Την Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2024, το Δίκτυο Ελληνισμού οργάνωσε ειδική συζήτηση για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τη Συρία, με αφορμή την πτώση του καθεστώτος Άσαντ νωρίτερα το πρωί της ίδιας ημέρας.
Προσκεκλημένος του ΔΕ ήταν ο Πρέσβης επί τιμή Βασίλης Μπορνόβας, ενώ τη συζήτηση κλήθηκε και ανέλαβε να συντονίσει ο Παναγιώτης Παύλος.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την κρίσιμη και άκρως διαφωτιστική συνέντευξη αυτή που έλαβε χώρα διαδικτυακά, επισκεπτόμενοι τον ακόλουθο σύνδεσμο:
Ο Βασίλης Μπορνόβας συζητά με τον Παναγιώτη Παύλο για τη Μέση Ανατολή, την Κύπρο και τα Ελληνοτουρκικά
Ακολουθεί απομαγνητοφωνημένο το εισαγωγικό απόσπασμα της συνέντευξης:
«Π. ΠΑΥΛΟΣ: Αυτή η εκπομπή συμβαίνει στο πρώτο εικοσιτετράωρο της εξέλιξης η οποία πλέον σημαίνει αλλαγή εποχής στη Συρία, στη Δαμασκό. Ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση να συντονίσω αυτή τη συζήτηση με έναν εκλεκτό προσκεκλημένο, τον οποίο είμαστε τυχεροί να έχουμε απόψε και να κουβεντιάσουμε μαζί ίσως πιο αρμόδια από οποιονδήποτε άλλον. Και εννοώ τον Πρέσβη επί τιμή Βασίλη Μπορνόβα. Και θα ήθελα πριν, αμέσως, για να μην χρονοτριβούμε, μπούμε στη συζήτηση, να πω μόνο δυό λόγια για τον ίδιο.
Ο Βασίλης Μπορνόβας είναι, όπως είπα, πρέσβης επί τιμή, από τους διαπρεπέστερους πρέσβεις που έχει την τύχη η χώρα μας να διαθέτει, μέχρι προ έτους που ήταν στην ενεργό υπηρεσία. Ο ίδιος θήτευσε σε πολύ καίρια πόστα, από το Αργυρόκαστρο στη Βόρειο Ήπειρο, στην Αλβανία, όπου ήταν Πρόξενος, την Πρεσβεία μας στη Βηρυττό, στο Λίβανο, την Πρεσβεία στο Αμμάν στην Ιορδανία όπου ήταν Πρέσβης, την Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων Θράκης στην Ξάνθη, όπου εγκαινίασε ένα καινοτόμο έργο στην ενίσχυση της μειονότητας, την ενίσχυση δηλαδή των Ελλήνων μουσουλμάνων της Θράκης απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό. Και, φυσικά, την ανεπανάληπτη θητεία στην Κωνσταντινούπολή, όπου ως Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στην Πόλη, μεταξύ πολλών άλλων, εγκαινίασε το Σισμανόγλειο Πολιτιστικό Κέντρο το οποίο και ίδρυσε ο ίδιος.
Θα μπορούσαμε να μιλάμε για πάρα πολλά ζητήματα με τον ίδιο, αλλά καθώς σήμερα το θέμα μας είναι, καταρχήν, τί μπορεί κανείς να κάνει για τους Έλληνες και τους Ελληνορθοδόξους της Συρίας, θα ήθελα να ξεκινήσουμε την κουβέντα από τί άλλο, αυτό που είναι το άμεσο.
Το γεγονός, δηλαδή, ότι εδώ και μερικές ώρες, σε λίγες ώρες κλείνουμε ένα εικοσιτετράωρο, η Δαμασκός βρίσκεται στα χέρια των τζιχαντιστών. Ο Άσαντ, ενημερωθήκαμε πριν λίγο από τα μέσα ενημέρωσης, έχει λάβει άσυλο στη Μόσχα από τον Πούτιν, και επομένως βρίσκεται εκεί με την οικογένειά του. Και ήδη η Δαμασκός, έχοντας πέσει, να το πω έτσι, στα χέρια ενός νέου καθεστώτος, βιώνει μια σειρά προκλήσεις.
Θα ήθελα λοιπόν, να δώσω απευθείας τον λόγο στον κ. Μπορνόβα για να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας, η οποία και σταδιακά θα εξελιχθεί για να φθάσουμε μέχρι και το Αιγαίο. Διότι τα πράγματα που βρίσκονται εν εξελίξει αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν αφήνουν ανέπαφη την ευρύτερη περιοχή και δη τα ελληνοτουρκικά. Κύριε Μπορνόβα, έχετε το λόγο».
Γεώργιος Παύλος και Γιώργος Σαχίνης, στις Αντιθέσεις, 6/12/2024.
“ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ” με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV.
Στις “Αντιθέσεις” μια συζήτηση-έκπληξη στο πεδίο των κοσμογονικών αλλαγών σε όλα τα επίπεδα: Γεωπολιτική – οικονομία – κοινωνία – τεχνολογία και επιστήμη, και φιλοσοφικά προτάγματα στην διελκυστίνδα Δύσης – Ανατολή και Βορρά – Νότου.
Ο τ. Καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Γεώργιος Παύλος, σε μια συνέντευξη “έξω από το κουτί” της πολιτικής ορθότητας μιλάει για τις μεγάλες παγκόσμιες προκλήσεις, τα σύγχρονα προτάγματα και τις ορθάνοιχτες δυστοπίες ελέγχου των κοινωνιών.
• Τί λέει για τις γεωπολιτικές αβεβαιότητες, την ανάδυση ενός νέου πολυμορφικού κόσμου και γιατί προτείνει ως θεμελιακό όρο προόδου το “κλειδί” της Ελληνικής Σκέψης στη διαχρονία της, από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία στον Χριστιανισμό και το Βυζάντιο, μέχρι τον επαναστατικό λόγο του 1821 και το τελευταίο εγχείρημα ανεξάρτητου ελληνικού προτάγματος που σηματοδοτεί η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια.
• Τί σημειώνει για το σύστημα υποτέλειας της διαχρονικής κομματοκρατίας και ποιά θεωρεί ως την ελληνική απάντηση στην εποχή των αφηγήσεων περί μετα-δημοκρατίας, μετα-κοινωνιών και μετα-ανθρώπων…
• Μια συζήτηση για τον Ελληνισμό και την μεγάλη δύναμή του… Γιατί, όπως υποστηρίζει, η Ελλάδα μετά από την δολοφονία του Καποδίστρια είναι κράτος υπό κατοχή, υποτελής στους ξένους και δεμένη με ένα ιδιότυπο σύστημα κομματοκρατίας.
Σμύρνη. Πόλη. Τραπεζούντα. Ίμβρος. Τένεδος. Σχολή της Χάλκης. Αγία Σοφία. Μονή της Χώρας. Ελληνική Ορθόδοξη Μειονότητα Κωνσταντινουπόλεως. Περιουσιακά στοιχεία Ελλήνων Κωνσταντινουπόλεως. Βακούφια. Κύπρος. Πόντος.
Η Ελλάδα έχει χίλια δυό ζητήματα στα οποία μπορεί -και πρέπει- να αξιώσει και να απαιτήσει από την Τουρκία να συμμορφωθεί.
Κι εμείς τί κάνουμε; Αντ’ αυτού, δίνουμε βίζες σε αγοραστές των νησιών μας του Αιγαίου, εκλιπαρούμε για άνευ όρων ειρήνη, και κατευνάζουμε, ενώ η Θράκη τουρκεύει. Κάνουμε ό,τι επιτάσσουν Γερμανοί και Αμερικανοί, με την ψευδαίσθηση ότι αύριο θα μας σταθούν στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας που εμείς ετοιμάζουμε κατ’ επιταγήν δική τους.
Αμυνόμαστε (;) απέλπιδα, ψεύτικα, δήθεν διπλωματικά, δίχως όραμα και στρατηγική, έτοιμοι να εκχωρήσουμε ακόμη και κυριαρχία, μαζί με κυριαρχικά δικαιώματα, έτοιμοι να μοιραστούμε το εθνικό έδαφος του Αιγαίου μας, αντί να έχουμε «ταράξει» την Τουρκία στην απαίτηση των αξιώσεων που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, το Διεθνές Δίκαιο, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο (είμαστε ή όχι κράτος-μέλος της ΕΕ;), τις Διεθνείς Συμφωνίες που η ίδια έχει υπογράψει.
Εξαίφνης, μάλιστα, θεωρούμε αξιόπιστο γείτονα αυτόν που δεν τήρησε ποτέ ουδεμία υπογραφή του.
Και μετά λένε κάποιοι εσχάτως ότι ενοχλούνται τα μάλα από «υπερπατριώτες», «πατριώτες της φακής», ακραίους, φωνές διακείμενες στα «δεξιά» της κυβερνώσας παράταξης. Η οποία μόνον κατ’ ευφημισμόν μπορεί να καλείται Νέα Δημοκρατία.
Εξάλλου, τί σημασία έχουν τα κόμματα όταν κάποια εξ αυτών είναι έτοιμα να εκχωρήσουν έδαφος και κυριαρχία, όπως κάποιοι άλλοι εκχώρησαν για λογαριασμό των ιδίων εντολοδοτών, όνομα και ιστορία;
Άραγε, είναι ο αιχμηρός και οξύς τόνος στον δημόσιο διάλογο που τους ενοχλεί; Όχι η δική τους ετοιμότητα να ξεπουλήσουν ξένο βιός; Δεν τους ενοχλεί η απουσία οράματος;
Εντέλει, δεν μας προβληματίζει πλέον το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν κυβερνιέται από Έλληνες;
Ευχαριστώ δημόσια τον Πρέσβη επί τιμή κ. Παύλο Αποστολίδη, πρώην Αρχηγό της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, πρώην επικεφαλής Διερευνητικών Επαφών με την Τουρκία, πρώην Γραμματέα της Πρεσβείας της Ελλάδος στη Λευκωσία τις ημέρες της τουρκικής εισβολής το 1974, και μέλος του ΕΛΙΑΜΕΠ.
Διότι ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα που του απηύθυνα -μέσω συνέντευξης στον ειδησεογραφικό ιστότοπο militaire.gr και τον δημοσιογράφο Πάρη Καρβουνόπουλο -μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ-
να λάβει δημόσια θέση στον απόηχο των κοινώς ομολογουμένως μειοδοτικών δηλώσεων της Γενικής Διευθύντριας του ΕΛΙΑΜΕΠ, κυρίας Μαρίας Γαβουνέλη.
Διεθνολόγος δεν είμαι. Είμαι φιλόσοφος που παρακολουθώ πολύ στενά τα εθνικά θέματα και κυρίως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με εφόδια που μου προσφέρει η πολύχρονη τριβή στη σκέψη και η μελέτη, η μεγάλη αγάπη μου για την Ελλάδα, η εμπειρία σε ανάλυση και η σύνθεση, η λεπτομερής παρατήρηση, καθώς και η πρόσβαση σε πολύτιμες πληροφορίες -που λίγοι διαθέτουν και πολλοί καθυβρίζουν- χάρη σε εκλεκτούς ανθρώπους στους οποίους είμαι βαθιά ευγνώμων.
Η συνέντευξη, ωστόσο, του κυρίου Αποστολίδη στην Καθημερινή της Κυριακής συνιστά -δυστυχώς- την απόλυτη, περίτρανη δικαίωση όλων των μέχρι σήμερα δημόσιων -ενίοτε σκληρών πάντοτε όμως ανιδιοτελών και ακριβοδίκαιων- παρεμβάσεών μας στα Ελληνοτουρκικά τα τελευταία χρόνια.
Οι δηλώσεις του Πρέσβεως αποκαλύπτουν το απόλυτο φαλίρισμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα Ελληνοτουρκικά και τη δίχως ιστορικό προηγούμενο φαυλότητα του ελλαδικού πολιτικού συστήματος του τέλους της Μεταπολίτευσης. Είναι δε λίαν ευχάριστο το γεγονός ότι η ίδια η Καθημερινή παρέχει πλέον τέτοιου είδους υπηρεσίες αφύπνισης της ελληνικής κοινής γνώμης, όπως η εν λόγω συνέντευξη, κάτι για το οποίο θερμές ευχαριστίες αξίζουν και προς αυτήν, και ιδίως τον Διευθυντή της Αλέξη Παπαχελά.
Ειδικότερα, για όσους δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν την αξία των όσων δήλωσε ο πολύπειρος, και με θεσμικό ρόλο επί πολλά χρόνια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, διπλωμάτης στην Κυριακάτικη συνέντευξή του, αξίζει να επισημανθούν οι εξής δύο παραδοχές που προκύπτουν άμεσα, αβίαστα και με λογική συνέπεια και αναγκαιότητα από την τοποθέτησή του:
Όντως υπάρχει στρατηγική μειοδοσία στο Αιγαίο από ελληνικής πλευράς.
Αν τεθούν το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας ως γνώμονας σχεδιασμού και υλοποίησης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, τότε πολλοί εξωθεσμικοί οπαδοί και υπηρέτες του μειοδοτικού κατευνασμού που εμπλέκονται ενεργά (και με το αζημίωτο είτε άμεσων είτε έμμεσων ανταλλαγμάτων) σε διαδικασίες απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, και ακρωτηριασμού του εθνικού εδάφους του Αιγαίου, θα πρέπει να χάσουν -κυριολεκτικά- τη δουλειά τους.
Οι συγκλονιστικές παραδοχές στις οποίες προβαίνει ο Πρέσβης Αποστολίδης (και τις οποίες ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει στην κεντρική εικόνα του άρθρου), αφενός επαληθεύουν τον χαρακτηρισμό των θέσεων της Γενικής Διευθύντριας του think tank ΕΛΙΑΜΕΠ, στο οποίο μετέχει και ο ίδιος, ως μειοδοτικών και ανθελληνικών.
Αφετέρου, καθιστούν σαφές στην ελληνική κοινή γνώμη ότι η οιαδήποτε τυχόν απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη για μη πλήρη επέκταση των εθνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, θα είναι η πρώτη πράξη απώλειας εθνικού εδάφους της χώρας εν καιρώ ειρήνης, στον 21ο αιώνα.
Ως εκ τούτου εύλογα διαπιστώνει κανείς ότι τη συνάντηση του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν την ερχόμενη Παρασκευή (8/11) στην Αθήνα, δεν θα την παρακολουθούν μόνον μερικά ζευγάρια μάτια συμβούλων και γραμματέων των δύο Υπουργών που θα είναι φυσικώς παρόντες. Αλλά και πολλά εκατομμύρια Ελλήνων, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, που ξαγρυπνούν διαρκώς προς αποφυγή νέας εθνικής καταστροφής με κυβερνητική σφραγίδα -αυτή τη φορά- της Νέας Δημοκρατίας και συγκατάθεση του διακομματικού εθνομειοδοτικού ελλαδικού κατεστημένου.
Στιγμιότυπο από την κεντρική προεκλογική ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Θησείο, Παρασκευή 5 Ιουλίου 2019, Φωτογραφία: Hellas Journal.
Ακούγοντας τις πρόσφατες δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη από τις Βρυξέλλες με τις οποίες καταφέρθηκε αμυνόμενος κατά του πλήθους των Ελλήνων που διατηρώντας μνήμη, νου και γνώση καταγγέλλουν τη δυστοπία της κυβέρνησής του στα ελληνοτουρκικά, αβίαστα μου γεννήθηκαν ορισμένα ερωτήματα. Ερωτήματα τα οποία εγείρονται στη βάση της δέσμευσης την οποία ο νυν Πρωθυπουργός είχε καταθέσει ενώπιον του ελληνικού λαού.
Στην τελευταία μεγάλη προεκλογική ομιλία του στο Θησείο, το 2019, ο κύριος Μητσοτάκης διακήρυσσε διαπρυσίως στο πλήθος που εναπέθετε τυφλά σε αυτόν την ελπίδα της χρηστής διακυβέρνησης του τόπου, ύστερα από μια τραγική θητεία και διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με αποκορύφωμα την εκχώρηση ονόματος και ιστορίας της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς κατόπιν απαίτησης της Γερμανίας και των ΗΠΑ, ότι θα είναι Πρωθυπουργός «όλων των Ελλήνων».
Εγείρεται λοιπόν πλέον εμφατικά σωρεία αμείλικτων ερωτημάτων γύρω από την αντίληψη του Πρωθυπουργού για το αν έχει μέχρι σήμερα εκπληρώσει στο ελάχιστο τη δέσμευσή του ενώπιον του ελληνικού λαού. Αν, παραδείγματος χάριν, όντως ένωσε τους Έλληνες όταν το επιτελείο του υιοθέτησε την άκρως διχαστική ρητορική κατά «ψεκασμένων», κι αν τους ενώνει τώρα που τους χαρακτηρίζει «πατριώτες της φακής».
Ένωσε άραγε τους Έλληνες:
Όταν τους κατηνάγκασε σε υποχρεωτικό εμβολιασμό υπό τη Δαμόκλειο Σπάθη της απώλειας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως αυτά απορρέουν από τη Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών;
Όταν ενέσπειρε διχόνοια και μίσος μέσα στην ελληνική κοινωνία επαναφέροντας συνθήκες εθνικού διχασμού, ακόμη κι εντός της ελληνικής οικογένειας, μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα ατελείωτο σκηνικό «Κράμερ εναντίον Κράμερ», για να θυμηθώ τους Ντάστιν Χόφμαν και Μέριλ Στρηπ;
Όταν εξανάγκασε την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος να εκτραπεί από τη δισχιλιόχρονη λειτουργική παράδοσή της για χάρη της οριζόντιας επιβολής συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών της κυβέρνησής του;
Όταν είχε κλείσει τον ελληνικό λαό στα σπίτια του με απαγόρευση κυκλοφορίας και δυσβάστακτα για ορισμένους πρόστιμα, την ίδια ώρα που οι Πακιστανοί λαθρομετανάστες είχαν από την κυβέρνησή του το ελεύθερο να κατακλύζουν τις πλατείες της Αθήνας, και δη του Συντάγματος, μεταφέροντας διεθνώς ένα μήνυμα ισλαμικής κυριαρχίας στην καρδιά της Ελλάδος;
Ήταν αυτά υπεύθυνη στάση ενός Πρωθυπουργού που ήθελε να ενώσει τους Έλληνες;
Ή, μήπως, ήταν ηθικά υπεύθυνη πράξη η διαχείριση, από πλευράς της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη; Όπου επιχειρήθηκε μια άνευ προηγουμένου συγκάλυψη όχι μόνον των αιτίων του δυστυχήματος αλλά και των συνεπειών του; Όταν ακόμη και σήμερα διαρκώς έρχονται στη δημοσιότητα στοιχεία τα οποία, εάν είχαν προκύψει σε μια χώρα όπως η Νορβηγία, θα είχαν ρίξει την κυβέρνηση για λόγους ευθιξίας μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα;
Αλήθεια, πόσο ευχαριστημένος είναι ο Πρωθυπουργός, που γονείς των εξαϋλωμένων παιδιών στο τρένο των Τεμπών αναγκάστηκαν να αναζητήσουν πολιτική στήριξη από την αντιπολίτευση για τα αυτονόητα, και εισπράττουν μέχρι σήμερα ασύλληπτες ύβρεις και προσβολές από ανθρώπους που εργάζονται για την τυφλή υπεράσπιση των κυβερνητικών πολιτικών;
Τον ικανοποιεί, αλήθεια, το γεγονός ότι, όπως και άλλοι γονείς, η κυρία Μαρία Καρυστιανού, μια από τις πολυάριθμες μανάδες που θα θρηνούν μέχρι να κλείσουν τα μάτια τους την ξαφνική απώλεια των παιδιών τους, δέχεται τόνους λάσπης, διαρκή δολοφονία χαρακτήρος και τόσα άλλα απερίγραπτα, επειδή έκανε το «λάθος» να μην συμβιβαστεί με τις ετεροχρονισμένες κρατικές πρόνοιες, κι επειδή επέλεξε να μετατρέψει τον ασύλληπτο θρήνο και πόνο της σε δύναμη αγωνιστική υπέρ της αληθείας, όχι με όρους εκδικητικότητας αλλά με μοναδική πρόθεση να υπηρετήσει αυτό που κι ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης ευαγγελίστηκε -στην αρχή-, τον εκσυγχρονισμό και εξορθολογισμό της λειτουργίας του ελληνικού κράτους;
Άραγε, πώς ανέχεται τόσο ψεύδος ο Πρωθυπουργός όταν το δεξί του χέρι, ο τότε Υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, που και σήμερα ως επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδος υποπίπτει διαρκώς και ακατάπαυστα σε τραγικά επικίνδυνα σφάλματα, έβγαινε ανερυθρίαστα κι επιχειρούσε να επιβάλει στον ελληνικό λαό το αδιανόητο αφήγημα του «τοπικού σταθμού τοπικής τηλεδιοίκησης», επιτάσσοντας σιωπή στις φωνές έμπειρων ειδικών υπαλλήλων του ΟΣΕ που αποδείκνυαν το αντίθετο, και ισχυριζόμενος με ύφος εκατό καρδιναλίων μπροστά από χάρτινες μακέτες σταθμού ελέγχου των γραμμών, ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα;
Και έρχεται, ύστερα από όλα αυτά, την περασμένη Πέμπτη από τις Βρυξέλλες ο Πρωθυπουργός να χαρακτηρίσει προσβλητικά ως «υπερπατριώτες» και «πατριώτες της φακής» την πλειοψηφία των Ελλήνων που όχι μόνον βίωσαν όλα τα ανωτέρω, αλλά και που τώρα αντιδρούν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο καθώς παρακολουθούν στενά εδώ και πάνω από δύο χρόνια την κυβέρνησή του να επιδιώκει με «γενναιότητα» και «τόλμη» «συμβιβασμούς» και «υποχωρήσεις» – λόγια του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αυτά – στα ελληνοτουρκικά και δη στην υπερτρισχιλιόχρονα ελληνική θάλασσα, το Αιγαίο;
Αλήθεια, είναι βέβαιος ο Πρωθυπουργός ότι οι άνθρωποι που τον συμβουλεύουν ενδιαφέρονται πραγματικά για την ανάπτυξη της χώρας, ή απλώς για τον ατομικό πλουτισμό τους εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας;
Είναι ικανοποιημένος που σύμβουλοί του στην εξωτερική πολιτική, όπως ο νεαρός βουλευτής Σερρών Τάσος Χατζηβασιλείου, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι τους οποίους η κοινή γνώμη γνωρίζει πλέον καλά, τον παρασύρουν στο να επικαλείται το έπος του Έβρου ωσάν να του το χρώσταγε η Ελλάδα και όχι αυτός στην Ελλάδα;
Ποιός ακατάσχετος μινιμαλισμός έχει εγκαθιδρυθεί στα μυαλά ορισμένων συνεργατών του ώστε είχαν τη φαεινή ιδέα να επικαλεστούν με εμφανή ολοκληρωτισμό το ελάχιστο αυτονόητο χρέος ενός Προέδρου κυβερνήσεως;
Ή, μήπως, νομίζει ότι δεν θυμόμαστε τον αδυσώπητο αγώνα που δόθηκε από το σύνολο των «πατριωτών της φακής», προκειμένου η κυβέρνησή του να επιλέξει τελικώς τις φρεγάτες Μπελαρά έναντι των σαπιοκάραβων που οι Αμερικανοί εταίροι μας ήθελαν να μας φορτώσουν για να ξεφορτωθούν;
Θεωρεί ο Πρωθυπουργός ότι ο ελληνικός λαός δεν δικαιούται να έχει λόγο για το πού διοχετεύονται τεράστια ποσά των χρημάτων του, ιδίως όσον αφορά στην άμυνα της πατρίδας του;
Ή μήπως, δεν είναι ενήμερος για τις εκστρατείες δολοφονίας προσωπικότητας που διεξήγαγαν κομματικοί υπάλληλοι της Νέας Δημοκρατίας εναντίον όσων εξέφραζαν επιφυλάξεις; Αλλά, ακόμη και η αναφορά στα Ραφάλ: είναι ή δεν είναι αυτονόητη υποχρέωση μιας κυβέρνησης να πράξει πάν δυνατόν για να θωρακίσει τη χώρα;
Έχει λησμονήσει ο Πρωθυπουργός και οι συν αυτώ ότι είναι διαχειριστές των όσων ο ελληνικός λαός τους εμπιστεύθηκε, και όχι αφεντικά;
Και έρχεται τώρα και γίνεται ο ίδιος τιμητής αυτών που του εμπιστεύθηκαν την εθνική κυριαρχία, εγκαλώντας τους, διότι βλέπουν σωρεία τραγικών σφαλμάτων από ανθρώπους τους οποίους εμπιστεύεται περισσότερο από όσο πρέπει;
Γελιέται ο Πρωθυπουργός αν νομίζει ότι γνωρίζει, αυτός προσωπικά και οι επιλεγμένοι συνεργάτες του, το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας καλύτερα από πλήθος ειδικών τους οποίους καθυβρίζει συστηματικά το κομματικό σύστημα και το πλαίσιο πολιτικών ελίτ από το οποίο προέρχεται τόσο ο ίδιος όσο και άλλες ομάδες συμφερόντων που τον περιτριγυρίζουν. Αν έχει την αίσθηση ότι τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας δεν είναι καίρια και ζωτικά για τους Έλληνες, ψηφοφόρους του και μη, απατάται.
Αν ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί ότι δεν αντιλαμβανόμαστε την παντελή απουσία ιστορικά δίκαιων διεκδικήσεων της Ελλάδος από την παρούσα κυβέρνηση έναντι μιας απολύτως αναθεωρητικής Τουρκίας η οποία αλωνίζει:
– τη Θράκη με πράκτορες που κατευθύνει ο Τούρκος Πρόεδρος και ο Υπουργός Εξωτερικών Φιντάν μπροστά στα μάτια του ιδίου και του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη,
– το κεντρικό Αιγαίο με drone τα οποία η κυβέρνησή του, και ο Υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, αδιαφορεί να αναχαιτίσει,
– το ανατολικό και νότιο Αιγαίο με στρατιές λαθρομεταναστών που ο Υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής Νίκος Παναγιωτόπουλος υποκρίνεται ότι δεν βλέπει,
τότε πλανάται πλάνην οικτράν.
Αν νομίζει ο Πρωθυπουργός -τη στιγμή που ο ίδιος αρνείται να θεσπίσει Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής με θεσμικό ρόλο στα εθνικά θέματα- ότι ο φοβικός μινιμαλισμός των διαφόρων κατευναστικών λόμπι, τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ, της διαπλοκής εγχώριων και εξωχώριων συμφερόντων εκφράζει και εκπληρώνει τα εθνικά δίκαια της ελληνικής πατρίδας, τότε ασελγεί ο ίδιος στο σώμα της Ελλάδας, του εδάφους της, της ιστορίας της και του λαού της.
Είναι πραγματικά αδιανόητο να θεωρεί κανείς φυσιολογικό ότι ένας Πρωθυπουργός δικαιούται να αποφασίζει ουσιαστικά μόνος του για το μέλλον ενός λαού ερήμην του ιδίου του λαού.
Στην ελληνική γλώσσα, πατριώτης είναι αυτός που αγωνίζεται ανιδιοτελώς για την πατρίδα του, την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας της, και την προαγωγή των εθνικών δικαίων της, σεβόμενος ταυτόχρονα κάθε άλλη πατρίδα.
Όταν ένας Πρωθυπουργός που έχει διακηρύξει δημοσίως τη βούλησή του για υποχωρήσεις, δακτυλοδεικνύει και προσβάλλει αυτούς που επιμένουν αυτονόητα στα ανωτέρω χαρακτηρίζοντάς τους προσβλητικά ως «υπερπατριώτες» τότε σημαίνει ότι ο ίδιος έχει εκπέσει από το χρέος του πατριωτισμού, και επιχειρεί να κρύψει την ευτέλεια και τη γύμνια του προσβάλλοντας αυτούς που εμμένουν στις πραγματικές κόκκινες γραμμές, και προδίδοντας αυτά που ο ίδιος έχει ορκιστεί να υπηρετεί: την πατρίδα του, το Σύνταγμα της χώρας του, και το Διεθνές Δίκαιο.
Δημοσιεύθηκε στο militaire.gr την Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2024.
