Ερντογάν, Στόλτενμπεργκ, Κρίστερσον, αμέσως μετά την άρση του βέτο της Τουρκίας για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ. Σύνοδος Κορυφής Βίλνιους, Λιθουανία, Δευτέρα 10/7/2023. (TT News Agency via Reuters)
Ενώ είναι από χθες βράδυ πλέον γεγονός η άρση του βέτο της Άγκυρας στην ένταξη της χιλιοταπεινωμένης από την Τουρκία Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, φαίνεται ότι κάποιοι στην Αθήνα αδυνατούν να εκτιμήσουν – στο βαθμό που οι συγκυρίες, και κυρίως το παρασκήνιό τους, απαιτούν – το βάθος και τις συνέπειες των όσων διαδραματίζονται τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Αντ᾽ αυτού, διαπιστώνουμε ότι επιλέγεται η εύκολη λύση των ευχολογίων για το απροσδιόριστο «θετικό» αποτύπωμα της άρτι επιτευχθείσας συμφωνίας ένταξης της Σουηδίας την οποία ανακοίνωσε περιχαρής το βράδυ της Δευτέρας ο ΓΓ του ΝΑΤΟ.
Τα ευχολόγια αυτά διέπονται από τραγικότητα κι εγκληματική έλλειψη αντίληψης των διακυβευμάτων καθώς, στερούμενα στρατηγικού βάθους σκέψης, παραγνωρίζουν, αγνοούν ή υποτιμούν καίρια γεγονότα που τείνουν να ανατρέψουν το status quo.
Στο Βίλνιους ο Τούρκος Πρόεδρος όχι μόνον δεν «υποχώρησε» δεχόμενος να άρει το βέτο της Άγκυρας για την ένταξη της Σουηδίας στη Βορειο–Ατλαντική Συμμαχία, αλλά, όλως αντιθέτως, έδωσε το ΟΚ αφού πήρε ΟΛΑ όσα απαίτησε, ατιμώνοντας με πρωτόγνωρο τρόπο μια σκανδιναβική υπερδύναμη με ιστορικά αυτοκρατορικά χαρακτηριστικά, η οποία τον προσκύνησε, α) αλλάζοντας τον αντιτρομοκρατικό νόμο της, β) εκδίδοντας Τούρκους πολίτες μέλη του PKK υπό το πρόσχημα του «ποινικού» εγκληματία, γ) αίροντας το εμπάργκο όπλων προς την Τουρκία, και δ) δεσμευόμενη για υλοποίηση μεταρρυθμίσεων «εκδημοκρατικοποίησης» (άκουσον, άκουσον!) έναντι ενός κράτους τρομοκράτη στην ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή της.
Στον Ερντογάν κατέστη απολύτως και de facto σαφές ότι δεν υπάρχει κανείς εντός του ΝΑΤΟ, ούτε καν οι Ηνωμένες Πολιτείες, που να επιθυμεί να του αρνηθεί την ικανοποίηση των μαξιμαλιστικών απαιτήσεων της Άγκυρας. Η πεμπτουσία του κατορθώματός του να αναζωογονήσει ακόμη και την τελωνειακή ένωση της γείτονος με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να θέσει τις βάσεις επίλυσης του ζητήματος της βίζα, όχι μόνον σημαίνει πολλά για τον αέρα αυτοπεποίθησης με την οποία θα προσέλθει αύριο στη συνάντησή του με τον Έλληνα Πρωθυπουργό αλλά και προϊδεάζει για την ένταση της επιμονής του στις αδιανόητες και απολύτως αντίθετες προς κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου απαιτήσεις της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδος (αποστρατικοποίηση, γκρίζες ζώνες, αμφισβήτηση εθνικής κυριαρχίας νησιών του Αιγαίου, κλπ). Ο επιτυχής εκβιασμός της Σουηδίας μόνο σε αρρωστημένα μυαλά μπορεί να γεννά εφησυχασμό για τους κινδύνους που ελλοχεύουν πλέον αμείλικτα στις διμερείς ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Ελάχιστοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι στις προϋποθέσεις άρσης του βέτο από την Τουρκία εγγράφηκε από τον Στόλτενμπεργκ – κατ᾽ απαίτηση της Τουρκίας – η δέσμευση του ΝΑΤΟ ότι σε κάθε μελλοντικό στρατηγικό σχεδιασμό και ενδοσυμμαχικές αποφάσεις εξοπλισμών θα λαμβάνονται υπόψιν τα concerns της Άγκυρας. Και δεν θέλει πολλή ευφυία για να αντιληφθεί κανείς όχι μόνον τις εν γένει συνέπειες αυτής της αποδοχής στο Αιγαίο, αλλά, πολύ περισσότερο, τον γνώμονα με τον οποίο θα χρυσωθεί το χάπι της Αθήνας στα όποια εξοπλιστικά ανταλλάγματα αποφασίσουν οι ΗΠΑ να προβούν ως αντιστάθμισμα της ιστορικής πλέον παραχώρησης του κολοσσιαίου προγράμματος αναβάθμισης των τουρκικών μαχητικών, το οποίο κατ᾽ ουσίαν έχει από καιρό αποδεχθεί η Αθήνα.
Η επίπονη, επίμονη, συστηματική και άκρως επιτυχημένη ως τώρα εκστρατεία του Γερουσιαστή Μενέντεζ όχι μόνον υπέρ των F-35 για την Ελλάδα αλλά κυρίως κατά των F-16 για την Τουρκία, ο οποίος χάρη στην αστείρευτη κινητικότητα και αρωγή των δυνάμεων της ομογένειας των Ελλήνων στην Αμερική αναδείχθηκε έμπρακτα στον μεγαλύτερο φιλέλληνα της σύγχρονης ιστορίας, υποχρεώνοντας εκ των έσω την αμερικανική διοίκηση να ανοίξει τα μάτια απέναντι στο «κράτος τρομοκράτη» όπως χαρακτηριστικά το αποκάλεσε ο ίδιος, γίνεται τώρα compromise από την ίδια την Αθήνα, τις ίδιες τις ελληνικές πολιτικές ελίτ που αποδεχόμενες την τουρκική αναβάθμιση φαίνεται να αρκούνται σε άγνωστα ακόμη εξοπλιστικά αλλά όχι γεωπολιτικά ανταλλάγματα (όπως π.χ. θα ήταν, ας μη γελιόμαστε, η άτυπη σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ για πλήρη επέκταση των εθνικών χωρικών υδάτων μας σε όλο το Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια, ή εν πάσει περιπτώσει στο μέγιστο της μέσης γραμμής).
Όπως όλα δείχνουν, η Κύπρος μας, το όνομα της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα αντικατασταθεί από συντεταγμένες (αδιάφορο κατ᾽ ουσίαν και άχρηστο το ότι αυτό θα αφορά όλες τις χώρες), κάτι που όχι μόνον συνιστά εξευτελισμό, ταπείνωση και προσβολή του γηγενούς μαρτυρικού κυρίαρχου ελληνικού λαού της μαρτυρικής και κατεχόμενης Κύπρου, αλλά και θεμελιώνει επικίνδυνο τετελεσμένο αλλαγής ονομασίας – και γνωρίζουμε πολύ καλά τί αυτό σημαίνει και πού οδηγεί – και για νησιά του Αιγαίου, για αυτά που η Τουρκία διεκδικεί ήδη επισήμως και για τα άλλα που απλώς ορέγεται. Αυτό θα διευρύνει έτι περαιτέρω το καταστροφικό αποτύπωμα της ήδη υπαρκτής – στο επιχειρησιακό πεδίο – διαδικασίας αποστρατικοποίησης (βλ. μορατόριουμ πτήσεων της ΠΑ επάνω από νησιά του ανατολικού Αιγαίου, αρχής γενομένης το Πάσχα του 2023) και θα τη διευκολύνει πλέον περαιτέρω αυτή τη φορά και δια της διπλωματικής οδού.
Η Ελλάδα απαντά σε όλα αυτά μέχρι στιγμής απλώς ως ικέτιδα του Προέδρου Μπάιντεν, όπως οι δηλώσεις του ιδίου του Αμερικανού Προέδρου κατέστησαν σαφές, και δια της δεδηλωμένης τυφλής και άνευ ενστάσεων πίστης της στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ, το οποίο δεν έχει ενδοιασμούς να προκρίνει την έννοια «χώρος» έναντι της «χώρας», όταν πρόκειται για την διαφύλαξη της σταθερότητας στα σπλάχνα του.
Επιπλέον, η ελληνική εξωτερική πολιτική δείχνει να μην αντιλαμβάνεται το de facto ξετύλιγμα του μίτου αναθεωρήσεως Διεθνών Συνθηκών που ευφυώς εγκαινιάζει η Τουρκία – όπως αυτή του Montreux το 1936, και μάλιστα δύο μόλις εβδομάδες πριν από τη συμπλήρωση 100 ετών από τη Συνθήκη της Λωζάνης –, αποδεχόμενη, όπως δείχνουν τα πράγματα, την τουρκική απαίτηση για διπλή ονομασία των Στενών. Και τούτο δίχως να εγείρει σταράτα, και δίχως ήξεις αφήξεις, στην Τουρκία την ελληνική απαίτηση της πρόβλεψης στρατικοποίησης Λήμνου και Σαμοθράκης, νήσων στρατηγικής υποστήριξης της Αλεξανδρούπολης, που απορρέει άμεσα και από την ίδια τη Συνθήκη του Μοντρέ – κατ᾽ αναλογία και αμοιβαιότητα προς τις στρατικοποιήσεις Ίμβρου και Τενέδου – και κατά τρόπο τον οποίο είχε αναγνωρίσει και παραδεχθεί με την περίφημη επιστολή του ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών τότε, Rüstu Aras.
Είναι καιρός, λοιπόν, άμεσα, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να προσαρμόσει την ελληνική εθνική στρατηγική προς τα νέα στρατηγικά κέρδη της Τουρκίας επί λιθουανικού εδάφους. Διότι εμείς διαφορές με την Τουρκία δεν έχουμε. Εμείς έχουμε τη Συνθήκη της Λωζάνης, έχουμε Διεθνείς Συνθήκες, όπως του Montreux, έχουμε εθνική κυριαρχία, έχουμε κυριαρχικά δικαιώματα. Και δεν έχουμε κανένα λόγο να συρόμαστε σε διαπραγματεύσεις κατ᾽ επιταγήν κάποιου ο οποίος ποτέ δεν αποδέχθηκε την παρουσία του Ελληνισμού σε αυτά τα χώματα και ύδατα, αλλά επιδιώκει συστηματικά και απαράλλακτα την εξαφάνισή του. Κι εν πάσει περιπτώσει, εάν η Τουρκία αισθάνεται ότι έχει διαφορές μαζί μας, εάν αισθάνεται ότι της αρέσει πιο πολύ το γκρίζο από το γαλανόλευκο του Αιγαίου, ας απευθυνθεί η ίδια, μόνη της, ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ, στα διεθνή όργανα τα οποία προορίζονται για τέτοιες περιπτώσεις. Κι ας προσπαθήσει να λύσει εκεί το πρόβλημά της.
Δημοσιεύθηκε την Τρίτη 11/7/2023 στην εφημερίδα neakriti.gr, στο infognomonpolitics.gr, στο newsbreak.gr και στο hellasjournal.com.
Όλες οι εξελίξεις στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό
Ο Παναγιώτης Παύλος, που ζει στη Νορβηγία, όπου είναι Επιστημονικός Συνεργάτης και Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, και Στρατηγικός Σύμβουλος, μίλησε σήμερα στον 98.4 για όλες τις εξελίξεις στις Ελληντουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό, σημειώνοντας εμφατικά, πως την ώρα που η Τουρκία ξεδιπλώνει όλη την αναθεωρητική της ατζέντα στην Ανατολική Μεσόγειο, προσεγγίζοντας ακόμη και χώρες με χρόνια αντιπαλότητα όπως η Αίγυπτος με μελλοντικό ζητούμενο τις θαλάσσιες ζώνες.
Ο κ. Παύλος, επέστησε την προσοχή στο γεγονός ότι ζητήματα όπως η διπλή ονομασία των Στενών ή η αναφορά σε επιτελικά σχέδια του ΝΑΤΟ της Κύπρου όχι με το Συνταγματικό της όνομα αλλά με συντεταγμένες, μπορεί διαχρονικά να είναι κινήσεις της Τουρκίας, όμως η απουσία στρατηγικής βάθους στην Ελλάδα της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, οδηγεί σε διαρκή ολισθήματα. Η Ελλάδα πρέπει στο Βίλνιους να αντιδράσει κάθετα σε τέτοιους σχεδιασμούς, ενώ από την άλλη η επανέναρξη διαλόγου με την Τουρκία με εμάς να εμφανιζόμαστε ως επισπεύδοντες για χάρη μεγάλων μας συμμάχων, χωρίς όρους και προυποθέσεις μπορεί να αποδειχθεί παγίδα για υποχωρήσεις.
Είναι θετικό για την ώρα πως μετά από καιρό, είπε, ο Πρωθυπουργός από το βήμα τηε Βουλής, προσδιόρισε ονομαστικά ότι η διαφορά μας με την Τουρκία είναι μία και αφορά συγκεριμένα την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/αοζ και όχι το γενικό περί θαλάσσιων ζωνών.
Ο Παναγιώτης Παύλος συζητά με τον Δημήτρη Κολιό στο RadioMax Αλεξανδρούπολης (29 Ιουνίου 2023), για τα Ελληνοτουρκικά, τη Σύνοδο ΝΑΤΟ στο Βίλνιους, τη νέα ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών, τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, το τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής, τη μουσουλμανική μειονότητα και το ζήτημα του αυτοπροσδιορισμού της, καθώς και το επικίνδυνο αποτύπωμα των εκλογών της 25ης Ιουνίου στη Θράκη.
Δ.Κ.: Πάμε στον Παναγιώτη τον Παύλο που βρίσκεται ήδη στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής και τον ευχαριστούμε θερμότατα που βρίσκεται κοντά μας. Πολύ καλημέρα, πολύ καλημέρα!
Π.Π.: Καλημέρα σας, τί κάνετε;
Δ.Κ.: Τί ωραία ακούγεσαι, λες και είσαι δίπλα μας! Παναγιώτη, πώς πάμε εκεί στο Όσλο; Τί γίνεται; Έτσι, μια εικόνα πρώτα απ᾽ όλα να έχουμε, μια εικόνα.
Π.Π.: Στη Νορβηγία τα πράγματα είναι ήσυχα, όσο ήσυχα είναι σε μια χώρα που έχει πλούτο και που το κράτος λειτουργεί ρολόι.
Δ.Κ.: Έχει πλούτο, το κράτος λειτουργεί ρολόι. Μάλιστα. Ωραίο.
Άτυπη Συνδιάσκεψη Υπουργών Εξωτερικών ΝΑΤΟ στο Όσλο
Π.Π.: Είχαμε στις αρχές αυτού του μήνα την άτυπη συνδιάσκεψη των Υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ. Εκεί δόθηκαν κάποια δείγματα αυτού που θα επακολουθήσει στο Βίλνιους με την προσπάθεια των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ για την ένταξη της Σουηδίας, αν και δεν φαίνεται να είναι εύκολο να δοθεί το ΟΚ από την Τουρκία και όχι μόνον. Διάβαζα σήμερα ότι η Ουγγαρία σκοπεύει να μπλοκάρει την ένταξή της. Αυτό έχει ενδιαφέρον και σε σχέση με την είδηση ότι οι Αμερικανοί θα καθυστερήσουν τη γραφειοκρατική διεκπεραίωση για να προχωρήσει η διαδικασία με τα F-35 για την Ελλάδα, περιμένοντας το Βίλνιους. Θα φανεί αν αυτό αφορά αποκλειστικά στην προσπάθειά τους να πείσουν τους Τούρκους και άρα να φανούν λίγο διαλλακτικοί…
Δ.Κ.: Καλά τώρα, οι Αμερικανοί δεν μπορούν να πείσουν τους Τούρκους; Τώρα δηλαδή καθόμαστε και λέμε ανέκδοτα; Οι Αμερικανοί;
Π.Π.: Εξαρτάται πώς αντιλαμβάνεται κανείς την έννοια του πείθειν…
Δ.Κ.: Δηλαδή μου κάνει φοβερή εντύπωση, ότι οι Αμερικανοί προσπαθούν να πείσουν τους Τούρκους!
Π.Π.: Αυτό, το ότι το συζητάμε, είναι ασφαλώς ενδεικτικό του πόσο επιτήδεια λειτουργεί στο διεθνές σκηνικό η Τουρκία και είναι φυσικά και κάτι που θα πρέπει η Ελλάδα να το λάβει ιδιαίτερα υπ᾽ όψιν της.
Δ.Κ.: Τί ιδιαίτερα υπ᾽ όψιν της; Την Ελλάδα τη βλέπω μες στην τρελή χαρά που θα συναντηθούμε με τον Τούρκο Πρόεδρο, που στήνονται οι βάσεις, τέλος πάντων, γι᾽ αυτή τη συνάντηση σε ένα καλό κλίμα, οι Αμερικανοί ζητούν ήρεμα νερά στο Αιγαίο, και διάφορα τέτοια άλλα ανέκδοτα που ακούγονται τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Έτσι, δηλαδή, καλλιεργώντας ένα κλίμα ότι, «παιδιά, το πάμε στο ήρεμο το πράγμα».
Ο νέος Υπουργός Εξωτερικών
Π.Π.: Κοιτάξτε, η Ελλάδα το τελευταίο διάστημα έχει φανεί ότι είναι και αυτή εν πολλοίς επισπεύδουσα μιας διαδικασίας με την Τουρκία, μολονότι φυσικά αυτό δεν εμφανίζεται μέχρι στιγμής ως μια θετική ατζέντα, απλώς διαρρέει από ᾽δω κι από ᾽κει. Νομίζω και η τοποθέτηση του νέου Υπουργού Εξωτερικών αφήνει πολύ μικρά περιθώρια για ψευδαισθήσεις ως προς την στάση που θα τηρηθεί στο επόμενο διάστημα.
Δ.Κ.: Μιλάς, δηλαδή, για τα έξι ναυτικά μίλια που είχε πει ο κ. Γεραπετρίτης ότι αποτελούν το όριό μας, έτσι;
Π.Π.: Ναι, αυτό είναι ενδεικτικό. Εκείνη η δήλωση ήταν τεχνικά ακριβής με την έννοια ότι το status quo είναι τα 6 ναυτικά μίλια, εφόσον η Ελλάδα δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της στο Αιγαίο. Αλλά δεν κάνεις τέτοια δήλωση όταν γνωρίζεις ότι την επόμενη μέρα ότι ο Τούρκος θα σε τεστάρει – όπως και έγινε – να δει πώς λειτουργείς στα 6,5 ν.μ., και σου ήρθε στο Καστελλόριζο.
Δ.Κ.: Το έκανε ο Τούρκος.
Π.Π.: Έτσι. Αυτό ήταν λάθος.
Δ.Κ.: Δηλαδή, με το που το είπε ο Γεραπετρίτης, την επόμενη ημέρα οι Τούρκοι πετάχτηκαν στα 6,5 ν.μ. από το Καστελλόριζο για να δουν την αντίδρασή μας.
Π.Π.: Και νομίζω ότι ήταν και η ίδια περίοδος που μετά διεύρυναν το casus belli και στην περιοχή της Κρήτης. Αυτό συμβαίνει όταν έχεις ανθρώπους να τοποθετούνται επί τέτοιων ζητημάτων απλώς επειδή έχουν μιαν εύνοια πρωθυπουργική, κι επειδή είναι εξ απορρήτων του Πρωθυπουργού, και απλώς το πλεονέκτημά τους είναι ότι γνωρίζουν κάποιες πτυχές της νομικής επιστήμης, αλλά δεν έχουν ούτε όραμα για τα δίκαια της Ελλάδος αλλά ούτε και τη διάθεση να τα υποστηρίξουν με κάθε κόστος, με αυτό νομίζω λίγοι είναι που θα διαφωνήσουν.
Ο κ. Γεραπετρίτης φυσικά θα κριθεί ως Υπουργός Εξωτερικών, ακόμη είναι νωρίς να βγάζουμε συμπεράσματα. Αλλά, ταυτόχρονα, δεν είναι ένας άνθρωπος για τον οποίο δεν διαθέτουμε εικόνα. Όταν ένας Υπουργός προσπαθεί να παραπλανήσει έναν ολόκληρο λαό με την περίπτωση της τηλεδιοίκησης στο δυστύχημα των Τεμπών, και έφθασε να γελοιοποιείται τρόπον τινά για να καλύψει την κυβέρνηση, παρουσιάζοντας ένα πολύ περιορισμένο σύστημα ελέγχου λίγων χιλιομέτρων ως πλήρες σύστημα τηλεδιοίκησης, τότε – μεταξύ αστείου και σοβαρού – δεν είναι να απορεί κανείς εάν την επαύριο έρθει κάποιο μοντέλο Συμφωνίας Πρεσπών Αιγαίου το οποίο θα προσπαθήσουν κάποιοι να το πλασάρουν ως ιδανική εξέλιξη, δεδομένων των συνθηκών, δεδομένης της διεθνούς αστάθειας, κλπ. Ξέρετε, όλα αυτά μπορούν πολύ έξυπνα να πωληθούν.
Το ζήτημα που νομίζω ότι δεν έχει επισημανθεί μέχρι στιγμής στη δημόσια συζήτηση, αναφορικά με την τοποθέτηση του κ. Γεραπετρίτη ως Υπουργού Εξωτερικών, είναι το εξής. Με τον προηγούμενο Υπουργό Εξωτερικών, τον κ. Δένδια, υπήρχε μια ισορροπία. Διότι – δεν είναι κάτι κρυφό αυτό – ο κ. Δένδιας κράτησε ορισμένες στιγμές μια πολύ σαφή στάση εθνική, θα έλεγα. Θυμόμαστε όλοι μέσα στην Άγκυρα την ευθεία αντιπαράθεσή του με τον Τούρκο ομόλογό του τότε, και εδώ στο Όσλο πέρυσι όταν είχε επαναληφθεί κάτι ανάλογο. Αυτό φάνηκε στην ελληνική πραγματικότητα. Φαινόταν δηλαδή, ότι υπάρχει μια «ένταση», αν θέλετε, μεταξύ του Μεγάρου Μαξίμου και της πολιτικής στα Ελληνοτουρκικά όπως την εμφάνιζαν οι πρωθυπουργικοί κύκλοι από τη μια μεριά, και του Υπουργείου Εξωτερικών από την άλλη.
Οι όποιες πολιτικές φιλοδοξίες από την πλευρά του τότε Υπουργού Εξωτερικών, και το γεγονός ότι και ο ίδιος είναι άνθρωπος πολύ δημοφιλής μέσα στη Νέα Δημοκρατία, οι όποιες λοιπόν αυτές ενδείξεις διαφοροποίησης υπήρξαν, εξυπηρέτησαν πάρα πολύ το εθνικό συμφέρον, εάν κρίνουμε εκ των υστέρων. Με την έννοια ότι οι κατευναστικοί και μειοδοτικοί κύκλοι να το πω έτσι, οι οποίοι είναι πέριξ του Πρωθυπουργού – δεν λέμε καινούρια πράγματα, αν δείτε τους ανθρώπους οι οποίοι πλαισιώνουν τον ευρύτερο χώρο γύρω από τον Πρωθυπουργό, είναι άνθρωποι και της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, μην ξεχνάμε, είναι πολύ το τμήμα του ΠΑΣΟΚ και του Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου, το οποίο είναι εντός της κυβέρνησης αυτής της Νέας Δημοκρατίας…
Δ.Κ.: Σημίτης, Γιώργος Παπανδρέου. Μάλιστα. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται…
Π.Π.: Βεβαίως. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι – να σας θυμίσω απλώς την προ μηνών δήλωση της κ. Μπακογιάννη ότι δεν έχει ταμπού στην περίπτωση της συνεκμετάλλευσης, ή αντίστοιχες δηλώσεις του κ. Βενιζέλου, είναι πάρα πολλοί και πάρα πολλά – αυτό λοιπόν το περιβάλλον, σαφώς θα ήθελε μια διευθέτηση πραγμάτων. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι φθάσαμε δύο φορές σε συναντήσεις εξ απορρήτων συμβούλων του Πρωθυπουργού, μάλιστα στην πρώτη που έγινε στη Γερμανία με τη μεσολάβηση των Γερμανών, από ελληνικής πλευράς ήταν η τότε Διευθύντρια του Διπλωματικού Γραφείου του Πρωθυπουργού και νυν νέα Υφυπουργός Εξωτερικών, η κ. Παπαδοπούλου. Δεν μάθαμε ποτέ τί συμφωνήθηκε σε εκείνα τα σημειώματα, μάθαμε βεβαίως ότι οι Τούρκοι εν τέλει τα απέρριψαν διότι προφανώς ζητούσαν κάτι παραπάνω.
Λέω λοιπόν, ότι με αυτήν την τοποθέτηση του Υπουργού Εξωτερικών τώρα δεν υπάρχει αυτή η ένταση, για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια, και η αντίθεση αν θέλετε, οι δύο πόλοι, από τη μια του Μεγάρου Μαξίμου και από την άλλη του Υπουργείου Εξωτερικών. Ο κ. Γεραπετρίτης είναι εξ απορρήτων, μέχρι χθες, του κ. Μητσοτάκη και είναι σαφές ότι τοποθετήθηκε εκεί για ένα πολύ συγκεκριμένο σκοπό. Άλλωστε, υπάρχουν ήδη φωνές οι οποίες μιλούν για παραμονή του κ. Γεραπετρίτη στο Υπουργείο Εξωτερικών για περίπου ένα χρόνο.
Δ.Κ.: Για περίπου ένα χρόνο. Να τακτοποιήσουμε πέντε πράγματα, δηλαδή.
Π.Π.: Και ότι μετά θα πάει ως Επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν αυτό αληθεύει, ο κ. Γεραπετρίτης έχει τοποθετηθεί εκεί με πολύ συγκεκριμένη ατζέντα. Και θεωρώ ότι τα πράγματα θα κυλήσουν πολύ γρήγορα στο επόμενο διάστημα, γι᾽ αυτό και το Βίλνιους, όπως αναφέρατε πολύ σωστά, είναι κρίσιμο, με την έννοια ότι εκεί θα φανεί ποιά είναι η στόφα αυτής της κυβέρνησης στα Ελληνοτουρκικά, και πού θέλει να πάει το πράγμα.
Επιτρέψτε μου, προσωπικά να μην είμαι ενθουσιώδης με τη νέα δομή στο Υπουργείο Εξωτερικών, διότι όπως έχουμε πει πολλές φορές, η Τουρκία δεν αλλάζει, ούτε κατ᾽ ελάχιστον δεν έχει αλλάξει η πολιτική της, και άρα μένει να δούμε ποιά είναι τα καινούρια που θα ζητήσει πλέον και εφόσον αυτά θα τεθούν και στο τραπέζι της ευρύτερης διαπραγμάτευσης των Τούρκων και με τους Αμερικανούς, λόγω της Σουηδίας, και αν οι Αμερικανοί θα πιέσουν την Ελλάδα να καθίσει στο τραπέζι γρηγορότερα απ᾽ όσο θα ανέμενε κανείς.
Δ.Κ.: Να πώ και να προσθέσω μόνο αυτό. Ότι εχθές, θέλησε να διαφοροποιηθεί από το όλο κλίμα, και μάλιστα με πάρα πολύ αυστηρό ύφος και πνεύμα, εγώ πρώτη φορά τον είδα τόσο αυστηρό αλλά και τόσο σαφή, ο κ. Δένδιας, παραλαμβάνοντας το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Θέλησε να διαφοροποιηθεί παντελώς από τα όσα ίσως πρόκειται να συζητηθούν σε μια ανοικτή ατζέντα με τους Τούρκους. Ήταν πολύ σαφής και πολύ σκληρός ο κ. Δένδιας.
Π.Π.: Ο κ. Δένδιας, μην ξεχνάμε, ήταν αυτός που έσωσε – να το πώ έτσι – την τιμή και την υπόληψη της προηγούμενης κυβέρνησης όταν επί πολύ καιρό και συστηματικά επέμενε να μιλά για μια και μοναδική διαφορά με την Τουρκία, την οποία και προσδιόριζε ως οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Αυτό, σε αντίθεση προς το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός μέχρι πριν τις εκλογές, και μάλιστα μέχρι λίγο πριν τις δεύτερες εκλογές αν δεν απατώμαι, μιλούσε εν γένει για προσδιορισμό θαλασσίων ζωνών.
Δ.Κ.: Κοίταξε, λές κάτι πάρα πολύ σωστό. Ο Δένδιας ως ΥΠΕΞ διαφοροποιούνταν στα σημεία με τη γραμμή Μητσοτάκη, και λόγω πολιτικής φιλοδοξίας δημιουργούσε αναπόφευκτα γόνιμες αντιθέσεις μεγάλου εθνικού οφέλους.
Π.Π.: Αυτό είναι ακριβώς έτσι.
Δ.Κ.: Με την τοποθέτηση Γεραπετρίτη, αυτή η συνθήκη εξέλιπε.
Π.Π.: Αυτή είναι η δική μου εκτίμηση. Μένει να διαψευστεί ή να επαληθευθεί. Εγώ εύχομαι να διαψευστεί, αλλά τα δεδομένα που έχουμε και αυτό που οι άνθρωποι είναι και αυτό που μέχρι στιγμής υπηρετούν και εξυπηρετούν, αυτό δείχνει. Άλλωστε, όπως σας είπα, αυτή η δήλωση του κ. Γεραπετρίτη που είχε ειπωθεί εκείνη τη στιγμή με τη λογική να μην ενοχλήσουμε τους Τούρκους όσο περισσότερο γίνεται, ήταν μια τελείως άστοχη τοποθέτηση διότι είχε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Ενώ, αν έλεγε τότε ότι, η κόκκινη γραμμή της Ελλάδος είναι η διασφάλιση και διατήρηση του μονομερούς δικαιώματος πλήρους επέκτασης στα 12 ν.μ. σύμφωνα με το Διεθνές Δίκιαιο, οι Τούρκοι θα έπαιρναν άλλο μήνυμα. Εξάλλου είναι αυτονόητο ότι τα σύνορά σου είναι κόκκινη γραμμή…
Δ.Κ.: Αυτό δεν το καταλαβαίνουμε; Ότι η πολιτική κατευνασμού δεν θα ωφελήσει σε τίποτε, ίσα ίσα, είναι εις βάρος μας;
Π.Π.: Νομίζω ότι αυτό το καταλαβαίνει κάποιος ο οποίος ενδιαφέρεται να έχει μια πολιτική με όραμα την ανάδειξη της Ελλάδος σε όντως περιφερειακή δύναμη σύμφωνα προς τα εθνικά δικαιά της. Δεν μιλάμε για ανάδειξη της Ελλάδος σε περιφερειακή δύναμη ως θεραπαινίδας των όντως Μεγάλων Δυνάμεων στην περιοχή. Ούτε μιλάμε για ανάδειξη της Ελλάδος σε περιφερειακή δύναμη με το μοντέλο που η Τουρκία ονειρεύεται, δηλαδή την αποκατάσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εμείς δεν έχουμε μεγαλοϊδεατισμούς. Ούτε εποφθαλμιούμε εδάφη τρίτων. Η Τουρκία είναι αυτή που το κάνει.
Σαμπιχά Σουλεϊμάν
Δ.Κ.: Παναγιώτη Παύλε, επειδή έχεις εργαστεί και σε προγράμματα εκπαιδευτικής στήριξης της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, πρόσφατα υπήρξε και μια συνάντησή σου με την Πρόεδρο του Συλλόγου Γυναικών Ρομά «Η Ελπίδα» στο Δροσερό της Ξάνθης, που δίνει ένα στίγμα. Επιπλέον, είχαμε τις τελευταίες εξελίξεις με την εμπλοκή του Προξενείου στις εθνικές εκλογές.
Θα ήθελα έτσι, λιγάκι να το μαζέψουμε το πράγμα να δούμε τί μπορούμε να πούμε συμπερασματικά πλέον για όσα εξελίχθηκαν στο δεύτερο γύρο, στις δεύτερες κάλπες, γύρω από αυτήν την υπόθεση της εμπλοκής του Προξενείου στις Εθνικές Εκλογές.
Π.Π.: Κοιτάξτε, όλα αυτά που αναφέρετε είναι αλληλοσυνδεόμενα ζητήματα. Καταρχήν, αναφερόμενος στη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, η οποία είναι μια εξαιρετική περίπτωση ανθρώπου, γυναίκας και αγωνίστριας στη Θράκη για τα δικαιώματα των γυναικών Ρομά αλλά και παιδιών στην Ξάνθη, στο Δροσερό, εγώ έχω τη χαρά να τη γνωρίζω τη Σαμπιχά πάνω από δεκαπέντε, μάλλον είκοσι, χρόνια. Και γνωρίζω πάρα πολύ καλά όλους τους αγώνες της και πώς έχει βρεθεί στο στόχαστρο εν μέσω διασταυρούμενων πυρών και της Τουρκίας και, δυστυχώς, και της Ελλάδος. Όταν δηλαδή κύκλοι στην Αθήνα χαρακτήριζαν τη Σαμπιχά ως πράκτορα της ΕΥΠ, δηλαδή Ελληνίδα πράκτορα, αυτά δεν τιμούν κανένα κράτος. Πρόκειται σαφώς για γελοιότητες. Η Σαμπιχά έχει παράξει ένα τεράστιο εθνικό έργο και εγώ ειλικρινά απορώ πώς δεν έχει ήδη κάποιο αξίωμα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Διότι άνθρωποι όπως η Σαμπιχά θα έπρεπε τουλάχιστον να είναι Δημοτικοί Σύμβουλοι ή επικεφαλής Δημοτικής παράταξης.
Δ.Κ.: Τέλος πάντως, μην μένουμε εκεί μόνον.
Π.Π.: Αυτό γιατί το λέω; Διότι εύκολα κανείς εκθειάζει και εγκωμιάζει ανθρώπους, αλλά άνθρωποι όπως η Σαμπιχά, αν δεν στηρίζονται έμπρακτα, τότε η ζημία είναι ακόμη μεγαλύτερη από αυτό που η ίδια προσπαθεί να προλάβει με τις δράσεις της.
Τουρκικό Προξενείο και εκλογική πανωλεθρία του Ιουνίου
Ερχόμαστε τώρα στο ζήτημα του Προξενείου. Διότι, αφενός μεν η Σαμπιχά είναι μια περίπτωση ανθρώπου που αγωνίζεται και έχει πολεμηθεί από το τουρκικό Προξενείο. Αφετέρου, στις εκλογές αυτές είδαμε, μετά την πανωλεθρία της Νέας Δημοκρατίας στο νομό Ροδόπης, κεντρικά στελέχη του κόμματος, όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, σε δεύτερο χρόνο ο Δημήτρης Αβραμόπουλος με τον Χρήστο Σταϊκούρα στη Ροδόπη, στην Ξάνθη ο Νίκος Χαρδαλιάς και άλλοι, ότι στάλθηκαν σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μαζέψει η Νέα Δημοκρατία τα κομμάτια της. Και οι δεύτερες εκλογές, το αποτέλεσμα δηλαδή της προηγούμενης Κυριακής, απέδειξαν κάτι τραγικό. Διότι η Νέα Δημοκρατία έχασε στον μεν νομό Ξάνθης πάνω από 5.000 ψήφους, ένα ποσοστό της τάξης άνω του 5%.
Δ.Κ.: Έναντι της πρώτης Κυριακής των εκλογών;
Π.Π.: Έναντι της πρώτης Κυριακής, βέβαια. Όπως και στη Ροδόπη. Φυσικά, στη Ροδόπη παρέμεινε πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, η δε Νέα Δημοκρατία κατάφερε απλώς με την προσπάθεια αυτή να κερδίσει ένα ποσοστό, εάν θυμάμαι καλά, περίπου 1,5% και να παραμείνει δεύτερη.
Δ.Κ.: Τίποτα δηλαδή!
Π.Π.: Αν μάλιστα μπείτε να δείτε επιμέρους τα εκλογικά αποτελέσματα στους νευραλγικούς δήμους, κι εννοώ τους δήμους που ελέγχονται από το τουρκικό Προξενείο, εκεί θα δείτε ακόμη πιο συνταρακτικά αποτελέσματα. Παραδείγματος χάριν, στο δήμο Μύκης της Ξάνθης, ο οποίος έχει δήμαρχο που παίρνει γραμμή κατευθείαν από την Άγκυρα, η Νέα Δημοκρατία έχασε πολλές εκατοντάδες ψήφους, αν δεν κάνω λάθος. Δεν το έχω τώρα μπροστά μου, αλλά υπάρχουν τα στοιχεία στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εσωτερικών.
Έχουμε λοιπόν με το δεύτερο γύρο των εκλογών μια τραγική διαπίστωση, που είναι η ήττα και του κράτους και της κυβέρνησης. Διότι, ναι μεν ήταν κυβέρνηση η ενδιάμεση υπηρεσιακή μέχρι τις εκλογές, αλλά στην ουσία όλο το κλιμάκιο της Νέας Δημοκρατίας ήταν κυβερνητικό επιτελείο μέχρι πριν μερικές εβδομάδες. Η κ. Μπακογιάννη ήταν επί τέσσερα χρόνια επικεφαλής της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής για τη Θράκη. Καταλαβαίνετε; Και βρέθηκε στη θέση, μετά από τέσσερα χρόνια, με τα πεπραγμένα της να είναι παντελώς ανύπαρκτα προφανώς – δεν κατάφερε ούτε ψήφους για τη Νέα Δημοκρατία να μαζέψει – να τρέχει άρον άρον στη Ροδόπη να κάνει αυτήν την τελείως ανόητη, απονενοημένη θα έλεγα εγώ, ενέργεια προσέλκυσης δια του εκβιασμού και του εκφοβισμού ψηφοφόρων. Και τελικά έκαναν μια τρύπα στο νερό. Αποδείχθηκε ότι το τουρκικό Προξενείο και την ισχύ έχει και τα αντανακλαστικά και την άμεση υλοποίηση της αντίδρασης ενάντια στο ελληνικό κράτος. Περί αυτού πρόκειται. Το αποτέλεσμα αυτής της εκλογικής αναμέτρησης της 25ης Ιουνίου στην περίπτωση της Θράκης ήταν τραγικό. Αν η Αθήνα δεν λάβει τώρα τα μηνύματα, δεν μπορώ να καταλάβω πότε θα τα λάβει, τη στιγμή μάλιστα που η Θράκη ανεβαίνει διαρκώς στο οπλοστάσιο των αξιώσεων της Τουρκίας έναντι της Ελλάδος εν συνόλω. Είμαστε δηλαδή ενώπιον πολύ δύσκολης συγκυρίας που εάν δεν υπάρξει άμεση αντίδραση τα πράγματα σε λίγο θα είναι ανεπιστρεπτί.
Δ.Κ.: Έτσι όπως κύλησε το πράγμα ιδιαίτερα στη Ροδόπη, εκεί ήταν το επίκεντρο, θεωρείς ότι ήταν μια ήττα του ελληνικού κράτους και της κυβέρνησης;
Π.Π.: Προφανώς ήταν μια ήττα της κυβέρνησης. Μην κοιτάτε που βόλεψε πάρα πολύ τη Νέα Δημοκρατία να τα φορτώσει όλα στο ΣΥΡΙΖΑ. Εντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό που είναι, έχει μέσα ανθρώπους που δουλεύουν για την Άγκυρα, είτε της μειονότητας είτε και της πλειονότητας, και πολύ χειρότερα, όπως τα έχει επισημάνει όλα ο Πρέσβης κ. Αϋφαντής, έχει τέτοιους ανθρώπους και στην Αθήνα, δηλαδή μέσα στο κόμμα, στα κεντρικά του κόμματος. Υπάρχουν άνθρωποι, κύκλοι διανοουμένων γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα, και διάφοροι άλλοι που επηρέαζαν καταστάσεις, οι οποίοι -αν δείτε τί θέσεις εκφράζουν- τα λένε καλύτερα από τους Τούρκους, διατυπώνουν τις τουρκικές θέσεις καλύτερα από τους Τούρκους.
Δ.Κ.: Επειδή αναφέρθηκες στο δήμο Μύκης. Μόνον αυτό θα πάρουμε ως δείγμα, επειδή ακολούθησαν κάποιες κινήσεις εκ μέρους της κυβερνήσεως, της πρώην κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας.
Π.Π.: Ναι.
Δ.Κ.: Λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ τον Μάιο λαμβάνει ποσοστό 35,47%, τον Μάιο, πρόσεξε. Μετά από την παρέμβαση που γίνεται, ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει τον Ιούνιο 46,89%.
Π.Π.: Τα βλέπετε;
Δ.Κ.: Δηλαδή, πήρε 1.000 ψήφους επιπλέον. Το ΠΑΣΟΚ παραμένει περίπου στο ίδιο, και η Νέα Δημοκρατία ενώ το Μάιο παίρνει 29,3%, τρίτο κόμμα η ΝΔ να σημειώσουμε, παίρνει τον Ιούνιο ακριβώς τα μισά: 15,26%!
Π.Π.: Κάθετη πτώση.
Δ.Κ.: Δηλαδή έγινε ζημιά!
Π.Π.: Ακριβώς. Και δεν είναι η Μύκη μια περιοχή αδιάφορης σημασίας. Είναι ακριβώς ενδεικτική. Είναι στο νομό της Ξάνθης η κεντρική αορτή της καρδιάς του Προξενείου, να το πω έτσι.
Δ.Κ.: Είναι φοβερό αυτό που συνέβη.
Π.Π.: Είναι φοβερό και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω όλους αυτούς τους ανθρώπους που πρόσκεινται στη Νέα Δημοκρατία και το μόνο που κάνουν ακόμη και τώρα, 4-5 ημέρες μετά τις εκλογές, είναι να καγχάζουν έναντι των προδοτών του ΣΥΡΙΖΑ και δεν βλέπουν το δικό τους το δοκάρι μέσα στο δικό τους μάτι.
Δ.Κ.: Ενδεικτικά, κι εδώ θα κλείσουμε, αγαπητέ μου Παναγιώτη, ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτη Κυριακή στο δήμο Αρριανών Ροδόπης έλαβε 37,89% και μετά την παρέμβαση που έχουμε ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβαίνει 2 ποσοστιαίες μονάδες, το ΠΑΣΟΚ παραμένει περίπου στα ίδια, και η ΝΔ παίρνει 1,1%. Δηλαδή στην ουσία τίποτα. Τρίτο κόμμα η Νέα Δημοκρατία.
Π.Π.: Ήταν μια τρύπα στο νερό. Και στην περίπτωση που δεν συνέβαινε κι αυτό θα ήταν τελείως για κλάματα. Δηλαδή, εάν έφτανε να έχανε από τις ψήφους που πήρε το Μάιο και στα χωριά που πήγε η κ. Μπακογιάννη, ε, τότε θα λέγαμε «καθίστε στην Αθήνα και μην ξανανέβετε πάνω στη Θράκη διότι κάνετε μεγαλύτερη ζημιά»!
Δ.Κ.: Πήραμε ένα δήμο της Ξάνθης, το δήμο Μύκης, τρίτο κόμμα η Νέα Δημοκρατία. Πήραμε ένα δήμο από τη Ροδόπη, δήμος Αρριανών, πάλι τρίτο κόμμα η Νέα Δημοκρατία.
Π.Π.: Ακριβώς.
Δ.Κ.: Όχι απλά να κερδίζει, να χάνει κιόλας μετά την παρέμβαση.
Περί αυτοπροσδιορισμού της μειονότητας
Π.Π.: Ξέρετε κάτι κ. Κολιέ, αν μου επιτρέπετε ένα τελευταίο σχόλιο: αυτά τα στοιχεία των εκλογών που συζητούμε τώρα δείχνουν κάτι το οποίο σχετίζεται με το ζήτημα του αυτοπροσδιορισμού στη Θράκη. Διότι έρχεται διαρκώς στη συζήτηση αυτό το ζήτημα του αυτοπροσδιορισμού και η αντιπολίτευση, ο πρώην ένδοξος και νυν αποθνήσκων ΣΥΡΙΖΑ, το έχει αναγάγει σε μέγα ζήτημα, ότι κάποιος έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται, κλπ. Εγώ που είμαι Έλληνας και ζω στη Νορβηγία έχω την ελευθερία να αυτοπροσδιορίζομαι. Και αυτοπροσδιορίζομαι χωρίς να έχω δίπλα από τα σύνορα εδώ κανένα ελληνικό λόμπι που να προσπαθεί να πει ότι στη Νορβηγία υπάρχει μια ελληνική μειονότητα η οποία καταπιέζεται.
Δ.Κ.: Να αυτοπροσδιορίζεσαι ναι, αλλά όχι να υποχρεώνεις μια ολόκληρη γειτονιά να λέει ότι είναι Έλληνες!
Π.Π.: Ακριβώς. Σαφώς και όχι. Αυτό που συμβαίνει στη Θράκη δεν είναι αυτοπροσδιορισμός. Είναι ετεροπροσδιορισμός. Δεν μπορείς να μιλάς, δεν είσαι σοβαρός ως άνθρωπος, ως πολιτικός, ως επιστήμονας, ως οτιδήποτε, όταν επικαλείσαι αυτοπροσδιορισμό στη Θράκη και αγνοείς τη δουλειά που κάνουν δύο, δυόμισυ, τρεις χιλιάδες πράκτορες, διπλόμισθοι, πολλοί εκ των οποίων είναι και υπάλληλοι του ελληνικού κράτους, οι οποίοι επί δεκαετίες εκφοβίζουν τον κόσμο, τον δυσκολεύουν στα πιο απλά πράγματα. Και αρκετοί από αυτούς ενδίδουν, κάποιοι είναι και πιο εύκολη λεία, αν θέλετε, και σου λέει, είμαι Τούρκος.
Επομένως, αυτοπροσδιορισμό θα συζητήσουμε όταν κανείς έχει την απόλυτη ελευθερία. Την απόλυτη ελευθερία αυτοπροσδιορισμού την παρέχει το ελληνικό κράτος στους υπηκόους του, στους πολίτες του και σαφώς σε όλη τη μουσουλμανική μειονότητα. Άρα, όλοι όσοι ευαγγελίζονται τον αυτοπροσδιορισμό και τον επικαλούνται, ας κοιτάξουν λίγο καλύτερα τις ισορροπίες, ας κοιτάξουν λίγο καλύτερα το μωσαϊκό, ας κοιτάξουν λίγο καλύτερα ποιος καταπιέζει ποιόν στη Θράκη και μετά ξανασυζητάμε για τον αυτοπροσδιορισμό.
Δ.Κ.: Πες τα χρυσόστομε. Πες τα χρυσόστομε επιτέλους!
Π.Π.: Διότι στο τέλος θα τρελαθούμε με όλη αυτήν την παράνοια. Η Αθήνα κάθε φορά ανακαλύπτει τη Θράκη. Επί τριάντα χρόνια, πριν τις εκλογές ανακαλύπτει τη Θράκη.
Δ.Κ.: Παναγιώτη Παύλε, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω από την καρδιά μου, να πούμε στο επανιδείν, γιατί τα πράγματα θα κυλήσουν και η ατζέντα είναι τόσο πυκνή γύρω από τα Ελληνοτουρκικά που νομίζω θα μας δίνεται πάντοτε η αφορμή για να κάνουμε πολύ ενδιαφέρουσες κουβέντες μαζί.
Π.Π.: Κι εγώ να σας ευχαριστήσω θερμά κ. Κολιέ, χάρηκα πολύ, έτσι είναι, και απαιτείται διαρκής επαγρύπνηση και ακόμη περισσότερο στο άμεσο μέλλον μπροστά μας.
Δ.Κ.: Να είστε γερός, ευχαριστούμε πάρα πολύ, από καρδιάς.
Ο Αλέξης Τσίπρας στην ορκωμοσία της νέας Βουλής, Δευτέρα 3 Ιουλίου 2023.
Είναι συγκλονιστική η μικρόνοια όσων από την περασμένη εβδομάδα έχουν επιδοθεί σε ένα έξαλλο κρεσέντο αλαλαγμών, ύβρεων και πάσης φύσεως πανηγυρισμών με αφορμή την (αυτο)αποκαθήλωση του Αλέξη Τσίπρα. Αδιαφορούν οι τοιούτοι, ή αδυνατούν, να αντιληφθούν την πραγματική διάσταση των πραγμάτων: ο Τσίπρας ολοκλήρωσε την άριστα μεθοδευμένη και αριστοτεχνικά υλοποιηθείσα ζημιογόνο κατασυκοφάντηση και τον πολιτικό παροπλισμό της Αριστεράς με ολέθριες για την Ελλάδα συνέπειες.
Για να μην παρεξηγηθώ, αναφέρομαι στην Αριστερά με άλφα κεφαλαίο, την υγιή δηλαδή ιστορικά πατριωτική δύναμη και μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας και όχι τον ανόητο συρφετό εκχώρησης, μειοδοσίας, κατακερματισμού της Ελλάδος και τουρκοποίησης των Ελλήνων, όπως αυτά και τα ευαγγελίζονταν και τα επεδίωξαν με ποικίλους τρόπους πολιτικά στελέχη, ιδεολογικοί ινστρούχτορες και άλλοι παράγοντες του συνονθυλεύματος που άκουγε μέχρι τώρα στο όνομα ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτήν την πολιτική υπηρεσία του, κατέστη ο ίδιος ο Τσίπρας –συνειδητά ή/και ασυνείδητα – Δούρειος Ίππος της Γερμανο–Νατοϊκής στρατηγικής εθνικού κατακερματισμού της Ελλάδος, του οποίου η κατάπτυστη Συμφωνία των Πρεσπών είναι το πρώτο μεγάλο κεφάλαιο στον 21ο αιώνα.
Η επιπόλαιη, άκρως ιδιοτελής και λίαν παραπλανητική –παραπλανητική διότι από την «αγωνιστική» συμμετοχή πρωτοκλασάτων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στα παλλαϊκά συλλαλητήρια υπέρ της Μακεδονίας το 2018 μέχρι και την ολοκλήρωση της πρώτης τετραετίας διακυβέρνησης της ΝΔ το άσπρο γίνηκε μαύρο – αντίδραση των δυνάμεων εκείνων της Κεντροδεξιάς που υπηρετούν την ίδια ακριβώς ατζέντα των πατρώνων του πρώην αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ που και ο ίδιος υπηρέτησε με πρόδηλο ζήλο, ιδίως μετά το πρώτο εξάμηνο του 2015, είναι ο προπομπός της διάδοχης πολιτικής κατάστασης συνέχισης της αργόσυρτης, πλην όμως πολυεπίπεδης και άκρως αποτελεσματικής ατζένταςσυλλογικού εκφυλισμού και αφελληνισμού της Ελλάδος ως κοινωνίας, χώρας, έθνους και εθνικής κυριαρχίας.
Εάν είμασταν νουνεχείς, θα παίρναμε διδάγματα από το άδοξο τέλος αδόξων μπαστάρδων, αντί να καγχάζουμε αραχτοί σαν θαλάσσιοι ελέφαντες στη φαύλη υπερφίαλη εμμονική βεβαιότητα των ψευδαισθήσεών μας ότι οι βάρβαροι και οεχθρός απομακρύνθηκαν. Όχι μόνον δεν απομακρύνθηκαν, όχι μόνον παραμένουν προ των πυλών, αλλά τις έχουν πλέον διαβεί καμουφλαρισμένοι με τα χρώματα της Γαλανόλευκης κι ετοιμάζουν πυρετωδώς το επισφράγισμα της νέας Άλωσης ενόσω ο λαός ναρκωμένος υπνώττει με την αίσθηση ότι είναι πλέον ασφαλής. Πανίσχυρος στρατηγικός σύμμαχός τους τότε, νύν και αεί, όσο αυτό διαρκεί, το κομμάτιασμα του σώματος των Ελλήνων, τα κόμματα–πρακτορεία και οι φατρίες εγχώριων και αλλότριων συμφερόντων που ήδη έλαβαν τη σκυτάλη στην κούρσα ολοκλήρωσης του έργου διάλυσης του ελλαδικού Ελληνισμού, στα χνάρια των προηγηθέντων ολετήρων.
Αν ήμασταν πολίτες της πόλεως και όχι idiot(e)s της παραισθησιογόνου αποστασίας από την πολιτισμική και ιστορική μας φύτρα, σήμερα θα θρηνούσαμε. Όχι την απώλεια ενός «ηγέτη» – προς Θεού! – αλλά την επισφράγιση της αρχής του τέλους αυτού που η έννοια «σύγχρονος Ελληνισμός» έχει σημάνει, από την Επανάσταση του 1821 μέχρι και το εν εξελίξει τέλος της Μεταπολίτευσης.
Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή 30 Ιουνίου 2023 σε διάφορα μέσα, όπως το newsbreak.gr, infognomonpolitics.gr, olympia.gr, hellasjournal.com.
Προσερχόμαστε την Κυριακή 25 Ιουνίου 2023 στις πλέον κρίσιμες κάλπες της ελληνικής ιστορίας στον 21ο αιώνα. Γι᾽ αυτό και νιώθω την ανάγκη να καταθέσω ορισμένες σκέψεις με αποκλειστικό γνώμονα το εθνικό συμφέρον και το συμφέρον των Ελλήνων, πέραν από κομματικές ή όποιες άλλες ιδιοτέλειες, ως ένας απλός Έλληνας πολίτης που ζει και εργάζεται τα τελευταία 10 χρόνια στη Νορβηγία, αλλά που παρακολουθεί ενεργά με αμείωτη ένταση και ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στην πατρίδα του.
Όσα γράφονται εδώ είναι προϊόν στοχασμού και αξιολόγησης κατά το δυνατόν των δεδομένων συνθηκών αλλά και ατελείωτων ωρών συζήτησης με ανθρώπους όλου του φάσματος της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής στην Ελλάδα, καθώς και ανθρώπων που έχουν υπηρετήσει τη χώρα από νευραλγικά πόστα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Η τύχη το έφερε να έχω στη ζωή μου εργαστεί και συνεργαστεί, στη Θράκη και αλλού, σε ζητήματα μεγάλης εθνικής σημασίας και να έχω γνωρίσει αρκετά από μέσα περιβάλλοντα εξουσίας πολλών κυβερνήσεων και Πρωθυπουργούς: Κώστα Σημίτη, Κώστα Καραμανλή, Γιώργο Παπανδρέου και Αντώνη Σαμαρά.
Ας μου επιτραπούν, λοιπόν, ορισμένες διαπιστώσεις, καθώς επιχειρώ να απαντήσω στο ερώτημα του τίτλου αυτού του κειμένου, τις οποίες λίγοι έχουν το προνόμιο και την ευκαιρία να διαθέτουν από άμεση εμπειρία.
1. Τα πολιτικά κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα είναι βιτρίνες χρωματιστές και συγκοινωνούντα δοχεία ενός ενιαίου, συχνά αόρατου, υποβάθρου, το οποίο η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών της καθημερινής βιοπάλης δεν είναι πάντοτε σε θέση να αντιλαμβάνεται. Αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι το κατεστημένο των συστημικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης σκοπό έχει όχι την αντικειμενική ενημέρωση του πολίτη, όπως η δεοντολογία του Τύπου ορίζει, αλλά την έντεχνη συντήρηση της επικερδούς κομματικής πόλωσης και της ύψωσης τειχών τα οποία ορίζουν διαφορετικές, δήθεν, πολιτικές.
Αναφέρω εδώ ένα απλό παράδειγμα που αντλώ από το εκ νέου επίκαιρο κεφάλαιο «Θράκη»: Όσο και αν η σημερινή Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να αποτινάξει από πάνω της την ευθύνη μακράς σειράς λαθών, επωφελούμενη από την αδιαμφισβήτητα ανθελληνική στάση και το πολιτεύεσθαι του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ακυρώνει το γεγονός ότι όλοι – μα όλοι αδιακρίτως – οι προβεβλημένοι πολιτευόμενοι όλων των κομμάτων στη Θράκη περνούν από το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής προκειμένου να λάβουν το μερίδιο ψήφων που η Άγκυρα έχει προσδιορίσει με την ευφυή στρατηγική κατανομής που εφαρμόζει.
Ο γράφων είναι σε θέση να γνωρίζει, παραδείγματος χάριν, πώς ακόμη και μεγαλόσχημος βουλευτής, ο οποίος διετέλεσε Υπουργός σε διάφορα πόστα σε κυβέρνηση της ΝΔ, και με σχέση εξ αγχιστείας συγγένειας με Πρωθυπουργό, είναι και αυτός εξαρτώμενος από τουρκικά ελεγχόμενες ψήφους, μολονότι ακολουθεί έξυπνη στρατηγική απόκρυψης αυτής της εξαρτήσεώς του.
Αναφέρω, επιπλέον, χαρακτηριστικά, ότι Υπουργός Παιδείας κυβέρνησης της ΝΔ είχε έρθει σε άτυπη, και άγνωστη στους πολλούς, συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ, ώστε, όταν ανέλαβε το χαρτοφυλάκιό του, παραχώρησε την υλοποίηση του Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων στη Θράκη – ύψους τότε 10 εκατομμυρίων ευρώ που είχαν αναλάβει εργολαβικά πανεπιστημιακοί εξ Αθηνών του περιβάλλοντος Γιώργου Παπανδρέου (οι οποίοι προκάλεσαν τεράστια εθνική ζημία στην περιοχή καθώς μεταξύ άλλων προωθούσαν την τουρκική γλώσσα ως υποχρεωτικά διδασκόμενη σε όλα αδιακρίτως τα παιδιά της μειονότητας και επεδίωκαν και την ίδρυση τουρκόφωνων (!) νηπιαγωγείων) – με αντάλλαγμα – άκουσον, άκουσον! – να μην του υποβάλλει η επικεφαλής του Προγράμματος, διατελέσασα βουλευτής ΠΑΣΟΚ και Ειδική Γραμματέας Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης στην κυβέρνηση Παπανδρέου «ενοχλητικές» ερωτήσεις στη Βουλή. Τα παραδείγματα αυτής της διαχρονικής σύμπραξης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στο έγκλημα κατά της Θράκης είναι αναρίθμητα, αλλά αυτό αρκεί.
2. Έρχομαι τώρα στο ζήτημα που αφορά το ποιόν και το ήθος των ανθρώπων που επιδιώκουν τη μεγάλη ισχυρή αυτοδυναμία. Τυγχάνει να έχω υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας σε σκηνή όπου Διευθυντής Υπουργού της ΝΔ – δεν θα αναφέρω το όνομά του καθώς έχει αποβιώσει – φέρθηκε με απάνθρωπα προσβλητικό τρόπο σε πανεπιστημιακό εγνωσμένου κύρους, ο οποίος εργαζόταν ανιδιοτελώς παράγοντας μεγάλο εθνικό έργο σε ευαίσθητη περιοχή της πατρίδας μας, μόνον και μόνον επειδή δεν ήταν «γαλάζιο παιδί». Ο λόγος που αναφέρω αυτήν την περίπτωση, είναι διότι ο Έλληνας πολίτης έχει δικαίωμα να μην διατηρεί ψευδαισθήσεις για το μέγεθος της αλαζονείας και της έπαρσης που κατέχει αυτούς που ευελπιστούν και αναμένουν από Δευτέρα να κυβερνήσουν την Ελλάδα με αυτοδυναμία που θα θυμίζει ημέρες Καραμανλή του 1974, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όσους θυμούνται.
3. Η Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον προκλήσεων που σχετίζονται άμεσα με την ύπαρξή της ως κράτος, εθνική κυριαρχία, ιστορία και ελληνική κοινωνία.Τα τελευταία 4 χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ έδειξαν – πέραν ορισμένων αναγκαίων περιπτώσεων όπως ο Μάρτιος του 2020 στον Έβρο και το καλοκαίρι του ιδίου έτους στο Αιγαίο – ότι το πολιτικό σύστημα των ελίτ που κρύβεται πίσω από τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη» δεν έχει καμία διάθεση να θεσπίσει και να υλοποιήσει πολιτικές ανάσχεσης των εθνομειοδοτικών πεπραγμένων των προηγούμενων ετών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, η αδιαφορία περί καταγγελίας της Συμφωνίας των Πρεσπών – παρά τις εκατοντάδες παραβιάσεις της από τους Σκοπιανούς – και η με γνώμονα το χρήμα διαχείριση του λαθρομεταναστευτικού, η οποία οδήγησε – συχνά μάλιστα δίχως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να το απαιτεί – στο κτίσιμο μεγάλων ισλαμουπόλεων σε άκρως ευαίσθητες ακριτικές περιοχές, από το Φυλάκιο Έβρου μέχρι τη Λέρο, με παράλληλο τον ανερυθρίαστο εμπαιγμό του ελληνικού λαού στο ζήτημα αυτό.
4. Είναι δε αδύνατον να λησμονήσει κανείς το κοινωνικό, ιατρικό και οικονομικό έγκλημα που επιτέλεσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη εις βάρος των Ελλήνων επί σχεδόν δύο χρόνια, καταστρέφοντας ανθρώπους, οικογένειες, επαγγελματίες, παιδιά, καταλύοντας την αξία της ανθρώπινης ελευθερίας, προσβάλλοντας το δικαίωμα του αυτεξουσίου και της ελεύθερης βούλησης, και προκαλώντας βαθύτατο ρήγμα τόσο στην κοινωνική συνοχή όσο και στα βαθύτερα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, τα οποία συνδέονται άρρηκτα με τη θρησκευτική πίστη και την Εκκλησία. Σαφώς, βέβαια, βαρύτατες είναι και οι ευθύνες της ελλαδικής Εκκλησίας, και εννοώ την πληθώρα εκείνη των Ιεραρχών οι οποίοι ως καλοθελητές, και συχνά έχοντας μαύρα μεσάνυχτα για τις περενέργειες των εμβολίων, ξέχασαν ότι κεφαλή τους είναι ο Χριστός και όχι ο Πρωθυπουργός και προθυμοποιήθηκαν να βάλουν πλάτη στο έγκλημα. Η λίστα είναι πολύ μακρά, αν θελήσει κανείς να προβεί σε απολογισμό και αξιολόγηση ανάλογη αυτής που ευαγγελίζεται το κόμμα της ΝΔ για τον τομέα της εκπαίδευσης.
Θα σταθώ όμως σε ένα ακόμη κρίσιμο σημείο που αφορά στην εθνική υπόσταση των Ελλήνων και την ανεξαρτησία της Ελλάδος.
5. Αυτό δεν είναι άλλο από την ατζέντα αλλοίωσης της ουσίας και του περιεχομένου των Εορτασμών των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση και τον Αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, τον οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη μετέτρεψε στην πλέον εξώλης και προώλης παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας, επιδιώκοντας να δηλητηριάσει το φρόνημα του ελληνικού λαού με νεοφιλελεύθερα ιδεολογικά φληναφήματα, εργαλειοποιώντας τους Αγώνες των Ελλήνων κατά του Οθωμανού Τούρκου προς όφελος της ένδοθεν και έξωθεν προωθούμενης ατζέντας στα Ελληνοτουρκικά και το λαθρομεταναστευτικό. Δεν χρειάζεται να γραφούν εδώ περισσότερα: όσοι αγωνιστήκαμε στην πρώτη γραμμή κατά της Επιτροπής Αγγελοπούλου Greece 2021 και των στρατευμένων συνεργατών και πρακτόρων της, τα θυμόμαστε αυτά καλά.
Δεν θα πρέπει, ωστόσο, να διαφεύγει στον Έλληνα ψηφοφόρο της Κυριακής το γεγονός ότι τα χειρότερα βρίσκονται μπροστά μας. Αυτό δεν το γράφω ούτε ως απειλή, ούτε ως κινδυνολογία, ούτε ως καταθλιπτικό προϊόν απαισιοδοξίας. Είμαι εκ φύσεως πολύ αισιόδοξος άνθρωπος, αλλά «η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» δεν αφήνει περιθώρια σε όσους την ακροώνται. Σταχυολογώ ενδεικτικά, και σίγουρα αποσπασματικά, από το μέλλον:
α. Κύρωση από τη Βουλή των Ελλήνων των Πρωτοκόλλων της Συμφωνίας των Πρεσπών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
β. Κύρωση από τη Βουλή των Ελλήνων του Ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση, όπως συμφωνήθηκε στην παγκόσμια Συνδιάσκεψη του Μαρόκο το 2018. Το Σύμφωνο αυτό, αφού ψηφιστεί από τη Βουλή και καταστεί νόμος του ελληνικού κράτους θα δεσμεύσει δια νόμου (πιθανόν και Συνταγματικά, εάν συμπεριληφθεί σε Συνταγματική Αναθεώρηση) τη χώρα, επιβάλλοντάς της ασφυκτικά τη νεοταξική ατζέντα 2030 και την ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΙ πλέον αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού της Ελλάδος. Δεν θα υπεισέλθω εδώ σε λεπτομέρειες, καθώς το κεφάλαιο του European Migration Pact είναι δυστυχώς και τεράστιο και τερατώδες. Σημειώνω μόνον ότι η εθνική κυριαρχία εντός της ελληνικής κοινωνίας θα καταλυθεί οριστικά και αμετάκλητα.
γ. Απόπειρα επίλυσης των Ελληνοτουρκικών όχι με τρόπο που εξυπηρετεί τα ελληνικά εθνικά δίκαια, αλλά κατ᾽ εντολήν και πίεση των Μεγάλων Δυνάμεων, και με εκπτώσεις ανάλογες, αν όχι μεγαλύτερες, των απωλειών που προκάλεσε η άρον άρον μερική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, η οποία υπεγράφη βεβιασμένα και σχεδόν καταναγκαστικά προκειμένου να θεραπευθεί η εγκληματική αβελτηρία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αποτρέψει εγκαίρως το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Αβελτηρία και αδράνεια ανάλογη με την περίπτωση Turkaegean. Σε όσους δε, επαναλαμβάνουν ως επωδό ότι «καμία ελληνική κυβέρνηση που θα προβεί σε Πρέσπες Αιγαίου δεν θα επιβιώσει», η απάντηση είναι διττή:
– και για τον ΣΥΡΙΖΑ οι Πρέσπες ήταν γκιλοτίνα θανάτου, αλλά τί σημασία έχει πλέον;
– υπάρχουν και «Πρέσπες Αιγαίου» που θα προβληθούν ως εθνική επιτυχία όταν έρθει η ώρα.
Εξάλλου, το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα αναγκάστηκε κατά την περασμένη τετραετία να κρεμαστεί στις πλάτες των Ενόπλων Δυνάμεων προκειμένου να επιβιώσει στον Έβρο και το Αιγαίο επ᾽ ουδενί ακυρώνει τις μειοδοτικές θέσεις δίχως ταμπού πρωτοκλασάτων στελεχών και της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ (ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτονοήτως ήδη ανάξιος λόγου). Άλλωστε, το ότι οι ΕΕΔ κάνουν σωστά τη δουλειά τους δεν θα έπρεπε καν να χρειάζεται να λειτουργήσει ως επιχείρημα σε καμία συζήτηση…
δ. Περαιτέρω καταρράκωση της ελληνικής κοινωνίας μέσω της δημογραφικής κατάρρευσης για την οποία η ΝΔ όχι μόνον έπραξε ελάχιστα ως κυβέρνηση για να την ανασχέσει, αλλά, αντιθέτως, συνέβαλε, και θα συμβάλει – είναι βέβαιο – στην επιδείνωση των πραγμάτων με την ανόητα πορωμένη προώθηση – και μάλιστα ΑΝΙΣΟΒΑΡΩΣ –της εκφυλιστικής ατζέντας της.
Στο δια ταύτα λοιπόν.
Πώς και ποιόν ψηφίζουμε αυτήν την Κυριακή;
Ποιός εκφράζει όντως και έμπρακτα τις αρχές του πατριωτισμού, της εθνικής υπόστασης και συνοχής, τα θέσφατα της εθνικής κυριαρχίας, το σεβασμό στην υπερτρισχιλιετή ιστορία του Ελληνισμού και στα ποτάμια αίματος αυτού του λαού που θυσιάστηκε σε αυτή τη γη;
Ποιός διατηρεί την πνευματική διαύγειαπου απαιτείται σε τούτες τις κρίσιμες ημέρες, να αντιλαμβάνεται το μεγαλείο του ελεύθερου ανθρώπου και να μην τον θέλει σκλάβο των πολυεθνικών, υπηρέτη των επενδυτών, και είλωτα, με υφαρπαγμένα τα περιουσιακά στοιχεία του από τους τραπεζίτες, στη γη των πατέρων του;
Ποιός είναι σε θέση να αποτρέψει ένα νέο 1922, νέο 1974, ή ακόμη χειρότερα, ένα τραγικό συνδυασμό τους;
Ποιές επιλογές απομένουν όταν οι ελληνικές πολιτικές ελίτ στρέφονται ανελέητα εναντίον των Ελλήνων και της πατρίδας τους; Όταν το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει παίξει τα ρέστα του και έχει οδηγήσει τη Μεταπολίτευση στον όλεθρο; Όταν ακόμη και το υγιές, πατριωτικό, ελληνοκεντρικό, αν θέλετε, τμήμα και του ΠΑΣΟΚ και της Δεξιάς έχει δηλητηριαστεί από την αλλοφροσύνη είτε σοσιαλιστικού είτε ακραίου νεοφιλελεύθερου νεομαρξιστικού εθνομηδενισμού, συρφετού που διαπράττει όχι απλώς οικονομικά εγκλήματα – μικρό θα ήταν τότε το κακό – αλλά κοινωνικοπολιτικά και μετατρέπει τη χώρα σε χώρο;
Δεδομένων των παρόντων κομμάτων, των συστημικών πολιτικών ελίτ και των νεότευκτων κομματικών σχηματισμών – άβγαλτων μεν αθώων δε, γι᾽ αυτό και φερέλπιδων– η απάντηση σε όλα τα ανωτέρω είναι εν προκειμένω κι επί του παρόντος μόνο μια και απλούστατη: Η ενισχυμένη δημοκρατική πολυφωνία.
Αυτή είναι η αφετηρία και η προϋπόθεση οιασδήποτε αισιόδοξης βλέψης προς το μέλλον. Ισχυρή αυτοδυναμία ενός κόμματος που η εμπειρία και η πράξη έχουν δείξει ότι δεν έχει ούτε τη σοφία ούτε τη σύνεση αλλά ούτε και την ικανότητα να τη διαχειριστεί, θα αποβεί ολέθρια για την Ελλάδα, τη δημοκρατία, την κοινωνία της και τους Έλληνες εν συνόλω.
Η παντελής απουσία αντιπολίτευσης την οποία ο εκλιπών ΣΥΡΙΖΑ προσέφερε στον ελληνικό λαό ως ακροτελεύτιο ρόγχο, και η περαιτέρω εξαΰλωσή του – με μεγαλοστελέχη του να φυλορροούν την επαύριον, μιας και το επιθανάτιο σαρκίο αυτής της συνισταμένης ψευδοαριστεράς δεν τους παρέχει πλέον τη δυνατότητα υπουργοποίησής τους – σίγουρα δεν είναι ευοίωνη συνθήκη.
Τί απομένει, λοιπόν;
Τίποτε άλλο παρά μια πολυκομματική, πολυφωνική Βουλή των Ελλήνωναπαρτιζόμενη από τουλάχιστον οκτώ, γιατί όχι και εννέα, κόμματα, με συμμετοχή όλων των νέων πολιτικών σχηματισμών που δεν έχουν ασελγήσει στο σώμα της Ελλάδος – έστω κι αν ο πατριωτικός χώρος δεν κατόρθωσε δυστυχώς να συνέλθει σε ενότητα – η οποία θα υπενθυμίζει στους φιλόδοξους μονάρχες ότι ο Ηγεμών του Μακιαβέλι ανήκει στον εκβαυαρισμένο, εκγερμανισμένο Δυτικό Ρωμαϊκό πολιτισμό και όχι στην καθ᾽ ημάς Ανατολή, όπου το Ελληνικό είναι η Κοινότητα, η Αρχή της Εκκλησίας του Δήμου.
Ισχυρή αυτοδυναμία σε αυτή τη Νέα Δημοκρατία, του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία δεν διαθέτει ούτε τα πνευματικά φόντα, ούτε την πολιτική ευαισθησία να τη διαχειριστεί, σημαίνει ότι απαιτούμε από τον Θεό να σώσει την Ελλάδα, ενώ εμείς τρώμε ναρκωμένοι στον λήθαργο της βόλεψής μας «τα βόδια του Ουρανοδρόμου Ήλιου», όπως τραγουδά ο Όμηρος στο προοίμιο της Οδύσσειας.
Ισχνή αυτοδυναμία, σε πολυκομματική, πολυφωνική Βουλή, σημαίνει ότι αναλαμβάνουμε εμείς, όλοι, ως Έλληνες πολίτες, την ευθύνη που μας αναλογεί να διασώσουμε τον αρχέτυπο χαρακτήρα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας στη γη που τις εγέννησε.
Συν Αθηνά και χείρα κίνει!
* Το κείμενο αυτό γράφηκε Παρασκευή βράδυ στο Όσλο, προπαραμονή των εκλογών της 25ης Ιουνίου, του 2023. Δημοσιεύθηκε το Σάββατο 24/6/2023 σε διάφορες ιστοσελίδες, μεταξύ των οποίων το newsbreak.gr, στην Αθήνα, εξ ού και η παρούσα μορφοποίηση του κειμένου, και το hellasjournal.com του Μιχάλη Ιγνατίου, στη Νέα Υόρκη. Ευχαριστώ θερμά όλους όσους συνέβαλαν στη δημοσίευση και αναδημοσίευσή του.
