Σμύρνη. Πόλη. Τραπεζούντα. Ίμβρος. Τένεδος. Σχολή της Χάλκης. Αγία Σοφία. Μονή της Χώρας. Ελληνική Ορθόδοξη Μειονότητα Κωνσταντινουπόλεως. Περιουσιακά στοιχεία Ελλήνων Κωνσταντινουπόλεως. Βακούφια. Κύπρος. Πόντος.
Η Ελλάδα έχει χίλια δυό ζητήματα στα οποία μπορεί -και πρέπει- να αξιώσει και να απαιτήσει από την Τουρκία να συμμορφωθεί.
Κι εμείς τί κάνουμε; Αντ’ αυτού, δίνουμε βίζες σε αγοραστές των νησιών μας του Αιγαίου, εκλιπαρούμε για άνευ όρων ειρήνη, και κατευνάζουμε, ενώ η Θράκη τουρκεύει. Κάνουμε ό,τι επιτάσσουν Γερμανοί και Αμερικανοί, με την ψευδαίσθηση ότι αύριο θα μας σταθούν στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας που εμείς ετοιμάζουμε κατ’ επιταγήν δική τους.
Αμυνόμαστε (;) απέλπιδα, ψεύτικα, δήθεν διπλωματικά, δίχως όραμα και στρατηγική, έτοιμοι να εκχωρήσουμε ακόμη και κυριαρχία, μαζί με κυριαρχικά δικαιώματα, έτοιμοι να μοιραστούμε το εθνικό έδαφος του Αιγαίου μας, αντί να έχουμε «ταράξει» την Τουρκία στην απαίτηση των αξιώσεων που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, το Διεθνές Δίκαιο, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο (είμαστε ή όχι κράτος-μέλος της ΕΕ;), τις Διεθνείς Συμφωνίες που η ίδια έχει υπογράψει.
Εξαίφνης, μάλιστα, θεωρούμε αξιόπιστο γείτονα αυτόν που δεν τήρησε ποτέ ουδεμία υπογραφή του.
Και μετά λένε κάποιοι εσχάτως ότι ενοχλούνται τα μάλα από «υπερπατριώτες», «πατριώτες της φακής», ακραίους, φωνές διακείμενες στα «δεξιά» της κυβερνώσας παράταξης. Η οποία μόνον κατ’ ευφημισμόν μπορεί να καλείται Νέα Δημοκρατία.
Εξάλλου, τί σημασία έχουν τα κόμματα όταν κάποια εξ αυτών είναι έτοιμα να εκχωρήσουν έδαφος και κυριαρχία, όπως κάποιοι άλλοι εκχώρησαν για λογαριασμό των ιδίων εντολοδοτών, όνομα και ιστορία;
Άραγε, είναι ο αιχμηρός και οξύς τόνος στον δημόσιο διάλογο που τους ενοχλεί; Όχι η δική τους ετοιμότητα να ξεπουλήσουν ξένο βιός; Δεν τους ενοχλεί η απουσία οράματος;
Εντέλει, δεν μας προβληματίζει πλέον το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν κυβερνιέται από Έλληνες;
Παναγιώτης Παύλος: Η νίκη Τραμπ, το επικοινωνιακό φιάσκο των συστημάτων και η ανεξήγητη πρεμούρα στα Ελληνοτουρκικά (ηχητικό)
Γράφει ο Γιώργος Σαχίνης
Τα όσα περιγράφει ο κ. Παύλος για τις “ασκήσεις” της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και βασικών δεξαμενών σκέψης προκαλούν προβληματισμό για τα κίνητρα και την ανυπαρξία στρατηγικής βάθους στα ελληνοτουρκικά θέματα.
Ο ερευνητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο Παναγιώτης Παύλος, σε μια αναλυτική συζήτηση στον 98.4, αναλύει το τι κατά τη γνώμη του συνέτεινε στην άνετη επικράτηση σε όλα τα επίπεδα του Τραμπ και στο νέο πλειοψηφικό ρεύμα στο εσωτερικό της κοινωνίας των ΗΠΑ, αναφερόμενος διεξοδικά και στο επικοινωνιακό φιάσκο των συστημάτων που θέλησαν να ανακόψουν την επάνοδο του Τραμπ ή που ήλπιζαν σε χειραγώγηση της κοινής γνώμης.
Αναφέρεται στις ευρύτερες προεκτάσεις από την αλλαγή της διοίκησης στις ΗΠΑ, με ορατό, όπως είπε, το πεδίο των άμεσων εξελίξεων στο Ουκρανικό, με ό,τι όμως συνεπάγεται και για τις επιδράσεις που θα έχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε χώρες με πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως η Γερμανία.
Ταυτόχρονα, αναφερόμενος ο κ. Παύλος στη νέα πραγματικότητα από τον Ιανουάριο του 2025 στην αμερικανική διοίκηση, αναρωτήθηκε για ποιο λόγο η ελληνική πλευρά εμφανίζεται με μία τόσο ανεξήγητη πρεμούρα για ουσιαστικές δεσμεύσεις στον διάλογο με την Τουρκία και μάλιστα σε μια περίοδο που η τελευταία εντείνει την πλήρως αναθεωρητική της ατζέντα για όλα έναντι μας. Τα όσα περιγράφει για τις “ασκήσεις” της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και βασικών δεξαμενών σκέψης επί του θέματος προκαλούν προβληματισμό για τα κίνητρα και την ανυπαρξία στρατηγικής βάθους.
Ακούστε τη συνέντευξη:
Ο Παναγιώτης Παύλος στον Γιώργο Σαχίνη και τον ράδιο 98.4, Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2024
Στιγμιότυπο από την κεντρική προεκλογική ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Θησείο, Παρασκευή 5 Ιουλίου 2019, Φωτογραφία: Hellas Journal.
Ακούγοντας τις πρόσφατες δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη από τις Βρυξέλλες με τις οποίες καταφέρθηκε αμυνόμενος κατά του πλήθους των Ελλήνων που διατηρώντας μνήμη, νου και γνώση καταγγέλλουν τη δυστοπία της κυβέρνησής του στα ελληνοτουρκικά, αβίαστα μου γεννήθηκαν ορισμένα ερωτήματα. Ερωτήματα τα οποία εγείρονται στη βάση της δέσμευσης την οποία ο νυν Πρωθυπουργός είχε καταθέσει ενώπιον του ελληνικού λαού.
Στην τελευταία μεγάλη προεκλογική ομιλία του στο Θησείο, το 2019, ο κύριος Μητσοτάκης διακήρυσσε διαπρυσίως στο πλήθος που εναπέθετε τυφλά σε αυτόν την ελπίδα της χρηστής διακυβέρνησης του τόπου, ύστερα από μια τραγική θητεία και διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με αποκορύφωμα την εκχώρηση ονόματος και ιστορίας της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς κατόπιν απαίτησης της Γερμανίας και των ΗΠΑ, ότι θα είναι Πρωθυπουργός «όλων των Ελλήνων».
Εγείρεται λοιπόν πλέον εμφατικά σωρεία αμείλικτων ερωτημάτων γύρω από την αντίληψη του Πρωθυπουργού για το αν έχει μέχρι σήμερα εκπληρώσει στο ελάχιστο τη δέσμευσή του ενώπιον του ελληνικού λαού. Αν, παραδείγματος χάριν, όντως ένωσε τους Έλληνες όταν το επιτελείο του υιοθέτησε την άκρως διχαστική ρητορική κατά «ψεκασμένων», κι αν τους ενώνει τώρα που τους χαρακτηρίζει «πατριώτες της φακής».
Ένωσε άραγε τους Έλληνες:
Όταν τους κατηνάγκασε σε υποχρεωτικό εμβολιασμό υπό τη Δαμόκλειο Σπάθη της απώλειας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως αυτά απορρέουν από τη Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών;
Όταν ενέσπειρε διχόνοια και μίσος μέσα στην ελληνική κοινωνία επαναφέροντας συνθήκες εθνικού διχασμού, ακόμη κι εντός της ελληνικής οικογένειας, μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα ατελείωτο σκηνικό «Κράμερ εναντίον Κράμερ», για να θυμηθώ τους Ντάστιν Χόφμαν και Μέριλ Στρηπ;
Όταν εξανάγκασε την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος να εκτραπεί από τη δισχιλιόχρονη λειτουργική παράδοσή της για χάρη της οριζόντιας επιβολής συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών της κυβέρνησής του;
Όταν είχε κλείσει τον ελληνικό λαό στα σπίτια του με απαγόρευση κυκλοφορίας και δυσβάστακτα για ορισμένους πρόστιμα, την ίδια ώρα που οι Πακιστανοί λαθρομετανάστες είχαν από την κυβέρνησή του το ελεύθερο να κατακλύζουν τις πλατείες της Αθήνας, και δη του Συντάγματος, μεταφέροντας διεθνώς ένα μήνυμα ισλαμικής κυριαρχίας στην καρδιά της Ελλάδος;
Ήταν αυτά υπεύθυνη στάση ενός Πρωθυπουργού που ήθελε να ενώσει τους Έλληνες;
Ή, μήπως, ήταν ηθικά υπεύθυνη πράξη η διαχείριση, από πλευράς της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη; Όπου επιχειρήθηκε μια άνευ προηγουμένου συγκάλυψη όχι μόνον των αιτίων του δυστυχήματος αλλά και των συνεπειών του; Όταν ακόμη και σήμερα διαρκώς έρχονται στη δημοσιότητα στοιχεία τα οποία, εάν είχαν προκύψει σε μια χώρα όπως η Νορβηγία, θα είχαν ρίξει την κυβέρνηση για λόγους ευθιξίας μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα;
Αλήθεια, πόσο ευχαριστημένος είναι ο Πρωθυπουργός, που γονείς των εξαϋλωμένων παιδιών στο τρένο των Τεμπών αναγκάστηκαν να αναζητήσουν πολιτική στήριξη από την αντιπολίτευση για τα αυτονόητα, και εισπράττουν μέχρι σήμερα ασύλληπτες ύβρεις και προσβολές από ανθρώπους που εργάζονται για την τυφλή υπεράσπιση των κυβερνητικών πολιτικών;
Τον ικανοποιεί, αλήθεια, το γεγονός ότι, όπως και άλλοι γονείς, η κυρία Μαρία Καρυστιανού, μια από τις πολυάριθμες μανάδες που θα θρηνούν μέχρι να κλείσουν τα μάτια τους την ξαφνική απώλεια των παιδιών τους, δέχεται τόνους λάσπης, διαρκή δολοφονία χαρακτήρος και τόσα άλλα απερίγραπτα, επειδή έκανε το «λάθος» να μην συμβιβαστεί με τις ετεροχρονισμένες κρατικές πρόνοιες, κι επειδή επέλεξε να μετατρέψει τον ασύλληπτο θρήνο και πόνο της σε δύναμη αγωνιστική υπέρ της αληθείας, όχι με όρους εκδικητικότητας αλλά με μοναδική πρόθεση να υπηρετήσει αυτό που κι ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης ευαγγελίστηκε -στην αρχή-, τον εκσυγχρονισμό και εξορθολογισμό της λειτουργίας του ελληνικού κράτους;
Άραγε, πώς ανέχεται τόσο ψεύδος ο Πρωθυπουργός όταν το δεξί του χέρι, ο τότε Υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, που και σήμερα ως επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδος υποπίπτει διαρκώς και ακατάπαυστα σε τραγικά επικίνδυνα σφάλματα, έβγαινε ανερυθρίαστα κι επιχειρούσε να επιβάλει στον ελληνικό λαό το αδιανόητο αφήγημα του «τοπικού σταθμού τοπικής τηλεδιοίκησης», επιτάσσοντας σιωπή στις φωνές έμπειρων ειδικών υπαλλήλων του ΟΣΕ που αποδείκνυαν το αντίθετο, και ισχυριζόμενος με ύφος εκατό καρδιναλίων μπροστά από χάρτινες μακέτες σταθμού ελέγχου των γραμμών, ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα;
Και έρχεται, ύστερα από όλα αυτά, την περασμένη Πέμπτη από τις Βρυξέλλες ο Πρωθυπουργός να χαρακτηρίσει προσβλητικά ως «υπερπατριώτες» και «πατριώτες της φακής» την πλειοψηφία των Ελλήνων που όχι μόνον βίωσαν όλα τα ανωτέρω, αλλά και που τώρα αντιδρούν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο καθώς παρακολουθούν στενά εδώ και πάνω από δύο χρόνια την κυβέρνησή του να επιδιώκει με «γενναιότητα» και «τόλμη» «συμβιβασμούς» και «υποχωρήσεις» – λόγια του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αυτά – στα ελληνοτουρκικά και δη στην υπερτρισχιλιόχρονα ελληνική θάλασσα, το Αιγαίο;
Αλήθεια, είναι βέβαιος ο Πρωθυπουργός ότι οι άνθρωποι που τον συμβουλεύουν ενδιαφέρονται πραγματικά για την ανάπτυξη της χώρας, ή απλώς για τον ατομικό πλουτισμό τους εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας;
Είναι ικανοποιημένος που σύμβουλοί του στην εξωτερική πολιτική, όπως ο νεαρός βουλευτής Σερρών Τάσος Χατζηβασιλείου, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι τους οποίους η κοινή γνώμη γνωρίζει πλέον καλά, τον παρασύρουν στο να επικαλείται το έπος του Έβρου ωσάν να του το χρώσταγε η Ελλάδα και όχι αυτός στην Ελλάδα;
Ποιός ακατάσχετος μινιμαλισμός έχει εγκαθιδρυθεί στα μυαλά ορισμένων συνεργατών του ώστε είχαν τη φαεινή ιδέα να επικαλεστούν με εμφανή ολοκληρωτισμό το ελάχιστο αυτονόητο χρέος ενός Προέδρου κυβερνήσεως;
Ή, μήπως, νομίζει ότι δεν θυμόμαστε τον αδυσώπητο αγώνα που δόθηκε από το σύνολο των «πατριωτών της φακής», προκειμένου η κυβέρνησή του να επιλέξει τελικώς τις φρεγάτες Μπελαρά έναντι των σαπιοκάραβων που οι Αμερικανοί εταίροι μας ήθελαν να μας φορτώσουν για να ξεφορτωθούν;
Θεωρεί ο Πρωθυπουργός ότι ο ελληνικός λαός δεν δικαιούται να έχει λόγο για το πού διοχετεύονται τεράστια ποσά των χρημάτων του, ιδίως όσον αφορά στην άμυνα της πατρίδας του;
Ή μήπως, δεν είναι ενήμερος για τις εκστρατείες δολοφονίας προσωπικότητας που διεξήγαγαν κομματικοί υπάλληλοι της Νέας Δημοκρατίας εναντίον όσων εξέφραζαν επιφυλάξεις; Αλλά, ακόμη και η αναφορά στα Ραφάλ: είναι ή δεν είναι αυτονόητη υποχρέωση μιας κυβέρνησης να πράξει πάν δυνατόν για να θωρακίσει τη χώρα;
Έχει λησμονήσει ο Πρωθυπουργός και οι συν αυτώ ότι είναι διαχειριστές των όσων ο ελληνικός λαός τους εμπιστεύθηκε, και όχι αφεντικά;
Και έρχεται τώρα και γίνεται ο ίδιος τιμητής αυτών που του εμπιστεύθηκαν την εθνική κυριαρχία, εγκαλώντας τους, διότι βλέπουν σωρεία τραγικών σφαλμάτων από ανθρώπους τους οποίους εμπιστεύεται περισσότερο από όσο πρέπει;
Γελιέται ο Πρωθυπουργός αν νομίζει ότι γνωρίζει, αυτός προσωπικά και οι επιλεγμένοι συνεργάτες του, το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας καλύτερα από πλήθος ειδικών τους οποίους καθυβρίζει συστηματικά το κομματικό σύστημα και το πλαίσιο πολιτικών ελίτ από το οποίο προέρχεται τόσο ο ίδιος όσο και άλλες ομάδες συμφερόντων που τον περιτριγυρίζουν. Αν έχει την αίσθηση ότι τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας δεν είναι καίρια και ζωτικά για τους Έλληνες, ψηφοφόρους του και μη, απατάται.
Αν ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί ότι δεν αντιλαμβανόμαστε την παντελή απουσία ιστορικά δίκαιων διεκδικήσεων της Ελλάδος από την παρούσα κυβέρνηση έναντι μιας απολύτως αναθεωρητικής Τουρκίας η οποία αλωνίζει:
– τη Θράκη με πράκτορες που κατευθύνει ο Τούρκος Πρόεδρος και ο Υπουργός Εξωτερικών Φιντάν μπροστά στα μάτια του ιδίου και του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη,
– το κεντρικό Αιγαίο με drone τα οποία η κυβέρνησή του, και ο Υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, αδιαφορεί να αναχαιτίσει,
– το ανατολικό και νότιο Αιγαίο με στρατιές λαθρομεταναστών που ο Υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής Νίκος Παναγιωτόπουλος υποκρίνεται ότι δεν βλέπει,
τότε πλανάται πλάνην οικτράν.
Αν νομίζει ο Πρωθυπουργός -τη στιγμή που ο ίδιος αρνείται να θεσπίσει Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής με θεσμικό ρόλο στα εθνικά θέματα- ότι ο φοβικός μινιμαλισμός των διαφόρων κατευναστικών λόμπι, τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ, της διαπλοκής εγχώριων και εξωχώριων συμφερόντων εκφράζει και εκπληρώνει τα εθνικά δίκαια της ελληνικής πατρίδας, τότε ασελγεί ο ίδιος στο σώμα της Ελλάδας, του εδάφους της, της ιστορίας της και του λαού της.
Είναι πραγματικά αδιανόητο να θεωρεί κανείς φυσιολογικό ότι ένας Πρωθυπουργός δικαιούται να αποφασίζει ουσιαστικά μόνος του για το μέλλον ενός λαού ερήμην του ιδίου του λαού.
Στην ελληνική γλώσσα, πατριώτης είναι αυτός που αγωνίζεται ανιδιοτελώς για την πατρίδα του, την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας της, και την προαγωγή των εθνικών δικαίων της, σεβόμενος ταυτόχρονα κάθε άλλη πατρίδα.
Όταν ένας Πρωθυπουργός που έχει διακηρύξει δημοσίως τη βούλησή του για υποχωρήσεις, δακτυλοδεικνύει και προσβάλλει αυτούς που επιμένουν αυτονόητα στα ανωτέρω χαρακτηρίζοντάς τους προσβλητικά ως «υπερπατριώτες» τότε σημαίνει ότι ο ίδιος έχει εκπέσει από το χρέος του πατριωτισμού, και επιχειρεί να κρύψει την ευτέλεια και τη γύμνια του προσβάλλοντας αυτούς που εμμένουν στις πραγματικές κόκκινες γραμμές, και προδίδοντας αυτά που ο ίδιος έχει ορκιστεί να υπηρετεί: την πατρίδα του, το Σύνταγμα της χώρας του, και το Διεθνές Δίκαιο.
Δημοσιεύθηκε στο militaire.gr την Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2024.
Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, με τον Τούρκο ομόλογό του, Χακάν Φιντάν, στην Άγκυρα.
Ακολούθως παραθέτω τον πλήρη ορισμό αυτού που έχω εδώ και μια εβδομάδα προσδιορίσει δημόσια ως «γεραπετρίτειο δόλο», διατυπωμένο προς διευκόλυνση των αναλυτών στα Ελληνοτουρκικά ζητήματα και τα θέματα εθνικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς και -κυρίως- όλων των άμεσα ενδιαφερομένων Ελλήνων.
‘H αντιστροφή της αιτιώδους σχέσης κατά την οποία η «μείζων διαφορά Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ» ως αιτιατό της τουρκικής αμφισβήτησης της ελληνικότητας του Αιγαίoυ αντιστρέφεται και γίνεται αποδεκτή από την Ελλάδα ως αίτιο αυτής’.
Η έννοια παραπέμπει στην αντίληψη και ρητορική πρακτική που εισήγαγε για πρώτη φορά στη δημόσια σφαίρα το 2024, ο Γιώργος Γεραπετρίτης.
Συγκεκριμένα, ο κ. Γεραπετρίτης, ως Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον Ιούνιο του 2023, καταφεύγει σε αυτήν την αντίληψη την οποία και εκφράζει συστηματικά, στην ακόλουθη προσπάθειά του.
Την απόπειρα, δηλαδή, να πείσει την ελληνική κοινωνία για την επιτακτική ανάγκη άμεσης διευθέτησης ζητημάτων στα ελληνοτουρκικά, δίχως προηγούμενη εφαρμογή από πλευράς Ελλάδος των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και άλλων ευεργετικών για την Ελλάδα προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου, όπως η μονομερής επέκταση των Εθνικών Χωρικών Υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, ή το μέγιστο της μέσης γραμμής’.
Ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, με τον Αμερικανό Υφυπουργό Ενέργειας, Geoffrey Pyatt, Αθήνα 9/10/2024.
Άκρως αποκαλυπτική είναι η συνέντευξη που παραχώρησε την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου, ανήμερα των εορτασμών για τα 50 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργος Γεραπετρίτης, στον Παύλο Τσίμα και το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ. Η αλήθεια είναι ότι η τελική τοποθέτηση του Υπουργού, στο πέρας της συζήτησης, στην οποία και παραπέμπει ο τίτλος του κειμένου αυτού, με παρακίνησε να ακούσω προσεκτικά ολόκληρη τη συνέντευξη, όχι μια αλλά τρείς φορές, εντοπίζοντας εκ νέου κάθε φορά ενδιαφέρουσες διαστάσεις και προεκτάσεις των λόγων και θέσεων του Υπουργού.
Καθώς η συνέντευξη είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο, δεν υπάρχει λόγος να εκθέσω ένα προς ένα τα όσα ανέφερε ο κ. Γεραπετρίτης. Θα ήθελα ωστόσο να επισημάνω ορισμένα σημεία που θεωρώ κρίσιμα, τα οποία φυσικά φανερώνουν και την ψυχική κατάσταση του ανδρός που αναγκάζεται να ομολογήσει ότι οι ενέργειες στις οποίες σκοπεύει να προβεί ενδέχεται να φέρουν συνέπειες οι οποίες είναι εύλογο να διευκολύνουν τον χαρακτηρισμό του από τον ελληνικό λαό ως μειοδότη!
Προτού προχωρήσω, ας μου επιτραπεί να υπενθυμίσω στον αναγνώστη, τους Έλληνες πολίτες, και τον κύριο Γεραπετρίτη, ορισμένες πραγματικότητες που φαίνεται ότι έχουν λησμονηθεί. Η ελληνική εξωτερική πολιτική, η εθνική πολιτική της Ελλάδας στο εξωτερικό, στον άμεσο περίγυρό της και ευρύτερα, δεν είναι ούτε προνόμιο ούτε αποκλειστικό δικαίωμα ενός κόμματος, το οποίο μάλιστα κυβερνά με όρους ουσιαστικής μειοψηφίας καθώς έχει εκλεγεί με μόλις 2,1 εκατομμύρια ψήφους από ένα λαό 10 εκατομμυρίων πολιτών και στις πρόσφατες ευρωκοινοβουλευτικές εκλογές απώλεσε το 50% της πολιτικής ισχύος του.
Πολλώ δε μάλλον, σε μια ευνομούμενη δημοκρατία αποφάσεις που αφορούν ό,τι πιο ιερό και πολύτιμο διαθέτει ένας λαός και μια πατρίδα, την εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματά τους δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να λαμβάνονται αποφάσεις δίχως εθνική συναίνεση. Επιπλέον, είναι αδιανόητο τα ανωτέρω να τελούν υπό την πολιτική ευθύνη ενός Υπουργού σε εντεταλμένη υπηρεσία, ο οποίος όχι μόνον δεν είναι καν κοινοβουλευτικά αναγνωρισμένος, δηλαδή εκλεγμένος από τους πολίτες, αλλά και έχει εκτεθεί ανεπανόρθωτα για τα απανωτά ψεύδη του τόσο στη διαχείριση των ελληνοτουρκικών όσο και στην τραγωδία στα Τέμπη. Ψεύδη από τα οποία δεν γλυτώνει ούτε και στην προχθεσινή συνέντευξή του στον ΣΚΑΙ. Αυτά για το ηθικό και το πολιτειακό σκέλος του πράγματος.
Από εκεί και πέρα. Η προχθεσινή συνέντευξη του κ. Γεραπετρίτη φανέρωσε ορισμένες από τις πλέον επικίνδυνες και ζημιογόνες παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος που η επιπολαιότητα και η πνευματική ένδεια των εκφραστών του κινδυνεύουν να τις μετατρέψουν σε ισοδύναμα εθνικής καταστροφής με μανδύα εθνικής λύτρωσης.
Ξεκινώ καταρχήν με αυτό που θα μπορούσε να κωδικοποιηθεί με τον χαρακτηρισμό «Γεραπετρίτειος δόλος» και που δεν είναι άλλο από το ευφυέστατο στρατήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη να παραπλανήσει τον ελληνικό λαό. Πώς; Με την αντιστροφή της αιτιοκρατικής σχέσης στα ελληνοτουρκικά, όπου δηλαδή το αίτιο [τουρκικός νεοθωμανικός επεκτατικός αναθεωρητισμός] αντικαθίσταται από το αιτιατό [ελληνοτουρκική διαφορά Υφαλοκρηπίδας / AOZ], και το αιτιατό από το αίτιο [η ελληνοτουρκική διαφορά γεννά τον νεοθωμανικό επεκτατισμό].
Με άλλα λόγια, δηλαδή, προσπαθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να ανάγει, δια στόματος Γεραπετρίτη, την ελληνοτουρκική διαφορά Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ σε αίτιο των ελληνοτουρκικών προβλημάτων. Ώστε να πείσει τους Έλληνες πολίτες ότι τυχόν επίλυση αυτής της διαφοράς συνεπάγεται και λύση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, ωσάν αυτά να ήταν αιτιατά απότοκα της μιας, δήθεν, διαφοράς, και όχι αίτιά της. Αντιλαμβανόμαστε φυσικά όλοι, πού πηγαίνει αυτή η ιστορία, τη στιγμή μάλιστα που τόσο ο Υπουργός Εξωτερικών όσο και η κυβέρνηση εν συνόλω αρνούνται πεισματικά να κινηθούν στην κατεύθυνση άσκησης του μονομερούς κυριαρχικού δικαιώματος επέκτασης των Εθνικών Χωρικών Υδάτων της Ελλάδας στα 12 ναυτικά μίλια, ή το μέγιστο της μέσης γραμμής.
Εθνικά Χωρικά Ύδατα. Θυμίζω τη δήλωση του ΥΠΕΞ Γεραπετρίτη σε ανύποπτο χρόνο και αναρμοδίως, ως Υπουργού Επικρατείας, κάπου στο 2020, περί της εθνικής κόκκινης γραμμής στα 6 ναυτικά μίλια. Αυτή η θέση του ήταν απολύτως συνεπής με τη σημερινή δολιότητα της κυβερνητικής ρητορικής. Κι αυτό διότι, όταν ο Υπουργός των Εξωτερικών λέει στον Παύλο Τσίμα ότι «ζητήματα κυριαρχίας είναι εκτός συζήτησης», ναι μεν είναι τυπικά σωστός κατά το ότι δεν πάνε να δώσουν έκταση μέσα στα εξαμίλια. Πλην όμως, αυτό που η δήλωση του Υπουργού αποκρύπτει είναι ότι, από τη στιγμή που η Ελλάδα δεν έχει επεκτείνει τα ΕΧΥ, η όποια διαπραγμάτευση με την Τουρκία μοιραία θα έχει ως συνέπεια την απώλεια του εθνικού εδάφους που αυτή τη στιγμή είναι βέβαια δυνητικό. Άρα, και δεν εκχωρούν την τρέχουσα εθνική κυριαρχία και εκχωρούν την μέλλουσα εθνική κυριαρχία, θεωρώντας μάλιστα αυτήν την «απόφαση για διάβαση του Ρουβίκωνα οραματική προσέγγιση»!
Επιπλέον: η όλη συζήτηση και η ανάπτυξη της συλλογιστικής του Υπουργού των Εξωτερικών εκτίθεται με ρητή αναφορά όχι στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, σε αντιδιαστολή με τη μόνιμη επωδό επί Υπουργίας των Εξωτερικών του Νίκου Δένδια που μιλούσε για UNCLOS πρωί-μεσημέρι-βράδυ, αλλά στο Διεθνές Δίκαιο γενικώς. Την ίδια δηλαδή αναφορά που επικαλείται και ο Τούρκος Πρόεδρος. Προφανώς αυτή είναι άλλη μια συμφωνημένη παράμετρος ευθυγράμμισης με την Τουρκία και υποχώρησης από τα κεκτημένα που προσφέρει στην Ελλάδα η υπογραφή της Συμφωνίας του Montego Bay, το 1982. Φαίνεται ότι κάποιοι στο Υπουργείο Εξωτερικών και στην ελληνική κυβέρνηση θεώρησαν εθνικά ωφέλιμο να ευθυγραμμιστούν με τις αξιώσεις της γείτονος χώρας που δεν έχει υπογράψει την εν λόγω συνθήκη ακριβώς διότι δεν ικανοποιεί τον τουρκικό μαξιμαλισμό.
Κι άρα τίθεται το ερώτημα: τί ακριβώς έχει στο μυαλό του ο κ. Γεραπετρίτης όταν μιλώντας στον Παύλο Τσίμα προβαίνει σε εξίσωση ευθυνών Ελλάδας και Τουρκίας για τις μεταξύ τους εντάσεις; Τί σχέση έχει άραγε όχι μόνον με το εθνικό συμφέρον αλλά και με την ίδια την αλήθεια, η απόδοση, από μέρους του Υπουργού Εξωτερικών, ευθύνης σε «ιστορικά βάρη και θέσεις διαμετρικά αντίθετες»; Τα ιστορικά βάρη βαραίνουν αυτόν που τα προκάλεσε κατά τρόπο παντελώς ανόμοιο έναντι αυτού που τα υφίσταται. Και ο κ. Γεραπετρίτης, μολονότι επικαλείται την ιστορία, φαίνεται να το κάνει προς τέρψιν όχι των Ελλήνων αλλά του κτιρίου επί της Λεωφόρου Βασιλέως Γεωργίου Β´. Αλλιώς πώς μπορεί κανείς να αποκαλέσει τα εθνικά δίκαια της Ελλάδος «θέσεις» εξισώνοντάς τα με τις «θέσεις» των επεκτατικών νεοθωμανικών βλέψεων της Τουρκίας;
Στη λογική αυτή, ακούσαμε τον Έλληνα Υπουργό των Εξωτερικών να αναγνωρίζει ως την ουσία της ελληνοτουρκικής διαφοράς την Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Άραγε, είναι βέβαιος ο ίδιος ότι αυτή είναι η κοινώς αναγνωρισμένη «διαφορά» μας με την Τουρκία και από την ίδια την Τουρκία; Ή μήπως εθελοτυφλεί και για τους δικούς του λόγους αποκρύπτει το γεγονός ότι η ουσία της ελληνοτουρκικής διαφοράς από πλευράς Τουρκίας δεν είναι άλλη από την ίδια την ελληνικότητα του Αιγαίου;
Επιπλέον, πώς είναι δυνατόν να αρκείται ο Έλληνας Υπουργός σε μια γενική επίκληση της λογικής και του ορθού λόγου, όταν αμφότερα είναι έννοιες ενός πολιτισμικού πλαισίου και αξιακού συστήματος το οποίο αφορά ένα λαό, τον ελληνικό, που μέχρι και πριν από 50 χρόνια (για να μην φθάσω ως το «ατύχημα» της δολοφονίας Ηλιάκη στα μέρη του Υπουργού) το πληρώνει με αίμα υπερασπιζόμενο τα εδάφη του από έναν επιβουλέα που ποτέ δεν μοιράστηκε ούτε κοινή αξία αλλά ούτε καν έννοια με τον Ελληνισμό;
Είναι πολλά ακόμη, πάρα πολλά, τα προβλήματα της σκέψης του κυρίου Γεραπετρίτη που αναδύονται στην αποκαλυπτική συνέντευξή του με τον Παύλο Τσίμα: συλλογιστική διάτρητη από αμέτρητες αντιφάσεις, τις οποίες μόλις αγγίξαμε στο παρόν, έκδηλη απειρία γνώσης και κατανόησης της ουσίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, επιφανειακή αντίληψη πραγμάτων. Άγνοια και επιπόλαιη φιλοδοξία να καταστεί ο ίδιος ήρωας στον οποίον οι επόμενες γενιές των Ελλήνων θα προσβλέπουν άραγε με περηφάνεια και ευγνωμοσύνη τιμώντας τον για το ότι 204 χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 έλυσε τα ελληνοτουρκικά κατά τρόπο που ούτε καν ο ταλαίπωρος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν ευδόκησε να επιτύχει. Αστεία πράγματα. Ας ελπίσουμε μόνον να μην αποδειχθούν και τραγικά.
Κλείνω θέτοντας στην κρίση του αναγνώστη την «ηρωική» απάντηση του Υπουργού Εξωτερικών στο ερώτημα του δημοσιογράφου αν φέρει κι αυτός «το σύνδρομο της Ζυρίχης, το σύνδρομο δηλαδή που λέει ότι όποιος αγγίξει ή προσπαθεί να λύσει ένα από τα εθνικά θέματα, αυτομάτως παίρνει απάνω του, στο πέτο του, την ταμπέλα του μειοδότη, του μειωμένου εθνικού φρονήματος, αν όχι του προδότη». Η απάντηση του Υπουργού των Εξωτερικών είχε ως εξής:
«…Θεωρώ ότι το φέρω κάθε μέρα. Και η απάντηση, κύριε Τσίμα, είναι η ακόλουθη. Όταν εγώ ανέλαβα το Υπουργείο Εξωτερικών, όλες οι εισηγήσεις, ακόμη και από τους φίλους μου, από τους δικούς μου ανθρώπους, ήταν να μην ασχοληθώ με τα ελληνοτουρκικά και να μην ασχοληθώ και με το Κυπριακό. Γιατί, κύριε Τσίμα; Διότι στην περίπτωση αυτή μόνο να χάσεις έχεις, και όχι να κερδίσεις, ως άνθρωπος. Από την άλλη πλευρά, εγώ θέλω να σας πω ότι αισθάνομαι ένα χρέος, ένα ηθικό χρέος, απέναντι στους Έλληνες πολίτες τα θέματα αυτά να μπορέσουμε να τα αγγίξουμε επιτέλους. Ήδη, για το Κυπριακό είχαμε μια μεγάλη εξέλιξη. Και θέλω να πω την μεγάλη μου ικανοποίηση ότι για 15 μήνες έχουμε αναλώσει στο Υπουργείο Εξωτερικών τεράστια προσπάθεια για να μπορέσουμε να φέρουμε στο τραπέζι τη συζήτηση στους τουρκοκυπρίους και να μπορέσουμε να επανεκκινήσουν οι συζητήσεις. Κάτι που πριν από ενάμισυ χρόνο φαινόταν απολύτως αδύνατο, κύριε Τσίμα. Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια εξέλιξη που δεν δημιουργεί κατ᾽ ανάγκην συνθήκες αισιοδοξίας ότι θα λυθεί το ζήτημα, όμως που συνιστά μια σοβαρή αναβάθμιση σε ό,τι αφορά τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Και να σας πω και κάτι. Αν είναι να αφήσω μια μεγάλη παρακαταθήκη για τη χώρα μου για τις επόμενες γενιές, να είναι μια γειτονιά η οποία θα είναι ήρεμη, μια Ελλάδα της αυτοπεποίθησης, της σταθερότητας, της υπερηφάνειας, ας χαρακτηριστώ και μειοδότης».
