Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου στο Oval Office. Φωτογραφία: Andrew Caballero
Πριν από λίγες ώρες (βράδυ Τρίτης, 4 Φεβρουαρίου 2025) έλαβε χώρα στον Λευκό Οίκο μια εξέλιξη η οποία όχι μόνον επαληθεύει, τριάντα χρόνια μετά, την υπόθεση Χάντινγκτον περί σύγκρουσης των πολιτισμών (Foreign Affairs, 1994), αλλά και θέτει την απαρχή μιας νέας εποχής στη Μέση Ανατολή με συνέπειες παγκόσμιας κλίμακας.
Φαίνεται ότι η γεωπολιτική και οι διεθνείς σχέσεις σχετίζονται άμεσα, αν όχι καθορίζονται, από μια ορισμένη θεολογική πεποίθηση και αντίληψη πραγμάτων.
Αυτό επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά στις δηλώσεις του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Νετανιάχου ο οποίος επανέλαβε νωρίτερα σήμερα (4/2/2025) κατά την κοινή συνέντευξη τύπου με τον Αμερικανό Πρόεδρο Τραμπ στον Λευκό Οίκο τον παλαιοδιαθηκικό μεσσιανισμό που καθορίζει το γεωπολιτικό όραμα του νέου Ισραήλ: την ερμηνεία της Επαγγελίας του Θεού ως εγκαθίδρυση εγκόσμιας βασιλείας του περιούσιου λαού.
Η δήλωση αυτή ήρθε σε συνέχεια της είδησης της ημέρας, εκ στόματος του Αμερικανού Προέδρου, λίγες στιγμές νωρίτερα. Είπε δηλαδή ο Πρόεδρος Τραμπ:
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναλάβουν τη Λωρίδα της Γάζας και θα κάνουμε δουλειές εκεί, θα είναι στην κυριότητά μας (;) και θα είμαστε υπεύθυνοι για την αποσυναρμολόγηση όλων των επικίνδυνων, ανεκρήγνυτων βομβών και άλλων όπλων στην περιοχή, θα καθαρίσουμε το πεδίο και θα απομακρύνουμε τα κατεστραμμένα κτήρια εκκαθαρίζοντάς τα, και θα δημιουργήσουμε μια οικονομική ανάπτυξη που θα παράσχει απεριόριστο αριθμό θέσεων εργασίας και στέγη για τους ανθρώπους στην περιοχή».
Εάν δεν υπήρχε η αναφορά του Αμερικανού Προέδρου για μόνιμη απομάκρυνση των Παλαιστινίων από τη Γάζα, θα έλεγε κανείς, καταρχήν, ότι αυτή είναι μια εξαιρετική ιδέα διεθνούς κοινωνικής και ανθρωπιστικής προσφοράς των Ηνωμένων Πολιτειών στην ανελέητα κατεστραμμένη Λωρίδα της Γάζας που έχει οδηγήσει στο θάνατο περισσοτέρων από 100.000 Παλαιστινίων.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του περιοδικού Lancet, ο αριθμός αυτός μάλιστα ενδέχεται να μην είναι οριστικός, καθώς δεν συμπεριλαμβάνει όλους όσοι είτε αγνοούνται είτε παλεύουν ακόμη ως τραυματίες για τη ζωή τους.
Πλην όμως, υπάρχουν δύο λεπτομέρειες τις οποίες ο προσεκτικός ακροατής των κοινών δηλώσεων σήμερα το βράδυ στον Λευκό Οίκο μπορεί να διακρίνει.
Το πρώτο στοιχείο είναι ότι, ενώ εξ αρχής ο Αμερικανός Πρόεδρος εξέφρασε την πολιτική του για τη Γάζα ευθυτενώς, εννοώντας ότι 1,8 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να επιστρέψουν και να ζήσουν στη Γάζα αλλά θα πρέπει να μετακινηθούν σε γειτονικές χώρες όπως η Αίγυπτος και η Ιορδανία, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός στη δική του αρχική τοποθέτηση δεν φάνηκε να υιοθετεί άμεσα ρητά αυτό το όραμα, καθώς συνέχισε να μιλά για εκκαθάριση απλώς της Χαμάς και των τρομοκρατικών στοιχείων στην περιοχή της Γάζας. Εν συνεχεία όμως, όταν ρωτήθηκε επί τούτου από δημοσιογράφο για το πώς βλέπει την πρόταση Τραμπ για τη Γάζα, συντάχθηκε ρητά και απερίφραστα με αυτήν εκθειάζοντας τον Αμερικανό Πρόεδρο.
Το δεύτερο στοιχείο, το οποίο ήδη καθίσταται εμφανές από τα ανωτέρω, είναι ότι όταν ο Πρόεδρος Τραμπ μιλά για «θέσεις εργασίας και στέγη για τους ανθρώπους στην περιοχή» μάλλον δεν έχει τόσο κατά νου τον αραβικό γηγενή πληθυσμό της Λωρίδας της Γάζας για τον οποίο είπε ότι δεν μπορεί να παραμείνει εκεί. Αλλά ούτε καν της Δυτικής Όχθης, για την οποία φαίνεται να προορίζει το ίδιο μοντέλο. Σε άλλο μάλιστα σημείο της ομιλίας του, διαφαίνεται ότι αυτό το όραμα οδηγεί στη δημιουργία της νέας ισραηλινής μεσογειακής ριβιέρας, στον τόπο όπου μέχρι τώρα ζούσαν πακτωμένοι οι Παλαιστίνιοι, ως αποτέλεσμα πολύχρονων διαδικασιών εποικισμού.
Kαταστροφική στρατιωτική παρέμβαση
Στην ίδια συνέντευξη Τύπου ο Τραμπ – πολύ ορθώς κατά τη γνώμη μας – ομολόγησε την τραγική αποτυχία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Η οποία, όπως είπε χαρακτηριστικά, κόστισε στον αμερικανικό λαό μερικά τρισεκατομμύρια δολάρια και αμέτρητες ανθρώπινες ζωές.
Και άρα, είναι προφανές ότι ο ίδιος έχει αποφασίσει να αντικαταστήσει αυτού του είδους καταστροφική στρατιωτική παρέμβαση των ΗΠΑ με μια καινοφανή οικονομική επέλαση η οποία θα υλοποιηθεί μέσα από γιγάντια προγράμματα επενδύσεων και ανοικοδόμησης δίχως προηγούμενο.
Δημοκρατία και Μεσσιανισμός
Ωστόσο, το ζήτημα που τίθεται πλέον και σχετίζεται με αυτό που υπαινιχθήκαμε στην αρχή είναι τόσο ηθικής και ανθρωπιστικής όσο και θεολογικής τάξεως. Πόσο άραγε μπορεί να αντέξει στην εφαρμογή του ένα μοντέλο ανταλλάγματος του θεμελιώδους δικαιώματος ενός λαού για γη και πατρίδα με θέσεις εργασίας και κάποιες οικονομικές απολαβές δίχως τη συμμετοχή των αυτοχθόνων κατοίκων της περιοχής; Πώς μπορεί η Αμερική της ελευθερίας, του φιλελευθερισμού και της αξίας του ατόμου να συγκαταβαίνει και να συνηγορεί στην de facto εκδίωξη ενός αυτόχθονος λαού εξίσου αρχαίου με τον εβραϊκό;
Εξάλλου, στην ουσία του, ο πόλεμος μεταξύ Παλαιστινίων και Εβραίων είναι ένας εμφύλιος αδελφοκτόνος πόλεμος. Διότι, εάν πάμε προς τα πίσω στην ιστορία και την προϊστορία, σύμφωνα ακόμη και με την ίδια την εβραϊκή παράδοση και θρησκεία, προπάτορας των σημερινών Εβραίων και όλων των φυλών της περιοχής είναι ο Νώε, ο οποίος αφήνει τρείς απογόνους, τον Σήμ, τον Χάμ και τον Ιάφεθ, οι οποίοι είναι και οι τρεις γενάρχες των βασικών φύλων της ανθρωπότητας, σημίτες, χαμίτες και ιαπετοί (τα ευρωπαϊκά φύλα).
Επιπλέον, από πού προκύπτει ότι ένας γηγενής λαός, εν προκειμένω ο λαός του Ισραήλ, που είναι ένας από τους απογόνους του Νώε, δικαιούται να εξανδραποδίζει τους υπολοίπους αξιώνοντας γη και πατρίδα περισσότερο από έναν άλλο λαό, τον αραβικό, ο οποίος καλείται πλέον να αποστεί παντοτινά από τις πατρογονικές του εστίες όπου ζει επί πολλές χιλιετίες;
Εξάλλου, και οι Παλαιστίνιοι και οι Εβραίοι είναι αυτόχθονες κάτοικοι της περιοχής με ίδια δικαιώματα. Είναι αργότερα που επισυμβαίνει η ταύτιση θρησκείας και έθνους και άρα τότε ο εβραϊσμός ταυτίζεται με τον ιουδαϊσμό.
Είναι σαφές ότι τα τεκταινόμενα αυτών των ωρών στην Ουάσινγκτον μαρτυρούν μια σύγκλιση θεολογικών, μεταφυσικών και εσχατολογικών παραδόσεων που όμως είχε μια συγκεκριμένη ιστορική σημασία και έννοια και δεν μπορεί να προεκτείνεται εσαεί.
Από την μια ο ιουδαϊκός μεσσιανισμός κοσμικής βασιλείας και κυριαρχίας ο οποίος παραμένει προσηλωμένος στην Παλαιά Διαθήκη και αξιώνει τη δικαίωσή της με όρους ταύτισης ενός ορισμένου γένους, έθνους και λαού με τη θεότητα.
Από την άλλη, ο αμερικανικός μανιχαϊκός (εμείς οι καλοί, οι άλλοι οι κακοί) μονοφυσιτικός (άρνηση συνύπαρξης διαφορετικών φύσεων – θεού και ανθρώπου, Ελλήνων και Ιουδαίων, και ούτω καθεξής) χριστιανισμός, ο οποίος μη έχοντας ουσιαστικά επικαιροποιηθεί από την Καινή Διαθήκη, βλέπει στον ιουδαϊκό μεσσιανισμό του Νετανιάχου τη δικαίωση του ατομικιστικού φιλελευθερισμού στον μετανεωτερικό νεοαποικιοκρατικό καπιταλισμό.
Εξάλλου, ο στηριζόμενος στην Παλαιά Διαθήκη ισχυρισμός Νετανιάχου είναι ανεπίκαιρος και ανιστορικός, αφού η Παλαιά Διαθήκη έχει περατωθεί με τη Σάρκωση του Θεού στο Πρόσωπο του Χριστού. Είναι επί της Καινής Διαθήκης, ακριβώς, όπου θεμελιώνεται ο πολιτισμός του σεβασμού της ανθρώπινης προσωπικότητας, της δικαιοσύνης και της ισότητας των ανθρώπων ως άτομα και ως πρόσωπα, και της συμβίωσης όλων των ανθρώπων στη Δημοκρατία – πόλη.
Ο Τραμπ είναι άνθρωπος ειλικρινών προθέσεων για ειρήνη και το όραμά του για τη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να σημαίνει πραγματικά μια λαμπρή αμερικανική δημοκρατική συμπεριφορά, αν οι Παλαιστίνιοι έβρισκαν τόπο και δικαίωση ως ανθρώπινα πλάσματα, σε αυτό το νέο σχέδιό του για την περιοχή.
Ωστόσο, θα πρέπει να προσέξει να μη συνδεθεί το όνομά του με ένα παγκόσμιο ολοκαύτωμα το οποίο θα συμβεί αναπόφευκτα στη Μέση Ανατολή εάν δεν υπάρξει σεβασμός του ανθρώπου. Διότι είναι προφητευμένο ότι στη Μέση Ανατολή θα συγκρουστούν όλοι οι λαοί εάν καταργηθεί η δικαιοσύνη και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που η επιστροφή στη βαρβαρότητα της ισχύος και της αποθέωσης της δύναμης προκαλούν.
Ο Τραμπ λοιπόν θα πρέπει να μην οδηγηθεί εξ ονόματος της υπεράσπισης της δημοκρατίας, για την οποία διακινδύνευσε τη ζωή του την ίδια στις ΗΠΑ, στην κατάλυσή της στη Μέση Ανατολή μέσω της εφαρμογής μιας μοιραίας πολιτικής που οδηγεί σε κατ᾽ ουσίαν επανάληψη του ολοκαυτώματος των αυτοχθόνων λαών της Αμερικής από τους Δυτικοευρωπαϊκούς αποίκους προτεσταντικής κυρίως θρησκείας, και του ολοκαυτώματος του ιδίου του εβραϊκού λαού από τον ευρωπαϊκό ναζισμό.
Το 2024 ήταν μια χρονιά γεμάτη κρίσιμες εξελίξεις τόσο στις εθνικές υποθέσεις όσο και διεθνώς, με κεντρικά σημεία ασφαλώς την Ουκρανία και κυρίως τη Μέση Ανατολή με τις τρεις διαδοχικές φάσεις της, Γάζα, Λίβανος, Συρία, αλλά και την εκλογή Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Για τους Έλληνες, βέβαια, αυτό που ήταν ξεχωριστό στο παρελθόν έτος είναι η συμπλήρωση 50 χρόνων από την τουρκική Εισβολή και Κατοχή του 38% της Μεγαλονήσου, της Κύπρου μας, καθώς φυσικά και η σε ισάριθμα έτη διάρκεια της Μεταπολίτευσης.
Στα εθνικά μας ζητήματα κύρια θέση είχαν, και εξακολουθούν ασφαλώς να έχουν, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις οι οποίες χαρακτηρίστηκαν από την «ανεξήγητη» εμμονή της ελληνικής κυβέρνησης να επισπεύσει –σε επίπεδο ρητορικής καταρχήν, και εν συνεχεία και στο πεδίο- μια αυτοκαταστροφική διαδικασία προσέγγισης «ήρεμων νερών» με την Τουρκία. Διαδικασία η οποία μη λαμβάνοντας υπόψιν την αμετάβλητη ταυτότητα του ακραίου νεοθωμανικού αναθεωρητισμού της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας, οδήγησε σε συμβάντα εθνικής ζημίας, με αποκορύφωμα την de facto και επί του πεδίου αμφισβήτηση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας στην Κάσο και των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας των απορρεόντων από την Ελληνο-αιγυπτιακή Συμφωνία ΑΟΖ.
Την ίδια στιγμή, κρίσιμη υπήρξε η απόπειρα της Ελλάδας, δια της πρώην Υπουργού των Εξωτερικών, και μέλους της Κοινοβουλευτικής Συνδιάσκεψης του Συμβουλίου της Ευρώπης, Ντόρας Μπακογιάννη, να διευκολύνει την εισδοχή του ψευδοκράτους του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης με μια εισηγητική έκθεση όνειδος για τη χώρα μας, και σε βάρος των εθνικών δικαίων της Σερβίας, αλλά και με πολλές επικίνδυνες προεκτάσεις για την Κύπρο και τη Θράκη.
Στην εσωτερική πολιτική σκηνή, αλλά και με ευρωπαϊκό αντίκτυπο, κεντρική θέση κατέχει αναμφίβολα το σκάνδαλο Ασημακοπούλου με τη διαρροή και αυθαίρετη χρήση των προσωπικών δεδομένων πολλών χιλιάδων Ελλήνων ομογενών, ενόψει των περσινών ευρωεκλογών, και όλα τα συνακόλουθα ζητήματα που αυτό ήγειρε περί εύρυθμης λειτουργίας μιας ευνομούμενης πολιτείας.
Ασφαλώς υπήρξαν πολλά επιπλέον γεγονότα και εξελίξεις, που θα χρειάζονταν πολλές γραμμές για να αναφερθούν επαρκώς. Με δεδομένο αυτό το πολυσύνθετο, μολονότι αδρομερώς περιγραφέν ανωτέρω, σκηνικό, κλήθηκα κατά τρόπο που δεν θα μπορούσα πέρυσι τέτοιον καιρό να φανταστώ να συμβάλω με τις μικρές δυνάμεις μου, άοκνα όμως και επίμονα, στην επίπονη διαδικασία αφύπνισης της ελληνικής κοινής γνώμης, όπως είναι το χρέος κάθε ευσυνείδητου Έλληνα πολίτη, είτε ζει στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό, με σειρά δημόσιων παρεμβάσεων, αρθρογραφίας, επιφυλλίδων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών συνεντεύξεων, και ούτω καθεξής.
Ενστικτωδώς λειτουργώντας, και με την αίσθηση ότι ζούμε πλέον σε εποχές όπου αφενός η ταχύτητα των εξελίξεων, αφετέρου ο όγκος της πληροφορίας αλλά και η αδυναμία που η πλειοψηφία των πολιτών πάσχει κατά την παρακολούθηση των άμεσα αφορώντων την, δεν διαμορφώνουν πάντοτε τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις για συλλογική μνήμη και διαρκή ανάμνηση των προκλήσεων, συγκέντρωσα στο παρόν τα στοιχεία αυτού που θα αποκαλούσα «ιδιότυπη κοινωνική προσφορά».
Θεώρησα ότι, αν όχι το περιεχόμενο των παρεμβάσεων αυτών, τουλάχιστον οι τίτλοι τους απλώς και η χρονική τους ταυτότητα, συμβάλλουν σε κάποιο βαθμό στην ενίσχυση της εικόνας καίριων γεγονότων, καταστάσεων και προκλήσεων του παρελθόντος έτους. Η έκπληξή μου, κατά τη διαδικασία αυτής της καταγραφής και αρχειοθέτησης συνίσταται στο ότι δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, αθροίζονται σχεδόν 70 ραδιοφωνικές, τηλεοπτικές και άλλες, συνεντεύξεις με διακεκριμένους δημοσιογράφους, αναλυτές, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς, και λοιπές προσωπικότητες, Έλληνες και ξένους, καθώς επιπλέον και περίπου 80 παρεμβάσεις υπό μορφήν άρθρων, επιφυλλίδων, αναλύσεων, διαλέξεων, σημειωμάτων και σχολιασμών, μέσα στο έτος που πέρασε. Τα καταθέτω όλα αυτά, με την σκέψη ότι ίσως κάποια στιγμή χρησιμεύσουν πλέον της αρχικής τους εμφάνισης.
Κλείνοντας αυτό το σύντομο απολογιστικό σημείωμα για το 2024, θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους εκείνους τους ανθρώπους καθώς και τα μέσα δημοσίου διαλόγου και ενημέρωσης, που αναφέρονται κατωτέρω: θεωρώ ότι παρέχουν ανεκτίμητες υπηρεσίες ενημέρωσης, αφύπνισης, δημοκρατικού διαλόγου και ανιδιοτελούς έγνοιας υπέρ του ανθρώπου, της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της αλήθειας.
Τέλος, να ευχηθώ σε όλες και όλους
Χρόνια Πολλά κι Ολόφωτα!
Ευλογημένο και Ειρηνικό το Νέο Έτος 2025!
ΑΡΧΕΙΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ
Σημείωση: Οι αναφορές που ακολουθούν εμφανίζονται αλφαβητικά ανά κατηγορία ΜΜΕ, και με αντίστροφη χρονολογική σειρά, από το πρόσφατο στο απώτερο παρελθόν. Ορισμένοι τίτλοι εμφανίζονται σε αναδημοσιεύσεις προς τιμήν των εκάστοτε εμπλεκομένων. Στο τέλος παραθέτω αλφαβητικά τα ονόματα όλων όσοι εμφανίζονται στο παρόν.
Ακολούθως παραθέτω αλφαβητικά, σε έκφραση ευγνωμοσύνης για το έργο τους και ευχαριστίας για την τιμή στο πρόσωπό μου, τα ονόματα όλων εκείνων με τους οποίους είχα την χαρά να αλληλεπιδράσω στο 2024, στο πλαίσιο αυτών των παρεμβάσεων.
Παραμονές Χριστουγέννων του 2024, και συγκεκριμένα την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου, ήμουν προσκεκλημένος ομιλητής στον ετήσιο κύκλο διαδικτυακών διαλέξεων που διοργανώνει ο Σύνδεσμος Ελλήνων Φινλανδίας, με έδρα το Ελσίνκι.
Θέμα της εισήγησης που μου όρισε ο Πρόεδρος του ΣΕΦ, Ευάγγελος Βελέντζας, ήταν η θέση της Ελλάδας στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, με αφορμή την πρόσφατη πτώση του καθεστώτος Άσαντ και την ανάληψη της εξουσίας στη Δαμασκό και τη Συρία από τους ηγέτες των τζιχαντιστών.
Στην εισήγηση διάρκειας περίπου μίας ώρας επιχείρησα μια αποτύπωση του σκηνικού όπως είχε διαμορφωθεί στις πρώτες 12 ημέρες της νέας κατάστασης πραγμάτων, καθώς και μια εξέταση των άμεσων συνεπειών για τους πληθυσμούς που αφορούν -ή θα έπρεπε να ενδιαφέρουν άμεσα την Ελλάδα- την πατρίδα μας, και εννοώ τους Ελληνορθοδόξους της Συρίας και του Λιβάνου. Επιπλέον αναφέρθηκα στις ενεργές αλλά και διαφαινόμενες προκλήσεις για σύνολο τον Ελληνισμό σε Ελλάδα και Κύπρο, ενώ -αναμενόμενα- ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε και στα Ελληνοτουρκικά.
Σε αυτόν τον σύνδεσμο μπορείτε να παρακολουθήσετε την εισήγηση:
Διαδικτυακή διάλεξη στον Σύνδεσμο Ελλήνων Φινλανδίας, 20/12/2024
Με το πέρας της εισήγησης ακολούθησε εκτεταμένη συζήτηση άκρως ενδιαφέρουσα, με εξαιρετικές παρεμβάσεις και επισημάνσεις από τους τηλεθεατές, κατά την οποίαν τέθηκαν ζητήματα και ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, εσωτερικής διακυβέρνησης της Ελλάδας, τα πιο καίρια από τα εθνικά ζητήματα που αφορούν αυτή τη στιγμή άμεσα τον Ελληνισμό σε Ελλάδα και Κύπρο, καθώς και τα ταλανίζοντα τους Έλληνες θέματα κατευνασμού, υποτέλειας, και απομείωσης της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας και των Ελλήνων, τόσο σε εθνικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.
Το πλήρες βίντεο, με ενσωματωμένη τη συζήτηση που ακολούθησε το πέρας της διάλεξης, βρίσκεται εδώ:
Θερμές ευχαριστίες απευθύνω στον Σύλλογο Ελλήνων Φινλανδίας, και τον Πρόεδρό του, Ευάγγελο Βελέντζα για την ευγενή πρόσκληση και την εξαιρετική αυτή εκδήλωση.
Την Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2024, το Δίκτυο Ελληνισμού οργάνωσε ειδική συζήτηση για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τη Συρία, με αφορμή την πτώση του καθεστώτος Άσαντ νωρίτερα το πρωί της ίδιας ημέρας.
Προσκεκλημένος του ΔΕ ήταν ο Πρέσβης επί τιμή Βασίλης Μπορνόβας, ενώ τη συζήτηση κλήθηκε και ανέλαβε να συντονίσει ο Παναγιώτης Παύλος.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την κρίσιμη και άκρως διαφωτιστική συνέντευξη αυτή που έλαβε χώρα διαδικτυακά, επισκεπτόμενοι τον ακόλουθο σύνδεσμο:
Ο Βασίλης Μπορνόβας συζητά με τον Παναγιώτη Παύλο για τη Μέση Ανατολή, την Κύπρο και τα Ελληνοτουρκικά
Ακολουθεί απομαγνητοφωνημένο το εισαγωγικό απόσπασμα της συνέντευξης:
«Π. ΠΑΥΛΟΣ: Αυτή η εκπομπή συμβαίνει στο πρώτο εικοσιτετράωρο της εξέλιξης η οποία πλέον σημαίνει αλλαγή εποχής στη Συρία, στη Δαμασκό. Ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση να συντονίσω αυτή τη συζήτηση με έναν εκλεκτό προσκεκλημένο, τον οποίο είμαστε τυχεροί να έχουμε απόψε και να κουβεντιάσουμε μαζί ίσως πιο αρμόδια από οποιονδήποτε άλλον. Και εννοώ τον Πρέσβη επί τιμή Βασίλη Μπορνόβα. Και θα ήθελα πριν, αμέσως, για να μην χρονοτριβούμε, μπούμε στη συζήτηση, να πω μόνο δυό λόγια για τον ίδιο.
Ο Βασίλης Μπορνόβας είναι, όπως είπα, πρέσβης επί τιμή, από τους διαπρεπέστερους πρέσβεις που έχει την τύχη η χώρα μας να διαθέτει, μέχρι προ έτους που ήταν στην ενεργό υπηρεσία. Ο ίδιος θήτευσε σε πολύ καίρια πόστα, από το Αργυρόκαστρο στη Βόρειο Ήπειρο, στην Αλβανία, όπου ήταν Πρόξενος, την Πρεσβεία μας στη Βηρυττό, στο Λίβανο, την Πρεσβεία στο Αμμάν στην Ιορδανία όπου ήταν Πρέσβης, την Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων Θράκης στην Ξάνθη, όπου εγκαινίασε ένα καινοτόμο έργο στην ενίσχυση της μειονότητας, την ενίσχυση δηλαδή των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό. Και, φυσικά, την ανεπανάληπτη θητεία στην Κωνσταντινούπολή, όπου ως Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στην Πόλη, μεταξύ πολλών άλλων, εγκαινίασε το Σισμανόγλειο Πολιτιστικό Κέντρο το οποίο και ίδρυσε ο ίδιος.
Θα μπορούσαμε να μιλάμε για πάρα πολλά ζητήματα με τον ίδιο, αλλά καθώς σήμερα το θέμα μας είναι, καταρχήν, τί μπορεί κανείς να κάνει για τους Έλληνες και τους Ελληνορθοδόξους της Συρίας, θα ήθελα να ξεκινήσουμε την κουβέντα από τί άλλο, αυτό που είναι το άμεσο.
Το γεγονός, δηλαδή, ότι εδώ και μερικές ώρες, σε λίγες ώρες κλείνουμε ένα εικοσιτετράωρο, η Δαμασκός βρίσκεται στα χέρια των τζιχαντιστών. Ο Άσαντ, ενημερωθήκαμε πριν λίγο από τα μέσα ενημέρωσης, έχει λάβει άσυλο στη Μόσχα από τον Πούτιν, και επομένως βρίσκεται εκεί με την οικογένειά του. Και ήδη η Δαμασκός, έχοντας πέσει, να το πω έτσι, στα χέρια ενός νέου καθεστώτος, βιώνει μια σειρά προκλήσεις.
Θα ήθελα λοιπόν, να δώσω απευθείας τον λόγο στον κ. Μπορνόβα για να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας, η οποία και σταδιακά θα εξελιχθεί για να φθάσουμε μέχρι και το Αιγαίο. Διότι τα πράγματα που βρίσκονται εν εξελίξει αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν αφήνουν ανέπαφη την ευρύτερη περιοχή και δη τα ελληνοτουρκικά. Κύριε Μπορνόβα, έχετε το λόγο».
Γεώργιος Παύλος και Γιώργος Σαχίνης, στις Αντιθέσεις, 6/12/2024.
“ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ” με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV.
Στις “Αντιθέσεις” μια συζήτηση-έκπληξη στο πεδίο των κοσμογονικών αλλαγών σε όλα τα επίπεδα: Γεωπολιτική – οικονομία – κοινωνία – τεχνολογία και επιστήμη, και φιλοσοφικά προτάγματα στην διελκυστίνδα Δύσης – Ανατολή και Βορρά – Νότου.
Ο τ. Καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Γεώργιος Παύλος, σε μια συνέντευξη “έξω από το κουτί” της πολιτικής ορθότητας μιλάει για τις μεγάλες παγκόσμιες προκλήσεις, τα σύγχρονα προτάγματα και τις ορθάνοιχτες δυστοπίες ελέγχου των κοινωνιών.
• Τί λέει για τις γεωπολιτικές αβεβαιότητες, την ανάδυση ενός νέου πολυμορφικού κόσμου και γιατί προτείνει ως θεμελιακό όρο προόδου το “κλειδί” της Ελληνικής Σκέψης στη διαχρονία της, από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία στον Χριστιανισμό και το Βυζάντιο, μέχρι τον επαναστατικό λόγο του 1821 και το τελευταίο εγχείρημα ανεξάρτητου ελληνικού προτάγματος που σηματοδοτεί η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια.
• Τί σημειώνει για το σύστημα υποτέλειας της διαχρονικής κομματοκρατίας και ποιά θεωρεί ως την ελληνική απάντηση στην εποχή των αφηγήσεων περί μετα-δημοκρατίας, μετα-κοινωνιών και μετα-ανθρώπων…
• Μια συζήτηση για τον Ελληνισμό και την μεγάλη δύναμή του… Γιατί, όπως υποστηρίζει, η Ελλάδα μετά από την δολοφονία του Καποδίστρια είναι κράτος υπό κατοχή, υποτελής στους ξένους και δεμένη με ένα ιδιότυπο σύστημα κομματοκρατίας.
