Tag: Διπλωματία

Το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας και τα θολά νερά της Χάγης: Απάντηση στους 4 καθηγητές για την (προσπάθεια) “άμβλυνσης των εθνικών αντανακλαστικών”

FILE PHOTO: Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανταλλάσσει χειραψία με τον Πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κατά τη συνάντησή τους στο περιθώριο της διήμερης Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, στο Βίλνιους της Λιθουανίας, Τετάρτη 12 Ιουλίου 2023. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

Γράφουν οι: ΙΩΑΝΝΗΣ ΙΝΤΖΕΣ*
και ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ**

Με αμείωτη ένταση, κοινή φρασεολογία και επιχειρήματα επωδό υπό την επίφαση αντικειμενικότητας και ρεαλισμού, συνεχίζεται η επιχείρηση εξαπάτησης της ελληνικής κοινής γνώμης ώστε να αποδεχθεί μία εφ᾽ όλης της ύλης διαπραγμάτευση με την Τουρκία, με ήδη δεδομένη την εθνική ζημία και με αφορμή ένα υποτιθέμενο παράθυρο ευκαιρίας που άνοιξε μετά τους σεισμούς.

Νέο απόκτημα στο οπλοστάσιο όσων ομνύουν υπέρ της προσφυγής στη Χάγη, η εκτενέστατη παρέμβαση στην Καθημερινή της Κυριακής (30/7/23), όπου τέσσερεις «ειδικοί» συμπράττουν με σκοπό την άμβλυνση των εθνικών αντανακλαστικών, με σαθρά και εν πολλοίς ανυπόστατα επιχειρήματα.

Στο παρόν κείμενό μας επιλέγουμε ορισμένα εκ των κεντρικών σημείων της παρέμβασης των κ.κ. Διακόπουλου, Λιάκουρα, Υφαντή και Φίλη (εφεξής ΔΛΥΦ) και παρεμβαίνουμε κριτικά με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και την ενημέρωση του ελληνικού λαού.

  1. Αρχικά παρέχεται μία γενική ανάλυση για τους λόγους που η Τουρκία εγκατέλειψε τη «διπλωματία του καταναγκασμού» και της πίεσης προς τη χώρα μας, και πώς η «νέα» στάση της επηρεάζεται από τον πόλεμο στην Ουκρανία και την οικονομική κατάστασή της.

Δεν αναφέρεται όμως ότι στην εξίσωση της επαναπροσέγγισης των δύο χωρών σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι συντονισμένες πιέσεις από ΗΠΑ και Γερμανία, οι οποίες θέλουν την Τουρκία σε ρόλο καλού συμμάχου στο ΝΑΤΟ και όχι ενός επιτηδείου ουδέτερου που διευκολύνει τη Ρωσία.

Δεν θυμήθηκαν ίσως τις δηλώσεις του Αμερικανού Πρέσβη Τσούνη στο φετινό Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών όπου δήλωσε ότι μετά τις εκλογές θα γίνει μια «ειλικρινής» προσπάθεια και από τις δύο πλευρές ώστε να υπάρξει σημαντική πρόοδος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και ότι οι ΗΠΑ είναι πρόθυμες να μεσολαβήσουν.

Ανάλογες δηλώσεις είχε κάνει και ο Γενς Πλέτνερ, Σύμβουλος του Γερμανού καγκελάριου. Και όλα αυτά χωρίς να παραβλέπεται ότι η Τουρκία εξακολουθεί να παραμένει μία αναθεωρητική χώρα.

  1. «Η κούρσα εξοπλισμών, που ξεκίνησε λόγω της διαφοράς μας για την υφαλοκρηπίδα […] έχει κοστίσει μέχρι σήμερα περισσότερο από το όποιο προσδοκώμενο κέρδος θα μας απέφεραν τυχόν πλουτοπαραγωγικοί πόροι της υφαλοκρηπίδας. Αν αυτό το ποσό επενδυόταν στο κράτος πρόνοιας, στις υποδομές και σε άλλους κοινωφελείς σκοπούς, θα μπορούσε να παραγάγει πολλαπλάσιο αποτέλεσμα σε οικονομία και κοινωνία».

Με δεδομένο ότι η κούρσα των εξοπλισμών δρομολογήθηκε μετά την τουρκική εισβολή και Κατοχή της Κύπρου το 1974, αναρωτιέται κανείς τί πρεσβεύουν οι ΔΛΥΦ;

Έπρεπε ίσως να καταργούσαμε την ασφάλεια, την άμυνα της χώρας και τον Στρατό της απλώς επειδή κόστισε 400 δις ευρώ σε 50 χρόνια; Τη στιγμή, μάλιστα, που οι αμυντικοί Π/Υ κατά το μείζον αφορούν λειτουργικά έξοδα (μισθοδοσία, συντήρηση, εφοδιασμός κλπ) και κατά το έλασσον αγορά εξοπλισμού.

Η παιδαριώδης συλλογιστική ότι θα μπορούσαν να δοθούν στην κοινωνία, θυμίζει το παλαιό ΚΚΕ που στις αντιμιλιταριστικές του διαφημίσεις αντιπαρέβαλε το πολλαπλάσιο κόστος απόκτησης αρμάτων και Α/Φ έναντι της ανέγερσης σχολείων και νοσοκομείων.

Είναι δυνατόν «ειδικοί», με θεσμικό μάλιστα ρόλο στο Υπουργείο Εξωτερικών, ή πρώην Σύμβουλοι Εθνικής Ασφαλείας, να θεωρούν ότι υπάρχει κράτος που μπορεί να ασκεί εξωτερική πολιτική χωρίς ισχυρό Στρατό που θα διασφαλίζει την άμυνά του; Το γεγονός ότι από το 1974 μέχρι σήμερα δεν είχαμε πόλεμο, δεν οφείλεται και στην αποτρεπτική ισχύ του Στρατού μας;

  1. «Σε λίγα χρόνια δεν θα έχουν νόημα τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων, ακόμη και αν αυτά υπάρχουν και είναι εκμεταλλεύσιμα, λόγω της κλιματικής κρίσης και συνακόλουθα της αναπόφευκτης πράσινης μετάβασης».

Είναι αστείο να ακούγονται τέτοιοι ισχυρισμοί, τη στιγμή π.χ. που η Νορβηγία ναι μεν πρωτοστατεί στην πράσινη ανάπτυξη και τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, πλην όμως προηγουμένως όχι μόνον δεν μείωσε αλλά φρόντισε να αυξήσει την ενεργειακή παραγωγή των κοιτασμάτων της ΑΟΖ της, και πλέον, μετά την καταστροφή του αγωγού Nordstream, έχει αναδειχθεί στον μεγαλύτερο πάροχο ενέργειας της Ευρώπης.

Μάλλον αγνοούν οι ΔΛΥΦ την πολιτική των αγωγών για ενεργειακή επάρκεια και την ευρωπαϊκή προσπάθεια απεξάρτησης από τη ρωσική τροφοδοσία. Είναι τραγικό κάποιοι, αντί του ρεαλισμού, να φαντασιώνονται πράσινες ουτοπίες.

  1. «Πολλοί αναλυτές και δημοσιολόγοι εκφράζουν βάσιμες ενστάσεις στη διαδικασία προσέγγισης με την Τουρκία λόγω της καθ’ υποτροπήν παραβατικότητάς της, … Το πρόβλημα με τις αναλύσεις αυτές δεν είναι ότι έχουν άδικο στην επιχειρηματολογία τους, αλλά πως αδυνατούν να προτείνουν μια αξιόπιστη και ρεαλιστική εναλλακτική. Κατασκευάζουν άρτια επιχειρήματα μεν, μη διευθέτησης δε. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η ακινησία».

Θετικό ότι οι ΔΛΥΦ ομολογούν ότι υπάρχουν διαφωνούντες αναλυτές με άρτια επιχειρήματα.

Ως εκεί όμως φθάνει η ειλικρίνειά τους. Διότι οι περισσότεροι εκ των διαφωνούντων, αν όχι όλοι, προτρέπουν να προβούμε σε μονομερή επέκταση των εθνικών ΧΥ στα 12 ν.μ., να ασκήσουμε τα κυριαρχικά δικαιώματά μας, να οριοθετήσουμε ΑΟΖ με την Κύπρο, να ανασχέσουμε τον επιχειρούμενο, μέσω του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής, εκτουρκισμό της Θράκης, και να καταγγείλουμε διεθνώς την Τουρκία για το casus belli, το Turkaegean και πλείστα άλλα.

Και βεβαίως, να προβούμε σε συστηματική εκμετάλλευση των θαλάσσιων περιοχών μας (αλιεία, εξορύξεις, ενέργεια, κλπ). Αυτό λέγεται εξωτερική πολιτική, αυτό πρέπει να είναι το νέο αναπτυξιακό πρότυπό μας, και σίγουρα αυτό δεν είναι ακινησία.

  1. «Μονομερείς ενέργειες από πλευράς μας θα δικαίωναν τις τουρκικές αντιδράσεις, θα εξομοίωναν τις συμπεριφορές και θα μετέφεραν τη διαδικασία επίλυσης από το «πεδίο του δικαίου» στο «πεδίο της ισχύος».

Εδώ οι ΔΛΥΦ έχουν αντιστρέψει τις διατυπώσεις του τραγικού ανακοινωθέντος της Μαδρίτης, μεταξύ Ντεμιρέλ και Σημίτη το 1997, το οποίο όμως και παραβιάστηκε πάραυτα από την Τουρκία και έχει περιορισμένη νομική ισχύ. Γιατί, άραγε, δεν αναφέρουν ποιές είναι αυτές οι τυχόν «μονομερείς ενέργειές» μας; Μήπως η επέκταση των εθνικών ΧΥ; Ή η οριοθέτηση της ΑΟΖ;

Από πού προκύπτει ότι η άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι μονομερής ενέργεια που θα προκαλέσει την Τουρκία; Μήπως από το casus belli; Άρα, για ό,τι λαμβάνει χώρα στο Αιγαίο προαπαιτείται συναίνεση; Να αναμένουμε δηλαδή και ότι οι ΗΠΑ θα ζητήσουν την έγκριση της Τουρκίας για την επικείμενη ενίσχυση της παρουσίας τους στο Αιγαίο;

Όταν π.χ. η Τουρκία κηρύσσει παράνομες ΝΟΤΑΜ, όταν υπογράφει Τουρκολυβικό μνημόνιο, όταν θέτει ζητήματα γκρίζων ζωνών, αμφισβητούμενων νήσων, αποστρατικοποίησης νησιών, εμείς συναινούμε;

Η απειλή χρήσης βίας (casus belli) δεν είναι απαγορευμένη από τον ΟΗΕ; Ή, μήπως, όλα τα ανωτέρω συμβαίνουν επειδή η Ελλάδα δεν προσέρχεται ως τώρα σε μια εφ᾽ όλης της ύλης διαπραγμάτευση για την επίλυση όλων των «misunderstandings»;

  1. «Διατηρούμε μεν ακέραια τα «κυριαρχικά μας δικαιώματα» σε θεωρητικό (αλλά και φαντασιακό) επίπεδο, στην πράξη όμως, όσο δεν οριοθετούμε, δεν έχουμε τίποτα πέραν των 6 ν.μ. κυριαρχίας. Προσδοκούμε ΑΟΖ που φθάνει μέχρι την Κύπρο, αλλά προσώρας δεν μπορούμε καν να διεξάγουμε σεισμικές έρευνες στη μέση του Θερμαϊκού Κόλπου»

Εδώ η υποκρισία των εκπροσώπων του κατευνασμού χτυπάει κόκκινο. Διότι χρησιμοποιούν ως επιχείρημα μια κατάσταση για την οποία οι ομοϊδεάτες τους ευθύνονται αποκλειστικά!

Ποιος φταίει που ούτε καν στον Θερμαϊκό που περικλείεται από ελληνικά μόνον παράλια δεν κλείσαμε κόλπους, ούτε χαράξαμε γραμμές βάσης, για να προχωρήσουμε σε γεωτρήσεις; Ο κουλουρτζής του Λευκού Πύργου; Ή η ίδια αβελτηρία, παθητικότητα, ηττοπάθεια και μίζερη αδιαφορία που διέπει και το σκεπτικό «έντιμου συμβιβασμού», που στην ουσία εκχωρεί όσα δεν θέλει να διαφυλάξει;

  1. «Επίσης, είναι αλυσιτελής η πρόταση για άμεση οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο προκειμένου να φέρουμε την Άγκυρα προ τετελεσμένων. Είναι προφανές ότι όμορες χώρες, όπως η Αίγυπτος, σημαντικός περιφερειακός δρών και εκ των σημαντικότερων αραβικών κρατών, με τις οποίες επιθυμούμε μια σχέση εμπιστοσύνης και λειτουργική, θα προβληματίζονταν, ενώ στα μάτια της διεθνούς κοινότητας θα εμφανιζόμασταν περιφρονητικοί έναντι προνοιών του Δικαίου της Θάλασσας που κατά τα άλλα επικαλούμαστε».

Εδώ ανακύπτει εύλογο το ερώτημα: Όταν η Κύπρος προέβη σε οριοθέτηση της ΑΟΖ της ζήτησε τη σύμφωνη γνώμη της Τουρκίας;

Όταν εμείς αποζητήσαμε να τα βρούμε με την Αίγυπτο στο θέμα της οριοθέτησης, ρωτήσαμε την Τουρκία; Και εάν φοβόμαστε ότι η Άγκυρα θα προσπαθούσε να παραβιάσει την όποια συμφωνία της Αθήνας με τη Λευκωσία με διάφορους τρόπους (ερευνητικά, πλωτά γεωτρύπανα κ.ά.) δεν θα έπρεπε να είμαστε σε θέση να την υπερασπιστούμε και στρατιωτικά;

Ή μήπως, κατά τους ΔΛΥΦ, οφείλει η Ελλάδα να λάβει υπόψη και τη θέση της Τουρκίας ότι τα νησιά του ανατολικού και νότιου Αιγαίου, μέχρι και η Κρήτη, δεν δικαιούνται ΑΟΖ;

  1. «Άλλοι πάλι ζητούν να αρχίσει και η χώρα μας να «διεκδικεί» (τι;). Να γίνουμε δηλαδή και εμείς αναθεωρητική χώρα; Και εδώ η μυωπία σε στρατηγικό αλλά και τακτικό επίπεδο είναι χαρακτηριστική».

Αυτό που αυτονόητα επαναλαμβάνεται από τους υγιώς σκεπτόμενους στην Ελλάδα είναι ότι οφείλουμε να αγωνισθούμε για τα δικαιώματά μας στην περιοχή. Δεν μιλάμε για τίποτε άλλο. Χωρικά Ύδατα, ΑΟΖ, Ζώνες Ευθύνης Έρευνας Διάσωσης, κυριαρχία νήσων, είναι δικαιώματα, όχι διεκδικήσεις από την γείτονα.

Η εξομοίωση με τουρκικό αναθεωρητισμό των στοιχειωδών παραμέτρων της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, αγγίζει τα όρια της διαστροφικής υποτέλειας.

  1. «Είναι δε παράδοξος ο θαυμασμός που ορισμένοι εκφράζουν για την τουρκική εξωτερική πολιτική και τις ενέργειες Ερντογάν. Συναγωνίζονται το πρακτορείο «Αναντολού» στην προβολή των «επιτυχιών του προέδρου».

Πολύ εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο Ερντογάν ασκεί εξωτερική πολιτική με γνώμονα το εθνικό συμφέρον της Τουρκίας, και μετά όλα τα υπόλοιπα. Εμείς προκρίνουμε τη Συμμαχική και Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη (βλ. Πρέσπες, πόλεμο στην Ουκρανία, κλπ) και μετά αρκούμαστε σε ό,τι μας δώσουν.

Η Τουρκία διεκδικεί τα συμφέροντά της, ακόμη και με μέσα παράλογα και παράνομα (εισβολή σε Κύπρο, Ιράκ, Συρία, κλπ). Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί εμείς δεν την καταγγέλλουμε διεθνώς απαιτώντας κυρώσεις και φυσικά γιατί δεν εξασκούμε τα νόμιμα δικαιώματά μας;

Εάν τελικά ο Ερντογάν με τις ενέργειες και τις απειλές του οδηγεί τα πράγματα εκεί που θέλει, μήπως τότε είναι ένας επιτυχημένος Πρόεδρος; Τόσο απλό είναι το ερώτημα.

  1. «Επομένως, σε αυτή την ιστορική καμπή, η Τουρκία δεν μπορεί να συνεχίσει τη διπλωματία του καταναγκασμού εις βάρος της χώρας μας χωρίς υψηλό κόστος. Η Άγκυρα για το προβλεπτό μέλλον πρέπει να εξομαλύνει τη σχέση της με τη Δύση, ενδεχομένως και να την αναθερμάνει, λόγω των αναγκών της οικονομίας της».

Και γιατί αυτό θα πρέπει να γίνει αιτία «υποχώρησης» από τα κυριαρχικά δικαιώματά μας; Γιατί η Τουρκία, αφού έχει αλλάξει συμπεριφορά, δεν αποσύρει το casus belli, τις παράλογες αξιώσεις, διεκδικήσεις και ενέργειές της σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο;

Εάν τα πράξει αυτά, ασφαλώς και θα μας βρει υποστηρικτές στην προσπάθειά της να τα βρεί με τη Δύση. Αλλά το παζάρι είναι αλλιώς: Η Τουρκία παζαρεύει την επιστροφή της στη Δύση με αντάλλαγμα το Αιγαίο. Θα δεχθούμε εμείς να γίνουμε το σφάγιο μεταξύ Τουρκίας και Συμμάχων μας;

  1. «Πρέπει να βρούμε τον τρόπο (όχι βέβαια οποιονδήποτε τρόπο) να συνυπάρξουμε με την Τουρκία που έχουμε, όχι με αυτή που θέλουμε».

Εύσχημη διατύπωση για κλείσιμο άρθρου, ώστε να αποφύγουν οι ΔΛΥΦ να πουν ευθέως ότι είμαστε αναγκασμένοι να ακολουθήσουμε την πολιτική του κατευνασμού με την Τουρκία, επειδή η Τουρκία είναι αυτή που είναι. Αυτή όμως η πολιτική έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι και αδιέξοδη είναι και εθνικά επιζήμια αλλά και δεν αποδίδει στην περίπτωση της Τουρκίας.

Η Τουρκία ασκεί διαχρονικά αναθεωρητική πολιτική και αυτό φαίνεται τόσο από τις ενέργειές της (Κύπρος, Ίμια, Συρία, Ιράκ) όσο και από πλήθος δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων.

Εμείς, όπως είχε πει και ο πρόσφατα εκλιπών Α/ΓΕΕΘΑ Μιχαήλ Κωσταράκος σε ομιλία του το 2018, θα πρέπει να προσέξουμε «να μην μας ρίξουν στα βράχια». Αυτή πρέπει να είναι η ανησυχία μας. Γιατί το Αιγαίο έχει και βράχια. Και στο στρατηγικό βάθος της Τουρκίας είναι αδιανόητο η Ελλάδα να προβάλλει θολά και ρηχά νερά.

* Ο Ιωάννης Ιντζές είναι Ανιστράτηγος ε.α., απόφοιτος της ΣΕΘΑ και κάτοχος ΜΑ στην Εφαρμοσμένη Στρατηγική και Διεθνή Ασφάλεια.
** Ο Παναγιώτης Παύλος είναι Ερευνητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και Επιστημονικός Συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Cambridge.

Το κείμενο αυτό αποτέλεσε την πρώτη συστηματική κριτική στο επίμαχο άρθρο των Τεσσάρων στην Καθημερινή της Κυριακής 30/6/2023, αναφορικά με το ζήτημα της προσφυγής στη Χάγη για την επίλυση των προβλημάτων στα Ελληνοτουρκικά. Δημοσιεύθηκε εκτενέστατα σε μεγάλους ειδησεογραφικούς ιστοτόπους (hellasjournal.com, neakriti.gr, militaire.gr, newsbreak.gr, κλπ) και αναπαράχθηκε ευρέως. Ενδεικτικά:

Ελληνοτουρκικά: Στρατηγικό βάθος Τουρκίας και θολά νερά της Χάγης
Το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας και τα θολά νερά της Χάγης: Απάντηση στους τέσσερις καθηγητές για την (προσπάθεια) “άμβλυνσης των εθνικών αντανακλαστικών”
Ελληνοτουρκικά: Στρατηγικό βάθος Τουρκίας και θολά νερά της Χάγης

https://www.militaire.gr/ellinotoyrkika-stratigiko-vathos-toyrkias-kai-thola-nera-tis-chagis/

https://elisme.gr/to-stratigiko-vathos-tis-toyrkias-ta-thola-nera/

Ελληνοτουρκικά: Στρατηγικό βάθος Τουρκίας και θολά νερά της Χάγης

Παναγιώτης Παύλος: Οι συνέπειες της απουσίας στρατηγικής βάθους στην Ελλάδα – Συνέντευξη με τον Γιώργο Σαχίνη στον 98.4

Όλες οι εξελίξεις στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό

Ο Παναγιώτης Παύλος, που ζει στη Νορβηγία, όπου είναι Επιστημονικός Συνεργάτης και Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, και Στρατηγικός Σύμβουλος, μίλησε σήμερα στον 98.4 για όλες τις εξελίξεις στις Ελληντουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό, σημειώνοντας εμφατικά, πως την ώρα που η Τουρκία ξεδιπλώνει όλη την αναθεωρητική της ατζέντα στην Ανατολική Μεσόγειο, προσεγγίζοντας ακόμη και χώρες με χρόνια αντιπαλότητα όπως η Αίγυπτος με μελλοντικό ζητούμενο τις θαλάσσιες ζώνες.

Ο κ. Παύλος, επέστησε την προσοχή στο γεγονός ότι ζητήματα όπως η διπλή ονομασία των Στενών ή η αναφορά σε επιτελικά σχέδια του ΝΑΤΟ της Κύπρου όχι με το Συνταγματικό της όνομα αλλά με συντεταγμένες, μπορεί διαχρονικά να είναι κινήσεις της Τουρκίας, όμως η απουσία στρατηγικής βάθους στην Ελλάδα της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, οδηγεί σε διαρκή ολισθήματα. Η Ελλάδα πρέπει στο Βίλνιους να αντιδράσει κάθετα σε τέτοιους σχεδιασμούς, ενώ από την άλλη η επανέναρξη διαλόγου με την Τουρκία με εμάς να εμφανιζόμαστε ως επισπεύδοντες για χάρη μεγάλων μας συμμάχων, χωρίς όρους και προυποθέσεις μπορεί να αποδειχθεί παγίδα για υποχωρήσεις.

Είναι θετικό για την ώρα πως μετά από καιρό, είπε, ο Πρωθυπουργός από το βήμα τηε Βουλής, προσδιόρισε ονομαστικά ότι η διαφορά μας με την Τουρκία είναι μία και αφορά συγκεριμένα την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/αοζ και όχι το γενικό περί θαλάσσιων ζωνών.

Ακούστε τη συνέντευξη στο αρχείο που ακολουθεί:

Πώς θα ψηφίσουμε στις εκλογές της 25ης Ιουνίου; *

Βουλή των Ελλήνων

Προσερχόμαστε την Κυριακή 25 Ιουνίου 2023 στις πλέον κρίσιμες κάλπες της ελληνικής ιστορίας στον 21ο αιώνα. Γι᾽ αυτό και νιώθω την ανάγκη να καταθέσω ορισμένες σκέψεις με αποκλειστικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον και το συμφέρον των Ελλήνων, πέραν από κομματικές ή όποιες άλλες ιδιοτέλειες, ως ένας απλός Έλληνας πολίτης που ζει και εργάζεται τα τελευταία 10 χρόνια στη Νορβηγία, αλλά που παρακολουθεί ενεργά με αμείωτη ένταση και ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στην πατρίδα του.

Όσα γράφονται εδώ είναι προϊόν στοχασμού και αξιολόγησης κατά το δυνατόν των δεδομένων συνθηκών αλλά και ατελείωτων ωρών συζήτησης με ανθρώπους όλου του φάσματος της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής στην Ελλάδα, καθώς και ανθρώπων που έχουν υπηρετήσει τη χώρα από νευραλγικά πόστα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η τύχη το έφερε να έχω στη ζωή μου εργαστεί και συνεργαστεί, στη Θράκη και αλλού, σε ζητήματα μεγάλης εθνικής σημασίας και να έχω γνωρίσει αρκετά από μέσα περιβάλλοντα εξουσίας πολλών κυβερνήσεων και Πρωθυπουργούς: Κώστα Σημίτη, Κώστα Καραμανλή, Γιώργο Παπανδρέου και Αντώνη Σαμαρά.

Ας μου επιτραπούν, λοιπόν, ορισμένες διαπιστώσεις, καθώς επιχειρώ να απαντήσω στο ερώτημα του τίτλου αυτού του κειμένου, τις οποίες λίγοι έχουν το προνόμιο και την ευκαιρία να διαθέτουν από άμεση εμπειρία.

1. Τα πολιτικά κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα είναι βιτρίνες χρωματιστές και συγκοινωνούντα δοχεία ενός ενιαίου, συχνά αόρατου, υποβάθρου, το οποίο η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών της καθημερινής βιοπάλης δεν είναι πάντοτε σε θέση να αντιλαμβάνεται. Αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι το κατεστημένο των συστημικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης σκοπό έχει όχι την αντικειμενική ενημέρωση του πολίτη, όπως η δεοντολογία του Τύπου ορίζει, αλλά την έντεχνη συντήρηση της επικερδούς κομματικής πόλωσης και της ύψωσης τειχών τα οποία ορίζουν διαφορετικές, δήθεν, πολιτικές.

Αναφέρω εδώ ένα απλό παράδειγμα που αντλώ από το εκ νέου επίκαιρο κεφάλαιο «Θράκη»: Όσο και αν η σημερινή Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να αποτινάξει από πάνω της την ευθύνη μακράς σειράς λαθών, επωφελούμενη από την αδιαμφισβήτητα ανθελληνική στάση και το πολιτεύεσθαι του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ακυρώνει το γεγονός ότι όλοι – μα όλοι αδιακρίτως – οι προβεβλημένοι πολιτευόμενοι όλων των κομμάτων στη Θράκη περνούν από το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής προκειμένου να λάβουν το μερίδιο ψήφων που η Άγκυρα έχει προσδιορίσει με την ευφυή στρατηγική κατανομής που εφαρμόζει.

Ο γράφων είναι σε θέση να γνωρίζει, παραδείγματος χάριν, πώς ακόμη και μεγαλόσχημος βουλευτής, ο οποίος διετέλεσε Υπουργός σε διάφορα πόστα σε κυβέρνηση της ΝΔ, και με σχέση εξ αγχιστείας συγγένειας με Πρωθυπουργό, είναι και αυτός εξαρτώμενος από τουρκικά ελεγχόμενες ψήφους, μολονότι ακολουθεί έξυπνη στρατηγική απόκρυψης αυτής της εξαρτήσεώς του.

Αναφέρω, επιπλέον, χαρακτηριστικά, ότι Υπουργός Παιδείας κυβέρνησης της ΝΔ είχε έρθει σε άτυπη, και άγνωστη στους πολλούς, συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ, ώστε, όταν ανέλαβε το χαρτοφυλάκιό του, παραχώρησε την υλοποίηση του Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων στη Θράκη – ύψους τότε 10 εκατομμυρίων ευρώ που είχαν αναλάβει εργολαβικά πανεπιστημιακοί εξ Αθηνών του περιβάλλοντος Γιώργου Παπανδρέου (οι οποίοι προκάλεσαν τεράστια εθνική ζημία στην περιοχή καθώς μεταξύ άλλων προωθούσαν την τουρκική γλώσσα ως υποχρεωτικά διδασκόμενη σε όλα αδιακρίτως τα παιδιά της μειονότητας και επεδίωκαν και την ίδρυση τουρκόφωνων (!) νηπιαγωγείων) – με αντάλλαγμα – άκουσον, άκουσον! – να μην του υποβάλλει η επικεφαλής του Προγράμματος, διατελέσασα βουλευτής ΠΑΣΟΚ και Ειδική Γραμματέας Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης στην κυβέρνηση Παπανδρέου «ενοχλητικές» ερωτήσεις στη Βουλή. Τα παραδείγματα αυτής της διαχρονικής σύμπραξης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στο έγκλημα κατά της Θράκης είναι αναρίθμητα, αλλά αυτό αρκεί.

2. Έρχομαι τώρα στο ζήτημα που αφορά το ποιόν και το ήθος των ανθρώπων που επιδιώκουν τη μεγάλη ισχυρή αυτοδυναμία. Τυγχάνει να έχω υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας σε σκηνή όπου Διευθυντής Υπουργού της ΝΔ – δεν θα αναφέρω το όνομά του καθώς έχει αποβιώσει – φέρθηκε με απάνθρωπα προσβλητικό τρόπο σε πανεπιστημιακό εγνωσμένου κύρους, ο οποίος εργαζόταν ανιδιοτελώς παράγοντας μεγάλο εθνικό έργο σε ευαίσθητη περιοχή της πατρίδας μας, μόνον και μόνον επειδή δεν ήταν «γαλάζιο παιδί». Ο λόγος που αναφέρω αυτήν την περίπτωση, είναι διότι ο Έλληνας πολίτης έχει δικαίωμα να μην διατηρεί ψευδαισθήσεις για το μέγεθος της αλαζονείας και της έπαρσης που κατέχει αυτούς που ευελπιστούν και αναμένουν από Δευτέρα να κυβερνήσουν την Ελλάδα με αυτοδυναμία που θα θυμίζει ημέρες Καραμανλή του 1974, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όσους θυμούνται.

3. Η Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον προκλήσεων που σχετίζονται άμεσα με την ύπαρξή της ως κράτος, εθνική κυριαρχία, ιστορία και ελληνική κοινωνία.Τα τελευταία 4 χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ έδειξαν – πέραν ορισμένων αναγκαίων περιπτώσεων όπως ο Μάρτιος του 2020 στον Έβρο και το καλοκαίρι του ιδίου έτους στο Αιγαίο – ότι το πολιτικό σύστημα των ελίτ που κρύβεται πίσω από τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη» δεν έχει καμία διάθεση να θεσπίσει και να υλοποιήσει πολιτικές ανάσχεσης των εθνομειοδοτικών πεπραγμένων των προηγούμενων ετών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, η αδιαφορία περί καταγγελίας της Συμφωνίας των Πρεσπών – παρά τις εκατοντάδες παραβιάσεις της από τους Σκοπιανούς – και η με γνώμονα το χρήμα διαχείριση του λαθρομεταναστευτικού, η οποία οδήγησε – συχνά μάλιστα δίχως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να το απαιτεί – στο κτίσιμο μεγάλων ισλαμουπόλεων σε άκρως ευαίσθητες ακριτικές περιοχές, από το Φυλάκιο Έβρου μέχρι τη Λέρο, με παράλληλο τον ανερυθρίαστο εμπαιγμό του ελληνικού λαού στο ζήτημα αυτό.

4. Είναι δε αδύνατον να λησμονήσει κανείς το κοινωνικό, ιατρικό και οικονομικό έγκλημα που επιτέλεσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη εις βάρος των Ελλήνων επί σχεδόν δύο χρόνια, καταστρέφοντας ανθρώπους, οικογένειες, επαγγελματίες, παιδιά, καταλύοντας την αξία της ανθρώπινης ελευθερίας, προσβάλλοντας το δικαίωμα του αυτεξουσίου και της ελεύθερης βούλησης, και προκαλώντας βαθύτατο ρήγμα τόσο στην κοινωνική συνοχή όσο και στα βαθύτερα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, τα οποία συνδέονται άρρηκτα με τη θρησκευτική πίστη και την Εκκλησία. Σαφώς, βέβαια, βαρύτατες είναι και οι ευθύνες της ελλαδικής Εκκλησίας, και εννοώ την πληθώρα εκείνη των Ιεραρχών οι οποίοι ως καλοθελητές, και συχνά έχοντας μαύρα μεσάνυχτα για τις περενέργειες των εμβολίων, ξέχασαν ότι κεφαλή τους είναι ο Χριστός και όχι ο Πρωθυπουργός και προθυμοποιήθηκαν να βάλουν πλάτη στο έγκλημα. Η λίστα είναι πολύ μακρά, αν θελήσει κανείς να προβεί σε απολογισμό και αξιολόγηση ανάλογη αυτής που ευαγγελίζεται το κόμμα της ΝΔ για τον τομέα της εκπαίδευσης.

Θα σταθώ όμως σε ένα ακόμη κρίσιμο σημείο που αφορά στην εθνική υπόσταση των Ελλήνων και την ανεξαρτησία της Ελλάδος.

5. Αυτό δεν είναι άλλο από την ατζέντα αλλοίωσης της ουσίας και του περιεχομένου των Εορτασμών των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση και τον Αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, τον οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη μετέτρεψε στην πλέον εξώλης και προώλης παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας, επιδιώκοντας να δηλητηριάσει το φρόνημα του ελληνικού λαού με νεοφιλελεύθερα ιδεολογικά φληναφήματα, εργαλειοποιώντας τους Αγώνες των Ελλήνων κατά του Οθωμανού Τούρκου προς όφελος της ένδοθεν και έξωθεν προωθούμενης ατζέντας στα Ελληνοτουρκικά και το λαθρομεταναστευτικό. Δεν χρειάζεται να γραφούν εδώ περισσότερα: όσοι αγωνιστήκαμε στην πρώτη γραμμή κατά της Επιτροπής Αγγελοπούλου Greece 2021 και των στρατευμένων συνεργατών και πρακτόρων της, τα θυμόμαστε αυτά καλά.

Δεν θα πρέπει, ωστόσο, να διαφεύγει στον Έλληνα ψηφοφόρο της Κυριακής το γεγονός ότι τα χειρότερα βρίσκονται μπροστά μας. Αυτό δεν το γράφω ούτε ως απειλή, ούτε ως κινδυνολογία, ούτε ως καταθλιπτικό προϊόν απαισιοδοξίας. Είμαι εκ φύσεως πολύ αισιόδοξος άνθρωπος, αλλά «η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» δεν αφήνει περιθώρια σε όσους την ακροώνται. Σταχυολογώ ενδεικτικά, και σίγουρα αποσπασματικά, από το μέλλον:

α. Κύρωση από τη Βουλή των Ελλήνων των Πρωτοκόλλων της Συμφωνίας των Πρεσπών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

β. Κύρωση από τη Βουλή των Ελλήνων του Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση, όπως συμφωνήθηκε στην παγκόσμια Συνδιάσκεψη του Μαρόκο το 2018. Το Σύμφωνο αυτό, αφού ψηφιστεί από τη Βουλή και καταστεί νόμος του ελληνικού κράτους θα δεσμεύσει δια νόμου (πιθανόν και Συνταγματικά, εάν συμπεριληφθεί σε Συνταγματική Αναθεώρηση) τη χώρα, επιβάλλοντάς της ασφυκτικά τη νεοταξική ατζέντα 2030 και την ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΙ πλέον αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού της Ελλάδος. Δεν θα υπεισέλθω εδώ σε λεπτομέρειες, καθώς το κεφάλαιο του European Migration Pact είναι δυστυχώς και τεράστιο και τερατώδες. Σημειώνω μόνον ότι η εθνική κυριαρχία εντός της ελληνικής κοινωνίας θα καταλυθεί οριστικά και αμετάκλητα.

γ. Απόπειρα επίλυσης των Ελληνοτουρκικών όχι με τρόπο που εξυπηρετεί τα ελληνικά εθνικά δίκαια, αλλά κατ᾽ εντολήν και πίεση των Μεγάλων Δυνάμεων, και με εκπτώσεις ανάλογες, αν όχι μεγαλύτερες, των απωλειών που προκάλεσε η άρον άρον μερική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, η οποία υπεγράφη βεβιασμένα και σχεδόν καταναγκαστικά προκειμένου να θεραπευθεί η εγκληματική αβελτηρία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αποτρέψει εγκαίρως το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Αβελτηρία και αδράνεια ανάλογη με την περίπτωση Turkaegean. Σε όσους δε, επαναλαμβάνουν ως επωδό ότι «καμία ελληνική κυβέρνηση που θα προβεί σε Πρέσπες Αιγαίου δεν θα επιβιώσει», η απάντηση είναι διττή:

– και για τον ΣΥΡΙΖΑ οι Πρέσπες ήταν γκιλοτίνα θανάτου, αλλά τί σημασία έχει πλέον;

– υπάρχουν και «Πρέσπες Αιγαίου» που θα προβληθούν ως εθνική επιτυχία όταν έρθει η ώρα.

Εξάλλου, το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα αναγκάστηκε κατά την περασμένη τετραετία να κρεμαστεί στις πλάτες των Ενόπλων Δυνάμεων προκειμένου να επιβιώσει στον Έβρο και το Αιγαίο επ᾽ ουδενί ακυρώνει τις μειοδοτικές θέσεις δίχως ταμπού πρωτοκλασάτων στελεχών και της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ (ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτονοήτως ήδη ανάξιος λόγου). Άλλωστε, το ότι οι ΕΕΔ κάνουν σωστά τη δουλειά τους δεν θα έπρεπε καν να χρειάζεται να λειτουργήσει ως επιχείρημα σε καμία συζήτηση…

δ. Περαιτέρω καταρράκωση της ελληνικής κοινωνίας μέσω της δημογραφικής κατάρρευσης για την οποία η ΝΔ όχι μόνον έπραξε ελάχιστα ως κυβέρνηση για να την ανασχέσει, αλλά, αντιθέτως, συνέβαλε, και θα συμβάλει – είναι βέβαιο – στην επιδείνωση των πραγμάτων με την ανόητα πορωμένη προώθηση – και μάλιστα ΑΝΙΣΟΒΑΡΩΣ –της εκφυλιστικής ατζέντας της.

Στο δια ταύτα λοιπόν.

Πώς και ποιόν ψηφίζουμε αυτήν την Κυριακή;

  • Ποιός εκφράζει όντως και έμπρακτα τις αρχές του πατριωτισμού, της εθνικής υπόστασης και συνοχής, τα θέσφατα της εθνικής κυριαρχίας, το σεβασμό στην υπερτρισχιλιετή ιστορία του Ελληνισμού και στα ποτάμια αίματος αυτού του λαού που θυσιάστηκε σε αυτή τη γη;
  • Ποιός διατηρεί την πνευματική διαύγειαπου απαιτείται σε τούτες τις κρίσιμες ημέρες, να αντιλαμβάνεται το μεγαλείο του ελεύθερου ανθρώπου και να μην τον θέλει σκλάβο των πολυεθνικών, υπηρέτη των επενδυτών, και είλωτα, με υφαρπαγμένα τα περιουσιακά στοιχεία του από τους τραπεζίτες, στη γη των πατέρων του;
  • Ποιός είναι σε θέση να αποτρέψει ένα νέο 1922, νέο 1974, ή ακόμη χειρότερα, ένα τραγικό συνδυασμό τους;
  • Ποιές επιλογές απομένουν όταν οι ελληνικές πολιτικές ελίτ στρέφονται ανελέητα εναντίον των Ελλήνων και της πατρίδας τους; Όταν το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει παίξει τα ρέστα του και έχει οδηγήσει τη Μεταπολίτευση στον όλεθρο; Όταν ακόμη και το υγιές, πατριωτικό, ελληνοκεντρικό, αν θέλετε, τμήμα και του ΠΑΣΟΚ και της Δεξιάς έχει δηλητηριαστεί από την αλλοφροσύνη είτε σοσιαλιστικού είτε ακραίου νεοφιλελεύθερου νεομαρξιστικού εθνομηδενισμού, συρφετού που διαπράττει όχι απλώς οικονομικά εγκλήματα – μικρό θα ήταν τότε το κακό – αλλά κοινωνικοπολιτικά και μετατρέπει τη χώρα σε χώρο;

Δεδομένων των παρόντων κομμάτων, των συστημικών πολιτικών ελίτ και των νεότευκτων κομματικών σχηματισμών – άβγαλτων μεν αθώων δε, γι᾽ αυτό και φερέλπιδων– η απάντηση σε όλα τα ανωτέρω είναι εν προκειμένω κι επί του παρόντος μόνο μια και απλούστατη: Η ενισχυμένη δημοκρατική πολυφωνία.

Αυτή είναι η αφετηρία και η προϋπόθεση οιασδήποτε αισιόδοξης βλέψης προς το μέλλον. Ισχυρή αυτοδυναμία ενός κόμματος που η εμπειρία και η πράξη έχουν δείξει ότι δεν έχει ούτε τη σοφία ούτε τη σύνεση αλλά ούτε και την ικανότητα να τη διαχειριστεί, θα αποβεί ολέθρια για την Ελλάδα, τη δημοκρατία, την κοινωνία της και τους Έλληνες εν συνόλω.

Η παντελής απουσία αντιπολίτευσης την οποία ο εκλιπών ΣΥΡΙΖΑ προσέφερε στον ελληνικό λαό ως ακροτελεύτιο ρόγχο, και η περαιτέρω εξαΰλωσή του – με μεγαλοστελέχη του να φυλορροούν την επαύριον, μιας και το επιθανάτιο σαρκίο αυτής της συνισταμένης ψευδοαριστεράς δεν τους παρέχει πλέον τη δυνατότητα υπουργοποίησής τους – σίγουρα δεν είναι ευοίωνη συνθήκη.

Τί απομένει, λοιπόν;

Τίποτε άλλο παρά μια πολυκομματική, πολυφωνική Βουλή των Ελλήνωναπαρτιζόμενη από τουλάχιστον οκτώ, γιατί όχι και εννέα, κόμματα, με συμμετοχή όλων των νέων πολιτικών σχηματισμών που δεν έχουν ασελγήσει στο σώμα της Ελλάδος – έστω κι αν ο πατριωτικός χώρος δεν κατόρθωσε δυστυχώς να συνέλθει σε ενότητα – η οποία θα υπενθυμίζει στους φιλόδοξους μονάρχες ότι ο Ηγεμών του Μακιαβέλι ανήκει στον εκβαυαρισμένο, εκγερμανισμένο Δυτικό Ρωμαϊκό πολιτισμό και όχι στην καθ᾽ ημάς Ανατολή, όπου το Ελληνικό είναι η Κοινότητα, η Αρχή της Εκκλησίας του Δήμου.

Ισχυρή αυτοδυναμία σε αυτή τη Νέα Δημοκρατία, του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία δεν διαθέτει ούτε τα πνευματικά φόντα, ούτε την πολιτική ευαισθησία να τη διαχειριστεί, σημαίνει ότι απαιτούμε από τον Θεό να σώσει την Ελλάδα, ενώ εμείς τρώμε ναρκωμένοι στον λήθαργο της βόλεψής μας «τα βόδια του Ουρανοδρόμου Ήλιου», όπως τραγουδά ο Όμηρος στο προοίμιο της Οδύσσειας.

Ισχνή αυτοδυναμία, σε πολυκομματική, πολυφωνική Βουλή, σημαίνει ότι αναλαμβάνουμε εμείς, όλοι, ως Έλληνες πολίτες, την ευθύνη που μας αναλογεί να διασώσουμε τον αρχέτυπο χαρακτήρα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας στη γη που τις εγέννησε.

Συν Αθηνά και χείρα κίνει!

* Το κείμενο αυτό γράφηκε Παρασκευή βράδυ στο Όσλο, προπαραμονή των εκλογών της 25ης Ιουνίου, του 2023. Δημοσιεύθηκε το Σάββατο 24/6/2023 σε διάφορες ιστοσελίδες, μεταξύ των οποίων το newsbreak.gr, στην Αθήνα, εξ ού και η παρούσα μορφοποίηση του κειμένου, και το hellasjournal.com του Μιχάλη Ιγνατίου, στη Νέα Υόρκη. Ευχαριστώ θερμά όλους όσους συνέβαλαν στη δημοσίευση και αναδημοσίευσή του.

Νοιάζεται η Ελλάδα έμπρακτα για την αρχή της αμοιβαιότητας στα Ελληνοτουρκικά;

Ή μόνο για τις ψήφους της μειονότητας στις εκλογές της 25ης Ιουνίου καίγεται…;

Η Τουρκία διαθέτει τέσσερις προξενικές αρχές νευραλγικής σημασίας στην Ελλάδα:

  1. Κομοτηνή, με πλήρες χαρτοφυλάκιο τον εν εξελίξει εκτουρκισμό της μειονότητας και την αυτονόμηση και τουρκοποίηση της Θράκης.
  2. Θεσσαλονίκη, το σύμβολο του κεμαλισμού, την κατοικία γέννησης του Κεμάλ.
  3. Ρόδος, το κέντρο παρακολούθησης του ελληνικού στρατού στην περιοχή.
  4. Παλαιό Ψυχικό, με αποστολή την παρακολούθηση των Κωνσταντινουπολιτών με τουρκικά διαβατήρια και εξέχουσες θέσεις στην οικονομική και κοινωνικοπολιτική ζωή της Ελλάδας.

*Σημειωτέον, οι υπάλληλοι αυτού του προξενείου μένουν στο Π. Φάληρο, όπου διαβιούν οι Κωνσταντινουπολίτες και εκεί πραγματοποιούν τα debriefing.

Η Ελλάδα διαθέτει μόλις τρία Προξενεία:

  • Κωνσταντινούπολη,
  • Σμύρνη,
  • Ανδριανούπολη, λίαν υποδεέστερης διπλωματικής αξίας.

Δεν όφειλε λοιπόν η Ελλάδα, βάσει της αρχής της Αμοιβαιότητας που διέπει τη Σύμβαση της Βιέννης (1961) για τις Διπλωματικές Σχέσεις, να ανοίξει Προξενείο στην Τραπεζούντα, που είναι και το αναλογικό ισοδύναμο του Προξενείου Κομοτηνής, καθώς εκεί υπάρχουν ελληνόφωνοι πληθυσμοί;

Και αν αρνηθούν οι Τούρκοι τότε ας ανοίξουμε στο Ντιγιάρμπακιρ. Κι αν πάλι αρνηθούν, ας τους κλείσουμε το Προξενείο Κομοτηνής. Και αν οι Τούρκοι μας κλείσουν της Κωνσταντινούπολης σε αντίποινα, ας τους κλείσουμε το Π. Ψυχικό. Να δείτε τότε πως θα τσούξει!

Αλλά η Ελλάδα, βλέπετε, δεν νοιάζεται έμπρακτα για την αρχή της αμοιβαιότητας στα ελληνοτουρκικά… Μόνο για τις ψήφους της μειονότητας στις εκλογές της 25ης Ιουνίου καίγεται…

Σχόλιο δημοσιευμένο στο newsbreak.gr, την Πέμπτη 22/6/2023:

Η Ελλάδα δεν νοιάζεται έμπρακτα για την αρχή της αμοιβαιότητας στα ελληνοτουρκικά

Παναγιώτης Παύλος: «Η προσπάθεια κατευνασμού είναι πράξη μειοδοσίας… Βάζει πλέον την Ελλάδα σε περιπέτειες…» / Συνέντευξη 24/4/2023, στο RadioMax Αλεξανδρούπολης και τον Δημήτρη Κολιό (κείμενο και ηχητικό)

Ένας διαφωτιστικός Χάρτης…

Ραδιοφωνική συνέντευξη με τον Δημήτρη Κολιό στο Ραδιόφωνο Maximum 93.6 της Αλεξανδρούπουλης, τη Δευτέρα 24 Απριλίου 2023: https://m.mixcloud.com/maximum-maximumfm/παυλος-παναγιωτης-24-04-23/

Δ.Κ.: Χριστός Ανέστη, κύριε Παύλε, καλημέρα σας.

Π.Π.: Αληθώς Ανέστη, κύριε Κολιέ, καλημέρα σας και καλή εβδομάδα, χρόνια σας πολλά.

Δ.Κ.: Απλά για να σας μεταφέρω κατευθείαν στο πνεύμα και να μεταφέρω και τις φίλες και τους φίλους, διαβάζω: «Η Ελλάς παραιτείται σιωπηρώς από τα δικαιώματά της στα νησιά του Αιγαίου. Παράθυρο αποστρατικοποίησης και φινλανδοποίησης άνοιξε την Κυριακή του Πάσχα. Η απόφαση Μαξίμου και Πενταγώνου να μην μεταβούν για ευχές ο Υπουργός Άμυνας, ο Υφυπουργός, και εκπρόσωποι της στρατιωτικής ηγεσίας στα ακριτικά νησιά που οι Τούρκοι θεωρούν ότι πρέπει να αποστρατικοποιηθούν, στέλνει μήνυμα στη διεθνή κοινότητα ότι η Ελλάς αναγνωρίζει τις ενστάσεις της Άγκυρας για το νομικό καθεστώς τους. Στο Μεγάλο Πεύκο ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων την Τρίτη του Πάσχα αντί της Χίου και της Σάμου. Αντί να πάει στη Χίο και τη Σάμο, όπου είχαμε και τις σφαγές, ιδιαίτερα στη Χίο. 62.000 ψυχές. Τί σημαίνουν οι υπαινιγμοί του Πρωθυπουργού για ῾παράθυρα ανοιχτά᾽ σε προσεγγίσεις; Πώς φτάσαμε στιςσιωπηρές συμφωνίες για αποχή από …μονομερείς ενέργειες;»

Και θα προσθέσω μόνον και έχετε όλο το χρόνο: τί σημαίνει, εγώ υπογράφω Συνυποσχετικό με την Τουρκία, όταν η Τουρκία έχει πενήντα αξιώσεις και εγώ μία; Ορίστε κ. Παύλο.

Π.Π.: Κύριε Κολιέ αυτή τη στιγμή έχετε συνοψίσει όλο αυτό που εγώ με μια πρόταση χαρακτηρίζω «το θέατρο του παραλόγου και τα χρυσόψαρα της γαλάζιας λίμνης» και φυσικά εννοώ το Αιγαίο το δικό μας, διότι αυτά τα οποία ζούμε και παρατηρούμε τις τελευταίες ημέρες, εβδομάδες μάλλον, με αφορμή αυτό το επίπλαστο δήθεν κλίμα ειρήνης και φιλίας με την Τουρκία, που, επίσης δήθεν, προέκυψε με αφορμή τους σεισμούς, είναι μια παράνοια, αν δεν είναι κάτι άλλο. Εγώ θέλω να το βλέπω με την καλή του έννοια, ότι είναι απλώς μια παράνοια και όχι ότι κάποιοι τα έχουν συζητήσει όλα και απλώς περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να τα φέρουν στον ελληνικό λαό χωρίς αυτό να έχει μεγάλο πολιτικό κόστος γι᾽ αυτούς.

Είπατε πολύ σωστά ότι δυστυχώς για πρώτη φορά στα πολλά τελευταία χρόνια που μπορώ να θυμάμαι, το Πάσχα η Ελλάδα απείχε όχι από κάποια διαδικασία η οποία συνιστά αμφισβήτηση των τουρκικών συνόρων, αλλά από αυτό που είναι απολύτως ελεύθερη να πράττει στο εσωτερικό της ως χώρα δίχως να δίνει λογαριασμό σε κανένα, και που δεν είναι άλλο από το να στείλει την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της σε ακριτικές μονάδες και φυλάκια για τους τυπικούς εόρτιους χαιρετισμούς και ευχές με το προσωπικό, τους στρατιώτες, τους αξιωματικούς μας, που υπηρετούν στις εσχατιές. Εγώ, όπως ίσως θυμάστε, σας έχω πει παλαιότερα, έχω υπηρετήσει στο Λαγό στον Έβρο, μάλιστα παραιτούμενος του δικαιώματος εντοπιότητας που θα μπορούσα να κάνω τη θητεία μου στην Ξάνθη και να σερβίρω καφέδες στον Διοικητή μέσα στη Λέσχη, επειδή ακριβώς με ενδιέφερε η εσχατιά μας, και ξέρω λοιπόν, τί σημασία έχει το να επισκέπτεται ακριτικές μονάδες στις μεγάλες εορτές του Πάσχα, η Αθήνα, να το πω έτσι.

Δ.Κ.: ​Η Αθήνα…

Π.Π.: Λοιπόν, όταν αυτό δεν γίνεται φέτος, και μάλιστα δεν γίνεται, αν θέλετε σε μια ζυγαριά, διότι και το επιχείρημα είναι ότι «μα και οι Τούρκοι δεν πήγαν στα Κατεχόμενα»! Δηλαδή δεν πήγε ο Ερντογάν στα Κατεχόμενα;

Δ.Κ.: Συγνώμη τώρα, δηλαδή τί θα συγκρίνω εγώ; Τα Κατεχόμενα που δεν είναι αναγνωρισμένα από κανένα και μάλιστα βρίσκονται υπό κατοχή σε μια ελεύθερη και ανεξάρτητη λοιπόν δημοκρατία, θα τα συγκρίνω με το ελληνικό έδαφος;

Π.Π.: Έτσι.

Δ.Κ.: Δηλαδή, εγώ ο Έλληνας δεν πήγα σε ελληνικό έδαφος;

Π.Π.: Έτσι ακριβώς είναι. Κοιτάξτε, παρατηρούμε τις τελευταίες αρκετές εβδομάδες μια συστηματική διαδικασία στην οποία η ελληνική κυβέρνηση, να μην κρυβόμαστε, η κυβέρνηση Μητσοτάκη – και δεν το εννοώ με κομματική κριτική εδώ – τα γεγονότα αξιολογώ, έχει εισέλθει.

Σε αυτή τη μεγάλη εικόνα, αν κοιτάξουμε τα τελευταία τρία χρόνια, έχουμε τρεις φάσεις στα ελληνοτουρκικά. Η πρώτη ήταν η έντονα, αν θέλετε, επιχειρησιακή όξυνση και σύγκρουση η οποία είχε κορυφές της ως γεγονότα τον Έβρο και το συμβάν στο Αιγαίο που κατέληξε, ευτυχώς, στην επακούμβηση, κι έτσι μαζεύτηκαν οι Τούρκοι, με την πίεση και των Αμερικανών βέβαια. Αυτό είναι το πρώτο σκέλος όπου η Ελλάδα απέδειξε ότι έχει υπεροχή.

Εισερχόμαστε μετά σε μια δεύτερη φάση, αυτή της ρητορικής όξυνσης – το πρώτο έγινε στο 2020 – η ρητορική όξυνση είναι στο 2021 και το 2022, με κορυφές επίσης την επίθεση, να το πώ έτσι, του Τσαβούσογλου κατά την επίσημη επίσκεψη Δένδια στην Άγκυρα και την πολύ χαρακτηριστική τότε απάντηση του Έλληνα Υπουργού των Εξωτερικών. Η οποία συνεχίστηκε κι ένα χρόνο μετά, εδώ στο Όσλο, όπου πάλι, ο Τούρκος Πρέσβης κατ᾽ εντολήν της Άγκυρας σηκώθηκε και είπε λίγο πολύ τα ίδια στον Υπουργό και φυσικά δόθηκαν οι ίδιες απαντήσεις.

Και τώρα έχουμε την τρίτη φάση, αυτήν της επίθεσης φιλίας…

Δ.Π.: Τί επίθεση φιλίας, αγαπητέ μου; Το πρωί ακούγαμε – συγνώμη που σας διακόπτω κ. Παύλο – αλλά το πρωί ακούγαμε τον Ερντογάν, «φέρνουμε αυτό το Αναντολού», πήγε και τους μαθητές εκεί, «για να δώσουμε τα μηνύματα –λέει–απέναντι»!

Π.Π.: ​Μα, προφανώς είναι έτσι, γι᾽ αυτό και σας μίλησα για θέατρο του παραλόγου νωρίτερα, διότι η οποιαδήποτε διαδικασία που η Τουρκία εννοεί ως φιλία και φιλική προσέγγιση δεν στερείται της λογικής του καρότου και του μαστιγίου. Δηλαδή, τους τελευταίους αρκετούς μήνες που έχουμε μπει σε ένα τέτοιο κλίμα, έχεις ταυτόχρονα τον Καλίν, τον Τούρκο σύμβουλο του Τούρκου Προέδρου, να σου υπενθυμίζει το casus belli και μάλιστα να σου λέει ότι και το casus belli έχει επεκταθεί αν τυχόν τολμήσετε να κάνετε επέκταση Χωρικών Υδάτων στην Κρήτη…

Δ.Κ.: Μα, αγαπητέ μου, συγνώμη τώρα, εγώ το θέτω, ένα σενάριο. Και θέλω την άποψή σας. Είστε επιστημονικός σύμβουλος στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, είστε ερευνητής, γνωρίζετε και έχετε εντρυφήσει ιδιαιτέρως επάνω στις Διεθνείς Σχέσεις και στα Εθνικά ζητήματα, και λέω: Σήμερα.Σήμερα, από εδώ από τον Έβρο, μέχρι το Ταίναρο, και την Εύβοια μαζί και την Κρήτη, επεκτείνουμε τα Χωρικά μας Ύδατα στα 12 μίλια. Ποιος θα μιλήσει;

Π.Π.: Κανείς δεν θα μιλήσει.

Δ.Κ.: Θα κάνει η Τουρκία επίθεση; Δεν υπάρχει περίπτωση.

Π.Π.: Κανείς δεν θα μιλήσει. Μα ξέρετε, κ. Κολιέ, εγώ πολύ φοβάμαι ότι το πρόβλημα, το ζήτημα της επέκτασης των Χωρικών Υδάτων, δεν είναι πρωτίστως η Τουρκία. Είναι τα βαρίδια που έχουν διάφοροι στην Αθήνα που έχουν υποσχεθεί σε κάποιους ότι δεν θα το κάνουν. Σας θυμίζω μια συνέντευξη τηλεοπτική προ διμήνου της πρώην Υπουργού Εξωτερικών, της Ντόρας Μπακογιάννη, στον κύριο Σαχίνη στην Κρήτη, όπου ρωτώντας την ο ίδιος ακριβώς αυτό το ερώτημα: «μα γιατί δεν προχωράμε σε επέκταση των Χωρικών Υδάτων;» τη στιγμή μάλιστα που αυτά καθορίζουν και το εύρος της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, της ΑΟΖ. Και εκεί, αν δείτε στο Youtube το βίντεο, η κ. Μπακογιάννη του απαντά με έναν έτσι πολύ αφοπλιστικό και απόλυτο τρόπο ότι, «όχι, κύριε Σαχίνη, δεν θα πάμε τώρα, δεν πρέπει να πάμε τώρα στα 12 ναυτικά μίλια!» Και καταλήγει με ένα σαρδόνιο χαμόγελο που όποιος μπορεί να αντιληφθεί λίγο και να διαβάσει και πρόσωπα, καταλαβαίνει ότι αυτός ο άνθρωπος έχει δεσμεύσεις, είτε εκούσιες είτε ακούσιες, με την έννοια ότι παίζει ένα παιχνίδι το οποίο εξυπηρετεί κάποια άλλα οφέλη.

Τεχνικά πάντως, η επέκταση των Χωρικών Υδάτων, και εσείς θέσατε τώρα το ζήτημα της ηπειρωτικής Ελλάδας, εγώ θα σας έλεγα ότι και στα νησιά του Αιγαίου δεν είναι πρόβλημα. Η Τουρκία, να πούμε στους ακροατές σας, ότι η θάλασσα του Ελλησπόντου, τα Δαρδανέλια και των Στενών του Βοσπόρου είναι κλειστή τουρκική θάλασσα. 

Δ.Κ.: Από πού κι ως πού…

Π.Π.: Δεν υπάρχει ούτε ένα κυβικό μέτρο νερό που δεν είναι τουρκικό ύδωρ εκεί.

Δ.Κ.: ​Μα, συγνώμη, κ. Παύλο, αλλά η διεθνής ναυσιπλοΐα δεν πρόκειται να επηρεαστεί από την επέκταση των Χωρικών μας Υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.

Π.Π.: Έτσι ακριβώς είναι. Κοιτάξτε, τα Χωρικά Ύδατα της Ελλάδας είναι ένα ζήτημα που σχετίζεται φυσικά άμεσα με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, η οποία έχει τεράστιο πλούτο. Δηλαδή αυτά που ανήκουν στον ελληνικό λαό είναι πολλά δισεκατομμύρια, ίσως και τρισεκατομμύρια ευρώ. Ο Νίκος ο Λυγερός, τον οποίον γνωρίζετε, παλαιότερα μου είχε πει, διότι είχε ασχοληθεί με μελέτες έρευνας και εκτίμησης του ορυκτού πλούτου της ελληνικής ΑΟΖ, μου είχε πει γύρω στο 2000 όταν ήμουν στην Ελλάδα, ότι ο ορυκτός πλούτος, αυτός που ανήκει στην Ελλάδα, και θα πρέπει να είναι κάποια στιγμή εκμεταλλεύσιμος, εκτιμάται ότι είναι αρκετός για να καλύψει – προσέξτε τί θα σας πω – για να καλύψει κατ᾽ αποκλειστικότητα τις ενεργειακές ανάγκες όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για πάνω από 50 χρόνια. Δηλαδή, η Ελλάδα έχει τόσο πράγμα εκεί, που αυτό θα μπορούσε να τροφοδοτήσει όλες τις ανάγκες της Ευρώπης ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ, χωρίς Νορβηγίες, Ρωσίες, από δω, από κει, για πάνω από πενήντα χρόνια! Καταλαβαίνετε για τί ποσά μιλάμε;

Δ.Κ.: Εγώ καταλαβαίνω, αλλά σήμερα βγήκε ο Πρωθυπουργός και μας είπε ότι θα δούμε τί θα δείξουν οι έρευνες. Ποιες έρευνες;

Π.Π.: Ψεύδονται όλοι, κ. Κολιέ. Και δεν είναι ο πρώτος ο Πρωθυπουργός που ψεύδεται, έχουν ψευστεί προηγουμένως ο προηγούμενος ο Πρωθυπουργός, ο Γιώργος Παπανδρέου, έχουν ψευστεί στελέχη και κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας, έχει ψευστεί – δυστυχώς, σε ανύποπτο χρόνο – και ο νυν Υπουργός των Εξωτερικών. Έχει ψευστεί κατά την έννοια λέγοντας ότι, δεν μας ενδιαφέρει η εξόρυξη. Αλλά αυτά είναι ψεύδη ασύλληπτα για τον απλούστατο λόγο ότι, αυτές οι πλουτοπαραγωγικές πηγές θα προβούν προς εκμετάλλευση. Το ζήτημα είναι εάν η Ελλάδα θα έχει εξασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα ώστε να διασφαλίσει αυτές τις τεράστιες κυβικές εκτάσεις, και απλώς να αναθέσει σε τρίτους, με τις προμήθειές τους, και την ανάγκη για παροχή τεχνογνωσίας και εξορύξεως κλπ, ή αν η Ελλάδα θα αποσυρθεί και θα εκχωρήσει όλο αυτό τον πλούτο και θα είναι αυτή που θα πάρει μια μικρή προμήθεια!Περί αυτού πρόκειται…

Δ.Κ.: Μα, να πάρουμε μια καλή προμηθειούλα εκεί πέρα, να τελειώνουμε. Να τελειώνουμε τέλος πάντων! Αλλά, το θέμα ξέρετε ποιο είναι; Και το ξέρετε καλύτερα από μένα. Ότι αυτή η στρατηγική του ανεξήγητου κατευνασμού, εδώ που είχαμε φτάσει περίμενες ότι η Ελλάδα πραγματικά παίρνει τα πράγματα στα χέρια της και υπερασπίζεται η ίδια τα συμφέροντά της. Και βλέπουμε, αίφνης, να παρουσιάζεται και πάλι αυτό το εντελώς φοβικό, κατευναστικό σύνδρομο. Αλλά την ίδια στιγμή θα πρέπει να πούμε, ότι τα lobby των Ελλήνων της Αμερικής και των Αμερικανών Φιλελλήνων, έχουν εξοργιστεί με τη στάση των ελληνικών κομμάτων, της κυβέρνησης, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Π.Π.: Είναι έτσι σε κάποιο βαθμό.

Δ.Κ.: Το θέτω έτσι, το θέτω σε αυτή τη βάση.

Π.Π.: Ναι, ναι. Είναι έτσι σε κάποιο βαθμό αυτό που λέτε. Ταυτόχρονα, και δεν είναι, με ποια έννοια; Ότι, ξέρετε, στο επίπεδο που συζητούμε είναι τόσο πολύπλοκα τα συμφέροντα και τόσο πολυεπίπεδα, και επίσης η έννοια «ελληνικό λόμπι» ή η έννοια «ομάδα χ» για να μην το προσδιορίσω απλώς στο ελληνικό λόμπι, δεν είναι κάτι συμπαγές και στατικό. Αποτελείται από ανθρώπους, οι οποίοι σε κάποιο βαθμό ταυτίζονται σε μια κοινή γραμμή, και σε κάποιο βαθμό προσπαθούν οι ίδιοι, ή έστω κάποιοι εξ αυτών, να εξυπηρετήσουν και ίδια συμφέροντα. Υπάρχει δηλαδή…

Δ.Κ.: Μα, συγνώμη, εκεί που έβλεπες την Τουρκία στη γωνία, να είναι στη γωνία, ξαφνικά επιστρέψαμε πάλι πίσω σε μια κατευναστική συμπεριφορά και σε μια υποχωρητική στάση άνευ προηγουμένου;

Π.Π.: Αυτό είναι γεγονός. Αυτό είναι γεγονός και είναι μια τραγική εξέλιξη υπό την έννοια ότι εάν αυτή όλη η φοβική στρατηγική προσπάθεια κατευνασμού και μειοδοσίας – διότι περί μειοδοσίας πρόκειται, όταν ο γείτονάς σου δηλαδή έχει επεκτείνει τα Χωρικά του Ύδατα σε Μαύρη Θάλασσα και Ανατολική Μεσόγειο, και εσύ δεν το κάνεις, ακόμη και να υποθέσουμε, στα σημεία όχι που θα τον «ενοχλούσες», αλλά που δεν τον ενοχλείς – αυτό είναι μια πράξη εθνικής μειοδοσίας, η οποία βάζει τη χώρα σε μια περιπέτεια. Διότι δημιουργεί ένα πολύ αρνητικό προηγούμενο προς τη διεθνή κοινότητα. Δηλαδή, αυτή τη στιγμή, στο παράδειγμα που αναφερθήκατε, της απουσίας της ηγεσίας από τα ακριτικά μας φυλάκια στα νησιά, το Πάσχα, το μήνυμα που δίνει είναι ότι «ναι, εμείς τελικά έχουμε μπει στο τρυπάκι της λογικής της Τουρκίας που αμφισβητεί την κυριότητα όλων αυτών των νησιών» και με το να απέχουμε από την παρουσία μας εκεί, στην ουσία καταφάσκουμε το δικό τους επιχείρημα. Αυτό έχει τεράτιο αποτύπωμα, και, αν θέλετε, κατ᾽ εμέ έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος από την καμπάνια TurkAegean, που φυσικά είναι άλλη μια ήττα στην ίδια ακριβώς λογική. Δηλαδή, το ότι αφήσαμε την Τουρκία να καθιερώσει το brand name Turkaegean διεθνώς.

Δ.Κ.: Αυτό πάλι τί είναι, TurkAegean, που καθιερώθηκε και διεθνώς;

Π.Π.: Αυτό είναι ακριβώς άλλη μια ήττα στο επίπεδο το τουριστικό, που φυσικά για την Τουρκία δεν είναι απλώς τουριστικό. Διότι η εκχώρηση ενός τέτοιου brand name και ταυτόχρονα του δικαιώματος της Τουρκίας να λέει ότι «κοιτάξτε, έχουμε Αιγαίο» είναι έκφανση της γενικότερης τουρκικής στρατηγικής αναθεωρητισμού, η οποία δεν αποδέχεται το status των ελληνικών νησιών. Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι στην Ελλάδα ότι περί αυτού πρόκειται. Η Τουρκία αυτή τη στιγμή αμφισβητεί όλη τη Θράκη μας, την οποία ονομάζουν Δυτική Θράκη, όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, φυσικά το Καστελλόριζο είναι ανύπαρκτο γι᾽αυτούς ως Ελλάδα γιατί τους κλείνει την ΑΟΖ, και φυσικά δεν πρόκειται να συζητήσουν ποτέ το ζήτημα της αποχώρησης από τη βόρεια Κύπρο.

Δ.Κ.: ​Μάλιστα. Τί να πω ρε παιδί μου.

Π.Π.: Περί αυτού πρόκειται, λοιπόν, και όλα αυτά είναι επιμέρους στρατηγικές εκδηλώσεις. Όσον αφορά στο TurkAegean, εδώ υφίσταται και άλλο ένα δίδαγμα για τον Έλληνα ψηφοφόρο, αν θέλετε, και τον Έλληνα πολίτη. Ότι, το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι «δεν είμασταν εμείς που πουλήσαμε τη Μακεδονία, ήταν οι άλλοι» ανατρέπεται, διότι στην περίπτωση του TurkAegean αποδεικνύουν ότι ούτε αυτοί ενδιαφέρθηκαν να σώσουν ένα όνομα! Και στο βαθμό που η Μακεδονία ήταν όνομα και ιστορία…

Δ.Κ.: Τί να κάνουμε; Να σηκωθούμε και να φύγουμε από αυτόν τον τόπο; Να έρθουν κάποιοι άλλοι; Μπορεί να είναι πιο άξιοι από εμάς…

Π.Π.: Κοιτάξτε, αν θα σηκωθούμε να φύγουμε εμείς, ή αν πρέπει με κάποιο τρόπο να διώξουμε αυτούς, δεν ξέρω. Πάντως, ο ελλαδικός πληθυσμός έχει τα τελευταία δέκα χρόνια υποστεί μείωση της παραγωγικής μονάδας του, εννοώ της ηλικίας από 25 μέχρι 35 συν πλην, κατά περίπου 600 χιλιάδες ψυχές. Εσείς ξέρετε καλύτερα από μένα ότι η Θράκη μας ερημώνει. Άκουγα τις προάλλες, αναφερόσασταν σε κάποια εκπομπή σας στο πώς η Ορεστιάδα έχει μετατραπεί σε Νέα Βύσσα (πληθυσμιακά). Συρρικνώνεται λοιπόν ο πληθυσμός της Θράκης. Εγώ αναρωτιέμαι, τί έχουν απογίνει οι τρεις Αναπτυξιακοί Νόμοι των τελευταίων 30–40 ετών, και επίσης, αναρωτιέμαι αν αυτή η πολυπόθητη Ανάπτυξη είναι αυτή η στρατιωτική ανάπτυξη που προσφέρουμε με την παραχώρηση του λιμένος στην Αλεξανδρούπολη στους Αμερικανούς, οι οποίοι ενδεχομένως να πετάνε κάτι πινάκια φακής δεξιά και αριστερά…

Δ.Κ.: Πάντως, εμείς, αυτοί μπορεί να πετάνε πινάκια φακής, εμείς πετάμε χαρταετό. Δεν υπάρχει περίπτωση, αυτά τα οποία συμβαίνουν πλέον και ιδιαίτερα τον τελευταίο ενάμιση μήνα, είναι ανεξήγητα. Είναι ανεξήγητα, δηλαδή, να σας πω μόνο αυτό. Ότι όλες οι ελληνικές επιχειρήσεις, που είναι πάρα πολλές και βρίσκονται στη Βουλγαρία, απασχολούν πάνω από 60 χιλιάδες εργάτες! Αυτές οι εταιρείες είτε πριμοδοτήθηκαν τότε επί Σημίτη να φύγουν από την Ελλάδα, ή η φορολογία τους ανάγκασε να μεταβούνε στη γειτονική Βουλγαρία ή Ρουμανία. Την ίδια στιγμή στη Βουλγαρία, με 70 χιλιάδες τζίρο δεν έχεις ούτε ένα ευρώ φόρο, αγαπητέ μου. Ούτε ένα ευρώ φόρο! Και την ίδια στιγμή η Τουρκία φτιάχνει autobahn, autobahn στην κυριολεξία, για το Καπετάν–Αντρέεβο, για τη Βουλγαρία, ούτως ώστε να έχει την απευθείας σύνδεση. Εμείς, αγαπητέ μου, είμαστε με ένα περίπτερο στο Τελωνείο εδώ και με μια κατάσταση ανομολόγητη.

Π.Π.: Έτσι ακριβώς, δυστυχώς. Και αναρωτιέμαι, και δεν ξέρω αν εσείς μπορείτε να μου απαντήσετε, τί στην ευχή έχει κάνει τα τελευταία 4 χρόνια αυτή η περίφημη Επιτροπή η Διακομματική του Κοινοβουλίου για τη Θράκη, όπου προΐστατο η κυρία Μπακογιάννη; Τί έκαναν;

Δ.Κ.: Μα βγάλανε ίδιο νόμο, Αναπτυξιακό Νόμο για τον Έβρο, να τώρα το είπατε, έναν Αναπτυξιακό Νόμο βγάλαν για τη Θράκη υποτίθεται, αλλά αυτός ο νόμος δεν έχει ειδικά κίνητρα για τον βόρειο Έβρο, για να μπορέσουν οι άνθρωποι και πάλι να επανεγκατασταθούν στις περιοχές από τις οποίες φύγανε. Είναι δώρον άδωρο. Είναι μια τρύπα στο νερό. Αυτό είναι, αγαπητέ μου.

Π.Π.: Μάλιστα. Μάλιστα. Επομένως εδώ, και είναι φυσικά πολλά ζητήματα, ακούω, και είχα ακούσει με λύπη μου προ μηνών, τη μεγάλη καταστροφή λίγο παραδίπλα, στο Παπίκιο, αλλά και το Δάσος της Δαδιάς. Είναι μια αιμορραγία τραγική ο τρόπος με τον οποίον το λαθρομεταναστευτικό αφήνει το αποτύπωμά του στη Θράκη. Αυτό, ελπίζω ο φράχτης σε κάποιο βαθμό να λειτουργήσει, μολονότι πάντα, εάν η Ελλάδα δεν πάψει και πάλι ως κεντρική κυβέρνηση να δώσει διεθνώς το μήνυμα ότι «ξέρετε, κύριοι, κλείσαμε», δεν σου κάνει κανένας φράχτης τίποτε, εάν δεν υπάρξει αυτό το μήνυμα. Και δυστυχώς φοβάμαι, ότι η διαπλοκή και σε αυτό το επίπεδο έχει τόσο μεγάλο βάθος, είναι τόσο μεγάλα τα μεγέθη των ομάδων και των ανθρώπων που εμπλέκονται στη διαχείριση της παράνομης μετανάστευσης και τόσο πολλά τα χρήματα που διακινούνται από την κορυφή την πολιτική μέχρι τα νύχια της κοινωνίας της τοπικής, διότι και η τοπική κοινωνία έχει μεγάλη ευθύνη. Το είδαμε, εγώ τουλάχιστον το είδα πολύ καλά στο ζήτημα του Φυλακίου στον Έβρο, πώς σε κάποιο βαθμό προδόθηκε εκ των έσω από την Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Ορεστιάδα. Λοιπόν, έχουμε όλοι ευθύνη.

Και άρα αυτή τη στιγμή δύο δρόμοι υπάρχουν: είτε θα αναλισκόμαστε στο να αναλύουμε τα προβλήματα, και εν πάσει περιπτώσει, είναι σημαντικό αυτό, γιατί τα βάζουμε στο χαρτί στη σειρά και έχουμε μια εικόνα του πού βρισκόμαστε.

Ή, θα περάσουμε σε μία δράση και αυτή τη στιγμή αυτή η δράση έχει τη μορφή της ψήφου στις εθνικές εκλογές. Και εδώ πρέπει να σας πω ότι, αυτό που κάνετε εσείς από την εκπομπή σας είναι πάρα πολύ σημαντικό. Δυστυχώς, το κάνετε περιφερειακά κανάλια, εσείς δηλαδή στην Αλεξανδρούπολη, προχθές ήμουν με τον κύριο Σαχίνη στην Κρήτη, βλέπουμε δηλαδή ότι τα κέντρα, η Αθήνα, οι μεγάλες πόλεις, η Θεσσαλονίκη, δεν ενδιαφέρονται για τα άκρα της χώρας. Και ξέρετε, είναι σαν μια καρδιά η οποία στέλνει αίμα και σου λέει, «ε, εντάξει, δεν χρειάζεται να πάει μέχρι τα δάχτυλα, δεν βαριέσαι!». Αυτά, η συνέπειά τους θα είναι ακρωτηριασμός. Και είναι θέμα χρόνου. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνετε, να συμβάλλετε στην αφύπνιση του Έλληνα σήμερα, πρωτίστως να συνειδητοποιήσει ότι από το δημόσιο διάλογο σε κεντρικό επίπεδο απέχει παντελώς η ατζέντα των εθνικών θεμάτων. Δεν σας κάνει εντύπωση αυτό, Κε Κολιέ;

Δ.Κ.: Μου κάνει εντύπωση.

Π.Π.: Άκρα του τάφου σιωπή…

Δ.Κ.: Άκρα του τάφου σιωπή, τίποτα. Άχνα!

Π.Π.: Δηλαδή, εγώ γιατί να μην δικαιούμαι να σκεφτώ ότι τα έχουνε μιλημένα; Όταν μάλιστα, διαπιστώνω διαβάζοντας διατυπώσεις ανώτατων στελεχών. Προχθές μάλιστα, πριν κάποιες μέρες ο κύριος Δένδιας το επανέλαβε λέγοντας, χαίρομαι λέει, που υπάρχει ομοφωνία στο ελληνικό πολιτικό σύστημα για τα κρίσιμα ζητήματα. Κι εγώ με το μυαλό μου, κι αν θέλετε σκεπτόμενος και λίγο παραπέρα, λέω «τί είδους ομοφωνία, δηλαδή, Κε Υπουργέ; Είναι μια ομερτά; Όπου έχουμε συμφωνήσει όλοι;» Κι εν πάσει περιπτώσει, ποια είναι τα διακυβεύματα εδώ; Δηλαδή, είναι δυνατόν να νομίζουν κάποιοι ότι θα μπορούν να γκριζάρουν σταδιακά όλη την ανατολική Ελλάδα; Ο Σοϊλού προχθές έλεγε «η Τουρκική Δυτική Θράκη μας» και δεν θα βγάζει κανείς τσιμουδιά στην Ελλάδα;

Δ.Κ.: Μα, αγαπητέ μου, εδώ ήρθε ο Πρόεδρος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, του ανώτατου πολιτικού οργάνου, στη Θράκη και κανένας δεν μίλησε, δεν είπε τίποτα! Και οι δικοί μας δεν πήγαν να πουν Χριστός Ανέστη στη Χίο!

Π.Π.: Έτσι. Για να μην πάμε παραπέρα, και να πούμε ότι επιτέλους η Ελλάδα πρέπει να θέσει ζήτημα ισοκυρίας και αμοιβαιότητας μεταξύ των Προξενικών Αρχών σε Ελλάδα και Τουρκία. Δεν είναι δυνατόν η Τουρκία να έχει τέσσερα Προξενεία στην Ελλάδα, σε Κομοτηνή, Θεσσαλονίκη, Νέο Ψυχικό και Ρόδο, εμείς να έχουμε τρία, Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη, Ανδριανούπολη, το ένα διακοσμητικό σχεδόν, κι εδώ η Ελλάδα να μην θέτει ζήτημα και να ζητάει καταγραφή και ενημέρωση απόλυτη από την Τουρκία του τί παράγουν αυτά τα Προξενεία! Και να αξιολογήσει και να διαπραγματευτεί ενδεχομένως το κλείσιμο του ενός. Αυτά είναι εγκλήματα, ξέρετε, κ. Κολιέ, που γίνονται.

Δ.Κ.: Θα ξαναβρεθούμε και πάρα πολύ σύντομα με αυτό το Συνυποσχετικό λοιπόν, που ένας Θεός ξέρει τί συνυποσχέθηκαν. Αλλά θα το δούμε πάρα πολύ σύντομα.

Π.Π.: Κοιτάξτε, πρέπει πριν τις εκλογές, οι οποίες είναι σε λιγότερο πλέον από 30 ημέρες, ο Έλληνας ψηφοφόρος,ανεξαρτήτως – εγώ δεν απευθύνομαι αυτή τη στιγμή σε ψηφοφόρο χ, ψ κόμματος ή χρώματος – απευθύνομαι σε έναν Έλληνα πολίτη ο οποίος έχει έγνοια για την πατρίδα του και τον τόπο του, άρα έχει το χρέος, να απαιτήσει πρωτίστως από τον εαυτό του και από το σύστημα δευτερευόντως, ποιες είναι, τί προτίθεται να πράξει – που είναι, αν θέλετε, κι ένα εύλογο ερώτημα: δηλαδή, σου ζητάει ο άλλος την ψήφο σου για να κυβερνήσει. Τί πιο φυσιολογικό να τον ρωτήσεις: Ωραία, πες μου τί έχεις στο μυαλό σου!

Άρα, λοιπόν, ο Έλληνας έχει το απόλυτο δικαίωμα, και το υποψήφιο σύστημα προς διακυβέρνηση έχει την απόλυτη υποχρέωση να τον ενημερώσει και να του ανοίξει τα χαρτιά του.

Και το δεύτερο σημείο που θέλω να πω, και κλείνω με αυτό, είναι ότι θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό σε αυτές τις εκλογές, ήδη από τον πρώτο γύρο, να υπάρχει πολύ μεγάλη συμμετοχή.

Δ.Κ.: ​Πρέπει να υπάρχει. Ναι.

Π.Π.: Διότι όσο μικρότερη είναι η συμμετοχή στις εκλογές, τόσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός ολοκληρωτισμούτου πρώτου. Διότι όσο μικρότερη η συμμετοχή, τόσο μικρότερη η έκφραση της δημοκρατίας.

Δ.Κ.: Θέλω να σας ευχαριστήσω από καρδιάς, να είστε γερός, να είστε δυνατός, και να υποσχεθώ πολύ σύντομα «εις το επανιδείν»!

Π.Π.: Κι εγώ να σας ευχαριστήσω θερμά κύριε Κολιέ. Να είστε καλά, καλή εβδομάδα.

Δ.Κ.: Να είστε γερός, να είστε καλά, καλή εβδομάδα.

Πηγή: https://radiomax.gr/παναγιώτης-παύλος-η-προσπάθεια-κατευ/

Απομαγνητοφώνηση: Παναγιώτης Παύλος, Τρίτη 25 Απριλίου 2023, Όσλο.