Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα του πλανήτη της οποίας η θάλασσα είναι κατ᾽ αναλογίαν μεγαλύτερη από την ξηρά της. Εξάλλου, ποιός άλλος λαός έχει συνδεδεμένη την ιστορία του με τον «πλου» από την εποχή του ποιήματος του Παρμενίδη, διαθέτοντας τον μεγαλύτερο παγκοσμίως εμπορικό στόλο που πλοηγείται στις θάλασσες της υφηλίου με σημαία ελληνική, ως τις ημέρες της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη, μέχρι και σήμερα;
Η ιδιοπροσωπία του Ελληνισμού είναι χαραγμένη από την απειρία της θάλασσας. Από τον καθημερινό βίο, το εμπόριο, την αλιεία, την ποίηση, τη λογοτεχνία, την τέχνη, τη ζωγραφική, τους αγώνες του Ελληνισμού, μέχρι και το «άνοιγμα στο επερχόμενο», για να θυμηθώ τον μεγάλο Κώστα Αξελό.
Και πώς δεν είναι «επερχόμενο» η θέα του Χριστού βηματίζοντος επί της θαλάσσης που ώθησε τον Απόστολο Πέτρο να εκβεί του πλοιαρίου δοκιμάζοντας την πίστη του και να περπατήσει πάνω στα ύδατα προς συνάντηση μαζί Του; Αυτόν τον «Επερχόμενον» τιμά με τρόπο ξεχωριστό μάλιστα η νησιωτική Ελλάδα, όπως μπορούν να πιστοποιήσουν όσοι έχουν ζήσει ένα Πάσχα σε ελληνικό νησί.
Αυτόν τον «Επερχόμενον» καταφάσκει η Εκκλησία όταν τα Θεοφάνεια ρίπτει τον Σταυρό στη θάλασσα και σπεύδει ο Έλληνας κολυμβητής λαός προς υποδοχήν Του.
Και είναι πράγματι η θάλασσα η οποία χρησιμοποιείται ως μεταφορά στην ελληνική γλώσσα για να αποτυπώσει τον κλύδωνα του ανθρωπίνου βίου. «Πελαγώνω» λέει ο ελληνικός λαός, όταν βρεθεί σε δυσκολία, «είμαι χαμένος στο πέλαγο», «τα έχω θαλασσώσει».
Αλλά είναι και πάλι η θάλασσα την οποία μετέρχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία για να αναφερθεί στην αγαθοσύνη του Θεού και να την εικονίσει.
Χαῖρε, θάλασσα ποντίσασα, Φαραώ τόν νοητόν ψάλλει στον Ακάθιστο Ύμνο, αποδίδοντας στην Παναγία ιδιότητες της θάλασσας, σαν εκείνες που έσωσαν τον εκλεκτό λαό του Θεού από την καταστροφή της προσυλότητας.
Τὸ ἀνεξιχνίαστον πέλαγος τῆς τοῦ Θεοῦ διηγούμενος φιλανθρωπίας, υμνεί ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός. Άγιε Νικόλα φύλαττε, κι Άγια-Θαλασσινή, γράφει στην ποίησή του ο Νίκος Καββαδίας, επικαλούμενος τον προστάτη των ναυτικών. Θάλασσα τους θαλασσινούς, θαλασσάκι μου, μην τους θαλασσοδέρνεις και φέρε το πουλάκι μου, τραγουδάει ο Έλληνας μετανάστης λόγος, πιστοποιώντας μια άλλη πτυχή της ελληνικής ταυτότητας, μάλλον το δίπτυχο, θάλασσα – μετανάστευση και προσφυγιά.
Αλλά και το κάλλος κι ο έρωτας, στην Ελλάδα εκφράζεται με προκείμενες «θαλάσσιες»: Κόρη καραβοκύρη, κι όμορφη κοπελιά….
Κι όμως, η Ελλάδα μας, αυτή η χώρα του κόσμου του μικρού του μέγα, χρειάστηκε 43 ολόκληρα χρόνια από το Montego Bay, για να τολμήσει το αυτονόητο. Να βροντοφωνάξει στη διεθνή κοινότητα και να πιστοποιήσει τη θαλάσσια υπόστασή της. Να πράξει επιτέλους, μετά από «αιώνες» πολιτικού δισταγμού, δειλίας, έλλειψης ρεαλισμού και πίστης στην αλήθεια, το αυτονόητο. Να καταφάσκει τη θαλάσσια υπόστασή της.
Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός είναι πλέον γεγονός, απέναντι σε μια γείτονα χώρα, γη αρχαία ελληνική εποικισμένη πια και κατακτημένη από ασιάτες νομάδες στερημένους από καταβολής τους αυτού του θείου δώρου της θάλασσας.
Οι λόγοι της καθυστέρησης πολλοί και γνωστοί. Μείζων, η έλλειψη μύησης των πολιτικών ανδρών και γυναικών μας στον Έλληνα Λόγο που αποδίδει στη θάλασσα τα αρμόζοντα.
Η πολιτική και η γεωπολιτική αποστερούνται ρεαλισμού και αντανακλαστικών, όταν δεν υποστηρίζονται από τις κοσμογονικές δυνάμεις που συνέχουν ένα λαό, την ιστορία του και τον πολιτισμό του. Ας είναι όμως.
Πλέον, ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός είναι δεδομένος και πραγματικός. Απομένει τώρα να κερδηθεί το χαμένο «έδαφος». Πλην όμως, για να αποδώσει στον Ελληνισμό επί της ουσίας, και όχι μόνον επί χάρτου, η λίαν σημαντική και ιστορική ανακοίνωση του Χάρτη ΘΧΣ -του οποίου ασφαλώς κορυφαίο χαρακτηριστικό είναι η διακηρυχθείσα κατάφαση στην πλήρη επήρεια του Συμπλέγματος Μεγίστης (Καστελλόριζο)- θα πρέπει να αξιολογηθούν σοβαρά ορισμένες παράμετροι.
Επ᾽ ουδενί θα πρέπει η ανακοίνωση του Χάρτη να συνοδευθεί από τυχόν επαλήθευση του ισχυρισμού που κυκλοφορεί ευρέως ήδη και πριν την ανακοίνωσή του τη Μεγάλη Τετάρτη, ότι δηλαδή η ήπια αντίδραση της Τουρκίας οφείλεται, αφενός, στο ότι η Ελλάδα μετέθεσε στις ελληνικές καλένδες την υλοποίηση του έργου της καλωδιακής σύνδεσης GSI με την Κύπρο και το Ισραήλ.
Αφετέρου, στο ότι η χώρα μας φρόντισε να μην «ερεθίσει» τη γείτονα στο ζήτημα του casus belli, με συνέπεια την καταγραφή στον χάρτη του status quo των εθνικών χωρικών υδάτων στα 6 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο, αντί της πλήρους έκτασης όπως προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία απλώς αντικαθίσταται με σχετική υποσημείωση.
Παράλληλα με τον αναντίρρητο ενθουσιασμό που προκάλεσε η δημοσίευση του χάρτη ΘΧΣ, καλό είναι να έχουμε επίγνωση ότι πρόκειται για επί σειρά ετών υποχρέωση της χώρας μας έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την οποία είναι μάλλον υπερβολή να εμφανιζόμαστε ως πανηγυρίζοντες Επιμηθείς τη στιγμή που το διεθνές σκηνικό επιβάλλει στους Έλληνες να λειτουργούν ως σώφρονες Προμηθείς, αν θέλουν να διασώσουν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδος.
Εξάλλου, η από τούδε και στο εξής εξέλιξη των όσων ο χάρτης Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού φέρει στο προσκήνιο, θα επαληθεύσει εάν η Διακήρυξη των Αθηνών ήταν όντως τελικά παιδί της Μαδρίτης, ή θα καθορίσει την απαρχή μιας πράγματι ωφέλιμης για τον Ελληνισμό νέας εποχής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Χριστός Ανέστη!
* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, 30 Απριλίου 2025, στην Hellas Journal, και στο geopolitico.gr.
Δηλώσεις του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του Προέδρο της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan, μετά την συνάντησή τους στο Μέγαρο Μαξίμου, Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 2023. (ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI)
Φαίνεται ότι μοίρα του Έλληνα δεν είναι μόνον η μνήμη των κοσμοϊστορικών γεγονότων που σχετίζονται με την αποτίναξη πέντε αιώνων τουρκικού ζυγού, αλλά και η επανάληψή τους κατά την αναλογία της περίφημης Θουκυδίδειας σπειροειδούς ελίξεως της ιστορίας.
Ήδη, πλέον, το μακρινό Ιωβηλαίο έτος εορτασμών των 200 ετών απ᾽ όταν ξεκίνησε ο Αγώνας για την Λευτεριά των Ελλήνων, των Ρωμηών, των πολιτών δηλαδή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που κατέληξε σε απελευθέρωση τμήματος των κατακτημένων από τους Οθωμανούς εδαφών, αποτελεί μνήμη όχι απλώς άκρως ενδιαφέρουσα αλλά και κρίσιμη. Όχι τόσο λόγω των καθ᾽ αυτών εορτασμών για την Επανάσταση του 1821 και τα ευτράπελα που τους είχαν συνοδεύσει, αλλά διότι διανύουμε πλέον, ημέρες κρίσιμες στην ιστορία του Ελληνισμού, όπως αποδεικνύεται από δυό συγκλίνοντα και αλληλοτροφοδοτούμενα στοιχεία.
Το πρώτο, αφορά στην αντίληψη που προωθήθηκε συστηματικά από κύκλους περί την κυβέρνηση με ευρεία απήχηση και εντός αυτής, του τί είναι το 1821, τί ακριβώς συνέβη τότε, και τί σημαίνει αυτό για τους Έλληνες και τη σημερινή Ελλάδα. Η κυβερνητική θεώρηση, που εκφράζει ακόμη ικανή μερίδα του ελλαδικού πολιτικού και ιδεολογικού κατεστημένου, της Επανάστασης του 1821, αντικατοπτρίστηκε αφενός στην τοποθέτηση του Πρωθυπουργού Μητσοτάκη, στις 30 Ιανουαρίου 2020, περί της Ελλάδος ως «μιας μικρής οθωμανικής επαρχίας», και αφετέρου, όπως όλοι θυμόμαστε, στην αποτυχημένη πορεία της Επιτροπής Greece2021 με επικεφαλής την άλλοτε διοργανώτρια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, Γιάννα Αγγελοπούλου.
Ποιος μπορεί να λησμονήσει τη συστηματική, αν και όχι πάντοτε ρητή, χρήση της Επιτροπής εκείνης ως μέσον όχι μόνον για την προώθηση μιας ορισμένης, ως επί το πλείστον ανυπόστατης, φιλελεύθερης, ταξικής θεώρησης της Επανάστασης, και τη σύνδεσή της με την «ενδοοικογενειακή» αγγλοσαξονική σύγκρουση που έλαβε χώρα στην Αμερική του 18ου αιώνα, αλλά και για την επιβολή μιας νέας κανονικότητας στις σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας;
Η χλεύη του απειράριθμου πλήθους των Αγωνιστών του 1821, για τους οποίους ο υπέρ πάντων Αγών και η προσωπική τους θυσία είχαν σαφές και μοναδικό κίνητρο «του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την Ελευθερία», αλλά και η μεθοδευμένη (παρ)ερμηνεία του εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα ως Φιλελεύθερης Επανάστασης, ερμηνεία για την οποία η Επιτροπή είχε στρατεύσει στρατιά εγχώριων και αγγλοσαξόνων ιδεοληπτικών καλοθελητών, ενώ παράλληλα η ίδια είχε γίνει ψυχοπαίδι της εν Ελλάδι Πρεσβείας της υπερδύναμης, συνέθεσαν το πρελούδιο του αδυσώπητου βομβαρδισμού της ελληνικής κοινής γνώμης με ασύμμετρα όπλα κατευνασμού, ενδοτισμού, αλλά και το πάγιο μέχρι σήμερα ψευτοδίλημμα «υποχώρηση και υποταγή, ή πόλεμος».
Αυτά μας φέρουν στο δεύτερο στοιχείο, την ύπουλη ρητορική που έχει υιοθετηθεί από κεντρικούς πυλώνες της παρούσας κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, ρητορική που στηρίζεται σε ένα καινοφανές είδος δημιουργικής ασάφειας. Κύριο χαρακτηριστικό της ασάφειας αυτής είναι η κυβερνητική πολυφωνία, ή μάλλον παραφωνία, αναφορικά με τον περίφημο ελληνοτουρκικό διάλογο. Ο οποίος, προς μεγάλη τέρψη και ικανοποίηση της Γερμανίας και άλλων συμμάχων μας, έχει οδηγήσει σε νέα εποχή «ήρεμων νερών», με κόστος όμως που ήδη πληρώνουμε. Αυτή λοιπόν, η δημιουργική ασάφεια βασίστηκε σε μια πολύ απλή συνταγή δύο συστατικών:
Αφενός το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών διετράνωνε παγίως και μονίμως προς πάσα κατεύθυνση – δια στόματος, μέχρι πέρυσι, του Νίκου Δένδια, και πλέον του Γιώργου Γεραπετρίτη – ότι το μόνο ζήτημα που η Ελλάδα προτίθεται να συζητήσει με την Τουρκία, εφόσον αυτή εγκαταλείψει τις μονομερείς και αντίθετες προς το Διεθνές Δίκαιο ενέργειες επιβουλής και de facto αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και της ίδιας της κυριαρχίας της Ελλάδος, είναι η Υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ.
Αφετέρου, την ήδη από τον Αύγουστο του 2020 αλλαγή ρητορικής του Πρωθυπουργού, ο οποίος ρητά επισημαίνει ότι το μήλον της έριδος μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος δεν είναι άλλο από τις «θαλάσσιες ζώνες».
Η στοιχειώδης, ωστόσο, γνώση της ορολογίας ήγειρε από τότε μείζονα ερωτήματα αναφορικά με τη συνοχή των θέσεων που προβάλλονται από την κυβέρνηση, καθώς ο όρος «θαλάσσιες ζώνες» αφορά (τουλάχιστον) τέσσερα, και ουχί δύο, τινά: την Αιγιαλίτιδα ζώνη, τη Συνορεύουσα ζώνη, την Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. [Για μια εξοικείωση με τις έννοιες αυτές, παραπέμπω τον αναγνώστη στην εξαιρετική έκδοση της Καθημερινής, από το 2020, για τις Τουρκικές διεκδικήσεις σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, που είχε επιμεληθεί ο Άγγελος Συρίγος, ο οποίος εκεί παρέχει τον ακόλουθο ορισμό: «Χωρικά ύδατα (ή χωρική θάλασσα ή αιγιαλίτιδα ζώνη) είναι μια θαλάσσια ζώνη η οποία εκτείνεται, σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, έως 12 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσεως που βρίσκονται στην ακτογραμμή (ΔΘΣ, άρθρο 3)», (έκδοση Καθημερινής, σελ. 11)].
Εδώ αρχίζει και το πρόβλημα. Θα θυμούνται οι αναγνώστες ότι ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Δένδιας πολυμερώς και πολυτρόπως επέμενε να διευκρινίζει διαρκώς ότι τα χωρικά ύδατα επ᾽ ουδενί τελούν υπό διαπραγμάτευση με την Τουρκία, καθώς είναι ζήτημα εθνικής κυριαρχίας που η Ελλάδα διαχειρίζεται αποκλειστικά μονομερώς βάσει του Διεθνούς Δικαίου. Ενώ και η πρώην Υπουργός Εξωτερικών Μπακογιάννη είχε κάποια στιγμή δηλώσει ότι η όποια συζήτηση με την Τουρκία αφορά μόνον υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.
Εφόσον, ωστόσο, στις θαλάσσιες ζώνες ανήκει και η αιγιαλίτιδα ζώνη, η οποία ταυτίζεται με τα χωρικά ύδατα και δύναται να εκτείνεται (με μονομερή άσκηση δικαιώματος εθνικής κυριαρχίας) μέχρι και 12 ν. μίλια από τις ακτές, ήταν αδύνατον, ήδη από το 2021 – και πολλώ μάλλον σήμερα, μετά τα επεισόδια της Κάσου – να πιστέψει κανείς τις δηλώσεις των πρώην ΥΠΕΞ Μπακογιάννη και Δένδια, καθώς και του νυν ΥΠΕΞ Γεραπετρίτη.
Επιπλέον, το γεγονός ότι η κυβέρνηση προέβη σε μερική επέκταση των Εθνικών Χωρικών Υδάτων στα 12 ν. μίλια μόνο στο Ιόνιο (ούτε καν στην Κρήτη και το κεντρικό Αιγαίο), μοιραία, λογικά και αβίαστα, η ελληνική κοινή γνώμη έχει οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι ο λόγος της μη επέκτασης των ΕΧΥ σε όλη την ελληνική επικράτεια οφείλεται σε αυτό που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός εμμέσως έχει ομολογήσει: ότι δηλαδή τα ΕΧΥ, ως τμήμα των θαλασσίων ζωνών, είναι αντικείμενο συζήτησης με την Τουρκία…
Η συγκλονιστική αυτή διαπίστωση, αποδείχθηκε, δυστυχώς, ευθυγραμμισμένη με τις πολλαπλές, ως κεφαλές άλλης Λερναίας Ύδρας, «αντιμαξιμαλιστικές», κατ᾽ ουσίαν όμως μειοδοτικές δηλώσεις κατευνασμού με τις οποίες πρωτοκλασάτα στελέχη του ΕΛΙΑΜΕΠ βομβαρδίζουν διαρκώς την κοινή γνώμη – με αποκορύφωμα τις ανεκδιήγητες θέσεις Γαβουνέλη – επιχειρώντας να οδηγήσουν τη χώρα σε οδυνηρές καταστάσεις ακρωτηριασμού, με όπλο, μεταξύ άλλων το ψευτοδίλημμα «συμβιβασμός ή πόλεμος;». Δεν θα επεκταθούμε εδώ στα έργα και ημέρες του ΕΛΙΑΜΕΠ. Εξάλλου, νομίζω είναι πλέον σαφές σε όλους τί και ποιόν εξυπηρετεί αυτή η «δεξαμενή σκέψης». Θα επισημάνω μόνον ορισμένες από τις παραμέτρους εκείνες που εφόσον δεν εξαλειφθούν πάραυτα, θα οδηγήσουν σύντομα την Ελλάδα και τον Ελληνισμό σε πολύ τραγικές καταστάσεις.
Πυρήνας της φοβικής επιχειρηματολογίας που τα στελέχη αυτού του ιδιαίτερου «μη κυβερνητικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού» επαναλαμβάνουν ως μόνιμη επωδό, είναι ο μεγάλος κίνδυνος που προκαλεί η επέκταση της Ελλάδος στα 12 ν. μίλια στο Αιγαίο. Το γεγονός δε, ότι οι υπέρμαχοι της προσφυγής στη Χάγη είναι ταυτόχρονα και πολέμιοι της άμεσης επέκτασης των χωρικών υδάτων (για να μην αναφέρω και υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν, της ΔΔΟ στην Κύπρο, και εσχάτως και της αναγνώρισης του ψευδοκράτους) συνιστά τη συγκλονιστικότερη επαλήθευση του πνεύματος κατευνασμού και εθνικής μειοδοσίας που εμφορεί τους ανθρώπους του ΕΛΙΑΜΕΠ. Γι᾽ αυτούς, το δικαίωμα αποφασιστικής άρνησης εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας και η με οποιοδήποτε τίμημα αποτροπή κάθε θεληματικής συγκατάβασης στον ακρωτηριασμό της χώρας, των εδαφών και της ιστορίας της, θεωρείται πατριδοκαπηλία και χαρακτηρίζεται ως ακραία εθνικιστική ρητορική. Ως επισείοντες την «επικινδυνότητα» της ελληνικής «αδιαλλαξίας» στα ελληνοτουρκικά, άλλωστε, είναι αυτοί που εκβίαζαν την Προεδρία Τάσου Παπαδόπουλου πιέζοντας για λύση του Κυπριακού ως προϋπόθεση ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και για το Σχέδιο Ανάν. Ωστόσο, και η Κύπρος έγινε μέλος της ΕΕ και το σχέδιο Ανάν κατέρρευσε και η Κυπριακή Δημοκρατία υφίσταται ακόμη.
Οι κομισάριοι του ΕΛΙΑΜΕΠ ευαγγελίζονται όχι απλώς διάλογο με την Τουρκία, αντί αποτροπής, αλλά και μπαχτσίσια προς τη γείτονα, όπως η περιορισμένη, έως μηδαμινή, επέκταση των χωρικών υδάτων μας στο Αιγαίο. Αντιλαμβάνονται κάθε άλλη επιλογή πέραν του επώδυνου συμβιβασμού ως φέρουσα τεράστιο οικονομικό κόστος. Κι ενώ είναι γεγονός ότι ένας πόλεμος είναι παγίως λύση απευκταία, μετέρχονται το επιχείρημα του «μεγάλου οικονομικού κόστους», ωσάν να έπαψε εξαίφνης να ισχύει γι’ αυτούς το αξίωμα si vis pacem para bellum.
Ισχυρίζονται ότι δεν τους είναι σαφές τί επιδιώκουν οι Τούρκοι. Μολονότι αυτό το γνωρίζει καλά και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης, για τους φωστήρες του ΕΛΙΑΜΕΠ το ερώτημα αυτό είναι όχι μόνο «θεμελιακό» αλλά και «βασανιστικό», αφού «ουδείς μπορεί να απαντήσει με απόλυτη βεβαιότητα». Η ψευδολογία τους είναι τόσο καταφανής που εύλογα πλέον αμφιβάλλει κανείς για το ειδικό επιστημονικό βάρος τους και τη γνωστική επάρκειά τους. Είναι απορίας άξιο πώς είναι δυνατόν η κυβέρνηση Μητσοτάκη, επί Υπουργίας στο Υπουργείο Ανάπτυξης του Άδωνη Γεωργιάδη, να έχει εντάξει ένα τέτοιο ΕΛΙΑΜΕΠ στους δικαιούχους χρηματοδοτήσεων ακαδημαϊκής έρευνας…
Τα χειρότερα όμως έπονται. Οι άνθρωποι αυτοί διαστρέφουν τον εγκληματικό, απάνθρωπο, δολοφονικό ρόλο σφαγέα του τουρκικού κράτους στον 20ο αιώνα, που οδήγησε σε τραγική συρρίκνωση του Ελληνισμού, χαρακτηρίζοντας τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 ως δυό από τις τρεις – μαζί με την γκριζοποίηση των Ιμίων! – «πλέον εμβληματικές στιγμές κρίσης» στις σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας!
Πραγματικά απορεί κάποιος, πώς αυτοί οι άνθρωποι στέκουν καλά στα μυαλά τους, όταν μάλιστα, επισημαίνουν ανερυθρίαστα ότι μετά και τις τρεις ανωτέρω «περιπτώσεις» ακολούθησαν «οι πλέον φιλόδοξες, τολμηρές, και πρωτότυπες προτάσεις για τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών». Αναρωτιέται εύλογα κανείς, αν οι άνθρωποι του ΕΛΙΑΜΕΠ αντιλαμβάνονται τί σημαίνει μνήμη εκατοντάδων χιλιάδων σφαγιασμένων, εκδιωχθέντων, βιασθέντων, αγνοουμένων Ελλήνων.
Υποκρίνονται, ότι θέλουν να δοκιμάσουν εάν οι Τούρκοι πράγματι εννοούν την εξεύρεση λύσης μέσω του διαλόγου, ενώ ταυτόχρονα, και αποδεδειγμένα πλέον, εμπλέκονται ενεργά σε επικίνδυνες μυστικές συνεννοήσεις με την τουρκική πλευρά, οι οποίες επιδεινώνουν τη διπλωματική θέση της χώρας μας έναντι της γείτονος. Ονομάζουν την επέκταση στα 12 ν. μίλια «θεωρητικό δικαίωμα» που είναι όμοιο με ένα «…σακί πατάτες» και επικρίνουν την πλειοψηφία των Ελλήνων που «προτιμούν ένα θεωρητικό δικαίωμα το οποίο δεν εφαρμόζεται», όταν οι ίδιοι φροντίζουν να παραμένει αυτό το δικαίωμα «θεωρητικό» και «ανεφάρμοστο», καθώς είναι αυτοί ακριβώς που υπογείως, με δόλο και ιδιοτέλεια, πιέζουν και καθοδηγούν την ελληνική κυβέρνηση να παραπέμπει διαρκώς την άσκηση εθνικής κυριαρχίας στις …ελληνικές καλένδες.
Μεταχειρίζονται στα εργαλεία για την αίσια έκβαση αυτής της ύπουλης μεθόδου τους όχι μόνον το casus belli της Τουρκίας, αλλά και το ότι, δήθεν, οι μεγάλες δυνάμεις είναι ενάντιες στα 12 ν. μίλια της Ελλάδος στο Αιγαίο. Κι αν στο πρώτο τούς έχει ήδη διαψεύσει το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο με παλαιότερη επίσημη σχετική ανακοίνωσή του έχει υιοθετήσει πλέον ουδέτερη γλώσσα επικαλούμενο γενικώς τις ανάγκες της τουρκικής ναυτιλίας (λες και η Ελλάδα θα παρεμποδίσει ποτέ οιονδήποτε νόμιμο πλού, τη στιγμή μάλιστα που τα Δαρδανέλια και τα Στενά του Βοσπόρου είναι κλειστή τουρκική θάλασσα), η δεύτερη επίκλησή τους συνιστά κυνική ομολογία υποτέλειας, εκχώρησης εθνικής αυτεξουσιότητας, και δουλική υποταγή σε εγχώριους και εξωχώριους εντολοδότες.
Οποίος αδιανόητος εξευτελισμός! Έλληνες ακαδημαϊκοί δάσκαλοι σε ελληνικά πανεπιστήμια, και σύμβουλοι στο Υπουργείο Εξωτερικών και το Μέγαρο Μαξίμου, να πιέζουν τον Πρωθυπουργό να θέσει σε εφαρμογή την έτοιμη (και από αυτούς) λίστα εθνικών παραχωρήσεων. Παραχωρήσεις που ουδεμία σχέση έχουν με την ούτως ή άλλως τραγική εκχώρηση ονόματος και ιστορία στους σκοπιανούς: αυτή τη φορά πρόκειται περί εδαφικού ακρωτηριασμού της Ελλάδος.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουν την ειλικρίνεια να ομολογούν τον φόβο τους: ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αλλά και μεγάλη μερίδα της κυβέρνησης δεν συμμερίζονται την άποψη του Πρωθυπουργού ότι «αν δεν αναγνωρίζαμε ότι κάποια δικαιώματα έχει και η Τουρκία, δεν θα προσερχόμασταν σε διάλογο», την οποία οι ίδιοι θεωρούν πολύ σωστή! Ομολογούν δηλαδή, ότι όταν ο Πρωθυπουργός βάζει πλώρη για διάλογο με την Τουρκία, έχει κατά νου τα δίκαια της Τουρκίας μάλλον παρά το εθνικό συμφέρον του λαού που τον εξέλεξε και της χώρας της οποίας ηγείται. Δεν αφήνουν, μάλιστα, κανένα περιθώριο ψευδαισθήσεων όταν επισημαίνουν ότι «η συζήτηση περί θαλάσσιων ζωνών αναπόφευκτα οδηγεί και σε συζήτηση περί χωρικών υδάτων».
Άραγε, τί περιμένει ο κύριος Μητσοτάκης για να απομακρύνει από το περιβάλλον του αυτές τις λοιμώδεις εστίες μειοδοσίας, κατευνασμού και υποταγής στην Τουρκία; Αντιλαμβάνεται ότι με το να τις συντηρεί στον άμεσο περίγυρό του, αρρωσταίνει και ο ίδιος και κινδυνεύει πλέον να μην μπορεί να τον προστατέψει καμμία «λίστα Πέτσα» ενώπιον του ελληνικού λαού ο οποίος τον εξέλεξε για να διαφυλάξει την εθνική κυριαρχία της χώρας; Ή μήπως, αγνοεί παντελώς και ανεπίτρεπτα, ότι «η αντίθεση στον κατευνασμό διευκολύνει την κυβέρνησή του να αντισταθεί σε πιέσεις και να απεμπλακεί από συζητήσεις που δεν θέλει να κάνει», όπως προσφυώς επεσήμανε προ ολίγων ετών εις εκ των ευφυέστερων εκπροσώπων της σύγχρονης ελληνικής δημοσιογραφίας;
Αν πράγματι ο Πρωθυπουργός δεν θέλει να καταστεί τραγικά και εγκληματικά υπαίτιος, ταυτίζοντας το όνομά του με την τραγωδία του Ελληνισμού στον 21ο αιώνα, οφείλει να πράξει αυτό που ο ελληνικός λαός, οι απλοί Έλληνες πολίτες, προσδοκά από τον ίδιο. Που δεν είναι άλλο από τα τελευταία λόγια του «ατρόμητου, γενναίου και ακέραιου δημοκράτη» όπως ο ίδιος χαρακτήρισε προ ετών τον εκλιπόντα, Σήφη Βαλυράκη:
«Ο διάλογος Ελλάδας – Τουρκίας για τον ορισμό των οικονομικών ζωνών, μπορεί να είναι ανεκτά ασφαλής για τα εθνικά συμφέροντα, μόνον αφού η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, σε όλο το μήκος της εθνικής ακτογραμμής, ευθυγραμμίσει στο ίδιο εύρος τον εναέριο εθνικό της χώρο και καθορίσει με διμερή συμφωνία την ΑΟΖ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας».
Δημοσιεύθηκε στο militaire.gr, την Τρίτη, 10/12/2024.
Γεώργιος Παύλος και Γιώργος Σαχίνης, στις Αντιθέσεις, 6/12/2024.
“ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ” με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV.
Στις “Αντιθέσεις” μια συζήτηση-έκπληξη στο πεδίο των κοσμογονικών αλλαγών σε όλα τα επίπεδα: Γεωπολιτική – οικονομία – κοινωνία – τεχνολογία και επιστήμη, και φιλοσοφικά προτάγματα στην διελκυστίνδα Δύσης – Ανατολή και Βορρά – Νότου.
Ο τ. Καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Γεώργιος Παύλος, σε μια συνέντευξη “έξω από το κουτί” της πολιτικής ορθότητας μιλάει για τις μεγάλες παγκόσμιες προκλήσεις, τα σύγχρονα προτάγματα και τις ορθάνοιχτες δυστοπίες ελέγχου των κοινωνιών.
• Τί λέει για τις γεωπολιτικές αβεβαιότητες, την ανάδυση ενός νέου πολυμορφικού κόσμου και γιατί προτείνει ως θεμελιακό όρο προόδου το “κλειδί” της Ελληνικής Σκέψης στη διαχρονία της, από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία στον Χριστιανισμό και το Βυζάντιο, μέχρι τον επαναστατικό λόγο του 1821 και το τελευταίο εγχείρημα ανεξάρτητου ελληνικού προτάγματος που σηματοδοτεί η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια.
• Τί σημειώνει για το σύστημα υποτέλειας της διαχρονικής κομματοκρατίας και ποιά θεωρεί ως την ελληνική απάντηση στην εποχή των αφηγήσεων περί μετα-δημοκρατίας, μετα-κοινωνιών και μετα-ανθρώπων…
• Μια συζήτηση για τον Ελληνισμό και την μεγάλη δύναμή του… Γιατί, όπως υποστηρίζει, η Ελλάδα μετά από την δολοφονία του Καποδίστρια είναι κράτος υπό κατοχή, υποτελής στους ξένους και δεμένη με ένα ιδιότυπο σύστημα κομματοκρατίας.
Σμύρνη. Πόλη. Τραπεζούντα. Ίμβρος. Τένεδος. Σχολή της Χάλκης. Αγία Σοφία. Μονή της Χώρας. Ελληνική Ορθόδοξη Μειονότητα Κωνσταντινουπόλεως. Περιουσιακά στοιχεία Ελλήνων Κωνσταντινουπόλεως. Βακούφια. Κύπρος. Πόντος.
Η Ελλάδα έχει χίλια δυό ζητήματα στα οποία μπορεί -και πρέπει- να αξιώσει και να απαιτήσει από την Τουρκία να συμμορφωθεί.
Κι εμείς τί κάνουμε; Αντ’ αυτού, δίνουμε βίζες σε αγοραστές των νησιών μας του Αιγαίου, εκλιπαρούμε για άνευ όρων ειρήνη, και κατευνάζουμε, ενώ η Θράκη τουρκεύει. Κάνουμε ό,τι επιτάσσουν Γερμανοί και Αμερικανοί, με την ψευδαίσθηση ότι αύριο θα μας σταθούν στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας που εμείς ετοιμάζουμε κατ’ επιταγήν δική τους.
Αμυνόμαστε (;) απέλπιδα, ψεύτικα, δήθεν διπλωματικά, δίχως όραμα και στρατηγική, έτοιμοι να εκχωρήσουμε ακόμη και κυριαρχία, μαζί με κυριαρχικά δικαιώματα, έτοιμοι να μοιραστούμε το εθνικό έδαφος του Αιγαίου μας, αντί να έχουμε «ταράξει» την Τουρκία στην απαίτηση των αξιώσεων που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, το Διεθνές Δίκαιο, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο (είμαστε ή όχι κράτος-μέλος της ΕΕ;), τις Διεθνείς Συμφωνίες που η ίδια έχει υπογράψει.
Εξαίφνης, μάλιστα, θεωρούμε αξιόπιστο γείτονα αυτόν που δεν τήρησε ποτέ ουδεμία υπογραφή του.
Και μετά λένε κάποιοι εσχάτως ότι ενοχλούνται τα μάλα από «υπερπατριώτες», «πατριώτες της φακής», ακραίους, φωνές διακείμενες στα «δεξιά» της κυβερνώσας παράταξης. Η οποία μόνον κατ’ ευφημισμόν μπορεί να καλείται Νέα Δημοκρατία.
Εξάλλου, τί σημασία έχουν τα κόμματα όταν κάποια εξ αυτών είναι έτοιμα να εκχωρήσουν έδαφος και κυριαρχία, όπως κάποιοι άλλοι εκχώρησαν για λογαριασμό των ιδίων εντολοδοτών, όνομα και ιστορία;
Άραγε, είναι ο αιχμηρός και οξύς τόνος στον δημόσιο διάλογο που τους ενοχλεί; Όχι η δική τους ετοιμότητα να ξεπουλήσουν ξένο βιός; Δεν τους ενοχλεί η απουσία οράματος;
Εντέλει, δεν μας προβληματίζει πλέον το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν κυβερνιέται από Έλληνες;
Ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης (Δ), υποδέχεται τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Mark Rutte (Α), στο υπουργείο Εξωτερικών Αθήνα, Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2024. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΤΣΑΡΑΣ
Διάβασα τις δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη στη Βουλή, σε απάντηση σχετικού ερωτήματος του βουλευτή Αλέξανδρου Καζαμία, για το περιεχόμενο του διαλόγου με τον Τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν. Και θέλω να προβώ σε ορισμένες επισημάνσεις.
Το πρώτο στοιχείο είναι ότι παρατηρείται μια σαφής, τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής, αναδίπλωση του Έλληνα Υπουργού των Εξωτερικών.
Το γεγονός αυτό δεν είναι δυσερμήνευτο, καθώς προηγήθηκε εκτεταμένη και εντατική κριτική στο πρόσωπό του για σωρεία δηλώσεών του, οι οποίες μαρτυρούσαν όχι απλώς έλλειψη κατανόησης της πλήρους διάστασης των ζητημάτων στα ελληνοτουρκικά, αλλά και απουσία ρεαλιστικής αντίληψης του τί επιδιώκει η Τουρκία εις βάρος της Ελλάδος.
Επιπλέον, σαφώς έπαιξε ρόλο το κρεσέντο τοποθετήσεων του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, το οποίο κορυφώθηκε με τη διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία, από τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, το Σάββατο 16 Νοεμβρίου.
Δεν είναι του παρόντος να υπενθυμίσουμε το πλήθος των αστοχιών του Υπουργού Εξωτερικών. Πρέπει, ωστόσο να σταθούμε σε ορισμένα σημεία των νέων, προχθεσινών, δηλώσεών του στη Βουλή, καθώς αυτά μαρτυρούν ότι ο ίδιος εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται τα όρια του διαλόγου με την Τουρκία.
Το δεύτερο στοιχείο που θα πρέπει να επισημάνουμε στους Έλληνες πολίτες, και τους αναγνώστες μας είναι το εξής. Η παρούσα κυβέρνηση τόσο κατά τις προγραμματικές δηλώσεις της πριν την πρώτη θητεία της το 2019, όσο και τη δεύτερη το 2023, δεν συμπεριέλαβε οιαδήποτε προαναγγελία διευθέτησης ζητημάτων που αφορούν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δηλαδή το ένα και μοναδικό ζήτημα της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Τουρκία.
Το ζήτημα αυτό τοποθετήθηκε στην πολιτική ατζέντα μετά το ζενίθ της ελληνοτουρκικής έντασης που αποτυπώθηκε στη θάλασσα της εν δυνάμει ελληνικής ΑΟΖ νοτίως του Συμπλέγματος Μεγίστης, τον Αύγουστο του 2020.
Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΤΖΕΦΡΥ ΠΑΙΑΤ
Έκτοτε, με το έναυσμα που δόθηκε από τον τότε Πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα Τζέφρυ Πάιατ, εισήλθε στο πεδίο του δημοσίου διαλόγου και της κυβερνητικής ρητορικής η έννοια των «υποχωρήσεων» στις σχέσεις της Ελλάδος με την Τουρκία.
Καθοριστικό σημείο, βεβαίως, υπήρξε η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους της Λιθουανίας το καλοκαίρι του 2023, οπότε και έκτοτε η ελληνική κυβέρνηση ανέδειξε στην ατζέντα της ως πρώτη προτεραιότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής την επίλυση της μιας ως άνω αναφερθείσας διαφοράς, και πάλι, ωστόσο, δίχως να έχει αναφερθεί προεκλογικά σε αυτήν.
Αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα καθ᾽ εαυτό. Στην προσπάθειά του όμως να προωθήσει τα πράγματα προς αυτήν την κατεύθυνση, ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών υπέπεσε στο μείζον σφάλμα να χαρακτηρίσει αυτή τη μία διαφορά αίτιο των προβλημάτων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, προκαλώντας τοιουτοτρόπως την μήνιν του ελληνικού λαού, ο οποίος αντιλαμβάνεται σαφώς ότι αυτό δεν είναι αίτιο αλλά αποτέλεσμα της νεοθωμανικής αναθεωρητικής Τουρκίας και των ολοένα αυξανόμενων διεκδικήσεών της εις βάρος της πατρίδος μας.
Έρχομαι τώρα στις πρόσφατες δηλώσεις του ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτη, ο οποίος ανέφερε, μεταξύ άλλων, χαρακτηριστικά: «Ο λόγος για τον οποίο αυτή τη στιγμή αισθανόμαστε ότι πραγματικά υπάρχει μία καλή ευκαιρία για την ελληνική πολιτεία να μπει σε συζήτηση για τα δύσκολα θέματα που δεν έχουν λυθεί για 50 χρόνια, και αφορούν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης είναι ακριβώς γιατί η Ελλάδα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο υψηλότερο δυνατό πεδίο διπλωματικής της ισχύος».
Η θέση αυτή του επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας θα ήταν αποδεκτή, εάν η Ελλάδα δεν εξακολουθούσε να είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που ενώ έχει υπογράψει τη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας (Montego Bay 1982, γνωστή και ως UNCLOS) δεν έχει προβεί σε εφαρμογή του απορρέοντος εξ αυτής μονομερούς δικαιώματος επέκτασης της θαλάσσιας εδαφικής κυριαρχίας της στα 12 ναυτικά μίλια παντού στο Αιγαίο.
Η εμμονή του Υπουργού των Εξωτερικών να αποζητά τρόπο διευθέτησης με την Τουρκία της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ υπό το status quo των 6 ν. μιλίων Αιγιαλίτιδας ζώνης (Εθνικών Χωρικών Υδάτων), τα οποία μάλιστα ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει προ ετών, ως Υπουργός Επικρατείας, «κόκκινη γραμμή» της Ελλάδας, μόνον εφησυχασμό δεν μπορεί να γεννά.
Και αυτό διότι η επίκληση της μεγάλης διπλωματικής ισχύος της χώρας επ᾽ ουδενί μπορεί να υποκαταστήσει το πραγματικό, απολύτως ρεαλιστικό δεδομένο ότι, τοιαύτη ενδεχόμενη διευθέτηση – είτε μέσω συνυποσχετικού είτε εν γένει μέσω διεθνούς δικαιοδοσίας – επί του status quo των 6 ν. μιλίων μοιραία, και αναγκαστικά, θα καταδικάσει τη χώρα μας στην παντοτινή στέρηση επέκτασης των ΕΧΥ της στα 12 ν. μίλια παντού, στο Αιγαίο.
Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο κύριος Γεραπετρίτης. Γι᾽ αυτό και εξακολουθεί να επιδιώκει τεχνηέντως να αποφύγει στις δημόσιες τοποθετήσεις του να έρθει κατά μέτωπο με την κομβική αυτή παράμετρο. Αντιθέτως, επιλέγει να υπεκφεύγει αναφερόμενος εν γένει και αορίστως στο μέγεθος του διπλωματικού κεφαλαίου που διαθέτει η χώρα.
Αν ο κύριος Γεραπετρίτης όντως εννοεί ότι ασκεί διπλωματία «ανυποχώρητα, χωρίς καμία απολύτως παραχώρηση, ουδέποτε, χωρίς καμία συζήτηση για την κυριαρχία» και ότι «δεν πρόκειται ποτέ να διολισθήσει», αλλά αντιθέτως «θα πράξει εκείνο το οποίο είναι το εθνικώς συμφέρον», τότε θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψιν τα δεδομένα που ντετερμινιστικά, και λογικά, απορρέουν τόσο από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας όσο και από την κοινή λογική.
ΑΠΩΛΕΙΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ
Δεδομένα, που δεν είναι άλλα από το απλούστατο γεγονός ότι: εάν η Ελλάδα προβεί σε οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Τουρκία δίχως προηγούμενη επέκταση των ΕΧΥ της στα 12 ν. μίλια παντού, τότε de facto καταδικάζει εαυτήν – άπαξ και διαπαντός – σε απώλεια εθνικής κυριαρχίας.
Ας ακούσει ο κύριος Γεραπετρίτης όχι εμάς αλλά πολύ ικανότερους γνώστες, όπως ο Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής, και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Άγγελος Συρίγος, ο οποίος σε πρόσφατη συνέντευξή του στη Hellas Journal, ξεκαθάρισε τα πράγματα ως εξής:
«Σε περίπτωση αυξήσεως των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο μειώνονται κατά το ήμισυ… Στην απίθανη περίπτωση που η Τουρκία δεχόταν και πηγαίναμε στο Δικαστήριο, θα μπορούσαμε να αυξήσουμε τα χωρικά μας ύδατα μετά την απόφαση του Δικαστηρίου;
Η απάντηση είναι καταφατική αλλά μόνον για τις περιοχές εκείνες που δεν θα έχουν δοθεί ως υφαλοκρηπίδα στην Τουρκία. Άρα (σε τέτοια περίπτωση) μπορούν να αυξηθούν τα χωρικά ύδατα αλλά μόνον στο υπόλοιπο Αιγαίο».
Δημοσιεύθηκε στην Hellas Journal, την Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2024.Πηγή:
