Ή μόνο για τις ψήφους της μειονότητας στις εκλογές της 25ης Ιουνίου καίγεται…;
Η Τουρκία διαθέτει τέσσερις προξενικές αρχές νευραλγικής σημασίας στην Ελλάδα:
Κομοτηνή, με πλήρες χαρτοφυλάκιο τον εν εξελίξει εκτουρκισμό της μειονότητας και την αυτονόμηση και τουρκοποίηση της Θράκης.
Θεσσαλονίκη, το σύμβολο του κεμαλισμού, την κατοικία γέννησης του Κεμάλ.
Ρόδος, το κέντρο παρακολούθησης του ελληνικού στρατού στην περιοχή.
Παλαιό Ψυχικό, με αποστολή την παρακολούθηση των Κωνσταντινουπολιτών με τουρκικά διαβατήρια και εξέχουσες θέσεις στην οικονομική και κοινωνικοπολιτική ζωή της Ελλάδας.
*Σημειωτέον, οι υπάλληλοι αυτού του προξενείου μένουν στο Π. Φάληρο, όπου διαβιούν οι Κωνσταντινουπολίτες και εκεί πραγματοποιούν τα debriefing.
Δεν όφειλε λοιπόν η Ελλάδα, βάσει της αρχής της Αμοιβαιότητας που διέπει τη Σύμβαση της Βιέννης (1961) για τις Διπλωματικές Σχέσεις, να ανοίξει Προξενείο στην Τραπεζούντα, που είναι και το αναλογικό ισοδύναμο του Προξενείου Κομοτηνής, καθώς εκεί υπάρχουν ελληνόφωνοι πληθυσμοί;
Και αν αρνηθούν οι Τούρκοι τότε ας ανοίξουμε στο Ντιγιάρμπακιρ. Κι αν πάλι αρνηθούν, ας τους κλείσουμε το Προξενείο Κομοτηνής. Και αν οι Τούρκοι μας κλείσουν της Κωνσταντινούπολης σε αντίποινα, ας τους κλείσουμε το Π. Ψυχικό. Να δείτε τότε πως θα τσούξει!
Αλλά η Ελλάδα, βλέπετε, δεν νοιάζεται έμπρακτα για την αρχή της αμοιβαιότητας στα ελληνοτουρκικά… Μόνο για τις ψήφους της μειονότητας στις εκλογές της 25ης Ιουνίου καίγεται…
Σχόλιο δημοσιευμένο στο newsbreak.gr, την Πέμπτη 22/6/2023:
АТИНА – Панагјотис Г. Павлос, научни сарадник Универзитета у Ослу и Универзитета у Кембриџу, сматра да су ситни уступци Атине по питању тзв. Косова САД и Немачкој, главним спонзорима једнострано проглашене сецесије једног дела Србије, заправо крупни уступци Турској, као и да доводе у опасност везу Грчке са њеним вековним савезником Србијом.
„Када је 2001. године Ахмет Давутоглу у својој чувеној књизи „Стратегијска дубина” читавом свету обелоданио спољнополитички програм данашње Турске, заправо нам је учинио огромну услугу. Не само нама који се Турском и њеним амбицијама на Балкану занимамо с академске и геополитичке тачке, већ и сваком мислећем Грку”, наводи Павлос у ауторском тексту за грчки дневни лист „Демократија.
Још као професор, додаје Павлос, „Давутоглу је веома јасно описао оно на шта смо одавно сумњали”.
Међутим, једна теза из оног поглавља оригиналног издања његове књиге које говори о Балкану посебно ми се урезала у сећање: „Једини начин да Турска успе у остваривању својих неоосманистичких амбиција на Балкану јесте да не дозволи стварање осовине Београд – Атина”’, наводи грчки стручњак.
Једну од основних полуга турског утицаја на Балкану, како признаје Давутоглу а често понављају сви турски званичници, укључујући и самог Ердогана, чине „муслиманске заједнице”, од грчке Тракије све до Босне и Херцеговине, додаје он.
„Најпоузданију од свих Албанци, нарочито на Косову и Метохији где убедљиву већину њих, преко 95 одсто, чине сунити који су на ислам прешли за време вишевековне туркократије. Несумњиво је да Косово и Метохија представљају колевку српске државности. Али „Косово је Турска, Турска је Косово”, речи су Реџепа Тајипа Ердогана изговорене још пре десет година у Призрену, а није тајна да је Турска прва земља која је 2008. године признала једнострано проглашену независност јужне српске покрајине”, додаје се у тексту.
Са друге стране, како подсећа Павлос, иза једнострано проглашене независности Косова, поред Турске, стале су свом снагом и САД.
„За Вашингтон, није никаква тајна, Турска на Балкану, како је недавно у интервју за „Катимерини” отворено рекао Габријел Ескобар, највиши у хијерархији Стејт департмента задужен за југоисточну Европу, „није трећа земља”. Штавише, Америка снажно подржава повратак Турске и турског утицаја на Балкану, посебно у Албанији, Босни и Херцеговини и на Косову и Метохији”, каже Павлос.
Најновији доказ за ову тврдњу је, како истиче, чињеница да Вашингтон гура идеју да од јесени ове године команду међународних мировних снага на тзв. Косову преузме Турска.
„Има ту и неке симболике: ове године се обележава стогодишњица Малоазијске катастрофе, а Косово је оно место на коме су Турци освајајући Балкан наишли на најтврђи отпор хришћана, Срба, који су им у Боју за Косово убили султана.
Шта треба да ради званична Атина? Одговор је веома прост – све супротно од онога за шта се залаже, подржава и чврсто подупире Анкара. Ситни уступци које у последњих десетак година по питању Косова Грчка чини САД и Немачкој, главним спонзорима једнострано проглашене сецесије једног дела Србије, заправо су крупни уступци Турској”, каже Павлос и додаје да су то уступци који, између осталог, хране и подгревају освајачке апетите турских националиста.
У Анкари, како наводи грчки професор, трљају руке сваки пут када Атина направи неки корак ка Приштини. Било да се ради о отварању трговинске канцеларије Приштине у Атини (за време Ципрасове владе), њеном унапређењу у статус канцеларије за заштиту интереса (за време Мицотакисове владе) или о помпезној посети Никоса Дендијаса Приштини, преноси Танјуг.
„Који је интерес Грчке да чини ове уступке Анкари, Берлину и Вашингтону и на тај начин, ситним корацима се приближавајући косовским Албанцима, окреће леђа свом једином, правом и вековима поузданом савезнику на Балкану, Србији? Јер са једне стране, приче о економским интересима Грчке на Косову, бајке су за малу децу. Природне ресурсе на овој територији после противправне агресије НАТО на Србију 1999. већ су приграбили Американци и Немци, а једина локална индустрија која ради на Косову је заправо онај сектор који не регулише привредно, већ кривично право. Ако ме разумете шта хоћу да кажем.
Са друге стране, једини интерес косовских Албанаца је да од Грчке приграбе само једну ствар: признање њихове илегалне сецесије, остварене путем против међународног права почињене агресије НАТО, у којој Грчка, иако чланица НАТО, није учествовала”, додаје Павлос.
Аргументи које Американци и Немци све чешће на префињени начин пласирају у јавно мњење Грчке, да се однос Грчке према Косову неће одразити на кипарско питање, су, како упозорава, „димна завеса која не би смела да нам замагли поглед на стварност.
„Косово није никакав случај суи генерис, како су нас годинама убеђивали. Реч је о интернационализованом преседану, на које се неки већ позивају, и тек ће се позивати када им то буде одговарало.
Да закључим. Отварање приштинске канцеларије и све ове посете, из Атине у Приштину и обрнуто, представљају само један опасно себичан флерт из којега не може настати ништа трајно, часно, добро и поуздано. Шта ће се десити, ако се, не дао Бог, овај емоционални флерт заврши грчком срамотом у виду признања једностране независности Косова? Тог тренутка косовски Албанци ће раскинути ову „везу за једну ноћ” и вратити се тамо где им је историја одавно одредила место – у харем султана из Анкаре. Ако се, међутим, којим случајем буде десило то зло, Грчка ће остати осрамоћена и без свог вековног савезника Србије.
Да ли је Грчка довољно зрела да након преспанског самоубиства не пређе поново црвену линију сопственог достојанства и сопственог опстанка? Ако то није учинио Елефтериос Венизелос, и то док је Грчкој висио Дамоклов мач над главом, зашто би се, да то учини данас, усудио његов земљак и потомак Кирјакос Мицотакис?”, додаје грчки професор.
«Εδώ ήταν ο Χάλφνταν»! Η ρουνική επιγραφή χαραγμένη στο μάρμαρο του τειχίου στον γυναικωνίτη του νότιου κλίτους της Αγίας Σοφίας, κοντά στο ψηφιδωτό της Δεήσεως. Κωνσταντινούπολη, Μάρτιος 2020.Φωτογραφία: Παναγιώτης Παύλος
Ήταν πριν δυό εβδομάδες ακριβώς, όταν την Παρασκευή 10 Ιουλίου, στις 20:53 τουρκική ώρα, ο Πρόεδρος της χώρας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωνε ότι η Μεγάλη Εκκλησία της Χριστιανοσύνης, η Αγία Σοφία Κωνσταντινουπόλεως, θα μετατραπεί εκ νέου σε τζαμί.
Θα επανερχόταν, δηλαδή, στην κατάσταση που τελούσε, όταν η Κωνσταντινούπολη ήταν υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, μέχρι το 1935. Η μετατροπή αυτή πρέπει κυρίως και αποκλειστικώς να ερμηνευθεί ως συμβολική πράξη.
Μολονότι οι εμμονές του Ερντογάν δεν περιορίζονται στην αριθμολογία, οι χρόνοι που επέλεξε αναφορικά με την γνωστοποίηση και πρώτη χρήση της Αγίας Σοφίας ως τζαμί, παρέπεμπαν στην Πτώση της Κωνσταντινούπολης (1453), και στη σημερινή ημέρα της 24ης Ιουλίου, 97 χρόνια ακριβώς από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923, αντίστοιχα.
Μιας Συνθήκης η οποία καθόρισε τα σημερινά σύνορα του τουρκικού κράτους – και για την οποία ο Τούρκος Πρόεδρος έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι πρέπει να καταργηθεί. Ωστόσο, η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί πόρρω απέχει από το να είναι απλώς ζήτημα διμερές μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας
Αυτό είναι ήδη προφανές, καθώς μέχρι και αυτή την ώρα ενισχύεται διαρκώς η παγκόσμια κατακραυγή εναντίον της απόφασης του Τούρκου Προέδρου, χωρίς να εξαιρούνται από τους εκφραστές έντονης κριτικής ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες, ούτε ο Πάπας, ούτε βέβαια και η UΝESCO.
Μιας απόφασης που, σε κάθε περίπτωση, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως έκφραση και ικανοποίηση της ανάγκης για ένα νέο χώρο προσευχής των μουσουλμάνων: είναι γεγονός ότι δεν παρατηρείται καμμία έλλειψη τζαμιών στην Κωνσταντινούπολη, όπου ορθώνονται περίπου 3.500 μουσουλμανικά τεμένη.
Πράγματι, η απόφαση αυτή και η σημερινή φιέστα του Ερντογάν δεν είναι παρά επισφράγισμα του δρόμου που επέλεξε η Τουρκία, να αναβιώσει δηλαδή, την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Παράλληλα με τη συνολική διεθνή κατακραυγή, διόλου ευκαταφρόνητες είναι και οι φωνές οι προερχόμενες από εξέχουσες προσωπικότητες Τούρκων, οι οποίοι όχι μόνο επισημαίνουν το τέλος του κοσμικού κράτους που σχηματίστηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, πατέρα της σύγχρονης Τουρκίας, αλλά και δεν διστάζουν να αποκαλέσουν τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, πράξη ντροπής και βαρβαρότητας, όπως χαρακτηριστικά τονίζουν οι Orhan Pamuk και Taner Akçam.
Σε ένα crescendo Νεο-οθωμανικής αλαζονείας και προσβλητικής απόπειρας απάντησης στην παγκόσμια αντίδραση, ο Τούρκος Πρόεδρος δεν δίστασε να δώσει την περασμένη Τρίτη μια ιδέα του ουσιαστικού περιεχομένου της μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, δηλώνοντας ότι «ο Μεχμέτ Β’ ο Πορθητής, ήταν ο ηγέτης και των Ορθόδοξων Χριστιανών».
Ποιά, όμως, είναι η σημασία της Αγίας Σοφίας, της καρδιάς της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο), για τη Δυτική Ευρώπη και, ιδιαίτερα, τη Νορβηγία και τη Σκανδιναβία;
Γιατί η υπόθεση της Αγίας Σοφίας θα πρέπει να αφορά βαθύτατα κάθε άνθρωπο, θρησκευόμενο ή μη, πολίτη της Δύσης ή της Ανατολής, πιστό ή άπιστο, Χριστιανό, Μουσουλμάνο, Βουδιστή ή άθεο;
Και γιατί οι Νορβηγοί, και οι Σκανδιναβοί εν γένει, δεν μπορούν να παραμένουν ασυγκίνητοι ενώπιον αυτής της μεταβολής;
Δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για την Αγία Σοφία, και να περιγράψει επαρκώς κι αξιοπρεπώς το υπερκόσμιο μεγαλείο αυτής της μοναδικής Εκκλησίας, σε κάποιον που δεν είχε την ευκαιρία να την επισκεφθεί ως Μουσείο.
Αλλά εάν κανείς είχε την ίδια ευκαιρία με εκείνον τον άγνωστο Βάραγγο, τον Βίκινγκ που, κατά την επίσκεψή του στην Αγία Σοφία κάπου στον 10ο αιώνα, στάθηκε επάνω στο υπερώο, στη νότια πλευρά του, λίγα μόλις μέτρα από το έκπαγλης ωραιότητας και κάλλους ψηφιδωτό της Δεήσεως, και που σε κάποια στιγμή κόπωσης από την αργόσυρτη Μυσταγωγία της Βυζαντινής Ορθόδοξης Θείας Λειτουργίας, χάραξε στο στηθαίο, για όλους εμάς τους κατοπινούς, την μέχρι σήμερα σωζόμενη ρουνική επιγραφή «εδώ ήταν ο Χάλφνταν»·
τότε αυτός δοκίμασε τουλάχιστον μια γεύση του πώς η χρονικότητα, το διαστατό και το πεπερασμένο υποδέχονται μυστικά την άπειρη ολότητα του αποφατικώς παρόντος με Σάρκα και Αίμα Τριαδικού Θεού, υπερφυσικώς Περιχωρούμενου, στην απαράμιλλη αρχιτεκτονική της Αχειροποιήτου Μεγάλης Εκκλησίας.
Μυούμενος στο Ήθος της Μεγάλης Εκκλησίας, ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι η Αγία Σοφία είναι «Χώρα του Αχωρήτου».
Ως εκ τούτου, ειναι πολύ Μεγάλη για να γίνεται οτιδήποτε άλλο από αυτό που είναι. Η δύναμη και το μεγαλείο της δεν της επιτρέπουν να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι.
Οι δε Βαράγγοι, οι Σκανδιναβοί, ήταν κάποτε οι υπερασπιστές της.
Τώρα που η Μεγάλη Εκκλησία τίθεται εκ νέου εν Αιχμαλωσία και κατακτιέται από ένα πορθητή με πολιτικά κίνητρα, αρχίζει κανείς να ελπίζει ότι ο αιώνιος Βάραγγος φρουρός θα εγερθεί για να φυλάξει και πάλι την αιώνια Εκκλησία στην Ανατολή. Για να μεταχειριστεί όχι βία, αλλά μνήμη.
Διότι η Αγία Σοφία είναι πραγματικά πολύ Μεγάλη για μικροπολιτική.
