Category: Philosophy

Thoughts and reflections on philosophical questions, problems, etc.

Από το παρελθόν του διχασμού στο μέλλον των ενωμένων Ελλήνων

Οι Έλληνες αναγνωρίζουμε σήμερα ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μείζονα κρίση και ιστορικό αδιέξοδο. Σαφώς, απαρχή ήταν η διακυβέρνηση Κώστα Σημίτη, με τον ίδιο να θεωρεί για το δημογραφικό ότι δεν χρειάζεται να στηρίξουμε τους Έλληνες πολύτεκνους, έχουμε μετανάστες και μπορούμε να φέρουμε κι άλλους. Έκτοτε η ελληνορθόδοξη πίστη και παράδοση τέθηκαν υπό διωγμό με το δόγμα του διαπολιτισμού.

Σήμερα οι Έλληνες διώκονται από την Ελλάδα εν συνόλω, γι᾽ αυτό κι επείγει να λειτουργήσει ο ελληνικός λαός ενωμένος. Κανείς ηγέτης μόνος του, παρά μόνον ο ίδιος λαός μπορεί να σώσει την πατρίδα του. Εξάλλου, σύμπαν το πολιτικό κατεστημένο έχει αποδεχθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια εγκληματικές ενέργειες, μεταξύ των οποίων η γκριζοποίηση της ελληνικής γεωγραφίας και της εθνικής ανεξαρτησίας μας, η μνημονιακή υποδούλωση της Ελλάδος και η ισλαμοποίηση της χώρας.

Το Κίνημα των Τεμπών ανέδειξε νέα πρόσωπα με καθαρότητα, απόφαση και ανιδιοτέλεια, και ένωσε υπερκομματικά εκατομμύρια Ελλήνων στην Ελλάδα και την Ομογένεια για πρώτη φορά σε τέτοια διάσταση από το έπος του ᾽40. Η Μαρία Καρυστιανού και οι λοιποί χαροκαμένοι γονείς των Τεμπών έφεραν στην επιφάνεια το βαθύτερο πρόβλημα διαφθοράς της ελληνικής πολικής σκηνής και την ανεπάρκεια των κομμάτων.

Η εθνική κάθαρση στην πολιτική και δημόσια ζωή της Ελλάδας απαιτεί νέα άφθαρτα πρόσωπα και νέες ιδέες. Δίχως αλλαγή όχι μόνο στα πρόσωπα αλλά και στην υπάρχουσα πολιτική νοοτροπία, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να εξουδετερώνει κάθε νέο πρόσωπο και υγιή πολιτική κίνηση.

Γιατί, αλήθεια, δεν καλούμε τη Μαρία Καρυστιανού, τη Σοφία Αποστολάκη, και όσους ηγήθηκαν στο κίνημα κάθαρσηςτης ελληνικής Δικαιοσύνης και της Πολιτείας, όπως ο νομικός Γιώργος Ηλιόπουλος, ο Χρήστος Κωνσταντινίδης και άλλοι ανιδιοτελείς Έλληνες, να ηγηθούν πολιτικά της αναγκαίας εθνικής κάθαρσης καταργώντας ταυτόχρονα την παλαιά πολιτική λογική και πρακτική της κομματοκρατίας;

Και αν παλαιοί πολιτικοί επιθυμούν να επανορθώσουν τα δικά τους σφάλματα, ευχής έργον να στηρίξουν κι εκείνοι νέα πρόσωπα και νέες ιδέες για μια υπερκομματική ενότητα όλων των Ελλήνων. Μόνο μια κυβέρνηση με ισχυρό λαϊκό έρεισμα και λαϊκή στήριξη άνω του 60-70% μπορεί να έχει ισχύ εντός και εκτός Ελλάδος, ώστε να κατορθώσει ιστορική πολιτική αλλαγή ανακοπής της ελεύθερης πτώσης της χώρας.

Μια χαροκαμένη μάνα όπως η Μαρία Καρυστιανού, η οποία αψηφά ακόμη και τις τωρινές απειλές του συστήματος εναντίον της και εναντίον του ζωντανού παιδιού της, μαζί με την επίσης ηρωική μάνα εισαγγελέα Σοφία Αποστολάκη που έβαλε την Ελλάδα και τη Δικαιοσύνη πάνω από την οικογένειά της, μπορούν να διαδραματίσουν ιστορικό ρόλο ενότητας του Ελληνισμού για τη σωτηρία της Ελλάδος από ένα σκοτεινό, τριτοκοσμικό και υβριστικό για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα παρελθόν.

Η παρούσα στιγμή είναι η πλέον κατάλληλη. Ο ελληνικός λαός περιμένει να στηρίξει μια πρωτοβουλία ριζικών αλλαγών σε πρόσωπα και ιδέες. Η Διακήρυξη των 91 κατέθεσε μια πρόταση εξόδου από την εθνική κρίση, προτρέποντας πρώην Πρωθυπουργούς να επανενεργοποιηθούν, με τη λογική του «το μη χείρον βέλτιστον», προκειμένου να φύγει μια κυβέρνηση κι ένας πρωθυπουργός εθνικής καταστροφής.

Από την άλλη μεριά, άνθρωποι όπως ο καθηγητής Κοντογιώργης είναι σαφείς: με παλαιά υλικά δεν φτιάχνεις νέο φαγητό. Κατ᾽ αυτόν, οι παλαιοί πολιτικοί ως αναλόγως υπεύθυνοι για τη σημερινή εξαθλίωση της Ελλάδας και την πλήρη υποταγή της σε ξένα κέντρα εξουσίας, δεν μπορούν να βοηθήσουν τη χώρα αν δεν μετανοήσουν πραγματικά, αν δεν καταλάβουν τα λάθη τους. Αν δεν αντιληφθούν ότι πρέπει να εκδιωχθεί η κομματοκρατία για να έρθει αληθινή δημοκρατία.

Στο βιβλίο του «Κομματοκρατία και Δυναστικό Κράτος», και αλλού, δείχνει ότι η εκλόγιμη μοναρχία στην Ελλάδα οδηγεί αναγκαστικά σε οξύτατη εθνική κρίση, όπως αυτή των τελευταίων δεκαετιών, και εισηγείται ανάκτηση της πολιτειακής συλλογικότητας του Ελληνισμού. Απαιτούνται νέα πρόσωπα και νέες μέθοδοι.

Στο έργο του «Γεωπολιτική της Ρωμανίας και Πολιτειολογία της Ρωμιοσύνης», ο καθηγητής Γιώργος Παύλος προτείνει τον σχηματισμό, από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας σε Ελλάδα και Ομογένεια, υπερκομματικού Εθνικού Συμβουλίου, με σκληρούς κανόνες άμεσης δημοκρατίας και με νέα πρόσωπα από όλη την ελληνική κοινωνία, άφθαρτους και ανεξάρτητους Έλληνες πολίτες, επιστήμονες, τεχνοκράτες, διανοουμένους, προκειμένου να επανασυνδεθεί η Ελλάδα με την εποχή του Καποδίστρια οπότε και ξεκίνησε ο δυτικότροπος κομματικός κατακερματισμός, να ενωθεί ο ελληνικός λαός και να ξεπεραστεί ο διαρκής εθνοκτόνος εθνικός διχασμός.

Έμπειρα πολιτικά πρόσωπα του παρελθόντος σαφώς είναι αναγκαία αλλά αφού εγκαταλείψουν τις παλαιές κομματικές αντιλήψεις που μας οδήγησαν στην παρούσα κατάσταση, και με την προϋπόθεση ότι θα συνεργαστούν με νέα πρόσωπα στο πλαίσιο μια νέας πολιτικής λογικής, όπως την περιγράφουν οι καθηγητές Κοντογιώργης και Παύλος, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ανάχωμα ενάντια στην παρούσα υποτέλεια και ξενοκρατία.

Σε αυτήν την πρωτόγνωρη εθνική και πολιτική κρίση του Ελληνισμού μόνο μια συλλογική ηρωική πράξη του ελληνικού λαού, παλαιών και νέων πολιτικών με εθνική και πατριωτική συνείδηση αλλά και ικανών και ανιδιοτελών νέων προσώπων, μπορεί να αναστρέψει την κατάσταση με δημιουργία εθνικού ψηφοδελτίου και εθνικής κυβέρνησης ενότητας των Ελλήνων.

Τυχόν επιστροφή στο παρελθόν δίχως αλλαγή μεθόδων, τρόπων και προσώπωνθα συνεχίσει να είναι επιζήμια, καθώς η ελληνική κοινωνία έχει απωλέσει κάθε εμπιστοσύνη στα κόμματα και τις ηγεσίες τους.

Μόνον εάν οι Έλληνες ομονοήσουν όπως στο έπος του ᾽40 θα σωθεί αυτή η πατρίδα και θα αποφευχθεί η τελική πτώση της Ελλάδος με εθνικές καταστροφές σε Αιγαίο, Θράκη, Μακεδονία και Ήπειρο, που μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το Πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης και την τουρκική Εισβολή στην Κύπρο, θα σημάνουν το οριστικό τέλος της επανάστασης του 1821 και των ιστορικών προεκτάσεών της.

Καθώς αυτή τη στιγμή δεν διαθέτουμε νέο Καποδίστρια, ας δημιουργήσουμε Καποδίστρια συλλογικό μέσω αξιόπιστου Εθνικού Συμβουλίου στο οποίο θα δεσπόζει το εμείς και όχι το εγώ.

* Δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία, 31 Αυγούστου 2025.

Πηγή:

Από το παρελθόν του κομματοκρατικού διχασμού στο μέλλον των ενωμένων Ελλήνων

Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός είναι πλέον γεγονός, απέναντι σε μια γείτονα χώρα, γη αρχαία ελληνική εποικισμένη πια και κατακτημένη: Το μπλε που ξοδεύει ο Θεός για να μην Τον βλέπουμε…

Λιμήν Καστελλορίζου, 30 Σεπτεμβρίου 2021

Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα του πλανήτη της οποίας η θάλασσα είναι κατ᾽ αναλογίαν μεγαλύτερη από την ξηρά της. Εξάλλου, ποιός άλλος λαός έχει συνδεδεμένη την ιστορία του με τον «πλου» από την εποχή του ποιήματος του Παρμενίδη, διαθέτοντας τον μεγαλύτερο παγκοσμίως εμπορικό στόλο που πλοηγείται στις θάλασσες της υφηλίου με σημαία ελληνική, ως τις ημέρες της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη, μέχρι και σήμερα;

Η ιδιοπροσωπία του Ελληνισμού είναι χαραγμένη από την απειρία της θάλασσας. Από τον καθημερινό βίο, το εμπόριο, την αλιεία, την ποίηση, τη λογοτεχνία, την τέχνη, τη ζωγραφική, τους αγώνες του Ελληνισμού, μέχρι και το «άνοιγμα στο επερχόμενο», για να θυμηθώ τον μεγάλο Κώστα Αξελό.

Και πώς δεν είναι «επερχόμενο» η θέα του Χριστού βηματίζοντος επί της θαλάσσης που ώθησε τον Απόστολο Πέτρο να εκβεί του πλοιαρίου δοκιμάζοντας την πίστη του και να περπατήσει πάνω στα ύδατα προς συνάντηση μαζί Του; Αυτόν τον «Επερχόμενον» τιμά με τρόπο ξεχωριστό μάλιστα η νησιωτική Ελλάδα, όπως μπορούν να πιστοποιήσουν όσοι έχουν ζήσει ένα Πάσχα σε ελληνικό νησί.

Αυτόν τον «Επερχόμενον» καταφάσκει η Εκκλησία όταν τα Θεοφάνεια ρίπτει τον Σταυρό στη θάλασσα και σπεύδει ο Έλληνας κολυμβητής λαός προς υποδοχήν Του.

Και είναι πράγματι η θάλασσα η οποία χρησιμοποιείται ως μεταφορά στην ελληνική γλώσσα για να αποτυπώσει τον κλύδωνα του ανθρωπίνου βίου. «Πελαγώνω» λέει ο ελληνικός λαός, όταν βρεθεί σε δυσκολία, «είμαι χαμένος στο πέλαγο», «τα έχω θαλασσώσει».

Αλλά είναι και πάλι η θάλασσα την οποία μετέρχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία για να αναφερθεί στην αγαθοσύνη του Θεού και να την εικονίσει.

Χαῖρε, θάλασσα ποντίσασα, Φαραώ τόν νοητόν ψάλλει στον Ακάθιστο Ύμνο, αποδίδοντας στην Παναγία ιδιότητες της θάλασσας, σαν εκείνες που έσωσαν τον εκλεκτό λαό του Θεού από την καταστροφή της προσυλότητας.

Τὸ ἀνεξιχνίαστον πέλαγος τῆς τοῦ Θεοῦ διηγούμενος φιλανθρωπίας, υμνεί ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός. Άγιε Νικόλα φύλαττε, κι Άγια-Θαλασσινή, γράφει στην ποίησή του ο Νίκος Καββαδίας, επικαλούμενος τον προστάτη των ναυτικών. Θάλασσα τους θαλασσινούς, θαλασσάκι μου, μην τους θαλασσοδέρνεις και φέρε το πουλάκι μου, τραγουδάει ο Έλληνας μετανάστης λόγος, πιστοποιώντας μια άλλη πτυχή της ελληνικής ταυτότητας, μάλλον το δίπτυχο, θάλασσα – μετανάστευση και προσφυγιά.

Αλλά και το κάλλος κι ο έρωτας, στην Ελλάδα εκφράζεται με προκείμενες «θαλάσσιες»: Κόρη καραβοκύρη, κι όμορφη κοπελιά….

Κι όμως, η Ελλάδα μας, αυτή η χώρα του κόσμου του μικρού του μέγα, χρειάστηκε 43 ολόκληρα χρόνια από το Montego Bay, για να τολμήσει το αυτονόητο. Να βροντοφωνάξει στη διεθνή κοινότητα και να πιστοποιήσει τη θαλάσσια υπόστασή της. Να πράξει επιτέλους, μετά από «αιώνες» πολιτικού δισταγμού, δειλίας, έλλειψης ρεαλισμού και πίστης στην αλήθεια, το αυτονόητο. Να καταφάσκει τη θαλάσσια υπόστασή της.

Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός είναι πλέον γεγονός, απέναντι σε μια γείτονα χώρα, γη αρχαία ελληνική εποικισμένη πια και κατακτημένη από ασιάτες νομάδες στερημένους από καταβολής τους αυτού του θείου δώρου της θάλασσας.

  • Οι λόγοι της καθυστέρησης πολλοί και γνωστοί. Μείζων, η έλλειψη μύησης των πολιτικών ανδρών και γυναικών μας στον Έλληνα Λόγο που αποδίδει στη θάλασσα τα αρμόζοντα. 
  • Η πολιτική και η γεωπολιτική αποστερούνται ρεαλισμού και αντανακλαστικών, όταν δεν υποστηρίζονται από τις κοσμογονικές δυνάμεις που συνέχουν ένα λαό, την ιστορία του και τον πολιτισμό του. Ας είναι όμως.

Πλέον, ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός είναι δεδομένος και πραγματικός. Απομένει τώρα να κερδηθεί το χαμένο «έδαφος». Πλην όμως, για να αποδώσει στον Ελληνισμό επί της ουσίας, και όχι μόνον επί χάρτου, η λίαν σημαντική και ιστορική ανακοίνωση του Χάρτη ΘΧΣ -του οποίου ασφαλώς κορυφαίο χαρακτηριστικό είναι η διακηρυχθείσα κατάφαση στην πλήρη επήρεια του Συμπλέγματος Μεγίστης (Καστελλόριζο)- θα πρέπει να αξιολογηθούν σοβαρά ορισμένες παράμετροι.

Επ᾽ ουδενί θα πρέπει η ανακοίνωση του Χάρτη να συνοδευθεί από τυχόν επαλήθευση του ισχυρισμού που κυκλοφορεί ευρέως ήδη και πριν την ανακοίνωσή του τη Μεγάλη Τετάρτη, ότι δηλαδή η ήπια αντίδραση της Τουρκίας οφείλεται, αφενός, στο ότι η Ελλάδα μετέθεσε στις ελληνικές καλένδες την υλοποίηση του έργου της καλωδιακής σύνδεσης GSI με την Κύπρο και το Ισραήλ.

Αφετέρου, στο ότι η χώρα μας φρόντισε να μην «ερεθίσει» τη γείτονα στο ζήτημα του casus belli, με συνέπεια την καταγραφή στον χάρτη του status quo των εθνικών χωρικών υδάτων στα 6 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο, αντί της πλήρους έκτασης όπως προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία απλώς αντικαθίσταται με σχετική υποσημείωση.

Παράλληλα με τον αναντίρρητο ενθουσιασμό που προκάλεσε η δημοσίευση του χάρτη ΘΧΣ, καλό είναι να έχουμε επίγνωση ότι πρόκειται για επί σειρά ετών υποχρέωση της χώρας μας έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την οποία είναι μάλλον υπερβολή να εμφανιζόμαστε ως πανηγυρίζοντες Επιμηθείς τη στιγμή που το διεθνές σκηνικό επιβάλλει στους Έλληνες να λειτουργούν ως σώφρονες Προμηθείς, αν θέλουν να διασώσουν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδος.

Εξάλλου, η από τούδε και στο εξής εξέλιξη των όσων ο χάρτης Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού φέρει στο προσκήνιο, θα επαληθεύσει εάν η Διακήρυξη των Αθηνών ήταν όντως τελικά παιδί της Μαδρίτης, ή θα καθορίσει την απαρχή μιας πράγματι ωφέλιμης για τον Ελληνισμό νέας εποχής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Χριστός Ανέστη!

* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, 30 Απριλίου 2025, στην Hellas Journal, και στο geopolitico.gr.

Πηγή:

Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός είναι πλέον γεγονός, απέναντι σε μια γείτονα χώρα, γη αρχαία ελληνική εποικισμένη πια και κατακτημένη: Το μπλε που ξοδεύει ο Θεός για να μην Τον βλέπουμε…
Απομένει να κερδηθεί το χαμένο έδαφος με τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό!

Geopolitics and Theology in the Middle East: Democracy versus Messianism

This aerial photo shows displaced Gazans walking toward Gaza City, after crossing the Netzarim corridor from the southern Gaza Strip. An unending stream of people marched up the coast of Gaza, carrying their belongings in plastic bags and repurposed flour sacks through the central city of Nuseirat after Israel reopened access to the territory’s north. AFP

Geopolitics and international relations are directly related to, if not determined by, theological beliefs and perceptions. This was confirmed once again in the statements of Israeli Prime Minister Netanyahu, who on February 4 at the joint press conference with U.S. President Trump at the White House reiterated the Old Testament messianism defining his geopolitical vision of the new Israel: the interpretation of God’s Promise as the establishment of a worldly kingdom of wealthy and chosen people.

Netanyahu᾽s remarks followed President Trump’s statement that “The U.S. will take over the Gaza strip and we will do a job with it too, we will own it, and be responsible for dismantling all of the dangerous, unexploded bombs and other weapons on the site, level the site and get rid of the destroyed buildings, level it out, and create an economic development that will supply unlimited numbers of jobs and housing for the people of the area. Will do a real job, do something different…”

Were it not for the President’s mention of permanently removing Palestinians from Gaza, one would say in principle that this is an excellent idea of international, social, and humanitarian contribution by the United States to the mercilessly destroyed Gaza Strip that has led to the deaths of more than 100,000 Palestinians. According to estimates by the Lancet scientific journal, this number may not be definitive, as it does not include all those who are either missing or wounded and still fighting for their lives.

However, there are two details that a careful listener to the joint statements could possibly discern.

The first fact is that from the outset the President expressed his policy on Gaza straightforwardly and made plain that about 1.7 million Palestinians cannot return and live in Gaza but must move to neighboring countries, such as Egypt and Jordan. In his initial position, however, the Israeli Prime Minister did not seem to explicitly adhere at once to President Trump’s vision, and he continued to talk about simply clearing Hamas and terrorist units in the Gaza Strip. It was only when a journalist asked PM Netanyahu on his view of Trump’s proposal for Gaza that he explicitly and unequivocally agreed with it, praising the President.

The second fact is that, when President Trump spoke of “jobs and housing for the people in the area,” he did not appear to have in mind the indigenous population of the Gaza Strip, whom he said could not remain there. Even the West Bank seemed to be destined to the same fate of population relocation. From the joint statements, it also became clear that Trump envisions an Israeli Mediterranean Riviera in the place where so far Palestinians lived packed together because of long-standing settlement processes.

Destructive military intervention

In the same press conference, President Trump—quite rightly in my view—fairly admitted and confessed the tragic failure of American foreign policy in the Middle East, which, as he emphatically said, cost the American people several trillion dollars and countless human lives. Thus, it is obvious that the President has decided to replace the destructive U.S. military interventions with a novel economic offensive that will be implemented through gigantic investments and reconstruction programs without precedent.

However, here arises the issue related to what we hinted at the beginning as both ethical and humanitarian, as well as theological. For, how sustainably can a model of exchanging the fundamental right to land and homeland with jobs and some economic benefits withstand its implementation without the participation of the indigenous inhabitants of the region? How could the U.S. that shares values such as freedom, liberalism, and the core value of faith in the individual, condescend to and advocate for a de facto expulsion of an indigenous people as equally ancient as the Hebrews?

Besides, the war between Palestinians and Jews is a civil fratricidal war. If one goes back to history and prehistory, and even according to the Jewish tradition and religion, the forefather of today’s Jews and all the tribes in the region is Noah, who leaves three descendants, Shem, Ham, and Japheth, who happened to be the three progenitors of the basic races of humanity, Semites, Hamites and Japheths (the European races).

Further, how does it follow that an indigenous people, in this case the people of Israel, one of Noah’s descendants, has the right to enslave others demanding and deserving a homeland more than those, as it were, who are now called upon to forever depart from their ancestral homes where they have lived for many millennia? For, both Palestinians and the Jews are historically indigenous inhabitants of the region sharing the same rights. It was later on that the identification of religion and nation occurred, and ever since, Hebraism was identified with Judaism.

Evidently, these new developments in Washington D.C. testify to a convergence of theological, metaphysical, and eschatological traditions that, however, had a specific historical significance and meaning and cannot be extended forever:

On the one hand stands Jewish messianism of cosmic kingdom and sovereignty that remains committed to the Old Testament and claims justification in terms of identifying a certain race, nation, and people with divinity. On the other, stands American Manichaean (“we are the good, the others are the bad ones”), monophysite (denial of coexistence of different natures: God and man, Greeks and Jews, and so on) Christianity, which after failing to be substantially updated by the New Testament, finds in Netanyahu’s Jewish messianism the justification of individualistic liberalism within postmodern neocolonial capitalism.

It is on the New Testament and the Incarnation of God in the person of Christ that the cultural values of respect for human personality, justice, and equality of people as individuals and persons, and the coexistence of all people in the Republic-city (πόλις), are founded.

President Trump is a man of sincere intentions for peace, and his vision for the Middle East could truly exemplify a brilliant American contribution to democracy in the Middle East, were the Palestinians to find a place and justification as human beings in the new plan for the region. However, he should be careful not to associate himself with a global holocaust that is at risk in the Middle East, should there be no respect for human beings. For it has been prophesied that in the Middle East all peoples will clash, should justice and respect for human rights be abolished; should the barbarity of power and the apotheosis of power return.

President Trump must therefore not be led—in the name of defending democracy for the sake of which he risked his own life in the U.S.—to contribute to abolishing democracy in the Middle East by implementing a fatal policy. A policy that, in fact, would be a repetition of the holocaust of American indigenous population implemented by the Western European colonists, and of the holocaust of the Jewish people, caused by European Nazism.

I wish to extend my special acknowledgements to “Public Orthodoxy”, the online review of the Orthodox Christian Studies Center at Fordham University, New York, and its directors, Professors Aristotle Papanikolaou and George Demacopoulos, and the “Public Orthodoxy” Chief Editor, Nathaniel Wood, for immediately welcoming and publishing the essay.

Source:

Geopolitics and Theology in the Middle East: Democracy versus Messianism
PublicOrthodoxy.org

Η κατάργηση της Δημοκρατίας από το νέο Μεσσιανισμό του Προέδρου Τραμπ και του Πρωθυπουργού του Ισραήλ: Άμεση Ανάλυση μετά τη φοβερή συνέντευξη Τύπου

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου στο Oval Office. Φωτογραφία: Andrew Caballero

Πριν από λίγες ώρες (βράδυ Τρίτης, 4 Φεβρουαρίου 2025) έλαβε χώρα στον Λευκό Οίκο μια εξέλιξη η οποία όχι μόνον επαληθεύει, τριάντα χρόνια μετά, την υπόθεση Χάντινγκτον περί σύγκρουσης των πολιτισμών (Foreign Affairs, 1994), αλλά και θέτει την απαρχή μιας νέας εποχής στη Μέση Ανατολή με συνέπειες παγκόσμιας κλίμακας.

Φαίνεται ότι η γεωπολιτική και οι διεθνείς σχέσεις σχετίζονται άμεσα, αν όχι καθορίζονται, από μια ορισμένη θεολογική πεποίθηση και αντίληψη πραγμάτων.

Αυτό επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά στις δηλώσεις του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Νετανιάχου ο οποίος επανέλαβε νωρίτερα σήμερα (4/2/2025) κατά την κοινή συνέντευξη τύπου με τον Αμερικανό Πρόεδρο Τραμπ στον Λευκό Οίκο τον παλαιοδιαθηκικό μεσσιανισμό που καθορίζει το γεωπολιτικό όραμα του νέου Ισραήλ: την ερμηνεία της Επαγγελίας του Θεού ως εγκαθίδρυση εγκόσμιας βασιλείας του περιούσιου λαού.

Η δήλωση αυτή ήρθε σε συνέχεια της είδησης της ημέρας, εκ στόματος του Αμερικανού Προέδρου, λίγες στιγμές νωρίτερα. Είπε δηλαδή ο Πρόεδρος Τραμπ:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναλάβουν τη Λωρίδα της Γάζας και θα κάνουμε δουλειές εκεί, θα είναι στην κυριότητά μας (;) και θα είμαστε υπεύθυνοι για την αποσυναρμολόγηση όλων των επικίνδυνων, ανεκρήγνυτων βομβών και άλλων όπλων στην περιοχή, θα καθαρίσουμε το πεδίο και θα απομακρύνουμε τα κατεστραμμένα κτήρια εκκαθαρίζοντάς τα, και θα δημιουργήσουμε μια οικονομική ανάπτυξη που θα παράσχει απεριόριστο αριθμό θέσεων εργασίας και στέγη για τους ανθρώπους στην περιοχή».

Εάν δεν υπήρχε η αναφορά του Αμερικανού Προέδρου για μόνιμη απομάκρυνση των Παλαιστινίων από τη Γάζα, θα έλεγε κανείς, καταρχήν, ότι αυτή είναι μια εξαιρετική ιδέα διεθνούς κοινωνικής και ανθρωπιστικής προσφοράς των Ηνωμένων Πολιτειών στην ανελέητα κατεστραμμένη Λωρίδα της Γάζας που έχει οδηγήσει στο θάνατο περισσοτέρων από 100.000 Παλαιστινίων.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του περιοδικού Lancet, ο αριθμός αυτός μάλιστα ενδέχεται να μην είναι οριστικός, καθώς δεν συμπεριλαμβάνει όλους όσοι είτε αγνοούνται είτε παλεύουν ακόμη ως τραυματίες για τη ζωή τους.

Πλην όμως, υπάρχουν δύο λεπτομέρειες τις οποίες ο προσεκτικός ακροατής των κοινών δηλώσεων σήμερα το βράδυ στον Λευκό Οίκο μπορεί να διακρίνει.

Το πρώτο στοιχείο είναι ότι, ενώ εξ αρχής ο Αμερικανός Πρόεδρος εξέφρασε την πολιτική του για τη Γάζα ευθυτενώς, εννοώντας ότι 1,8 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να επιστρέψουν και να ζήσουν στη Γάζα αλλά θα πρέπει να μετακινηθούν σε γειτονικές χώρες όπως η Αίγυπτος και η Ιορδανία, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός στη δική του αρχική τοποθέτηση δεν φάνηκε να υιοθετεί άμεσα ρητά αυτό το όραμα, καθώς συνέχισε να μιλά για εκκαθάριση απλώς της Χαμάς και των τρομοκρατικών στοιχείων στην περιοχή της Γάζας. Εν συνεχεία όμως, όταν ρωτήθηκε επί τούτου από δημοσιογράφο για το πώς βλέπει την πρόταση Τραμπ για τη Γάζα, συντάχθηκε ρητά και απερίφραστα με αυτήν εκθειάζοντας τον Αμερικανό Πρόεδρο.

Το δεύτερο στοιχείο, το οποίο ήδη καθίσταται εμφανές από τα ανωτέρω, είναι ότι όταν ο Πρόεδρος Τραμπ μιλά για «θέσεις εργασίας και στέγη για τους ανθρώπους στην περιοχή» μάλλον δεν έχει τόσο κατά νου τον αραβικό γηγενή πληθυσμό της Λωρίδας της Γάζας για τον οποίο είπε ότι δεν μπορεί να παραμείνει εκεί. Αλλά ούτε καν της Δυτικής Όχθης, για την οποία φαίνεται να προορίζει το ίδιο μοντέλο. Σε άλλο μάλιστα σημείο της ομιλίας του, διαφαίνεται ότι αυτό το όραμα οδηγεί στη δημιουργία της νέας ισραηλινής μεσογειακής ριβιέρας, στον τόπο όπου μέχρι τώρα ζούσαν πακτωμένοι οι Παλαιστίνιοι, ως αποτέλεσμα πολύχρονων διαδικασιών εποικισμού.

Kαταστροφική στρατιωτική παρέμβαση

Στην ίδια συνέντευξη Τύπου ο Τραμπ – πολύ ορθώς κατά τη γνώμη μας – ομολόγησε την τραγική αποτυχία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Η οποία, όπως είπε χαρακτηριστικά, κόστισε στον αμερικανικό λαό μερικά τρισεκατομμύρια δολάρια και αμέτρητες ανθρώπινες ζωές.

Και άρα, είναι προφανές ότι ο ίδιος έχει αποφασίσει να αντικαταστήσει αυτού του είδους καταστροφική στρατιωτική παρέμβαση των ΗΠΑ με μια καινοφανή οικονομική επέλαση η οποία θα υλοποιηθεί μέσα από γιγάντια προγράμματα επενδύσεων και ανοικοδόμησης δίχως προηγούμενο.

Δημοκρατία και Μεσσιανισμός

Ωστόσο, το ζήτημα που τίθεται πλέον και σχετίζεται με αυτό που υπαινιχθήκαμε στην αρχή είναι τόσο ηθικής και ανθρωπιστικής όσο και θεολογικής τάξεως. Πόσο άραγε μπορεί να αντέξει στην εφαρμογή του ένα μοντέλο ανταλλάγματος του θεμελιώδους δικαιώματος ενός λαού για γη και πατρίδα με θέσεις εργασίας και κάποιες οικονομικές απολαβές δίχως τη συμμετοχή των αυτοχθόνων κατοίκων της περιοχής; Πώς μπορεί η Αμερική της ελευθερίας, του φιλελευθερισμού και της αξίας του ατόμου να συγκαταβαίνει και να συνηγορεί στην de facto εκδίωξη ενός αυτόχθονος λαού εξίσου αρχαίου με τον εβραϊκό;

Εξάλλου, στην ουσία του, ο πόλεμος μεταξύ Παλαιστινίων και Εβραίων είναι ένας εμφύλιος αδελφοκτόνος πόλεμος. Διότι, εάν πάμε προς τα πίσω στην ιστορία και την προϊστορία, σύμφωνα ακόμη και με την ίδια την εβραϊκή παράδοση και θρησκεία, προπάτορας των σημερινών Εβραίων και όλων των φυλών της περιοχής είναι ο Νώε, ο οποίος αφήνει τρείς απογόνους, τον Σήμ, τον Χάμ και τον Ιάφεθ, οι οποίοι είναι και οι τρεις γενάρχες των βασικών φύλων της ανθρωπότητας, σημίτες, χαμίτες και ιαπετοί (τα ευρωπαϊκά φύλα).

Επιπλέον, από πού προκύπτει ότι ένας γηγενής λαός, εν προκειμένω ο λαός του Ισραήλ, που είναι ένας από τους απογόνους του Νώε, δικαιούται να εξανδραποδίζει τους υπολοίπους αξιώνοντας γη και πατρίδα περισσότερο από έναν άλλο λαό, τον αραβικό, ο οποίος καλείται πλέον να αποστεί παντοτινά από τις πατρογονικές του εστίες όπου ζει επί πολλές χιλιετίες;

Εξάλλου, και οι Παλαιστίνιοι και οι Εβραίοι είναι αυτόχθονες κάτοικοι της περιοχής με ίδια δικαιώματα. Είναι αργότερα που επισυμβαίνει η ταύτιση θρησκείας και έθνους και άρα τότε ο εβραϊσμός ταυτίζεται με τον ιουδαϊσμό.

Είναι σαφές ότι τα τεκταινόμενα αυτών των ωρών στην Ουάσινγκτον μαρτυρούν μια σύγκλιση θεολογικών, μεταφυσικών και εσχατολογικών παραδόσεων που όμως είχε μια συγκεκριμένη ιστορική σημασία και έννοια και δεν μπορεί να προεκτείνεται εσαεί.

Από την μια ο ιουδαϊκός μεσσιανισμός κοσμικής βασιλείας και κυριαρχίας ο οποίος παραμένει προσηλωμένος στην Παλαιά Διαθήκη και αξιώνει τη δικαίωσή της με όρους ταύτισης ενός ορισμένου γένους, έθνους και λαού με τη θεότητα.

Από την άλλη, ο αμερικανικός μανιχαϊκός (εμείς οι καλοί, οι άλλοι οι κακοί) μονοφυσιτικός (άρνηση συνύπαρξης διαφορετικών φύσεων – θεού και ανθρώπου, Ελλήνων και Ιουδαίων, και ούτω καθεξής) χριστιανισμός, ο οποίος μη έχοντας ουσιαστικά επικαιροποιηθεί από την Καινή Διαθήκη, βλέπει στον ιουδαϊκό μεσσιανισμό του Νετανιάχου τη δικαίωση του ατομικιστικού φιλελευθερισμού στον μετανεωτερικό νεοαποικιοκρατικό καπιταλισμό.

Εξάλλου, ο στηριζόμενος στην Παλαιά Διαθήκη ισχυρισμός Νετανιάχου είναι ανεπίκαιρος και ανιστορικός, αφού η Παλαιά Διαθήκη έχει περατωθεί με τη Σάρκωση του Θεού στο Πρόσωπο του Χριστού. Είναι επί της Καινής Διαθήκης, ακριβώς, όπου θεμελιώνεται ο πολιτισμός του σεβασμού της ανθρώπινης προσωπικότητας, της δικαιοσύνης και της ισότητας των ανθρώπων ως άτομα και ως πρόσωπα, και της συμβίωσης όλων των ανθρώπων στη Δημοκρατία – πόλη.

Ο Τραμπ είναι άνθρωπος ειλικρινών προθέσεων για ειρήνη και το όραμά του για τη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να σημαίνει πραγματικά μια λαμπρή αμερικανική δημοκρατική συμπεριφορά, αν οι Παλαιστίνιοι έβρισκαν τόπο και δικαίωση ως ανθρώπινα πλάσματα, σε αυτό το νέο σχέδιό του για την περιοχή.

Ωστόσο, θα πρέπει να προσέξει να μη συνδεθεί το όνομά του με ένα παγκόσμιο ολοκαύτωμα το οποίο θα συμβεί αναπόφευκτα στη Μέση Ανατολή εάν δεν υπάρξει σεβασμός του ανθρώπου. Διότι είναι προφητευμένο ότι στη Μέση Ανατολή θα συγκρουστούν όλοι οι λαοί εάν καταργηθεί η δικαιοσύνη και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που η επιστροφή στη βαρβαρότητα της ισχύος και της αποθέωσης της δύναμης προκαλούν.

Ο Τραμπ λοιπόν θα πρέπει να μην οδηγηθεί εξ ονόματος της υπεράσπισης της δημοκρατίας, για την οποία διακινδύνευσε τη ζωή του την ίδια στις ΗΠΑ, στην κατάλυσή της στη Μέση Ανατολή μέσω της εφαρμογής μιας μοιραίας πολιτικής που οδηγεί σε κατ᾽ ουσίαν επανάληψη του ολοκαυτώματος των αυτοχθόνων λαών της Αμερικής από τους Δυτικοευρωπαϊκούς αποίκους προτεσταντικής κυρίως θρησκείας, και του ολοκαυτώματος του ιδίου του εβραϊκού λαού από τον ευρωπαϊκό ναζισμό.

Δημοσιεύθηκε στη Hellas Journal, 5/2/2025.

Πηγή:

Η κατάργηση της Δημοκρατίας από το νέο Μεσσιανισμό του Προέδρου Τραμπ και του Πρωθυπουργού του Ισραήλ: Άμεση Ανάλυση μετά τη φοβερή συνέντευξη Τύπου
HellasJournal.com

Γεωπολιτική Κοσμογονία: ο Γεώργιος Παύλος με τον Γιώργο Σαχίνη στις ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ, 6/12/2024

Γεώργιος Παύλος και Γιώργος Σαχίνης, στις Αντιθέσεις, 6/12/2024.

“ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ” με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV.

Στις “Αντιθέσεις” μια συζήτηση-έκπληξη στο πεδίο των κοσμογονικών αλλαγών σε όλα τα επίπεδα: Γεωπολιτική – οικονομία – κοινωνία – τεχνολογία και επιστήμη, και φιλοσοφικά προτάγματα στην διελκυστίνδα Δύσης – Ανατολή και Βορρά – Νότου.

Ο τ. Καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Γεώργιος Παύλος, σε μια συνέντευξη “έξω από το κουτί” της πολιτικής ορθότητας μιλάει για τις μεγάλες παγκόσμιες προκλήσεις, τα σύγχρονα προτάγματα και τις ορθάνοιχτες δυστοπίες ελέγχου των κοινωνιών.

• Τί λέει για τις γεωπολιτικές αβεβαιότητες, την ανάδυση ενός νέου πολυμορφικού κόσμου και γιατί προτείνει ως θεμελιακό όρο προόδου το “κλειδί” της Ελληνικής Σκέψης στη διαχρονία της, από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία στον Χριστιανισμό και το Βυζάντιο, μέχρι τον επαναστατικό λόγο του 1821 και το τελευταίο εγχείρημα ανεξάρτητου ελληνικού προτάγματος που σηματοδοτεί η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια.

• Τί σημειώνει για το σύστημα υποτέλειας της διαχρονικής κομματοκρατίας και ποιά θεωρεί ως την ελληνική απάντηση στην εποχή των αφηγήσεων περί μετα-δημοκρατίας, μετα-κοινωνιών και μετα-ανθρώπων…

• Μια συζήτηση για τον Ελληνισμό και την μεγάλη δύναμή του… Γιατί, όπως υποστηρίζει, η Ελλάδα μετά από την δολοφονία του Καποδίστρια είναι κράτος υπό κατοχή, υποτελής στους ξένους και δεμένη με ένα ιδιότυπο σύστημα κομματοκρατίας.

Παρακολουθήστε την εκπομπή:

Πηγή:

https://www.neakriti.gr/kriti/2090462_kriti-tv-stis-antitheseis-tin-paraskeyi-o-georgios-paylos-se-mia-synenteyxi-exo-apo?_gl=11dbz2uu_upMQ.._gaNTMwODkxMzc3LjE3MzM0MjA2NzM._ga_C9PSHWPPQ1*MTczMzQyMDY3Mi4xLjAuMTczMzQyMDY3Mi4wLjAuNjQ4OTg3Njg3