στις 5 Μαρτίου 2024, κατέστησα σαφές ότι η μη εκτέλεση απόφασης, που αξιολογήθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο ως δεδικασμένο, θα πρέπει να θεωρείται πολιτική επιλογή και σημαντική αποτυχία των θεσμών του Κοσσυφοπεδίου να σεβαστούν την αρχή του κράτους δικαίου». Αμέσως μετά, ωστόσο, η ίδια δηλώνει την αλλαγή στάσης της (παράγραφος 26): «Είμαι λοιπόν ικανοποιημένη που στις 14 Μαρτίου 2024 ενημερώθηκα από τον υπουργό Εξωτερικών και Διασποράς [σ.σ.: του Κοσόβου] ότι έχει εφαρμοστεί η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, με την εγγραφή των 24 εκταρίων γης στο όνομα της μονής [σ.σ.: Βισόκι Ντέτσανι]. Αυτό είναι ένα μείζον σημείο, από πλευράς των Αρχών του Κοσσυφοπεδίου, του θάρρους και της προθυμίας τους να λάβουν δύσκολες αποφάσεις με σκοπό τη συμμόρφωσή τους με το κράτος δικαίου, το οποίο μαρτυρεί επίσης τη σημασία που αποδίδουν στην ένταξη στο Συμβούλιο της Ευρώπης».

Μολονότι από την τελική εισηγητική έκθεση προκύπτει ότι η ίδια πείστηκε, δήθεν, από έγγραφη σχετική δέσμευση την οποία εκφράζει ο Κοσοβάρος πρωθυπουργός Κούρτι με επιστολή του προς την ιδία (3/3/2024), είναι σαφές ότι πίσω από την «κωλοτούμπα» αυτή κρύβεται η Γερμανία, όπως υποστήριξε και στο διάγγελμά του ο Βούτσιτς. Τούτο προκύπτει από σειρά δεδομένων, μεταξύ των οποίων και η δήλωση του Γερμανού βουλευτή Knut Abraham, μέλους της Bundestag και της Κοινοβουλευτικής Συνδιάσκεψης του Συμβουλίου της Ευρώπης, ο οποίος την περασμένη Παρασκευή (22/3/2024) επιτέθηκε με ειρωνεία στον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ για τα Βαλκάνια, υφυπουργό Εξωτερι- κών Γκάμπριελ Εσκομπάρ, τονίζοντας ότι «οι ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν οι ίδιες να εκπληρώσουν τα ανεξάρτητα ευρωπαϊκά κριτήρια ένταξης του Κοσσυφοπεδίου λόγω της θανατικής ποινής» (!). Το ίδιο έκανε με ιδιαίτερα επιθετική ανάρτηση στο X εναντίον της αμερικανικής στάσης και ο μέχρι πρότινος σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Bundestag Μίκαελ Ροτ, καθώς και άλλοι Γερμανοί «παρατηρητές» που βυσσοδομούσαν στο διαδίκτυο κατά όσων αντιτίθενται στην ένταξη του Κοσσυφοπεδίου, αποθεώνοντας παράλληλα τη θετική εισήγηση της κυρίας Μπακογιάννη.

ΑΠΡΟΣ∆ΙΟΡΙΣΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
Η εν λόγω εξέλιξη πυροδοτεί σοβαρό κύκλο ψύχρανσης των ελληνοσερβικών σχέσεων, με απροσδιόριστες συνέπειες για τις μελλοντικές ισορροπίες στα Βαλκάνια.
Κρίσιμα ερωτήματα γεννώνται ως προς τα κίνητρα της μεθόδευσης της κυρίας Μπακογιάννη, η οποία ανοίγει με ελληνικές ευλογίες την ευρωπαϊκή πορεία στο Κοσσυφοπέδιο, όχι όμως ως συνέχεια εκπλήρωσης διεθνών προαπαιτουμένων, στα οποία εξακολουθούν να εμμένουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά με ευχολόγια καλής πίστης, λειτουργώντας η ίδια ως Δούρειος Ιππος υπέρ του ψευδοκρατιδίου και ρίχνοντας ελληνικό «λάδι στη φωτιά» του ιστορικού γερμανικού μίσους εναντίον της Σερβίας, που διαπερνά όλο τον 20ό αιώνα. Οπως μετέφεραν στη «δημοκρατία» σερβικές διπλωματικές πηγές, εδραία πεποίθηση της κυρίας Μπακογιάννη είναι ότι η ένταξη του Κοσσυφοπεδίου θα ενισχύσει και το κράτος δικαίου στο «κρατίδιο» αυτό αλλά και την ταχύτερη επίτευξη των ανωτέρω προϋποθέσεων έμπρακτου σεβασμού και υπεράσπισης των δικαιωμάτων του σερβικού πληθυσμού και της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ωστόσο, οι ίδιες πηγές θέτουν με νόημα το ερώτημα: πώς θα φανεί στην Ελλάδα εάν η Σερβία πει ότι «αναγνωρίζουμε την “Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου”, διότι αυτό θα διασφαλίσει και τα δικαιώματα των εκδιωχθέντων Ελληνοκυπρίων»;

Από την αποκλειστική δήλωση του Σέρβου υπουργού Εξωτερικών στην «κυριακάτικη δημοκρατία» συνάγεται ότι η Σερβία εκλαμβάνει την εισήγηση Μπακογιάννη ως προάγγελο αλλαγής στάσης της ελληνικής κυβέρνησης στην τελική αναγνώριση του Κοσόβου, επισημαίνοντας τη συγγενική σχέση της εισηγήτριας με τον Ελληνα πρωθυπουργό και θεωρώντας ότι μια τέτοια έκθεση επ’ ουδενί συνιστά ατομική πρωτοβουλία της ίδιας.
Μένει να φανεί εάν η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης θα υπερψηφίσει την έκθεση Μπακογιάννη στην Ολομέλειά της τον Απρίλιο, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για απόφαση ένταξης του Κοσόβου τον Μάιο από το Συμβούλιο Υπουργών, και αν τελικά η Ελλάδα θα αποδειχθεί -με ενέργειες της αδελφής του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη- αδελφοκτόνος, δημιουργώντας τετελεσμένο οριστικής καταδίκης της Κύπρου.

Δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία της 31ης Μαρτίου 2024.