Ευχαριστώ δημόσια τον Πρέσβη επί τιμή κ. Παύλο Αποστολίδη, πρώην Αρχηγό της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, πρώην επικεφαλής Διερευνητικών Επαφών με την Τουρκία, πρώην Γραμματέα της Πρεσβείας της Ελλάδος στη Λευκωσία τις ημέρες της τουρκικής εισβολής το 1974, και μέλος του ΕΛΙΑΜΕΠ.
Διότι ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα που του απηύθυνα -μέσω συνέντευξης στον ειδησεογραφικό ιστότοπο militaire.gr και τον δημοσιογράφο Πάρη Καρβουνόπουλο -μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ-
να λάβει δημόσια θέση στον απόηχο των κοινώς ομολογουμένως μειοδοτικών δηλώσεων της Γενικής Διευθύντριας του ΕΛΙΑΜΕΠ, κυρίας Μαρίας Γαβουνέλη.
Διεθνολόγος δεν είμαι. Είμαι φιλόσοφος που παρακολουθώ πολύ στενά τα εθνικά θέματα και κυρίως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με εφόδια που μου προσφέρει η πολύχρονη τριβή στη σκέψη και η μελέτη, η μεγάλη αγάπη μου για την Ελλάδα, η εμπειρία σε ανάλυση και η σύνθεση, η λεπτομερής παρατήρηση, καθώς και η πρόσβαση σε πολύτιμες πληροφορίες -που λίγοι διαθέτουν και πολλοί καθυβρίζουν- χάρη σε εκλεκτούς ανθρώπους στους οποίους είμαι βαθιά ευγνώμων.
Η συνέντευξη, ωστόσο, του κυρίου Αποστολίδη στην Καθημερινή της Κυριακής συνιστά -δυστυχώς- την απόλυτη, περίτρανη δικαίωση όλων των μέχρι σήμερα δημόσιων -ενίοτε σκληρών πάντοτε όμως ανιδιοτελών και ακριβοδίκαιων- παρεμβάσεών μας στα Ελληνοτουρκικά τα τελευταία χρόνια.
Οι δηλώσεις του Πρέσβεως αποκαλύπτουν το απόλυτο φαλίρισμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα Ελληνοτουρκικά και τη δίχως ιστορικό προηγούμενο φαυλότητα του ελλαδικού πολιτικού συστήματος του τέλους της Μεταπολίτευσης. Είναι δε λίαν ευχάριστο το γεγονός ότι η ίδια η Καθημερινή παρέχει πλέον τέτοιου είδους υπηρεσίες αφύπνισης της ελληνικής κοινής γνώμης, όπως η εν λόγω συνέντευξη, κάτι για το οποίο θερμές ευχαριστίες αξίζουν και προς αυτήν, και ιδίως τον Διευθυντή της Αλέξη Παπαχελά.
Ειδικότερα, για όσους δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν την αξία των όσων δήλωσε ο πολύπειρος, και με θεσμικό ρόλο επί πολλά χρόνια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, διπλωμάτης στην Κυριακάτικη συνέντευξή του, αξίζει να επισημανθούν οι εξής δύο παραδοχές που προκύπτουν άμεσα, αβίαστα και με λογική συνέπεια και αναγκαιότητα από την τοποθέτησή του:
Όντως υπάρχει στρατηγική μειοδοσία στο Αιγαίο από ελληνικής πλευράς.
Αν τεθούν το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας ως γνώμονας σχεδιασμού και υλοποίησης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, τότε πολλοί εξωθεσμικοί οπαδοί και υπηρέτες του μειοδοτικού κατευνασμού που εμπλέκονται ενεργά (και με το αζημίωτο είτε άμεσων είτε έμμεσων ανταλλαγμάτων) σε διαδικασίες απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, και ακρωτηριασμού του εθνικού εδάφους του Αιγαίου, θα πρέπει να χάσουν -κυριολεκτικά- τη δουλειά τους.
Οι συγκλονιστικές παραδοχές στις οποίες προβαίνει ο Πρέσβης Αποστολίδης (και τις οποίες ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει στην κεντρική εικόνα του άρθρου), αφενός επαληθεύουν τον χαρακτηρισμό των θέσεων της Γενικής Διευθύντριας του think tank ΕΛΙΑΜΕΠ, στο οποίο μετέχει και ο ίδιος, ως μειοδοτικών και ανθελληνικών.
Αφετέρου, καθιστούν σαφές στην ελληνική κοινή γνώμη ότι η οιαδήποτε τυχόν απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη για μη πλήρη επέκταση των εθνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, θα είναι η πρώτη πράξη απώλειας εθνικού εδάφους της χώρας εν καιρώ ειρήνης, στον 21ο αιώνα.
Ως εκ τούτου εύλογα διαπιστώνει κανείς ότι τη συνάντηση του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν την ερχόμενη Παρασκευή (8/11) στην Αθήνα, δεν θα την παρακολουθούν μόνον μερικά ζευγάρια μάτια συμβούλων και γραμματέων των δύο Υπουργών που θα είναι φυσικώς παρόντες. Αλλά και πολλά εκατομμύρια Ελλήνων, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, που ξαγρυπνούν διαρκώς προς αποφυγή νέας εθνικής καταστροφής με κυβερνητική σφραγίδα -αυτή τη φορά- της Νέας Δημοκρατίας και συγκατάθεση του διακομματικού εθνομειοδοτικού ελλαδικού κατεστημένου.
Γράφουν από το Όσλο: Αλέξανδρος Σταυράκης, Παναγιώτης Παύλος
Σχεδόν πάντοτε πριν από ένα μεγάλο και καταστροφικό ατόπημα υπάρχουν τα σημάδια εκείνα που μας προειδοποιούν για τις εξελίξεις. Στην πολιτική, ειδικά της πεντηκονταετίας της Μεταπολίτευσης, τίποτε δεν συμβαίνει ουρανοκατέβατο. Αρκεί να παρατηρεί κανείς αυτά που λέγονται δημοσίως.
Πρέπει να καταστεί σαφές σε κάθε Έλληνα πολίτη, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση μετέρχονται αδιακρίτως -με μικρές μόνον αποχρώσεις ενίοτε- την ίδια ρητορική.
Η ρητορική είναι τέχνη πολυσύνθετη. Πρόκειται για την τέχνη του λόγου που μέσω της προφορικής και πάντοτε επιτηδευμένης έκφανσής του αποβλέπει να πείσει τους θεατές και ακροατές προς την επίτευξη ορισμένου σκοπού. Εύλογα λοιπόν, η ρητορική είναι εργαλείο κάθε πολιτικού ανδρός.
Τη ρητορική χρησιμοποίησε, παραδείγματος χάριν, ο Νίκος Κοτζιάς, Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας επί κυβέρνησης Τσίπρα (ΣΥΡΙΖΑ), προκειμένου να πείσει για την αναγκαιότητα υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών. Έλεγε τότε χαρακτηριστικά, ο ίδιος:
«Το να λύσουμε τα προβλήματά μας σημαίνει ότι φτιάχνουμε ξανά αυτά τα Βαλκάνια των φίλων που συνεργάζονται».
Τίθεται όμως το προφανές ερώτημα: Ποιά συνεργασία αναπτύξαμε με τα Σκόπια μετά την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας;
Ο Νίκος Κοτζιάς επέμενε κατηγορηματικά τότε, δηλώνοντας ότι: «Παρά τις δυσκολίες θα το πάμε μέχρι τέλος, αρκεί και η άλλη πλευρά να ανταποκριθεί σε αυτό το ιστορικό καθήκον. Διότι αυτό:
– διασφαλίζει την καλύτερη οικονομική ανάπτυξη όλης της περιοχής,
– διασφαλίζει την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή,
-δίνει τη δυνατότητα να αναπτύξουμε τις οικονομικές μας σχέσεις με τη συγκεκριμένη χώρα [Σκόπια] ακόμα καλύτερα. Και οι οικονομικές σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στις δυό χώρες είναι καταπληκτικές!»
Θα θυμούνται όλοι, ασφαλώς, ότι η Πρόεδρος των Σκοπίων Σιλιανόφσκα αναφέρθηκε -μετά τη Συνθήκη των Πρεσπών- στην ονομασία της χώρας της με το όνομα «Μακεδονία» σκέτο, παρά την επιμονή του Νίκου Κοτζιά σε «φίλους που συνεργάζονται».
Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Δεν είναι άραγε φίλοι μας οι Σκοπιανοί;
Θυμίζουμε ότι, απευθυνόμενος πρόσφατα στον ομότιμο Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων Αθανάσιο Πλατιά, στο πλαίσιο του Delphi Forum, ο Νίκος Κοτζιάς υπεραμύνθηκε της πολιτικής εκχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια, επιμένοντας ως εξής:
«Τα πράγματα θέλουν προσοχή, φιλική πολιτική, Διεθνές Δίκαιο, και να τον βάζεις και τον άλλον στο παιχνίδι».
Ενώ σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Αντώνη Σρόιτερ, είχε δηλώσει κάποια στιγμή:
«Αν την ιστορία την έχουμε για να φυλακιστούμε μέσα και να καταστρέψουμε το μέλλον μας, δεν κάνουμε καλά».
Αν λάβει κανείς υπόψιν αυτές τις θέσεις ανώτατων αξιωματούχων της τότε ελληνικής κυβέρνησης, έρχεται αντιμέτωπος με το αμείλικτο ερώτημα: Τί κέρδισε τελικά η Ελλάδα από όλο αυτό;
Είναι αυτονόητο ότι σε μια ευνομούμενη πολιτεία, ο πολιτικός που θα ζημιώσει τη χώρα του οφείλει να λογοδοτήσει στη Δικαιοσύνη. Στην Ελλάδα, ωστόσο, οι πολιτικοί, και δη οι βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, καλύπτονται και προστατεύονται από τη βουλευτική ασυλία.
Κι αν στην Ελλάδα μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης πίστεψε ότι το ζήτημα της εθνικής μειοδοσίας της εκχώρησης του πολυχιλιετούς ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας στο σλαβικό κρατίδιο των Σκοπίων ήταν έγκλημα που συντελέστηκε από κυβέρνηση ανθρώπων μειωμένου πατριωτισμού, τα όσα ακολούθησαν με τη διάδοχη πολιτική κατάσταση, διαψεύδουν κατηγορηματικά όποιον έπεσε σε αυτήν την παγίδα.
Είναι γνωστό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης διαβεβαίωνε κατηγορηματικά, το 2019, καταχειροκροτούμενος από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας από το βήμα της Βουλής ότι: «εγώ δεν θα πω ποτέ ‘καλωσορίζω τον Μακεδόνα Πρωθυπουργό στη χώρα’, περιμένω να το πείτε εσείς, κ. Τσίπρα».
Ωστόσο, τρία μόλις χρόνια αργότερα, το 2022, ήταν αυτός που ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας καλωσόριζε στην Αλεξανδρούπολη τον «Πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας, κ. Ντίμιταρ».
Ήταν ο ίδιος ο κύριος Μητσοτάκης που, σε συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης αναγνώριζε ότι «προφανώς και δεν υπάρχει κανείς Έλληνας ο οποίος να ήθελε να υπάρχει το όνομα ‘Μακεδονία’ στην ονομασία του γειτονικού κράτους», για να προσθέσει ανερυθρίαστα και κυνικά λίγο αργότερα κάτι που πρώτος ο πατέρας του είχε δηλώσει με άλλα λόγια (ο αείμνηστος έχει θέσει ορίζοντα πεντηκονταετίας) μερικές δεκαετίες νωρίτερα: «το όνομα θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα, την επόμενη μέρα».
Ενώ λίγα χρόνια αργότερα, ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας πλέον, πάλι κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο πλαίσιο της ΔΕΘ στο Βελλίδειο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε απαντήσει κατηγορηματικά στην ερώτηση δημοσιογράφου: «Είναι ανοιχτό για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το θέμα της ονομασίας του βορείου γείτονά μας, ή έκλεισε και για σας οριστικά;», ως εξής:
«Έχουμε εκφράσει επανειλημμένως τις επιφυλάξεις μας, αλλά έχουμε πει κιόλας ότι η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου και σέβεται διεθνείς κυρωμένες συμφωνίες. Άρα το ζήτημα αυτό, ναι, έχει κλείσει».
Το κρίσιμο σημείο που έχει χρέος ο Έλληνας πολίτης να συνειδητοποιήσει είναι ότι, είτε πρόκειται για τον ΣΥΡΙΖΑ είτε για τη Νέα Δημοκρατία, και το μεγάλο μέρος του ΠΑΣΟΚ εντός της, όλοι αυτοί οι «λαοπρόβλητοι ρήτορες» δεν διαφέρουν ουσιωδώς μεταξύ τους: είναι αδιακρίτως εντολοδόχοι που λαμβάνουν εντολές από κοινούς, αν όχι τους ίδιους, εντολοδότες. Και ασφαλώς είναι σαφές ότι όταν μιλάμε για εντολοδότες δεν πρόκειται για τους Έλληνες πολίτες, τον «κυρίαρχο ελληνικό λαό».
Κοινό χαρακτηριστικό, επομένως, όλων των κομμάτων εξουσίας, και κοινός πρωταρχικός σκοπός τους δεν είναι άλλος από τη διασφάλιση της παραμονής των βουλευτών τους στα έδρανα του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Είναι σε αυτήν την οπτική που έννοιες όπως, «καλή γειτνίαση», «ειρήνη στην περιοχή», «καλές σχέσεις», θα πρέπει να γίνουν κατανοητές ως μέσα διαφύλαξης του άλλοθι των επόμενων -και επικείμενων- υποχωρήσεων και παραχωρήσεων που έχουν ήδη εκκολαφθεί και επιχειρούνται να πλασαριστούν στην ελληνική κοινή γνώμη με το μικρότερο δυνατό πολιτικό κόστος.
Και η κρισιμότερη στην παρούσα στιγμή υποχώρηση και εκχώρηση, αφορά -όσο κι αν αυτό ακούγεται εξωφρενικό- το ίδιο το Αιγαίο, και τη συνεκμετάλλευσή του με την Τουρκία. Το ζήτημα της συνεκμετάλλευσης δεν προέκυψε στα τελευταία έξι χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας: ήταν στην ατζέντα και του ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι τότε δεν κατέστη δυνατόν να το προχωρήσει.
Ούτε ήταν τυχαίο το γεγονός ότι συστημικά ΜΜΕ έθεταν το ζήτημα στον τότε Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Ο οποίος μάλιστα -κι εδώ διαπιστώνει κανείς αυτό που επισημάναμε νωρίτερα, περί λήψης εντολών από τα ίδια κέντρα- δήλωνε εμφατικά σε γνωστό για τις θέσεις του τηλεοπτικό σταθμό ότι αυτός και η κυβέρνησή του δεν είναι αντίθετοι στην συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με τους Τούρκους, αρκεί να λυθεί η «μία και μοναδική διαφορά» της οριοθέτησης Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Ό,τι δηλαδή ακριβώς επαναλαμβάνει και η παρούσα κυβέρνηση της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Θα πρέπει να τονίσουμε στο σημείο αυτό ότι η οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ δεν είναι ούτε κακό, ούτε και κάτι που θα πρέπει να ξορκίζει κανείς όπως ο διάβολος το λιβάνι. Άλλο όμως αυτό, και άλλο η στρέβλωση την οποία και η προηγούμενη αλλά και η παρούσα κυβέρνηση πάσχει, ότι δηλαδή η μη οριοθέτηση των δύο ανωτέρω θαλασσίων ζωνών είναι το αίτιο της Νεοθωμανικής αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας, και αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας της!
Διαπιστώνει κανείς δηλαδή την ευθυγραμμισμένη σύμπλευση των κομμάτων εξουσίας στην Ελλάδα στο ζήτημα της εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων που, μολονότι στα λόγια οι κάθε λογής μπροστάρηδες αρνούνται, εν τοις πράγμασιν αποδέχονται. Οι τρεις υποκλίσεις του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη σε ισάριθμες συναντήσεις του με τον Τούρκο Προέδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο Βίλνιους της Λιθουανίας και στην Αθήνα, το 2023, τεκμηριώνουν και σημειολογικά του λόγου το αληθές. Ιδίως, μάλιστα, αν λάβει κανείς υπόψιν το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος Υπουργός όχι μόνον διετέλεσε δεξί χέρι του Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά υπήρξε και στενός συνεργάτης του πρώην Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Παπανδρέου.
Το σύστημα αυτό των ελλαδικών πολιτικών ελίτ είναι τόσο διαβρωμένο και διεφθαρμένο που δεν διστάζει να παραβαίνει θεμελιώδεις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα της διαπλοκής, εγχώρια και εξωχώρια. Τρία χαρακτηριστικά στοιχεία αρκούν προς επίρρωση αυτής της διαπίστωσης:
Η ομολογία του ιδίου του Υπουργού Εξωτερικών Γεραπετρίτη ότι το πρόγραμμα χορήγησης βίζα σε Τούρκους πολίτες για επισκέψεις σε δέκα νησιά του ανατολικού Αιγαίου θεσπίστηκε κατά παράβαση της Συνθήκης Σένγκεν.
Η έγγραφη, από πλευράς Ελλάδας και της κυβέρνησης της ΝΔ, γνωστοποίηση προς τον ΟΗΕ ότι ο Χάρτης της Σεβίλλης, που αποτυπώνει τα όρια ΑΟΖ της ΕΕ -και τη σύνδεση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου, δεν έχει χαρακτήρα επισήμου εγγράφου για τη χώρα μας.
Η σκόπιμη κωλυσιεργία από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας στην υποχρέωση υποβολής προς την ΕΕ των αιτηθέντων Σχεδίων Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού.
Πρόκειται για τρία μόνον ενδεικτικά, ωστόσο καίρια, παραδείγματα από πληθώρα εγκληματικών προσκομμάτων που η ίδια η Ελλάδα βάζει στον εαυτό της, αρνούμενη να θωρακίσει την εθνική κυριαρχία της και τα εξ αυτής απορρέοντα, βάσει του Διεθνούς Δικαίου, του Ευρωπαϊκού Δικαίου και του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, κυριαρχικά δικαιώματά της.
Αναμφίβολα, το γεγονός ότι η παρούσα κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη καθώς και όλος ο εσμός των μελών της κατευναστικής ελλαδικής πολιτικής ελίτ, δεν επιθυμεί να προβεί στην εκ του Διεθνούς Δικαίου απορρέουσα εφαρμογή της πλήρους επέκτασης των Εθνικών Χωρικών Υδάτων σε όλο το Αιγαίο, αλλά αντιθέτως κινείται ως επισπεύδουσα μιας Προκρούστειας διαδικασίας επίλυσης μιας διαφοράς που η επέκταση των ΕΧΥ θα επέλυε αυτομάτως κατά 50%, είναι προάγγελος λίαν δυσμενών εξελίξεων όχι μόνον για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, αλλά και για την ίδια την υπόσταση της Ελλάδας.
Αυτό που είναι στην παρούσα συγκυρία αδήριτη ανάγκη και ιστορική απαίτηση, είναι η αφύπνιση της ελληνικής κοινής γνώμης. Η διασφάλιση της γνώσης των Ελλήνων ότι τα όσα κυοφορούνται από διακομματικές ελίτ μειοδοσίας -με υπαρκτά τεκμήρια, το τονίζουμε- θα έχουν άμεσες αλλά και σε βάθος μέσου χρόνου καταστροφικές συνέπειες τάξεως Μικρασιατικής Καταστροφής.
Και άρα, είναι τάξεως καντιανής κατηγορικής προσταγής η εγρήγορση όλων των Ελλήνων και η λυσσαλέα αντίδραση στα σχέδια αργόσυρτης διάλυσης της χώρας. Στην κατεύθυνση αυτή, κάθε πρωτοβουλία είναι πολύτιμη, όπως το παρόν εξαιρετικό βίντεο που ετοίμασε εις εκ των συγγραφέων του παρόντος Έλληνας της Διασποράς, το οποίο και προτρέπουμε άπαντες να δουν προσεκτικά.
Στιγμιότυπο από την κεντρική προεκλογική ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Θησείο, Παρασκευή 5 Ιουλίου 2019, Φωτογραφία: Hellas Journal.
Ακούγοντας τις πρόσφατες δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη από τις Βρυξέλλες με τις οποίες καταφέρθηκε αμυνόμενος κατά του πλήθους των Ελλήνων που διατηρώντας μνήμη, νου και γνώση καταγγέλλουν τη δυστοπία της κυβέρνησής του στα ελληνοτουρκικά, αβίαστα μου γεννήθηκαν ορισμένα ερωτήματα. Ερωτήματα τα οποία εγείρονται στη βάση της δέσμευσης την οποία ο νυν Πρωθυπουργός είχε καταθέσει ενώπιον του ελληνικού λαού.
Στην τελευταία μεγάλη προεκλογική ομιλία του στο Θησείο, το 2019, ο κύριος Μητσοτάκης διακήρυσσε διαπρυσίως στο πλήθος που εναπέθετε τυφλά σε αυτόν την ελπίδα της χρηστής διακυβέρνησης του τόπου, ύστερα από μια τραγική θητεία και διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με αποκορύφωμα την εκχώρηση ονόματος και ιστορίας της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς κατόπιν απαίτησης της Γερμανίας και των ΗΠΑ, ότι θα είναι Πρωθυπουργός «όλων των Ελλήνων».
Εγείρεται λοιπόν πλέον εμφατικά σωρεία αμείλικτων ερωτημάτων γύρω από την αντίληψη του Πρωθυπουργού για το αν έχει μέχρι σήμερα εκπληρώσει στο ελάχιστο τη δέσμευσή του ενώπιον του ελληνικού λαού. Αν, παραδείγματος χάριν, όντως ένωσε τους Έλληνες όταν το επιτελείο του υιοθέτησε την άκρως διχαστική ρητορική κατά «ψεκασμένων», κι αν τους ενώνει τώρα που τους χαρακτηρίζει «πατριώτες της φακής».
Ένωσε άραγε τους Έλληνες:
Όταν τους κατηνάγκασε σε υποχρεωτικό εμβολιασμό υπό τη Δαμόκλειο Σπάθη της απώλειας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως αυτά απορρέουν από τη Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών;
Όταν ενέσπειρε διχόνοια και μίσος μέσα στην ελληνική κοινωνία επαναφέροντας συνθήκες εθνικού διχασμού, ακόμη κι εντός της ελληνικής οικογένειας, μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα ατελείωτο σκηνικό «Κράμερ εναντίον Κράμερ», για να θυμηθώ τους Ντάστιν Χόφμαν και Μέριλ Στρηπ;
Όταν εξανάγκασε την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος να εκτραπεί από τη δισχιλιόχρονη λειτουργική παράδοσή της για χάρη της οριζόντιας επιβολής συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών της κυβέρνησής του;
Όταν είχε κλείσει τον ελληνικό λαό στα σπίτια του με απαγόρευση κυκλοφορίας και δυσβάστακτα για ορισμένους πρόστιμα, την ίδια ώρα που οι Πακιστανοί λαθρομετανάστες είχαν από την κυβέρνησή του το ελεύθερο να κατακλύζουν τις πλατείες της Αθήνας, και δη του Συντάγματος, μεταφέροντας διεθνώς ένα μήνυμα ισλαμικής κυριαρχίας στην καρδιά της Ελλάδος;
Ήταν αυτά υπεύθυνη στάση ενός Πρωθυπουργού που ήθελε να ενώσει τους Έλληνες;
Ή, μήπως, ήταν ηθικά υπεύθυνη πράξη η διαχείριση, από πλευράς της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη; Όπου επιχειρήθηκε μια άνευ προηγουμένου συγκάλυψη όχι μόνον των αιτίων του δυστυχήματος αλλά και των συνεπειών του; Όταν ακόμη και σήμερα διαρκώς έρχονται στη δημοσιότητα στοιχεία τα οποία, εάν είχαν προκύψει σε μια χώρα όπως η Νορβηγία, θα είχαν ρίξει την κυβέρνηση για λόγους ευθιξίας μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα;
Αλήθεια, πόσο ευχαριστημένος είναι ο Πρωθυπουργός, που γονείς των εξαϋλωμένων παιδιών στο τρένο των Τεμπών αναγκάστηκαν να αναζητήσουν πολιτική στήριξη από την αντιπολίτευση για τα αυτονόητα, και εισπράττουν μέχρι σήμερα ασύλληπτες ύβρεις και προσβολές από ανθρώπους που εργάζονται για την τυφλή υπεράσπιση των κυβερνητικών πολιτικών;
Τον ικανοποιεί, αλήθεια, το γεγονός ότι, όπως και άλλοι γονείς, η κυρία Μαρία Καρυστιανού, μια από τις πολυάριθμες μανάδες που θα θρηνούν μέχρι να κλείσουν τα μάτια τους την ξαφνική απώλεια των παιδιών τους, δέχεται τόνους λάσπης, διαρκή δολοφονία χαρακτήρος και τόσα άλλα απερίγραπτα, επειδή έκανε το «λάθος» να μην συμβιβαστεί με τις ετεροχρονισμένες κρατικές πρόνοιες, κι επειδή επέλεξε να μετατρέψει τον ασύλληπτο θρήνο και πόνο της σε δύναμη αγωνιστική υπέρ της αληθείας, όχι με όρους εκδικητικότητας αλλά με μοναδική πρόθεση να υπηρετήσει αυτό που κι ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης ευαγγελίστηκε -στην αρχή-, τον εκσυγχρονισμό και εξορθολογισμό της λειτουργίας του ελληνικού κράτους;
Άραγε, πώς ανέχεται τόσο ψεύδος ο Πρωθυπουργός όταν το δεξί του χέρι, ο τότε Υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, που και σήμερα ως επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδος υποπίπτει διαρκώς και ακατάπαυστα σε τραγικά επικίνδυνα σφάλματα, έβγαινε ανερυθρίαστα κι επιχειρούσε να επιβάλει στον ελληνικό λαό το αδιανόητο αφήγημα του «τοπικού σταθμού τοπικής τηλεδιοίκησης», επιτάσσοντας σιωπή στις φωνές έμπειρων ειδικών υπαλλήλων του ΟΣΕ που αποδείκνυαν το αντίθετο, και ισχυριζόμενος με ύφος εκατό καρδιναλίων μπροστά από χάρτινες μακέτες σταθμού ελέγχου των γραμμών, ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα;
Και έρχεται, ύστερα από όλα αυτά, την περασμένη Πέμπτη από τις Βρυξέλλες ο Πρωθυπουργός να χαρακτηρίσει προσβλητικά ως «υπερπατριώτες» και «πατριώτες της φακής» την πλειοψηφία των Ελλήνων που όχι μόνον βίωσαν όλα τα ανωτέρω, αλλά και που τώρα αντιδρούν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο καθώς παρακολουθούν στενά εδώ και πάνω από δύο χρόνια την κυβέρνησή του να επιδιώκει με «γενναιότητα» και «τόλμη» «συμβιβασμούς» και «υποχωρήσεις» – λόγια του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αυτά – στα ελληνοτουρκικά και δη στην υπερτρισχιλιόχρονα ελληνική θάλασσα, το Αιγαίο;
Αλήθεια, είναι βέβαιος ο Πρωθυπουργός ότι οι άνθρωποι που τον συμβουλεύουν ενδιαφέρονται πραγματικά για την ανάπτυξη της χώρας, ή απλώς για τον ατομικό πλουτισμό τους εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας;
Είναι ικανοποιημένος που σύμβουλοί του στην εξωτερική πολιτική, όπως ο νεαρός βουλευτής Σερρών Τάσος Χατζηβασιλείου, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι τους οποίους η κοινή γνώμη γνωρίζει πλέον καλά, τον παρασύρουν στο να επικαλείται το έπος του Έβρου ωσάν να του το χρώσταγε η Ελλάδα και όχι αυτός στην Ελλάδα;
Ποιός ακατάσχετος μινιμαλισμός έχει εγκαθιδρυθεί στα μυαλά ορισμένων συνεργατών του ώστε είχαν τη φαεινή ιδέα να επικαλεστούν με εμφανή ολοκληρωτισμό το ελάχιστο αυτονόητο χρέος ενός Προέδρου κυβερνήσεως;
Ή, μήπως, νομίζει ότι δεν θυμόμαστε τον αδυσώπητο αγώνα που δόθηκε από το σύνολο των «πατριωτών της φακής», προκειμένου η κυβέρνησή του να επιλέξει τελικώς τις φρεγάτες Μπελαρά έναντι των σαπιοκάραβων που οι Αμερικανοί εταίροι μας ήθελαν να μας φορτώσουν για να ξεφορτωθούν;
Θεωρεί ο Πρωθυπουργός ότι ο ελληνικός λαός δεν δικαιούται να έχει λόγο για το πού διοχετεύονται τεράστια ποσά των χρημάτων του, ιδίως όσον αφορά στην άμυνα της πατρίδας του;
Ή μήπως, δεν είναι ενήμερος για τις εκστρατείες δολοφονίας προσωπικότητας που διεξήγαγαν κομματικοί υπάλληλοι της Νέας Δημοκρατίας εναντίον όσων εξέφραζαν επιφυλάξεις; Αλλά, ακόμη και η αναφορά στα Ραφάλ: είναι ή δεν είναι αυτονόητη υποχρέωση μιας κυβέρνησης να πράξει πάν δυνατόν για να θωρακίσει τη χώρα;
Έχει λησμονήσει ο Πρωθυπουργός και οι συν αυτώ ότι είναι διαχειριστές των όσων ο ελληνικός λαός τους εμπιστεύθηκε, και όχι αφεντικά;
Και έρχεται τώρα και γίνεται ο ίδιος τιμητής αυτών που του εμπιστεύθηκαν την εθνική κυριαρχία, εγκαλώντας τους, διότι βλέπουν σωρεία τραγικών σφαλμάτων από ανθρώπους τους οποίους εμπιστεύεται περισσότερο από όσο πρέπει;
Γελιέται ο Πρωθυπουργός αν νομίζει ότι γνωρίζει, αυτός προσωπικά και οι επιλεγμένοι συνεργάτες του, το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας καλύτερα από πλήθος ειδικών τους οποίους καθυβρίζει συστηματικά το κομματικό σύστημα και το πλαίσιο πολιτικών ελίτ από το οποίο προέρχεται τόσο ο ίδιος όσο και άλλες ομάδες συμφερόντων που τον περιτριγυρίζουν. Αν έχει την αίσθηση ότι τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας δεν είναι καίρια και ζωτικά για τους Έλληνες, ψηφοφόρους του και μη, απατάται.
Αν ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί ότι δεν αντιλαμβανόμαστε την παντελή απουσία ιστορικά δίκαιων διεκδικήσεων της Ελλάδος από την παρούσα κυβέρνηση έναντι μιας απολύτως αναθεωρητικής Τουρκίας η οποία αλωνίζει:
– τη Θράκη με πράκτορες που κατευθύνει ο Τούρκος Πρόεδρος και ο Υπουργός Εξωτερικών Φιντάν μπροστά στα μάτια του ιδίου και του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη,
– το κεντρικό Αιγαίο με drone τα οποία η κυβέρνησή του, και ο Υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, αδιαφορεί να αναχαιτίσει,
– το ανατολικό και νότιο Αιγαίο με στρατιές λαθρομεταναστών που ο Υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής Νίκος Παναγιωτόπουλος υποκρίνεται ότι δεν βλέπει,
τότε πλανάται πλάνην οικτράν.
Αν νομίζει ο Πρωθυπουργός -τη στιγμή που ο ίδιος αρνείται να θεσπίσει Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής με θεσμικό ρόλο στα εθνικά θέματα- ότι ο φοβικός μινιμαλισμός των διαφόρων κατευναστικών λόμπι, τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ, της διαπλοκής εγχώριων και εξωχώριων συμφερόντων εκφράζει και εκπληρώνει τα εθνικά δίκαια της ελληνικής πατρίδας, τότε ασελγεί ο ίδιος στο σώμα της Ελλάδας, του εδάφους της, της ιστορίας της και του λαού της.
Είναι πραγματικά αδιανόητο να θεωρεί κανείς φυσιολογικό ότι ένας Πρωθυπουργός δικαιούται να αποφασίζει ουσιαστικά μόνος του για το μέλλον ενός λαού ερήμην του ιδίου του λαού.
Στην ελληνική γλώσσα, πατριώτης είναι αυτός που αγωνίζεται ανιδιοτελώς για την πατρίδα του, την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας της, και την προαγωγή των εθνικών δικαίων της, σεβόμενος ταυτόχρονα κάθε άλλη πατρίδα.
Όταν ένας Πρωθυπουργός που έχει διακηρύξει δημοσίως τη βούλησή του για υποχωρήσεις, δακτυλοδεικνύει και προσβάλλει αυτούς που επιμένουν αυτονόητα στα ανωτέρω χαρακτηρίζοντάς τους προσβλητικά ως «υπερπατριώτες» τότε σημαίνει ότι ο ίδιος έχει εκπέσει από το χρέος του πατριωτισμού, και επιχειρεί να κρύψει την ευτέλεια και τη γύμνια του προσβάλλοντας αυτούς που εμμένουν στις πραγματικές κόκκινες γραμμές, και προδίδοντας αυτά που ο ίδιος έχει ορκιστεί να υπηρετεί: την πατρίδα του, το Σύνταγμα της χώρας του, και το Διεθνές Δίκαιο.
Δημοσιεύθηκε στο militaire.gr την Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2024.
Η υπόκλιση του Γιώργου Γεραπετρίτη στον Ταγίπ Ερντογάν στο Βίλνιους της Λιθουανίας
Μετά τις καταιγιστικές δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών κ. Χακάν Φιντάν, που είδαν το βράδυ της Πέμπτης (17/10/2024) το φως της δημοσιότητας, τίθεται σε αμφισβήτηση από αναλυτές και διπλωμάτες το αφήγημα του κ. Γιώργου Γεραπετρίτη.
Οι επικριτές του ομιλούν με σκληρό τρόπο για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα ελληνοτουρκικά θέματα ο Έλληνας υπουργός.
Υποστηρίζουν ότι πλέον είναι «άκρως ανιστόρητο, αν όχι ανεύθυνο, το αφήγημα ότι πηγή των προβλημάτων με την Τουρκία είναι η μη οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Ελλάδα».
Ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας κατηγορείται ότι επιχειρεί συστηματικά το τελευταίο διάστημα να χρυσώσει το χάπι μιας «νέου τύπου διαπραγμάτευσης που θα λύσει όσα δεν έλυσαν 64 κύκλοι Διερευνητικών Επαφών μέσα σε 20 χρόνια». Υποστηρίζουν ότι είναι καχεκτική και φιλάσθενη η «λογική» του κ. Γεραπετρίτη.
Στην εφ᾽ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε στο τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο Haber Global, και δημοσίευσε η Hellas Journal, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας, και πρώην αρχηγός της ΜΙΤ με μεγάλο portfolio δολοφονιών αντιφρονούντων, γκιουλενιστών και Κούρδων αντικαθεστωτικών, ομολόγησε κυνικά ότι η Τουρκία όχι μόνον αξιώνει τον έλεγχο της Θράκης, του Αιγαίου και της Κύπρου, αλλά το πράττει αυτό έχοντας τον «τουρκικό στρατό έτοιμο με σχετικές οδηγίες να αποκρούσει οποιαδήποτε πρόκληση».
Ο Τούρκος πρώην αρχικατάσκοπος εξέθεσε με τον πλέον εμφατικό τρόπο την απαίτηση της Τουρκίας επί της ελληνικής κυριαρχίας αλλά και του status quo του ελληνικού κράτους συνολικά.
Μίλησε για «σύμπλεγμα προβλημάτων» όπως «οι θαλάσσιες περιοχές, οι εναέριες περιοχές, η υφαλοκρηπίδα, το πρόβλημα των μειονοτήτων, δηλαδή το πρόβλημα της τουρκικής μειονότητας» στη Θράκη με τα «προβλήματα που αφορούν τη λατρεία εκεί, το διορισμό του μουφτή, την εκπαίδευση», καθώς και την «Κύπρο, τη Μεσόγειο, το Αιγαίο».
Πρόκειται για σεμιναριακή ανάπτυξη της τουρκικής νεοθωμανικής αναθεωρητικής επεκτατικότητας κατά της Ελλάδας, καθώς οι δηλώσεις αυτές του κυρίου Φιντάν έρχονται σε συνέχεια της προ ημερών στρατηγικής μεθόδευσής του να μεταφέρει τις εντολές του Ταγίπ Ερντογάν στους πράκτορες της Άγκυρας στη Θράκη να προβούν σε προπηλακισμό του νόμιμου μουφτή Κομοτηνής και αξιωματούχου του ελληνικού κράτους στην Ξάνθη, η οποία συνοδεύτηκε και από καταγγελία εις βάρος της Ελλάδος ότι επιδιώκει την όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία στη Θράκη
Σε μια απροκάλυπτη αποστροφή του λόγου του, ο Τούρκος υπουργός εξέθεσε ανεπανάληπτα τα φοβικά σύνδρομα της ελλαδικής «πολιτικής αρχών» και των παγιωμένων πολιτικών ελίτ που ο Έλληνας υπουργός υπηρετεί και αντιπροσωπεύει όχι μόνον τώρα, αλλά τα τελευταία 20 χρόνια.
Σύνδρομα τα οποία εκφράζονται από πληθώρα οπαδών και ιθυνόντων του Σχεδίου Ανάν, οι οποίοι υποκρίνονται ότι αγνοούν πως η Τουρκία ποτέ δεν τήρησε υπογραφή.
Απευθυνόμενος ο κύριος Φιντάν στους Έλληνες κατ᾽ ουσίαν (όποιος παρακολούθησε τη συνέντευξη μπορεί να εντοπίσει τον έμμεσο αποδέκτη της) έθεσε εν υψηλώ αμφιβόλω -όπως τον κατηγορούν όσοι διαφωνούν μαζί του- την αξιοπιστία των ισχυρισμών του κυρίου Γεραπετρίτη περί παραθύρου ευκαιρίας, ενώ υπενθύμισε στον ελληνικό λαό ποια θα έπρεπε να είναι η απαίτησή τους από τους επικεφαλής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Είπε δηλαδή χαρακτηριστικά: Η Τουρκία δεν είναι «μια χώρα που προσδιορίζει την πολιτική της μέσα από την Ελλάδα, δηλαδή δεν είναι εκείνη το ῾alter ego᾽ μας. Δεν είμαστε σε μια κατάσταση όπου τα πολιτικά μας κόμματα την χρειάζονται πάρα πολύ για να υπάρξουν στην πολιτική. Δόξα τω Θεώ, η τουρκική πολιτική έχει μεγαλώσει πάρα πολύ, έχει διαφοροποιηθεί πάρα πολύ, είναι σε μια κατάσταση που κοιτάει σε πολύ πιο σημαντικά, πολύ πιο υψηλά ζητήματα».
Με άλλα λόγια λοιπόν, ο Τούρκος ομόλογος του Έλληνα υπουργού των Εξωτερικών είπε το προφανές: η Τουρκία σέβεται τον εαυτό της και υλοποιεί μεθοδικά τον στρατηγικό σχεδιασμό της που δεν είναι άλλος από την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την πραγματοποίηση του παντουρανισμού, σε βάρος πολλών, κι εν προκειμένω και κυρίως, της Ελλάδας.
Εξέχον σημείο της τοποθέτησης Φιντάν ήταν η σκληρή μομφή με την οποία ευτέλισε τις διάφορες μεθοδεύσεις κύκλων της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με τα εξής λόγια: «Όταν κοιτάξετε την ιστορία της Ελλάδας, την απόσπασή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τον ετεροπροσδιορισμό της, δηλαδή με εμάς, αναπόφευκτα είναι ο κύριος καθοριστικός παράγοντας της πολιτικής εκεί». Πρόκειται, βεβαίως, περί αλήθειας.
Το περίεργο πάντως είναι ότι, τη στιγμή που το ανοιχτό «παράθυρο ευκαιρίας» μπάζει επικίνδυνα, οι διαμορφωτές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στην Αθήνα, μιλούν για την εθνική κυριαρχία με όρους πατάτας και δείχνουν να μην τους απασχολεί η τουρκική αρχή «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» της τουρκικής διπλωματίας.
Η οποία δια του κ. Φιντάν κυνικά και απερίφραστα ομολογεί πλέον ότι η «ηρεμία στο Αιγαίο» είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε η Τουρκία «να προωθήσει τα συμφέροντά της με διπλωματικό τρόπο».
Κλείνω, με την απάντηση που έδωσε ο κ. Φιντάν όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους για την κριτική περί υποχωρητικότητας που δέχεται η κυβέρνηση Ερντογάν από την αντιπολίτευση:
«Αν η κυβέρνηση κρύβει κάτι, ο Τύπος και η αντιπολίτευση θα το βρούν και θα το δείξουν στο κοινό».
Δεν γνωρίζω φυσικά αν αυτό όντως ισχύει στην Τουρκία. Αυτό που γνωρίζω όμως καλά, είναι ότι δεν συμβαίνει στην Ελλάδα.
Ο Παναγιώτης Παύλος σχολιάζει τις δηλώσεις της γενικής διευθύντριας του ΕΛΙΑΜΕΠ και ζητά την άμεση παραίτησή της. Θεωρεί ότι οι δηλώσεις περί 8 και 9 ναυτικών μιλίων για την Ελλάδα στο Αιγαίο, έγιναν για να μετρηθεί η αντίδραση της κοινής γνώμης, η οποία έτσι κι αλλιώς δεν έχει την παραμικρή ενημέρωση για το τί συζητά και τί κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη με την Τουρκία. Ο ορυμαγδός καθησυχαστικών δηλώσεων διαψεύδεται εντός ημερών για να μην πούμε ωρών από τις δηλώσεις Ερντογάν αλλά και τις προκλήσεις της Άγκυρας, όχι μόνο στο Αιγαίο και στην Κύπρο, αλλά και στην Θράκη.
Ο κ. Παύλος μιλά για μειοδοσία και αναρωτιέται τί συζητά ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης με τον Τούρκο ομόλογό του.
Υπάρχει κάτι, κάποιος, κάποιοι που μπορούν να σταματήσουν την κατηφόρα στο θέμα του Αιγαίου; Η απουσία αξιόπιστης αντιπολίτευσης δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για ένα τόσο σοβαρό εθνικό θέμα. Όποιος θέλει να βάλει φρένο στην καταστροφή που έρχεται θα πρέπει να σταματήσει να μιλάει και να κάνει πράξεις. Αυτό αφορά και στους δύο πρώην πρωθυπουργούς -Καραμανλής και Σαμαράς- που έχουν πει πολλά αλλά δεν είναι αρκετά για να σταματήσουν αυτό που ήδη φαίνεται ότι θα αντιμετωπίσει η χώρα: τον ακρωτηριασμό της.
