(Μετάφραση από τα Νορβηγικά): «Μια βαθιά ρήξη διαπερνά τη Δύση, ανάμεσα στους προοδευτικούς και τους συντηρητικούς λαϊκιστές. Πρόκειται για μια ουσιαστική σύγκρουση αξιών, στην οποία είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς κοινό έδαφος. Είναι η Αριστερά που μισεί τη Δεξιά — και όχι το αντίστροφο.
Ρίχνοντας μια ματιά πίσω στην ιστορία, μπορούμε να εντοπίσουμε παραλληλισμούς: η διάσπαση μεταξύ του Δυτικού και του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους το 476 μ.Χ. σήμανε το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Βρίσκεται άραγε η Δυτική Ευρώπη μπροστά σε κάτι αντίστοιχο; Ίσως αξίζει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά στο ενδεχόμενο η ιστορία να επαναληφθεί. Γίνεται συχνά λόγος για εμφύλιο πόλεμο και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς διάφορα σενάρια. Το μίσος απέναντι στον Τράμπ είναι βαθύ και παρουσιάζει ανορθολογικά χαρακτηριστικά.
Συζητούμε με τον φιλόσοφο Παναγιώτη Παύλο. Ένας Έλληνας γνωρίζει εκ των έσω τον διχασμό της ευρωπαϊκής κουλτούρας, καθώς και τη σχέση της με την Ανατολή και την Αμερική.»
Παρακολουθήστε τη συνέντευξη με ελληνικούς υπότιτλους ΕΔΩ:
Στιγμιότυπο από την Εκπομπή ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ, με τον Γιώργο Σαχίνη και καλεσμένο τον Γιάννη Σμαραγδή, για την ταινία «Καποδίστριας», Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2025.
Στο ακόλουθο βίντεο μπορείτε να παρακολουθήστε την παρέμβασή μου στη χθεσινή (5/12/2025) εκπομπή της ΚΡΗΤΗ TV, «Αντιθέσεις» με τον Γιώργο Σαχίνη, στη συνέντευξη – έκπληξη με τον Ηρακλειώτη σκηνοθέτη της μεγάλης οθόνης Γιάννη Σμαραγδή, λίγα εικοσιτετράωρα μετά την εντυπωσιακή υποδοχή της νέας του ταινίας «Καποδίστριας» στη παγκόσμια πρεμιέρα της για τον Ελληνισμό στη Νέα Υόρκη και λίγες ημέρες πριν την πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες ανά την Ελλάδα.
Ολόκληρη την εκπομπή ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ της Παρασκευής 5 Δεκεμβρίου 2025 με τον Γιώργο Σαχίνη και καλεσμένο του τον Γιάννη Σμαραγδή, σκηνοθέτη της ταινίας «Καποδίστριας», μπορείτε να την παρακολουθήσετε από το κανάλι της εκπομπής στο YouTube, εδώ:
Ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας. Στιγμιότυπο από την ομώνυμη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή. Πανελλήνια Πρεμιέρα ανήμερα τα Χριστούγεννα 2025.
Καθώς έχουμε ήδη εισέλθει στον Δεκέμβριο στα φετινά Χριστούγεννα του οποίου οι Έλληνες απανταχού της γης αναμένουν αδημόνως μαζί με τη Σάρκωση του Χριστού το νέο έργο του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας», μελετώ περί του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, εξ αφορμής πρόσκλησης που έλαβα να μιλήσω σχετικά.
Γνωρίζω ότι ο τίτλος του παρόντος ενδεχομένως ξαφνιάσει ή και ξενίσει ορισμένους.
Εύλογο, καθώς ο λόγος συγγραφής του ξάφνιασε ιδιαίτερα ακόμη και τον γράφοντα.
Η εργογραφία περί το πρόσωπο του μεγάλου αυτού Ορθόδοξου Έλληνα Κυβερνήτη είναι πολύ μεγάλη.
Επειδή όμως τα τελευταία χρόνια τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια (εδώ οι λόγοι της συμπάθειας αυτής) στον βρετανό διαπρεπή ακαδημαϊκό, ιστορικό, στρατιωτικό και πράκτορα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών Christopher Montague (Monty) Woodhouse, που ως υπαρχηγός της Δύναμης Harling συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, στράφηκα στις μελέτες του.
Στο ευσύνοπτο πόνημά του [C. M. Woodhouse, The Greek War of Independence, London: Hutchinson’s University Library, 1952] πέφτω μετ᾽ εκπλήξεως σε μια εντυπωσιακή υποσημείωση του Woodhouse, στο πλαίσιο αναφοράς του στη σημασία της απόφασης της Τρίτης Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας το 1827 και τη συνακόλουθη αποστολή τριανδρίας στη Γενεύη προκειμένου να διαβιβάσει στον Καποδίστρια πρόσκληση της Εθνοσυνέλευσης να αναλάβει τη διακυβέρνηση του εμβρυακού ελληνικού κράτους.
Εκεί λοιπόν ο Γούντχαουζ αναφέρεται σε μια άλλη τριανδρία, την τριμελή προσωρινή επιτροπή στην οποία ανέθεσε η Εθνοσυνέλευση ανώτατες εκτελεστικές αρμοδιότητες μέχρι την άφιξη του Καποδίστρια, καθώς δεν ήταν βέβαιο ότι θα δεχόταν ο ίδιος να αναλάβει τη διακυβέρνηση.
Αυτής της τριμελούς προσωρινής διοικούσας επιτροπής κατονομάζει ο Γούντχαουζ ως μέλος τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, και προσθέτει χαρακτηριστικά ότι επρόκειτο για τον «γιό του Πετρόμπεη, ο οποίος βοήθησε να δολοφονηθεί ο Καποδίστριας το 1831».
Μη ών ειδικός ιστορικός επιστήμονας και δη με ερευνητικό αντικείμενο την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης και του πρώτου (και μοναδικού) Κυβερνήτη της Ελλάδος, συγκλονίστηκα στη θέα αυτής της ταυτοποίησης: διότι ως άμεσος συνειρμός αμέσως ανέκυψε στον νου μια άλλη, τριπλή, μολονότι αναλογική, ταυτοποίηση.
Αναφέρομαι φυσικά, στην είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και τη μετά τέσσερεις ημέρες αρχή της προδοσίας και του Πάθους Του.
Τότε, ο περιούσιος λαός των Ιουδαίων, δηλαδή το σκλαβωμένο από τον Θάνατο του Όφεως γένος των ανθρώπων, ζητωκραύγαζε πανηγυρικά υποδεχόμενος στην Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων τον Μεσσία, αυτόν τον οποίο πίστευε ότι ερχόταν για να αποκαταστήσει την επίγεια βασιλεία του, κατά την επαγγελία της Διαθήκης του Ισραήλ.
Τέσσερεις ημέρες αργότερα, ωστόσο, γινόταν η Προδοσία και ακολουθούσε το Πάθος με το «άρον άρον σταύρωσον αυτόν», από εκείνους που λίγες ημέρες πριν υποδέχονταν τον Χριστό μετά βαΐων και κλάδων!
Τώρα, το έτος 1827, το σκλαβωμένο Γένος των Ελλήνων απέστελλε, δια της Εθνοσυνελεύσεώς του πρόσκληση και υποδεχόταν ανήμερα της ονομαστικής εορτής του (7 Ιανουαρίου 1828) στο Ναύπλιο «μετά βαΐων και κλάδων» τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια.
Και κατά μια συγκλονιστική σύμπτωση με την εβδομάδα του Πάθους του Χριστού, σχεδόν τέσσερεις χρόνους μετά από την έλευσή του στο Ναύπλιο, τον δολοφονεί.
Επιπλέον, τραγική συμπτωματική ομοιότητα, αυτός που με σφαίρα τον αποτελείωσε ήταν ο ίδιος ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης (ο οποίος όπως αναφέραμε ότι επισημαίνει ο Γούντχαουζ είχε τοποθετηθεί στην τριμελή προσωρινή διοικούσα επιτροπή) εκείνη την φθινοπωρινή Κυριακή, 27 του Σεπτεμβρίου 1831 (9 Οκτωβρίου με το νέο ημερολόγιο), κατά την έξοδο του Κυβερνήτη από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, μετά την Θεία Λειτουργία.
Όταν ο Χριστός κρινόταν, του ζήτησαν να αποδείξει τη Θεότητά Του με το να αιτηθεί από τον Πατέρα στρατιές Αγγέλων να Τον υπερασπιστούν.
Όταν ο Καποδίστριας εισήλθε στο στάδιο της δικής του κρίσεως, του προτάθηκε να του αναθέσουν σώμα υπερασπιστών, κι αυτός αρνήθηκε, διατηρώντας μόνον δύο συνοδούς εις εκ των οποίων ανάπηρος.
Σαφώς, σε αυτό το επίπεδο θεωρίας των πραγμάτων, το πρόβλημα δεν είναι ο συγκεκριμένος άνθρωπος, ο γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.
Εξάλλου, ούτε ο Ιούδας ήταν το πρόβλημα. Αλλά η πτωτική κατάσταση των ανθρώπων την οποία πιστοποιεί η ύπαρξη Αγίων καθ᾽ ομοίωσιν Χριστού Μαρτύρων.
Οπότε και όλα τα ανωτέρω φανερώνουν με αναπάντεχη σαφήνεια τη Χριστοείδεια του μοναδικού αυτού ανδρός ο οποίος προσφέρθηκε, κυριολεκτικά ως αμνός άκακος, στον ελληνορθόδοξο λαό του Θεού, έξι, επτά χρόνια μετά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.
Και φυσικά, είναι έργο των όντως Φιλοχρίστων και Φιλελλήνων ειδικών ιστορικών, να πιστοποιήσουν αυτό που στον Φιλόχριστο ελληνικό λαό είναι δεδομένο και σαφές, την έμπρακτη αγάπη του Ιωάννη Καποδίστρια για το πρόσωπο του Χριστού.
Αγάπη, η οποία τον οδήγησε στη θυσία.
Αγάπη, την οποία επιμαρτυρούν αν όχι τα λόγια του (καθώς αυτά δεν μπορούν ενδεχομένως να εξακριβωθούν, όπως το: “…ἐν παντὶ τῷ ἔργῳ μου ἐπὶ τῷ λαῷ μου, ὁ Χριστός ἡγεῖται τὰς πράξεις μου…”), ασφαλώς τα έργα του: η αυστηρή εγκράτεια, η συχνή προσευχή, η ενίσχυση της Εκκλησίας, η επαναλειτουργία μοναστηριών μετά τον Αγώνα, η υποστήριξη ιερέων και πνευματικών διδασκάλων στην αναγέννηση του λαού, η φροντίδα ορφανών, πτωχών κι ασθενών, η δημιουργία σχολείων κι εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με χριστιανική αγωγή και η αυτοθυσία του για τον λαό του Θεού που κάποιοι άλλοι συναγωνιστές του εξέγειραν λίγο νωρίτερα «για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία».
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω κατανοούμε πολύ καλά τον λόγο που ο Γιάννης Σμαραγδής, ο μεγάλος αυτός εν ζωή Κρής δημιουργός, ζήτησε προσωπικά από τον Οικουμενικό Πατριάρχη μας Βαρθολομαίο να προχωρήσει η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην αγιοκατάταξη του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.
Καθίσταται σαφές γιατί αυτό είναι απολύτως εύλογο.
Δημοσιεύθηκε στη Romfea.gr, και αναδημοσιεύθηκε σε ειδησεογραφικούς ιστοτόπους όπως: newsbreak.gr, neakriti.gr, geopolitico.gr.
Από την άλλη μεριά, δεν σας κρύβω ότι, παρατηρώντας τις τελευταίες δύο εβδομάδες το πώς φέρεται το ελλαδικό πολιτικό κατεστημένο και το τί σκαρφίζονται οι αχυράνθρωποί του κατά την καταιγιστική παρουσία ανθρώπων εγγύς του Προέδρου Τραμπ, όπως οι Αμερικανοί Υπουργοί Εσωτερικών και Ενέργειας, ο νούς μου πηγαίνει αμέσως στον χαρακτήρα του J. R. στο ανεπανάληπτο εκείνο ιστορικό, προφητικό σκετσάκι του Χάρυ Κλύνν, το οποίο συνιστώ σε όλους να θυμηθούν. Ας πάω, όμως, σε τρεις επισημάνσεις.
Τρία βασικά σημεία
Πρώτον, για το στραβό κεφάλι ορισμένων, ή μάλλον αρκετών, δυστυχώς, Ελλήνων δεν φταίνε οι Αμερικανοί. Δεν είναι δυνατόν να φταίνε οι ξένοι ούτε για το γεγονός ότι εμείς οι Έλληνες περιφρονούμε τα καθ᾽ ημάς, ούτε για το ότι τον ελληνικό λαό κυβερνούν ασπόνδυλοι yes menπου εκχωρούν με το αζημίωτο όσα δεν τους ανήκουν. Ούτε, ακόμη, για την πανευρωπαϊκή αποκλειστικότητα που κατέχει η Ελλάδα: η επίδοση διαπιστευτηρίων Αμερικανού Πρέσβεως στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας να συνοδεύεται και να ανταποδίδεται ουσιαστικά από επίδοση διαπιστευτηρίων στον Πρέσβη από πρωτοκλασάτα στελέχη της ελλαδικής πολιτικής ελίτ και διαφόρους δελφίνους της εξουσίας, ωσάν να πρόκειται για υπαλλήλους προτεκτοράτου.
Δεύτερον, όσοι από τον όχλο των πληρωμένων και απλήρωτων χειροκροτητών αυτής της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη σπάνε βάζα από τη χαρά τους και ομνύουν τη δήθεν καταπληκτική ηγεσία της χώρας, επ᾽αφορμή του 6th P-Tec (Partnership for Transatlantic Cooperation) που έλαβε χώρα στο Ζάππειο, ας θυμηθούν ότι πρόκειται για τον ίδιο Πρωθυπουργό που στη Βουλή των Ελλήνων ξόρκιζε τον «αριστερόχρωμο τραμπισμό» και ταυτόχρονα δεσμευόταν πειθήνια και υποτακτικά στην εντολή του τότε Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν να περάσει από τη Βουλή τον γάμο των ομοφυλοφίλων.
Τρίτον, η Ελλάδα δεν βρίσκεται στην άλλη όχθη του Ατλαντικού Ωκεανού, αλλά στο σταυροδρόμι τεσσάρων θαλασσών και τριών ηπείρων. Κι επομένως, αν λάβουμε face value τη δήλωση του Προέδρου των ΗΠΑ εν πτήσει προς την Ουάσιγκτον μετά τη Συμφωνία του Σαρμ ελ Σέιχ, ότι «τα πάω καλά με σκληρούς ηγέτες [τύπους], όχι με μαλθακούς», ίσως θα πρέπει να ανησυχούμε με την «ευλύγιστη δοτικότητα» της δικής μας ηγεσίας και των μασκότ της τύπου Γεραπετρίτη, οι οποίοι κόπτονται να υπηρετήσουν τους συμμάχους παρέχοντας κάθε είδους άνισες διευκολύνσεις, δίχως να διεκδικούν μέγιστο όφελος και κέρδος. Μάλλον, ορθότερα, διεκδικούν, όχι όμως για την Ελλάδα και τους Έλληνες, αλλά για τις τσέπες τους.
Από τα διαπιστευτήρια στην Exxon Mobil
Η εβδομάδα που κύλησε, λοιπόν, είχε ασφαλώς ως αποκορύφωμα την επίδοση διαπιστευτηρίων της νέας Αμερικανίδος Πρέσβεως στην Ελλάδα, Κίμπερλυ Γκιλφόιλ, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Τασούλα (με τα ασύλληπτα ευτράπελα που ανοήτως ξεστομίστηκαν εκεί), καθώς και την 6η Διατλαντική Συνδιάσκεψη Εταίρων για την Ενέργεια που έλαβε χώρα στην Αθήνα με την παρουσία πλέον ανώτατων Αμερικανών αξιωματούχων της κυβέρνησης Τράμπ, με χαρτοφυλάκια που αφορούν στην Ενέργεια.
«Κλεψυδροφόρος ικέτης στα πόδια της Αμερικανίδας καλλονής»
Τότε, ο Πρωθυπουργός ένιωθε αρκετά ισχυρός ώστε να μπορεί με άνεση να προδώσει τον ελληνικό λαό, την πίστη του και τον πολιτισμό του, στις ορέξεις γκλομπαλιστών Γιάνκηδων με αγγελιαφόρο τον Μπλίνκεν. Τώρα όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι είναι κλεψυδροφόρος ικέτης στα πόδια της Αμερικανίδας καλλονής από την οποία ευελπιστεί να λάβει ανάσα ζωής για την κυβέρνησή του και τον εσμό των διεφθαρμένων στους οποίους ο ίδιος βάζει πλάτες για λόγους ακόμη ανεξήγητους στον ελληνικό λαό. Και πώς θα γινόταν αλλιώς, όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, όντας ανίκανος να αντιληφθεί τις διαστάσεις του momentum στην αμερικανική πολιτική σκηνή, τολμούσε ως απερίσκεπτος ψευδοηγέτης να χρησιμοποιεί μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο φράσεις προσβλητικές κατά του Προέδρου Τραμπ με τις οποίες και υπέγραφε την πολιτική καταδίκη του και εξέθετε βλακωδώς τη χώρα σε κάθε νοήμονα άνθρωπο διεθνώς;
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς, γιατί η σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες στον ελληνικό λαό, με τα παραμύθια περί στρατηγικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ. Και είναι παραμύθια, καθώς η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν εξάγει κυριαρχία με όρους παίκτη ισχύος στην περιοχή, αλλά εισάγει αναγνώριση ύπαρξης και κομπλιμέντα από τους ισχυρούς που ενδιαφέρονται για τη δική τους στρατηγική. Όποιος διαφωνεί επ᾽ αυτού, ας τολμήσει να ανατρέξει στα πραγματικά μεγέθη και τα κόστη της «συναλλακτικής εξωτερικής πολιτικής» που επιτελεί το δίδυμο Μητσοτάκης – Γεραπετρίτης, καθώς και την καταλήστευση του ελληνικού κράτους που εκτελεί στα 6,5 χρόνια διακυβέρνησης αυτή η Σημιτική «Νέα Δημοκρατία».
Αν η Αμερικανίδα Πρέσβης όντως αγαπά τον Πρόεδρο Τραμπ, θα πρέπει να αφουγκραστεί τον ίδιο τον ελληνικό λαό, και όχι τους λαοπλάνους ψευδοκυβερνήτες του. Διότι αυτοί, σε αντίθεση με τον Αμερικανό Πρόεδρο, έχουν αποδείξει ότι ούτε αγαπούν τον τόπο τους, ούτε τον λαό του, ούτε καν ενδιαφέρονται για τα επόμενα 250 χρόνια ελληνικής ιστορίας, όπως ενδιαφέρεται το επιτελείο της αμερικανικής κυβέρνησης που ετοιμάζεται για το χρυσό Ιωβηλαίο των ΗΠΑ σε λίγους μήνες.
* Δημοσιεύθηκε την Τρίτη 11/11/2025 στο NewsBreak.gr και τις Anixneuseis.gr, την Τετάρτη 12/11/2025 στα geopolitico.gr, Militaire.gr, και agonas.gr, και την Πέμπτη 13/11/2025 στο SLpress.gr.
Den omveltningstid vi lever i, har fremkalt en søken etter mening med tilværelsen. Den finnes ikke til salgs på gater og streder. Man må lete, så skal man finne. Vi fant en gresk filosof, Panagiotis Pavlos, hjemmehørende på Universitetet i Oslo.
Foranledningen var et langt intervju han gjorde med en av redaktørene for Breitbart.com i Washington, Matthew Boyle. Pavlos slapp inn i miljøet rundt Steve Bannon, som også Document føler en tilhørighet til.
Europa befinner seg i en krise, dét er det ikke vanskelig å fornemme. Vi har en rik historie, en stor arv, men menneskene er løsrevet fra den.
Med Pavlos var det mulig å føre en samtale om de eksistensielle ting, slik de gamle grekere gjorde.
Disse ordene er som livgivende regn. Slik oppleves det. Mennesket lever ikke av brød alene.
