Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, με τον Τούρκο ομόλογό του, Χακάν Φιντάν, στην Άγκυρα.
Ακολούθως παραθέτω τον πλήρη ορισμό αυτού που έχω εδώ και μια εβδομάδα προσδιορίσει δημόσια ως «γεραπετρίτειο δόλο», διατυπωμένο προς διευκόλυνση των αναλυτών στα Ελληνοτουρκικά ζητήματα και τα θέματα εθνικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς και -κυρίως- όλων των άμεσα ενδιαφερομένων Ελλήνων.
‘H αντιστροφή της αιτιώδους σχέσης κατά την οποία η «μείζων διαφορά Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ» ως αιτιατό της τουρκικής αμφισβήτησης της ελληνικότητας του Αιγαίoυ αντιστρέφεται και γίνεται αποδεκτή από την Ελλάδα ως αίτιο αυτής’.
Η έννοια παραπέμπει στην αντίληψη και ρητορική πρακτική που εισήγαγε για πρώτη φορά στη δημόσια σφαίρα το 2024, ο Γιώργος Γεραπετρίτης.
Συγκεκριμένα, ο κ. Γεραπετρίτης, ως Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον Ιούνιο του 2023, καταφεύγει σε αυτήν την αντίληψη την οποία και εκφράζει συστηματικά, στην ακόλουθη προσπάθειά του.
Την απόπειρα, δηλαδή, να πείσει την ελληνική κοινωνία για την επιτακτική ανάγκη άμεσης διευθέτησης ζητημάτων στα ελληνοτουρκικά, δίχως προηγούμενη εφαρμογή από πλευράς Ελλάδος των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και άλλων ευεργετικών για την Ελλάδα προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου, όπως η μονομερής επέκταση των Εθνικών Χωρικών Υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, ή το μέγιστο της μέσης γραμμής’.
Ο Παναγιώτης Παύλος, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Όσλο στη Νορβηγία και επί χρόνια αρθρογράφος-αναλυτής των ελληνοτουρκικών σχέσεων, μιλώντας στον 98.4, έκανε λόγο για την έντεχνη εξαΰλωση της ελληνικότητας του Αιγαίου σε μια εποχή διεθνούς αστάθειας και παγκόσμιας αναδιανομής «λείας» από παίκτες με προβολή ισχύος, την ώρα που, όπως τόνισε, το ελληνικό πολιτικό σύστημα δείχνει μία ανεξήγητη αφασία.
Στην καταιγιστική και εκτεταμένη συζήτησή του με τον Γιώργο Σαχίνη, ο Παναγιώτης Παύλος αναλύει τα δομικά προβλήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής με επίκεντρο τα ελληνοτουρκικά, στον απόηχο της πρόσφατης (4/10) συνέντευξης του Υπουργού Εξωτερικών στον ΣΚΑΙ.
Ο ομιλητής αναλύει τη δομική ανεπάρκεια και την έλλειψη βούλησης του ελληνικού πολιτικού συστήματος να αποτιμήσει στις πραγματικές διαστάσεις του τον νεοθωμανικό αναθεωρητισμό εις βάρος της Ελλάδας. Προσδιορίζοντας αυτό που αποκαλεί «γεραπετρίτειο δόλο», ο κ. Παύλος επισημαίνει την αυτοκτονική στρατηγική επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης να αντιστρέψει την αιτιώδη σχέση, ανάγοντας έτσι καταστροφικά την ελληνοτουρκική διαφορά περί υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ σε αιτία – και όχι αποτέλεσμα – του τουρκικού επεκτατισμού.
Το τραγελαφικό αυτό παράδοξο υποτάσσει την ελληνική ηγεσία σε θέσεις ανιστόρητου μεσσιανισμού, που φιλοδοξεί να καταστήσει τους μέχρι χθες κακοδιαχειριστές των εθνικών δικαίων σε σημερινούς σωτήριους μεσίτες της ελληνικότητας του Αιγαίου. Η μυστική διπλωματία των τελευταίων τριών ετών βάζει στη γκιλοτίνα του μειοδοτικού κατευνασμού το Αιγαίο, καθώς το θεωρεί ουσιαστικά όχι ως αδιαμφισβήτητο ελληνικό έδαφος, αλλά ως «μεσοτοιχία» με το οικόπεδο του Τούρκου γείτονα, που επιδιώκει την καταπάτησή του.
Όπως μάλιστα σημειώνει εμφατικά: «Η ανυπαρξία εθνικού οράματος γεννά τη δαμόκλειο σπάθη ενός φοβικού διλήμματος που ανάγει την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και δυνάμει κυριαρχίας σε πολύτιμο αντίτιμο κάλπικης “ειρήνης” και “ευημερίας”. Αν όμως το αίμα γίνει νερό, τότε, σύντομα και μοιραία, και το νερό θα γίνει αίμα…».
Ο Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, με τον Αμερικανό Υφυπουργό Ενέργειας, Geoffrey Pyatt, Αθήνα 9/10/2024.
Άκρως αποκαλυπτική είναι η συνέντευξη που παραχώρησε την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου, ανήμερα των εορτασμών για τα 50 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργος Γεραπετρίτης, στον Παύλο Τσίμα και το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ. Η αλήθεια είναι ότι η τελική τοποθέτηση του Υπουργού, στο πέρας της συζήτησης, στην οποία και παραπέμπει ο τίτλος του κειμένου αυτού, με παρακίνησε να ακούσω προσεκτικά ολόκληρη τη συνέντευξη, όχι μια αλλά τρείς φορές, εντοπίζοντας εκ νέου κάθε φορά ενδιαφέρουσες διαστάσεις και προεκτάσεις των λόγων και θέσεων του Υπουργού.
Καθώς η συνέντευξη είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο, δεν υπάρχει λόγος να εκθέσω ένα προς ένα τα όσα ανέφερε ο κ. Γεραπετρίτης. Θα ήθελα ωστόσο να επισημάνω ορισμένα σημεία που θεωρώ κρίσιμα, τα οποία φυσικά φανερώνουν και την ψυχική κατάσταση του ανδρός που αναγκάζεται να ομολογήσει ότι οι ενέργειες στις οποίες σκοπεύει να προβεί ενδέχεται να φέρουν συνέπειες οι οποίες είναι εύλογο να διευκολύνουν τον χαρακτηρισμό του από τον ελληνικό λαό ως μειοδότη!
Προτού προχωρήσω, ας μου επιτραπεί να υπενθυμίσω στον αναγνώστη, τους Έλληνες πολίτες, και τον κύριο Γεραπετρίτη, ορισμένες πραγματικότητες που φαίνεται ότι έχουν λησμονηθεί. Η ελληνική εξωτερική πολιτική, η εθνική πολιτική της Ελλάδας στο εξωτερικό, στον άμεσο περίγυρό της και ευρύτερα, δεν είναι ούτε προνόμιο ούτε αποκλειστικό δικαίωμα ενός κόμματος, το οποίο μάλιστα κυβερνά με όρους ουσιαστικής μειοψηφίας καθώς έχει εκλεγεί με μόλις 2,1 εκατομμύρια ψήφους από ένα λαό 10 εκατομμυρίων πολιτών και στις πρόσφατες ευρωκοινοβουλευτικές εκλογές απώλεσε το 50% της πολιτικής ισχύος του.
Πολλώ δε μάλλον, σε μια ευνομούμενη δημοκρατία αποφάσεις που αφορούν ό,τι πιο ιερό και πολύτιμο διαθέτει ένας λαός και μια πατρίδα, την εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματά τους δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να λαμβάνονται αποφάσεις δίχως εθνική συναίνεση. Επιπλέον, είναι αδιανόητο τα ανωτέρω να τελούν υπό την πολιτική ευθύνη ενός Υπουργού σε εντεταλμένη υπηρεσία, ο οποίος όχι μόνον δεν είναι καν κοινοβουλευτικά αναγνωρισμένος, δηλαδή εκλεγμένος από τους πολίτες, αλλά και έχει εκτεθεί ανεπανόρθωτα για τα απανωτά ψεύδη του τόσο στη διαχείριση των ελληνοτουρκικών όσο και στην τραγωδία στα Τέμπη. Ψεύδη από τα οποία δεν γλυτώνει ούτε και στην προχθεσινή συνέντευξή του στον ΣΚΑΙ. Αυτά για το ηθικό και το πολιτειακό σκέλος του πράγματος.
Από εκεί και πέρα. Η προχθεσινή συνέντευξη του κ. Γεραπετρίτη φανέρωσε ορισμένες από τις πλέον επικίνδυνες και ζημιογόνες παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος που η επιπολαιότητα και η πνευματική ένδεια των εκφραστών του κινδυνεύουν να τις μετατρέψουν σε ισοδύναμα εθνικής καταστροφής με μανδύα εθνικής λύτρωσης.
Ξεκινώ καταρχήν με αυτό που θα μπορούσε να κωδικοποιηθεί με τον χαρακτηρισμό «Γεραπετρίτειος δόλος» και που δεν είναι άλλο από το ευφυέστατο στρατήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη να παραπλανήσει τον ελληνικό λαό. Πώς; Με την αντιστροφή της αιτιοκρατικής σχέσης στα ελληνοτουρκικά, όπου δηλαδή το αίτιο [τουρκικός νεοθωμανικός επεκτατικός αναθεωρητισμός] αντικαθίσταται από το αιτιατό [ελληνοτουρκική διαφορά Υφαλοκρηπίδας / AOZ], και το αιτιατό από το αίτιο [η ελληνοτουρκική διαφορά γεννά τον νεοθωμανικό επεκτατισμό].
Με άλλα λόγια, δηλαδή, προσπαθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να ανάγει, δια στόματος Γεραπετρίτη, την ελληνοτουρκική διαφορά Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ σε αίτιο των ελληνοτουρκικών προβλημάτων. Ώστε να πείσει τους Έλληνες πολίτες ότι τυχόν επίλυση αυτής της διαφοράς συνεπάγεται και λύση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, ωσάν αυτά να ήταν αιτιατά απότοκα της μιας, δήθεν, διαφοράς, και όχι αίτιά της. Αντιλαμβανόμαστε φυσικά όλοι, πού πηγαίνει αυτή η ιστορία, τη στιγμή μάλιστα που τόσο ο Υπουργός Εξωτερικών όσο και η κυβέρνηση εν συνόλω αρνούνται πεισματικά να κινηθούν στην κατεύθυνση άσκησης του μονομερούς κυριαρχικού δικαιώματος επέκτασης των Εθνικών Χωρικών Υδάτων της Ελλάδας στα 12 ναυτικά μίλια, ή το μέγιστο της μέσης γραμμής.
Εθνικά Χωρικά Ύδατα. Θυμίζω τη δήλωση του ΥΠΕΞ Γεραπετρίτη σε ανύποπτο χρόνο και αναρμοδίως, ως Υπουργού Επικρατείας, κάπου στο 2020, περί της εθνικής κόκκινης γραμμής στα 6 ναυτικά μίλια. Αυτή η θέση του ήταν απολύτως συνεπής με τη σημερινή δολιότητα της κυβερνητικής ρητορικής. Κι αυτό διότι, όταν ο Υπουργός των Εξωτερικών λέει στον Παύλο Τσίμα ότι «ζητήματα κυριαρχίας είναι εκτός συζήτησης», ναι μεν είναι τυπικά σωστός κατά το ότι δεν πάνε να δώσουν έκταση μέσα στα εξαμίλια. Πλην όμως, αυτό που η δήλωση του Υπουργού αποκρύπτει είναι ότι, από τη στιγμή που η Ελλάδα δεν έχει επεκτείνει τα ΕΧΥ, η όποια διαπραγμάτευση με την Τουρκία μοιραία θα έχει ως συνέπεια την απώλεια του εθνικού εδάφους που αυτή τη στιγμή είναι βέβαια δυνητικό. Άρα, και δεν εκχωρούν την τρέχουσα εθνική κυριαρχία και εκχωρούν την μέλλουσα εθνική κυριαρχία, θεωρώντας μάλιστα αυτήν την «απόφαση για διάβαση του Ρουβίκωνα οραματική προσέγγιση»!
Επιπλέον: η όλη συζήτηση και η ανάπτυξη της συλλογιστικής του Υπουργού των Εξωτερικών εκτίθεται με ρητή αναφορά όχι στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, σε αντιδιαστολή με τη μόνιμη επωδό επί Υπουργίας των Εξωτερικών του Νίκου Δένδια που μιλούσε για UNCLOS πρωί-μεσημέρι-βράδυ, αλλά στο Διεθνές Δίκαιο γενικώς. Την ίδια δηλαδή αναφορά που επικαλείται και ο Τούρκος Πρόεδρος. Προφανώς αυτή είναι άλλη μια συμφωνημένη παράμετρος ευθυγράμμισης με την Τουρκία και υποχώρησης από τα κεκτημένα που προσφέρει στην Ελλάδα η υπογραφή της Συμφωνίας του Montego Bay, το 1982. Φαίνεται ότι κάποιοι στο Υπουργείο Εξωτερικών και στην ελληνική κυβέρνηση θεώρησαν εθνικά ωφέλιμο να ευθυγραμμιστούν με τις αξιώσεις της γείτονος χώρας που δεν έχει υπογράψει την εν λόγω συνθήκη ακριβώς διότι δεν ικανοποιεί τον τουρκικό μαξιμαλισμό.
Κι άρα τίθεται το ερώτημα: τί ακριβώς έχει στο μυαλό του ο κ. Γεραπετρίτης όταν μιλώντας στον Παύλο Τσίμα προβαίνει σε εξίσωση ευθυνών Ελλάδας και Τουρκίας για τις μεταξύ τους εντάσεις; Τί σχέση έχει άραγε όχι μόνον με το εθνικό συμφέρον αλλά και με την ίδια την αλήθεια, η απόδοση, από μέρους του Υπουργού Εξωτερικών, ευθύνης σε «ιστορικά βάρη και θέσεις διαμετρικά αντίθετες»; Τα ιστορικά βάρη βαραίνουν αυτόν που τα προκάλεσε κατά τρόπο παντελώς ανόμοιο έναντι αυτού που τα υφίσταται. Και ο κ. Γεραπετρίτης, μολονότι επικαλείται την ιστορία, φαίνεται να το κάνει προς τέρψιν όχι των Ελλήνων αλλά του κτιρίου επί της Λεωφόρου Βασιλέως Γεωργίου Β´. Αλλιώς πώς μπορεί κανείς να αποκαλέσει τα εθνικά δίκαια της Ελλάδος «θέσεις» εξισώνοντάς τα με τις «θέσεις» των επεκτατικών νεοθωμανικών βλέψεων της Τουρκίας;
Στη λογική αυτή, ακούσαμε τον Έλληνα Υπουργό των Εξωτερικών να αναγνωρίζει ως την ουσία της ελληνοτουρκικής διαφοράς την Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Άραγε, είναι βέβαιος ο ίδιος ότι αυτή είναι η κοινώς αναγνωρισμένη «διαφορά» μας με την Τουρκία και από την ίδια την Τουρκία; Ή μήπως εθελοτυφλεί και για τους δικούς του λόγους αποκρύπτει το γεγονός ότι η ουσία της ελληνοτουρκικής διαφοράς από πλευράς Τουρκίας δεν είναι άλλη από την ίδια την ελληνικότητα του Αιγαίου;
Επιπλέον, πώς είναι δυνατόν να αρκείται ο Έλληνας Υπουργός σε μια γενική επίκληση της λογικής και του ορθού λόγου, όταν αμφότερα είναι έννοιες ενός πολιτισμικού πλαισίου και αξιακού συστήματος το οποίο αφορά ένα λαό, τον ελληνικό, που μέχρι και πριν από 50 χρόνια (για να μην φθάσω ως το «ατύχημα» της δολοφονίας Ηλιάκη στα μέρη του Υπουργού) το πληρώνει με αίμα υπερασπιζόμενο τα εδάφη του από έναν επιβουλέα που ποτέ δεν μοιράστηκε ούτε κοινή αξία αλλά ούτε καν έννοια με τον Ελληνισμό;
Είναι πολλά ακόμη, πάρα πολλά, τα προβλήματα της σκέψης του κυρίου Γεραπετρίτη που αναδύονται στην αποκαλυπτική συνέντευξή του με τον Παύλο Τσίμα: συλλογιστική διάτρητη από αμέτρητες αντιφάσεις, τις οποίες μόλις αγγίξαμε στο παρόν, έκδηλη απειρία γνώσης και κατανόησης της ουσίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, επιφανειακή αντίληψη πραγμάτων. Άγνοια και επιπόλαιη φιλοδοξία να καταστεί ο ίδιος ήρωας στον οποίον οι επόμενες γενιές των Ελλήνων θα προσβλέπουν άραγε με περηφάνεια και ευγνωμοσύνη τιμώντας τον για το ότι 204 χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 έλυσε τα ελληνοτουρκικά κατά τρόπο που ούτε καν ο ταλαίπωρος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν ευδόκησε να επιτύχει. Αστεία πράγματα. Ας ελπίσουμε μόνον να μην αποδειχθούν και τραγικά.
Κλείνω θέτοντας στην κρίση του αναγνώστη την «ηρωική» απάντηση του Υπουργού Εξωτερικών στο ερώτημα του δημοσιογράφου αν φέρει κι αυτός «το σύνδρομο της Ζυρίχης, το σύνδρομο δηλαδή που λέει ότι όποιος αγγίξει ή προσπαθεί να λύσει ένα από τα εθνικά θέματα, αυτομάτως παίρνει απάνω του, στο πέτο του, την ταμπέλα του μειοδότη, του μειωμένου εθνικού φρονήματος, αν όχι του προδότη». Η απάντηση του Υπουργού των Εξωτερικών είχε ως εξής:
«…Θεωρώ ότι το φέρω κάθε μέρα. Και η απάντηση, κύριε Τσίμα, είναι η ακόλουθη. Όταν εγώ ανέλαβα το Υπουργείο Εξωτερικών, όλες οι εισηγήσεις, ακόμη και από τους φίλους μου, από τους δικούς μου ανθρώπους, ήταν να μην ασχοληθώ με τα ελληνοτουρκικά και να μην ασχοληθώ και με το Κυπριακό. Γιατί, κύριε Τσίμα; Διότι στην περίπτωση αυτή μόνο να χάσεις έχεις, και όχι να κερδίσεις, ως άνθρωπος. Από την άλλη πλευρά, εγώ θέλω να σας πω ότι αισθάνομαι ένα χρέος, ένα ηθικό χρέος, απέναντι στους Έλληνες πολίτες τα θέματα αυτά να μπορέσουμε να τα αγγίξουμε επιτέλους. Ήδη, για το Κυπριακό είχαμε μια μεγάλη εξέλιξη. Και θέλω να πω την μεγάλη μου ικανοποίηση ότι για 15 μήνες έχουμε αναλώσει στο Υπουργείο Εξωτερικών τεράστια προσπάθεια για να μπορέσουμε να φέρουμε στο τραπέζι τη συζήτηση στους τουρκοκυπρίους και να μπορέσουμε να επανεκκινήσουν οι συζητήσεις. Κάτι που πριν από ενάμισυ χρόνο φαινόταν απολύτως αδύνατο, κύριε Τσίμα. Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια εξέλιξη που δεν δημιουργεί κατ᾽ ανάγκην συνθήκες αισιοδοξίας ότι θα λυθεί το ζήτημα, όμως που συνιστά μια σοβαρή αναβάθμιση σε ό,τι αφορά τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Και να σας πω και κάτι. Αν είναι να αφήσω μια μεγάλη παρακαταθήκη για τη χώρα μου για τις επόμενες γενιές, να είναι μια γειτονιά η οποία θα είναι ήρεμη, μια Ελλάδα της αυτοπεποίθησης, της σταθερότητας, της υπερηφάνειας, ας χαρακτηριστώ και μειοδότης».
Ο Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης με τον δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα
Σε μία πρωτοφανή ομολογία προέβη ο υπουργός εξωτερικών, κατά τη διάρκεια συνέντευξης του με τον Παύλο Τσίμα στον Σκάι, χθες, Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2024. Πρόκειται για μία ομολογία εξαπάτησης αλλά και παράδοσης κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Τουρκία, που ισοδυναμεί με εθνική μειοδοσία, εφόσον τελικά υλοποιηθεί.
Μέχρι σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ισχυριζόταν ότι η οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) με την Αίγυπτο ήταν μερική, γι’ αυτό και δόθηκε και μειωμένη επήρεια. Με την προϋπόθεση φυσικά ότι θα ολοκληρωθεί σε δεύτερη φάση. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης όμως στη συνέντευξή του, είπε κάτι πραγματικά εξωφρενικό που θέτει πλέον τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας προ των ευθυνών τους.
Γράφει συγκεκριμένα ο Παναγιώτης Παύλος, παραθέτοντας το σχετικό ηχητικό:
«Αδιανόητη Ομολογία ΣΟΚ ο Γεραπετρίτης για ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ελληνοτουρκικά! Αν δεν αντιδράσουν οι Βουλευτές της ΝΔ, είναι συνένοχοι: Στη ρύμη του λόγου φανέρωσε άθελά του χθες στον Παύλο Τσίμα και τον ΣΚΑΙ ότι η μερική οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου ήταν ουσιαστικά ολική και τελική και δεν θα υπάρξει άλλη.
Ακούστε τι ξεστόμισε ο Υπουργός των Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης (απομαγνητοφώνηση, επισημάνσεις, επεξηγήσεις του Παναγιώτη Παύλου)»:
Το απόσπασμα της δήλωσης Γεραπετρίτη
«…είναι δικαιώματα (σσ. κυριαρχικά) τα οποία εν πολλοίς είναι δυνητικά όταν δεν έχει υπάρξει χάραξη μεταξύ παρακείμενων ή αντικείμενων κρατών. Πράγμα το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι εμείς έχουμε κάνει την οριοθέτησή μας με την Αίγυπτο στην ευρύτερη περιοχή. Απομένει να υπάρξει περαιτέρω οριοθέτηση με τις άλλες γειτονικές χώρες, μεταξύ των οποίων κυρίως η Τουρκία, με την οποία έχουμε γειτονία και στην ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Είναι αναγκαίο να υπάρξει αυτή η οριοθέτηση. Ξέρετε, κύριε Τσίμα, η ηρεμία η οποία υπάρχει τον τελευταίο χρόνο, τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο στο Αιγαίο και την ανατολική Ευρώπη (σσ. Μεσόγειο, ήθελε να πει), είναι μια ηρεμία η οποία στηρίζεται πρωτίστως στη δυνατότητα διαλόγου που υπάρχει με την Τουρκία και βεβαίως σε μια διάθεση να μην ταραχθούν τα ζητήματα»!
Η σχετική ανάρτηση από τον Παναγιώτη Παύλο στο Χ:
Αδιανόητη Ομολογία ΣΟΚ ο #Γεραπετρίτης για #ΑΟΖ με Αίγυπτο και #Ελληνοτουρκικά 🇨🇾🇬🇷! Αν δεν αντιδράσουν οι Βουλευτές της ΝΔ, είναι ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ: Στη ρύμη του λόγου φανέρωσε άθελά του χθες στον Παύλο Τσίμα και τον #ΣΚΑΙ ότι η μερική οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας Αιγύπτου ήταν ουσιαστικά… pic.twitter.com/QgwJwPfTUc
Η υπόκλιση του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη στον νεοσουλτάνο της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Φωτογραφία από το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anandolu. Πηγή: Hellasjournal.com
Αργά την Παρασκευή (4 Οκτωβρίου 2024) το βράδυ ενημερώθηκα για τη ραδιοφωνική συνέντευξη που παραχώρησε το πρωί της ίδιας ημέρας ο Υπουργός των Εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργος Γεραπετρίτης, στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ και τον Παύλο Τσίμα, ανήμερα των εορτασμών για τα 50 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας.
Η ενημέρωση αυτή με εξέπληξε καθώς περιλάμβανε μια κατακλείδα δήλωση στην οποία προέβη ο κ. Γεραπετρίτηςπρος το πέρας της συζήτησης με τον δημοσιογράφο, που με συγκλόνισε και σας την παραθέτω αυτούσια: «Αν είναι να αφήσω μια μεγάλη παρακαταθήκη για τη χώρα μου για τις επόμενες γενιές, να είναι μια γειτονιά ηοποία θα είναι ήρεμη, μια Ελλάδα της αυτοπεποίθησης, της σταθερότητας, της υπερηφάνειας, ας χαρακτηριστώ και μειοδότης».
Όπως καταλαβαίνετε, ήταν τέτοια η έκπληξή μου στο άκουσμα τοιαύτης δήλωσης εκ στόματος του Υπουργού των Εξωτερικών, που αναγκάστηκα να ξενυχτίσω για να ακούσω προσεκτικά ολόκληρη τη συνέντευξη του κ. Γεραπετρίτη και να καταλάβω τί εννοεί. Στην πορεία αποδείχθηκε ότι το ξενύχτι άξιζε τον κόπο. Διότι μου έδωσε τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσω το δομικό πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ένα πρόβλημα τόσο μείζον που η επιπολαιότητα της δήλωσης αυτής του Υπουργού των Εξωτερικών μοιάζει ως δευτερεύουσα, αποκαλυπτική μεν, λεπτομέρεια δε.
Θα σταθώ σε ορισμένα μόνον σημεία, τα οποία έρχονται, δυστυχώς, να προστεθούν εκ νέου, σε μια σειρά εσφαλμένων στρατηγικών κατευνασμού της Τουρκίας, ατυχέστατης ανάγνωσης και αντιμετώπισης της δικής της στρατηγικής, και επιπόλαιης, αν όχι επιβεβλημένης έξωθεν, βιασύνης προς μια διευθέτηση που ελλείψει κατανόησης της γείτονος θα αποτελέσει ταφόπλακα των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.
Το πρώτο δομικό πρόβλημα που έχει η σκέψη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών είναι η αδυναμία που επιδεικνύει στο να εκτιμήσει στην πραγματική διάστασή του τον νεοθωμανικό αναθεωρητισμό. Αδυναμία που τον οδηγεί μεταξύ άλλων σε τραγική, αν όχι εγκληματική, αντιστροφή της αιτιοκρατικής σχέσης που διέπει αίτιο και αιτιατό. Ισχυρίζεται, λοιπόν, ο κ. Γεραπετρίτης ότι «εάν δεν λυθεί η μεγάλη μας διαφορά της οριοθέτησης, τότε μακροπρόθεσμη ειρήνη και ευημερία δεν πρόκειται να υπάρξει στην περιοχή μας». Θεωρεί και πιστεύει δηλαδή ο ίδιος, ή εν πάσει περιπτώσει θέλει εμείς να δεχθούμε και να πιστέψουμε, ότι το πρόβλημα που έχει η Ελλάδα με την Τουρκία είναι ότι εμείς δεν ανταποκρινόμαστε ως τώρα στην επιθυμία της Τουρκίας να οριοθετήσουμε Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.
Αυτό σημαίνει, αν φυσικά μετέχουμε του ιδίου Κοινού και Ορθού Λόγου με τον κ. Γεραπετρίτη, ότι, παραδείγματος χάριν, ο τουρκικός αναθεωρητισμός εις βάρος της Ελλάδας που εκπτύσσεται ως πάγια στρατηγική τουρκοποίησης της Θράκης, δημιουργίας παράλληλων παρακρατικών δομών ελέγχου της εκεί μουσουλμανικής μειονότητας, η εργαλειοποίηση από την Τουρκία της αποβατικής στα νησιά του Αιγαίου λαθρομετανάστευσης, στο πνεύμα του δόγματος Οζάλ, οι άνω των 1600 μέχρι στιγμής φέτος παραβιάσεων των εθνικών χωρικών μας υδάτων, η μόνιμη παράνομη αλιεία τουρκικών σκαφών εντός των ΕΧΥ, από την Αλεξανδρούπολη ως τις Κυκλάδες, η αμφισβήτηση της ελληνικότητας του Αιγαίου με την εκστρατεία του Turkaegean, η εισαγωγή του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση της Τουρκίας που θα γαλουχεί τα τουρκόπουλα στην πίστη ότι οι Έλληνες είναι κλέπτες κατακτητές των «τουρκικών νησιών του Αιγαίου», η αξίωση Ερντογάν για δύο κράτη στην Κύπρο, και πολλά ακόμη, όλα αυτά, κατά τον κύριο Γεραπετρίτη είναι συνέπειες της «μιας μείζονος ανεπιλύτου ελληνοτουρκικής διαφοράς»! Πραγματικά είναι για γέλια μια τέτοια αντίληψη, αν δεν είναι για κλάματα ο ισχυρισμός του Υπουργού ότι είναι μάλιστα και αληθής. Το μόνον που έχω να προσθέσω σε αυτήν την τρικυμία εν κρανίω είναι ότι λυπάμαι βαθύτατα ως θρέμμα της Θράκης που ο κ. Γεραπετρίτης φαίνεται να έχει μαύρα μεσάνυχτα για το μοντέλο εκτουρκισμού της Θράκης και την αποτελεσματικότητα που η υπερπολλαπλάσια έναντι των δικών μας διάθεση ατύπων κονδυλίων του τουρκικού ΥΠΕΞ έχει στην ακριτική μας γη.
Δεύτερον. Επικαλείται ο Υπουργός Εξωτερικών την προσήλωσή του στη λογική και τον ορθό λόγο. Στο πλαίσιο αυτής της ορθολογικής του ικανότητας προβαίνει στην ακόλουθη διαπίστωση: «…Γιατί κάθε φορά που τελείωνε ένας κύκλος (σσ. διερευνητικών επαφών), λυπούμαι που το λέω, αλλά διαπιστώναμε ότι, αν όχι ότι βρισκόμασταν σε χειρότερη θέση, ότι παραμέναμε στάσιμοι. Το αποτέλεσμα είναι ότι συν τω χρόνω οι τουρκικές αξιώσεις έχουν μεγαλώσει, έχουν παγιωθεί και έχουν γίνει πολύ πιο έντονες οι πιέσεις οι οποίες ασκούνται».
Φαντάζομαι καταρχήν, και θέλω πραγματικά να ελπίζω, ότι αναφέρεται στις πιέσεις της Τουρκίας και όχι τυχόν κάποιων συμμάχων μας, παραδείγματος χάριν της Γερμανίας ή άλλων. Έτσι αν έχει το πράγμα, είναι δυνατόν Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος να θεμελιώνει επιχείρημα περί της ανάγκης ΤΩΡΑ να καθίσουμε στο τραπέζι με την Τουρκία, με το casus belli μάλιστα ενεργό πέραν των όσων αναφέραμε ανωτέρω, διότι «ήδη δεχόμαστε μεγάλες πιέσεις», οι οποίες, προφανώς, κατά τη συλλογιστική του κ. Γεραπετρίτη, αύριο θα είναι ακόμη μεγαλύτερες; Αυτό είναι σκεπτικό loser, που θέλει πάση θυσία να συνάψει ανακωχή με τον επιβουλέα του, και όχι ισχυρού παίκτη και «πυλώνα σταθερότητος» στην περιοχή. Τεράστιο ατόπημα του Υπουργού, και δεν εκπλήσσει το γιατί η συνέντευξή του αυτή δεν έχει ακόμη αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών (σσ. αναρτήθηκε εντέλει το μεσημέρι της Δευτέρας 7/10/2024).
Τρίτον. Αναφερόμενος στα της οριοθέτησης εν γένει, ο κ. Γεραπετρίτης δήλωσε στον Παύλο Τσίμα τα εξής: «Εμείς έχουμε κάνει την οριοθέτησή μας με την Αίγυπτο στην ευρύτερη περιοχή. Απομένει να υπάρξει περαιτέρω οριοθέτηση με τις άλλες γειτονικές χώρες, μεταξύ των οποίων κυρίως η Τουρκία, με την οποία έχουμε γειτονία και στην ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Είναι αναγκαίο να υπάρξει αυτή η οριοθέτηση». Ειλικρινά, αναρωτιέμαι, σε τί είδους αναγκαιότητα έχει υποταχθεί η ελληνική εξωτερική πολιτική ώστε να ξεφεύγει από τον επικεφαλής της τέτοια συγκλονιστική ομολογία. Να αποκαλύπτει δηλαδή, άθελά του προφανώς, ότι η μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο αυτή τη στιγμή θα πρέπει να θεωρείται ως ολική και τελική! Διότι τί άλλο μπορεί να σημαίνει η ανωτέρω διατύπωση, πέραν του ότι «για περαιτέρω οριοθέτηση από το ανατολικό ήμισυ της Ρόδου και πέρα, το λόγο έχει η Τουρκία»; Κι εν πάσει περιπτώσει, γιατί έχει η Ελλάδα ξεγράψει την ΑΟΖ με Κύπρο;
Εάν η παρούσα κυβέρνηση με Υπουργό Εξωτερικών έναν εξωκοινοβουλευτικό, δηλαδή μη εκλεγμένο από τον ελληνικό λαό που κόπτεται για τις μελλοντικές γενιές, θεωρεί ότι μπορεί παραπλανητικά να αναγάγει την ελληνοτουρκική διαφορά Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στο κατεξοχήν αίτιο των ελληνοτουρκικών προβλημάτων που οφείλονται στον τουρκικό αναθεωρητικό επεκτατισμό ώστε να πείσει τους Έλληνες πολίτες ότι εφόσον επιλυθεί αυτή η διαφορά τελειώνουν τα ελληνοτουρκικά, τότε αναμφίβολα καθίσταται πλέον δια της σιωπής της υπόλογος και ηθική συναυτουργός στα μελλούμενα ολόκληρη η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας αλλά και όλων των υπολοίπων κομμάτων της Βουλής των Ελλήνων.
Δημοσιεύθηκε σε πολλά ηλεκτρονικά ΜΜΕ, ενδεικτικά: geopolitico.gr, newsbreak.gr, olympia.gr, neakriti.gr, κι εντύπως στην εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ, της Δευτέρας 7 Οκτωβρίου 2024.
