Norge – Page 3 – Panagiotis G. Pavlos

Θα πρέπει άραγε να προβληματιστούμε με την τοποθέτηση του Έσπεν Μπαρθ Έιντε ως νέου υπουργού Εξωτερικών της Νορβηγίας;*

Ο Espen Barth Eide, πρώην Ειδικός Απεσταλμένος του Γ.Γ. του ΟΗΕ στην Κύπρο, απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους στον απόηχο των Διαβουλεύσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας για την Κύπρο και την Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο (UNFICYP). OHE, Φωτό: Rick Bajornas

Ανακοινώθηκε πριν λίγες ώρες η αναμενόμενη, σύμφωνα με αρκετούς εδώ στο Όσλο, τοποθέτηση του Έσπεν Μπαρθ Έιντε (Espen Barth Eide) ως νέου Υπουργού Εξωτερικών της Νορβηγίας, στη θέση της άρτι παραιτηθείσας – λόγω του σκανδάλου χρηματιστηριακών συναλλαγών του συζύγου της – Anniken Huitfeldt.

Πρόκειται για μια εξέλιξη που σίγουρα δεν θα πρέπει να αφήσει αδιάφορη την ελληνική εξωτερική πολιτική και φυσικά τον Ελληνισμό, σε Ελλάδα και Κύπρο.

Ο νέος Νορβηγός ΥΠΕΞ, βουλευτής του Εργατικού Κόμματος της Νορβηγίας από το 2017, και μέχρι σήμερα Υπουργός Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής στην παρούσα κυβέρνηση του Jonas Gahr Støre, είναι παλαιός γνώριμος της Ελλάδας και της Κύπρου μας.

Έχοντας ήδη διατελέσει Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Jens Stoltenberg από τις 21 Σεπτεμβρίου 2012 και για ένα χρόνο, αναλαμβάνει κατά παράδοξη σύμπτωση εκ νέου την ίδια ημέρα, ακριβώς 10 χρόνια μετά την πτώση της κυβέρνησης Στόλτενμπεργκ (16 Οκτωβρίου 2013), τα ηνία της Νορβηγικής Διπλωματίας.

Από την μέχρι τώρα σταδιοδρομία του σε θέσεις ευθύνης άμυνας και εξωτερικής πολιτικής της Νορβηγίας και τη διαδρομή πολιτικής συνεργασίας του με τον νυν Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, κατά την οποία έχει διατελέσει και Υπουργός Άμυνας, ασφαλώς ξεχωρίζουν τα χρόνια από το 2014, οπότε και τοποθετήθηκε ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για το Κυπριακό (από τον Γ.Γ. Μπαν Κι Μουν) ως το 2017, τα οποία και παραμένουν αξέχαστα για τον Ελληνισμό της Κύπρου. Είναι μάλιστα ενδεικτικό, ότι έκτοτε, από το ναυάγιο της θητείας του Μπαρθ Έιντε στην Κύπρο, δεν έχει τοποθετηθεί ξανά απεσταλμένος του ΟΗΕ στη Μεγαλόνησο.

Τα έργα και ημέρες του νέου Νορβηγού ΥΠΕΞ κατά τη μεσολαβητική αυτή θητεία του για το Κυπριακό, είναι λίγο πολύ γνωστά. Αυτό όμως που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, και αξίζει να αναφερθεί ως υπενθύμιση, σήμερα, που κατά σύμπτωση, και πάλι, η τοποθέτηση Μπαρθ Έιντε συμπίπτει με την έναρξη της νέας φάσης πολιτικού διαλόγου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στην Αθήνα, είναι το εξής.

Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει σε Νορβηγική εφημερίδα στις αρχές Σεπτεμβρίου 2020, η οποία έφερε τον ακόλουθο άκρως προκλητικό τίτλο και υποκεφαλίδα: «Σπάνια δύο χώρες μέλη του ΝΑΤΟ παραβιάζουν τον εθνικό εναέριο χώρο εκάστου – 14 Τουρκικά μαχητικά εισήλθαν στον ελληνικό εναέριο χώρο την Δευτέρα: Ο Έσπεν Μπαρθ Έιντε πιστεύει ότι υπάρχει λόγος ανησυχίας», ο νέος Νορβηγός ΥΠΕΞ είχε προβεί σε εξίσωση Ελλάδας και Τουρκίαςόσον αφορά τις παραβιάσεις των τουρκικών μαχητικών πάνω από το Αιγαίο, δηλώνοντας τότε χαρακτηριστικά:

«Η κατάσταση αυτή επηρεάζει άμεσα το ΝΑΤΟ, διότι πρόκειται περί δύο νατοϊκών χωρών. Είναι πολύ σπάνιο να έχουμε δύο χώρες του ΝΑΤΟ που παραβιάζουν τον εναέριο χώρο του άλλου. Με αυτή την έννοια, είναι ένα ζήτημα δύσκολο για το ΝΑΤΟ. Κυρίως διότι υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα για το ΝΑΤΟ σε αυτή την περιοχή, όπως η Λιβύη, η μάχη εναντίον του ISIS και ούτω καθεξής. Και θα ήθελε κανείς να το αποφύγει αυτό».

Στις δηλώσεις εκείνες, υπήρξε ωστόσο μια αναφορά που είχε προκαλέσει ιδιαίτερα αλγεινή εντύπωση, και είναι ίσως ενδεικτικό του ήθους αλλά και του βαθμού συναλλαγών των σκανδιναβικών πολιτικών ελίτ με το κράτος τρομοκράτη στα ανατολικά της Ελλάδος. Σε μια αποστροφή του λόγου του, ο Μπαρθ Έιντε είχε δηλώσει:

«Υπάρχει πολλή ιστορία και παλιά συναισθήματα σε όλο αυτό. Εδώ οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι είναι οι Έλληνες που παραβαίνουν, και οι Έλληνες ακόμη θρηνούν την απώλεια της Κωνσταντινούπολης, όπως την αποκαλούν ακόμη. Σ᾽ αυτό το επίπεδο είμαστε!».

Η δήλωσή του αυτή προκάλεσε μπαράζ αντιδράσεων σε σημείο που, όπως η Hellas Journal είναι σε θέση να γνωρίζει, όταν ο νύν Υπουργός Εξωτερικών της Νορβηγίας, ενημερώθηκε τότε από Νορβηγούς διπλωμάτες για τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν στην ελληνική κοινωνία αναγκάστηκε – μολονότι σε ιδιωτικό επίπεδο – να ανακαλέσει και να απολογηθεί λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «τα λεγόμενά μου παρερμηνεύθηκαν, δεν ήταν αυτό, αυτό που εννοούσα».

Μένει πλέον να αποδείξει ο ίδιος κατά τη νέα θητεία του ως Υπουργός Εξωτερικών της, ειρήσθω, άκρως φιλελληνικής – σε επίπεδο λαού – σκανδιναβικής χώρας, εάν η Νορβηγική Διπλωματία έχει πλέον αρχίσει, και με αφορμή τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, να αντιλαμβάνεται τί πράγματι εστί Τουρκία.

Ή εάν τα συμφέροντα που συνδέουν τις νορβηγικές και λοιπές σκανδιναβικές πολιτικές ελίτ με τον επιτήδειο Νεοθωμανό αναθεωρητή, έχουν μονίμως καταδικάσει σε δεύτερη μοίρα την ιστορική αλήθεια και τον απαρέγκλιτο σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, διαστρέφοντας κάθε έννοια «σωστής πλευράς της ιστορίας».

* Ανταπόκριση από το Όσλο για το Hellas Journal, Δευτέρα 16 Οκτωβρίου 2023.

Θα πρέπει άραγε να προβληματιστούμε με την τοποθέτηση του Έσπεν Μπαρθ Έιντε ως νέου υπουργού Εξωτερικών της Νορβηγίας; Προσπάθησε να “παραδώσει”την Κύπρο στην επιρροή της Τουρκίας…

Το ασύλληπτο πόκερ των ημερών και οι αιθεροβάμονες του Παλλάδιου πυλώνα σταθερότητας

Ερντογάν, Στόλτενμπεργκ, Κρίστερσον, αμέσως μετά την άρση του βέτο της Τουρκίας για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ. Σύνοδος Κορυφής Βίλνιους, Λιθουανία, Δευτέρα 10/7/2023. (TT News Agency via Reuters)

Ενώ είναι από χθες βράδυ πλέον γεγονός η άρση του βέτο της Άγκυρας στην ένταξη της χιλιοταπεινωμένης από την Τουρκία Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, φαίνεται ότι κάποιοι στην Αθήνα αδυνατούν να εκτιμήσουν – στο βαθμό που οι συγκυρίες, και κυρίως το παρασκήνιό τους, απαιτούν – το βάθος και τις συνέπειες των όσων διαδραματίζονται τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Αντ᾽ αυτού, διαπιστώνουμε ότι επιλέγεται η εύκολη λύση των ευχολογίων για το απροσδιόριστο «θετικό» αποτύπωμα της άρτι επιτευχθείσας συμφωνίας ένταξης της Σουηδίας την οποία ανακοίνωσε περιχαρής το βράδυ της Δευτέρας ο ΓΓ του ΝΑΤΟ.

Τα ευχολόγια αυτά διέπονται από τραγικότητα κι εγκληματική έλλειψη αντίληψης των διακυβευμάτων καθώς, στερούμενα στρατηγικού βάθους σκέψης, παραγνωρίζουν, αγνοούν ή υποτιμούν καίρια γεγονότα που τείνουν να ανατρέψουν το status quo.

Στο Βίλνιους ο Τούρκος Πρόεδρος όχι μόνον δεν «υποχώρησε» δεχόμενος να άρει το βέτο της Άγκυρας για την ένταξη της Σουηδίας στη Βορειο–Ατλαντική Συμμαχία, αλλά, όλως αντιθέτως, έδωσε το ΟΚ αφού πήρε ΟΛΑ όσα απαίτησε, ατιμώνοντας με πρωτόγνωρο τρόπο μια σκανδιναβική υπερδύναμη με ιστορικά αυτοκρατορικά χαρακτηριστικά, η οποία τον προσκύνησε, α) αλλάζοντας τον αντιτρομοκρατικό νόμο της, β) εκδίδοντας Τούρκους πολίτες μέλη του PKK υπό το πρόσχημα του «ποινικού» εγκληματία, γ) αίροντας το εμπάργκο όπλων προς την Τουρκία, και δ) δεσμευόμενη για υλοποίηση μεταρρυθμίσεων «εκδημοκρατικοποίησης» (άκουσον, άκουσον!) έναντι ενός κράτους τρομοκράτη στην ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή της.
Στον Ερντογάν κατέστη απολύτως και de facto σαφές ότι δεν υπάρχει κανείς εντός του ΝΑΤΟ, ούτε καν οι Ηνωμένες Πολιτείες, που να επιθυμεί να του αρνηθεί την ικανοποίηση των μαξιμαλιστικών απαιτήσεων της Άγκυρας. Η πεμπτουσία του κατορθώματός του να αναζωογονήσει ακόμη και την τελωνειακή ένωση της γείτονος με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να θέσει τις βάσεις επίλυσης του ζητήματος της βίζα, όχι μόνον σημαίνει πολλά για τον αέρα αυτοπεποίθησης με την οποία θα προσέλθει αύριο στη συνάντησή του με τον Έλληνα Πρωθυπουργό αλλά και προϊδεάζει για την ένταση της επιμονής του στις αδιανόητες και απολύτως αντίθετες προς κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου απαιτήσεις της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδος (αποστρατικοποίηση, γκρίζες ζώνες, αμφισβήτηση εθνικής κυριαρχίας νησιών του Αιγαίου, κλπ). Ο επιτυχής εκβιασμός της Σουηδίας μόνο σε αρρωστημένα μυαλά μπορεί να γεννά εφησυχασμό για τους κινδύνους που ελλοχεύουν πλέον αμείλικτα στις διμερείς ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Ελάχιστοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι στις προϋποθέσεις άρσης του βέτο από την Τουρκία εγγράφηκε από τον Στόλτενμπεργκ – κατ᾽ απαίτηση της Τουρκίας – η δέσμευση του ΝΑΤΟ ότι σε κάθε μελλοντικό στρατηγικό σχεδιασμό και ενδοσυμμαχικές αποφάσεις εξοπλισμών θα λαμβάνονται υπόψιν τα concerns της Άγκυρας. Και δεν θέλει πολλή ευφυία για να αντιληφθεί κανείς όχι μόνον τις εν γένει συνέπειες αυτής της αποδοχής στο Αιγαίο, αλλά, πολύ περισσότερο, τον γνώμονα με τον οποίο θα χρυσωθεί το χάπι της Αθήνας στα όποια εξοπλιστικά ανταλλάγματα αποφασίσουν οι ΗΠΑ να προβούν ως αντιστάθμισμα της ιστορικής πλέον παραχώρησης του κολοσσιαίου προγράμματος αναβάθμισης των τουρκικών μαχητικών, το οποίο κατ᾽ ουσίαν έχει από καιρό αποδεχθεί η Αθήνα.
Η επίπονη, επίμονη, συστηματική και άκρως επιτυχημένη ως τώρα εκστρατεία του Γερουσιαστή Μενέντεζ όχι μόνον υπέρ των F-35 για την Ελλάδα αλλά κυρίως κατά των F-16 για την Τουρκία, ο οποίος χάρη στην αστείρευτη κινητικότητα και αρωγή των δυνάμεων της ομογένειας των Ελλήνων στην Αμερική αναδείχθηκε έμπρακτα στον μεγαλύτερο φιλέλληνα της σύγχρονης ιστορίας, υποχρεώνοντας εκ των έσω την αμερικανική διοίκηση να ανοίξει τα μάτια απέναντι στο «κράτος τρομοκράτη» όπως χαρακτηριστικά το αποκάλεσε ο ίδιος, γίνεται τώρα compromise από την ίδια την Αθήνα, τις ίδιες τις ελληνικές πολιτικές ελίτ που αποδεχόμενες την τουρκική αναβάθμιση φαίνεται να αρκούνται σε άγνωστα ακόμη εξοπλιστικά αλλά όχι γεωπολιτικά ανταλλάγματα (όπως π.χ. θα ήταν, ας μη γελιόμαστε, η άτυπη σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ για πλήρη επέκταση των εθνικών χωρικών υδάτων μας σε όλο το Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια, ή εν πάσει περιπτώσει στο μέγιστο της μέσης γραμμής).
Όπως όλα δείχνουν, η Κύπρος μας, το όνομα της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα αντικατασταθεί από συντεταγμένες (αδιάφορο κατ᾽ ουσίαν και άχρηστο το ότι αυτό θα αφορά όλες τις χώρες), κάτι που όχι μόνον συνιστά εξευτελισμό, ταπείνωση και προσβολή του γηγενούς μαρτυρικού κυρίαρχου ελληνικού λαού της μαρτυρικής και κατεχόμενης Κύπρου, αλλά και θεμελιώνει επικίνδυνο τετελεσμένο αλλαγής ονομασίας – και γνωρίζουμε πολύ καλά τί αυτό σημαίνει και πού οδηγεί – και για νησιά του Αιγαίου, για αυτά που η Τουρκία διεκδικεί ήδη επισήμως και για τα άλλα που απλώς ορέγεται. Αυτό θα διευρύνει έτι περαιτέρω το καταστροφικό αποτύπωμα της ήδη υπαρκτής – στο επιχειρησιακό πεδίο – διαδικασίας αποστρατικοποίησης (βλ. μορατόριουμ πτήσεων της ΠΑ επάνω από νησιά του ανατολικού Αιγαίου, αρχής γενομένης το Πάσχα του 2023) και θα τη διευκολύνει πλέον περαιτέρω αυτή τη φορά και δια της διπλωματικής οδού.
Η Ελλάδα απαντά σε όλα αυτά μέχρι στιγμής απλώς ως ικέτιδα του Προέδρου Μπάιντεν, όπως οι δηλώσεις του ιδίου του Αμερικανού Προέδρου κατέστησαν σαφές, και δια της δεδηλωμένης τυφλής και άνευ ενστάσεων πίστης της στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ, το οποίο δεν έχει ενδοιασμούς να προκρίνει την έννοια «χώρος» έναντι της «χώρας», όταν πρόκειται για την διαφύλαξη της σταθερότητας στα σπλάχνα του.
Επιπλέον, η ελληνική εξωτερική πολιτική δείχνει να μην αντιλαμβάνεται το de facto ξετύλιγμα του μίτου αναθεωρήσεως Διεθνών Συνθηκών που ευφυώς εγκαινιάζει η Τουρκία – όπως αυτή του Montreux το 1936, και μάλιστα δύο μόλις εβδομάδες πριν από τη συμπλήρωση 100 ετών από τη Συνθήκη της Λωζάνης –, αποδεχόμενη, όπως δείχνουν τα πράγματα, την τουρκική απαίτηση για διπλή ονομασία των Στενών. Και τούτο δίχως να εγείρει σταράτα, και δίχως ήξεις αφήξεις, στην Τουρκία την ελληνική απαίτηση της πρόβλεψης στρατικοποίησης Λήμνου και Σαμοθράκης, νήσων στρατηγικής υποστήριξης της Αλεξανδρούπολης, που απορρέει άμεσα και από την ίδια τη Συνθήκη του Μοντρέ – κατ᾽ αναλογία και αμοιβαιότητα προς τις στρατικοποιήσεις Ίμβρου και Τενέδου – και κατά τρόπο τον οποίο είχε αναγνωρίσει και παραδεχθεί με την περίφημη επιστολή του ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών τότε, Rüstu Aras.

Είναι καιρός, λοιπόν, άμεσα, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να προσαρμόσει την ελληνική εθνική στρατηγική προς τα νέα στρατηγικά κέρδη της Τουρκίας επί λιθουανικού εδάφους. Διότι εμείς διαφορές με την Τουρκία δεν έχουμε. Εμείς έχουμε τη Συνθήκη της Λωζάνης, έχουμε Διεθνείς Συνθήκες, όπως του Montreux, έχουμε εθνική κυριαρχία, έχουμε κυριαρχικά δικαιώματα. Και δεν έχουμε κανένα λόγο να συρόμαστε σε διαπραγματεύσεις κατ᾽ επιταγήν κάποιου ο οποίος ποτέ δεν αποδέχθηκε την παρουσία του Ελληνισμού σε αυτά τα χώματα και ύδατα, αλλά επιδιώκει συστηματικά και απαράλλακτα την εξαφάνισή του. Κι εν πάσει περιπτώσει, εάν η Τουρκία αισθάνεται ότι έχει διαφορές μαζί μας, εάν αισθάνεται ότι της αρέσει πιο πολύ το γκρίζο από το γαλανόλευκο του Αιγαίου, ας απευθυνθεί η ίδια, μόνη της, ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ, στα διεθνή όργανα τα οποία προορίζονται για τέτοιες περιπτώσεις. Κι ας προσπαθήσει να λύσει εκεί το πρόβλημά της.

Δημοσιεύθηκε την Τρίτη 11/7/2023 στην εφημερίδα neakriti.gr, στο infognomonpolitics.gr, στο newsbreak.gr και στο hellasjournal.com.

Συνέντευξη με τον Ανδρέα Παπακυριακόπουλο στο Alert TV, για τις πρόσφατες εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά – Μέρος Α’: Δευτέρα 4/4/2023

Συνέντευξη με τον Ανδρέα Παπακυριακόπουλο στο Alert TV, για τις πρόσφατες εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά – Μέρος Β’: Μ. Δευτέρα 11/4/2023

«Ἡ Τουρκία πάντοτε τήρησε τήν ὑπογραφή της!»

*Η Οδός του Πέραν, κ*ατά το *Πογκρόμ, τη λεηλασία, καταστροφή και τον αφανισμό της Ελληνικής Μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, 1955*.

Τή στιγμή πού ἡ ἑλληνική κοινή γνώμη ἔχει στραμμένη τήν προσοχή της στά τραγικά τεκταινόμενα στήν Οὐκρανία, πληθαίνουν οἱ σοβαρές ἐνδείξεις λίαν ἀνησυχητικῶν ἐξελίξεων στά ἑλληνοτουρκικά, ἐνῶ ἡ ἔννοια «συνεκμετάλλευση» εἰσβάλλει μέ νέα ὁρμή στή δημόσια σφαῖρα.

Τό πάζλ τῶν ἐνδείξεων συμπληρώνεται ὄχι μόνον ἀπό διατυπώσεις τρίτων, ὅπως ἡ σύσταση τοῦ Ἀμερικανοῦ Πρέσβη Πάιατ, στή δημοσιογράφο Ἀλεξία Τασούλη στίς 20/9/2020, ὅτι ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη θά πρέπει νά προβεῖ σέ «συμβιβασμούς» μέ τήν Τουρκία, ἀλλά καί ἀπό τοποθετήσεις καί τῆς ἴδιας τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης· εἴτε διά στόματος ΣΕΑ Ντόκου πού μάλιστα συναντήθηκε πρό ἡμερῶν μέ τόν Ἀμερικανό ὁμόλογό του Σάλλιβαν ὁ ὁποῖος εἶναι αὐτός πού εἶχε σχεδόν προεξαγγείλει τό θερμό ἐπεισόδιο τοῦ καλοκαιριοῦ 2020· εἴτε διά τῆς ἀναφορᾶς τοῦ Πρωθυπουργοῦ σέ «διαφορές» –σέ πληθυντικό ἀριθμό– μέ τή γείτονα, κατά τή συνάντησή του μέ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη μετά τό πέρας τοῦ γεύματός του μέ τόν Τοῦρκο Πρόεδρο· ἤ ἀκόμη καί διά τῆς ἐν γένει ἀναφορᾶς σέ «θετική ἀτζέντα», ἡ ὁποία ἀσφαλῶς περιλαμβάνει καί ζήτημα προσδιορισμοῦ «θαλασσίων ζωνῶν» (ἔχω ἤδη ἀναφερθεῖ στήν ἐξακολουθούμενη, δυστυχῶς, διγλωσσία τῆς κυβέρνησης, μέ τό Μέγαρο Μαξίμου νά μιλᾶ γιά θαλάσσιες ζῶνες ἐν γένει ἐνῶ τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν γιά ὁριοθέτηση ΑΟΖ καί ὑφαλοκρηπίδας μόνον, βλ. «Ἐστία», 8/2/2021, σελ. 3).

Ἐπί πλέον, μόλις τό περασμένο Σάββατο, ἡ «Ἐστία» ἔδειξε συγκεκριμένα πώς ὁ κίνδυνος συνεκμετάλλευσης προκαλεῖται πρωτίστως –καί δυστυχῶς– ἀπό τήν ἑλληνική πλευρά! («Εστία», 19/3/2022, σελ. 1). Ἐνῶ σέ ἐξαιρετικῆς βαρύτητας ὑπαινιγμό στή δημόσια τηλεόραση, ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν ὑπονόησε ἐνδεχόμενο ἐξελίξεων τέτοιας ἔκτασης πού θά ἀπαιτοῦσαν συνταγματικά ἀνανέωση λαϊκῆς ἐντολῆς, αὐξάνοντας τήν ἀδρεναλίνη πού τό ἔκτακτο ταξίδι–ἀστραπή στή Νέα Ὑόρκη καί ἡ συνάντησή του μέ τόν ΓΓ τοῦ ΟΗΕ στό τέλος τῆς περασμένης ἐβδομάδας, ἔχει ἤδη τροφοδοτήσει (βλ. «Ἐστία», 21/3/2022, σελ. 1).

Εἶναι προφανές ὅτι ἡ ἀστάθεια καί ἡ μεταβλητότητα πού διέπει πλέον τή διεθνῆ ἐνεργειακή σκηνή, ὠθεῖ τούς μεγάλους παίκτες νά πιέζουν ἀκόμη ἐντονότερα τήν Ἑλλάδα γιά διευθέτηση–πακέτο ὅλων τῶν ζητημάτων πού ἀξιώνει ἡ Τουρκία, μέ σκοπό τήν «παγίωση τῆς ἀσφάλειας καί τῆς εὐημερίας» στή στρατηγική περιοχή τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου. Προκρίνεται δέ πρός τοῦτο ἀπό κάποιους ὡς εὔλογο καί λυσιτελές –ὅσο κι ἄν τραγικό συνάμα καί καταστροφικό γιά κάποιους ἄλλους– ἡ κυβέρνηση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη νά συρθεῖ σέ νέες Πρέσπες, αὐτή τή φορά, Πρέσπες Αἰγαίου.

Στιγμιότυπο από την διάλεξη του Υπουργού Εξωτερικών για το Δίκαιο της Θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Νορβηγικό Ινστιτούτο Εξωτερικής Πολιτικής, Όσλο, 16/2/2022.

Σχεδόν ἕνα μῆνα πρίν, στίς 16 Φεβρουαρίου 2022, κατά τήν ἐπίσκεψή του στή Νορβηγία, ὁ Ἕλληνας ΥΠΕΞ ἔδωσε διάλεξη γιά τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας στήν Ἀνατολική Μεσόγειο, προσκεκλημένος τοῦ Νορβηγικοῦ Ἰνστιτούτου Ἐξωτερικῆς Πολιτικῆς (NUPI). Λίγα μόλις λεπτά ἀφοῦ εἶχε προηγηθεῖ ἡ κατά παραγγελία τῆς Ἄγκυρας προκλητική παρέμβαση τοῦ Τούρκου Πρέσβη στό Ὄσλο, μέ τή γνωστή συνέχεια τῆς ἀποστομωτικῆς ἀπάντησης τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικών, καί διαισθανόμενος τήν κατεύθυνση λίαν ἐπώδυνων, ἱστορικοῦ χαρακτῆρα, συμβιβασμῶν στήν ὁποία σύρεται ἀπό κάποιους ἡ Ἑλλάδα, ὑπέβαλα στόν Νίκο Δένδια τό ἀκόλουθο ἐρώτημα μέ τό ἐξῆς περιεχόμενο:

«Ὑποθέστε, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι συμφωνοῦμε μέ τήν Τουρκία στόν προσδιορισμό θαλασσίων ζωνῶν ΑΟΖ καί ὑφαλοκρηπίδας, μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο, εἴτε μέσῳ Διεθνοῦς Δικαστηρίου, εἴτε μέ ἀπευθείας συμφωνία. Θά αἰσθανόσασταν ἄνετα μετά ἀπό μιά τέτοια συμφωνία ἤ θά ἀνησυχούσατε, δεδομένου ὅτι τά προβλήματα μεταξύ τῶν δύο χωρῶν ὀφείλονται στόν τουρκικό ἀναθεωρητισμό, ὁ ὁποῖος ὑπερέχει καί ἀκυρώνει κάθε ἔννοια ἐνυπόγραφης συμφωνίας; Μετά τό 1922 εἴχαμε, παραδείγματος χάριν, τή Λωζάννη καί μετά τή Συνθήκη τῆς Λωζάννης εἴχαμε τήν καταστροφή τῆς Ἑλληνικῆς Μειονότητας στήν Κωνσταντινούπολη, τῆς ὁποίας ἡ προστασία ὑποτίθεται ὅτι προβλεπόταν ἀπό τή Συνθήκη. Ἄρα, σέ τί βαθμό μιά ἔστω καί ἔγγραφη συμφωνία μέ τήν Τουρκία θά διασφάλιζε γιά τήν Ἑλλάδα ὅτι ἡ γείτων χώρα θά τηρήσει τά συμφωνηθέντα, τήν ἑπομένη τῆς ὑπογραφῆς της;»

Στιγμιότυπο από την ερώτηση προς τον Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, Νίκο Δένδια, στο Νορβηγικό Ινστιτούτο Εξωτερικής Πολιτικής, στο Όσλο (16/2/2022).

Μολονότι ὁ Ὑπουργός ἀντιλήφθηκε πλήρως τήν οὐσία τοῦ ἐρωτήματος, ἀπήντησε μέ τόν τρόπο πού μποροῦσε νά ἀπαντήσει στή συγκεκριμένη περίσταση, ἀφ᾽ ἑνός τονίζοντας κατηγορηματικά ὅτι ἡ διαφορά τῆς Ἑλλάδας μέ τήν Τουρκία εἶναι μιά καί μόνον, καί ἀφορᾶ στόν προσδιορισμό ὑφαλοκρηπίδας καί ΑΟΖ, κι ἀφ᾽ ἑτέρου ἐκφράζοντας τήν αἰσιόδοξη πεποίθηση ὅτι τυχόν ἐπίλυση αὐτῆς τῆς διαφορᾶς θά παρεῖχε νέα δυναμική στίς ἑλληνοτουρκικές σχέσεις.

Κι ἐδῶ τίθεται πλέον τό ἐρώτημα στό ὁποῖο τόσο ὁ Πρωθυπουργός, ὅσο καί ὁ Σύμβουλος τῆς Ἐθνικῆς Ἀσφάλειας ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ Ὑπουργός τῶν Ἐξωτερικῶν καλοῦνται νά ἀπαντήσουν, ἐνώπιον τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ:

Ἀκόμη κι ἄν, ἐμφορούμενος ἀπό τίς καλύτερες δυνατές προθέσεις ἔναντι τῆς Τουρκίας, προσβλέπει κανείς σέ μιά «συμφωνία κυρίων» –ὅπως ἀποκαλοῦν κάποιοι τήν ἀπώλεια ἐθνικῆς κυριαρχίας καί κυριαρχικῶν δικαιωμάτων– ἐπί ποιᾶς λογικῆς, ἀντικειμενικῶν δεδομένων καί ἱστορικῶν βάσεων ἐδράζεται ἡ πεποίθηση ὅτι τυχόν ὀλέθρια θυσία τῆς Ἑλλάδας θά ἀποβεῖ πρός ὄφελός της καί θά εἶναι ὑπέρ τῆς ἀσφάλειας καί τῆς εὐημερίας στήν περιοχή, ὅταν τά τελευταῖα 100 χρόνια ἡ Τουρκία: 1) ἔχει πυρπολήσει καί ἐξολοθρεύσει ἐκατομμύρια ψυχές τρισχιλιετοῦς Ἑλληνισμοῦ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τοῦ Πόντου, 2) ἔχει ἐξαφανίσει τόν δισχιλιετῆ Ἑλληνισμό τῆς Κωνσταντινούπολης, 3) ἔχει εἰσβάλει καί κατέχει παράνομα τό 40% σχεδόν τῆς Κύπρου, 4) μεθοδεύει τήν αὐτονόμηση τῆς Θράκης μέ τόν ἐκτουρκισμό τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας, 5) ἐπιδιώκει συστηματικά τή συρρίκνωση τῆς Ἑλλάδας στόν 25^ο Μεσημβρινό καί τόν ποταμό Νέστο, 6) ἐποφθαλμιᾶ καί ὑποσκάπτει τήν ἐθνική ἀσφάλεια τῆς Ἑλλάδας ἐργαλειοποιώντας τούς λαθρομετανάστες, καί, τέλος, 7) ἀντιμετωπίζει κατ᾽ οὐσίαν τήν Ἑλλάδα ὄχι ὡς χώρα, ἀλλά ὡς νεο–οθωμανικό χῶρο;

Εἰλικρινά ἀναρωτιόμαστε, καί ἀπευθύνουμε τό ἐρώτημα, πρωτίστως πρός τήν κυβέρνηση, καί δευτερευόντως καί ρητορικῶς πρός τούς συμμάχους ἑταίρους τῆς Ἑλλάδας διά τῶν ἐκπροσώπων Πρέσβεων: τί εἴδους παντοδύναμη συμφωνία εἶναι αὐτή πού θά μποροῦσε νά θεραπεύσει ὅλα τά ἀνωτέρω, καί πῶς μιά τέτοια συμφωνία θά περιόριζε τίς ἀναθεωρητικές νεο–οθωμανικές ὀρέξεις τῆς γείτονος;

Ἐκτός, βέβαια, κι ἄν ἐμφοροῦνται καί οἱ ἴδιοι ἀπό τήν πεποίθηση τήν ὁποία μοῦ ἐκμυστηρευόταν πρό ἐβδομάδων διπλωμάτης ἰσχυρῆς χώρας, ὁ ὁποῖος διετέλεσε καί Πρέσβης στήν Ἀθήνα: «Ἡ Τουρκία πάντοτε τήρησε τήν ὑπογραφή της»!

Δημοσιεύθηκε στήν ἐφημερίδα «Ἐστία», στό φύλλο τῆς Τρίτης 22 Μαρτίου 2022.