Αλήθειες και ψέματα για το ΚΥΤ Φυλακίου και την πρώτη Ισλαμούπολη στην Θράκη

Το υπάρχον Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) λαθρομεταναστών στο Δημοτικό Διαμέρισμα Φυλακίου, στον βόρειο κέντρο του Νομού Έβρου.

Τεράστια αναστάτωση προκαλεί η αναγγελία της κυβέρνησης Μητσοτάκη, μέσω του Υπουργού Μετανάστευσης κ. Μηταράκη, για επέκταση του υπάρχοντος Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) και Προαναχωρησιακού Κέντρου Κράτησης (ΠΡΟΚΕΚΑ) στο ακριτικό Φυλάκιο του Νομού Έβρου. Η επέκταση αυτή συνιστά την πρώτη κυβερνητική απόπειρα ιδρύσεως στην ηπειρωτική Ελλάδα Υπερδομής φιλοξενίας λαθρομεταναστών.

Όλα ξεκίνησαν όταν στα τέλη του 2020 το Υπουργείο Μετανάστευσης εξέδωσε ΦΕΚ (29.12.2020/2724/Φ.18) για την ῾῾αναβάθμιση και ενίσχυση των υφιστάμενων᾽᾽ υποδομών υποδοχής λαθρομεταναστών στο Φυλάκιο. Το έγγραφο αυτό αποτελεί και τυπικά την απαρχή μιας αλληλουχίας κυβερνητικού ψεύδους το οποίο είναι και η αιτία εξοργισμού των πολιτών του Έβρου που οδήγησε στις έντονες αποδοκιμασίες κατά του Υπουργού στην πρόσφατη επίσκεψή του στην περιοχή. Ας δούμε ορισμένες κρίσιμες πτυχές αυτού του ψεύδους:

  1. Πρόθεση της κυβέρνησης και του κ. Μηταράκη είναι η επέκταση των υπαρχουσών δομών ΚΥΤ και ΠΡΟΚΕΚΑ, δυναμικότητας 300 και 250 φιλοξενουμένων, αντιστοίχως, και η ενοποίησή τους σε μια νέα συνολική δυναμικότητα 1.500 ατόμων. Στο σχετικό ΦΕΚ μαθαίνουμε ότι η κυβέρνηση διαθέτει για το έργο αυτό 30 εκ. ευρώ, τα 7,5 εκ των οποίων θα προέλθουν από τον κρατικό κορβανά. Ωστόσο, ο ίδιος ο Υπουργός σε δημόσιες δηλώσεις του παραδέχθηκε ότι η εν λόγω Υπερδομή θα έχει δυναμικότητα ῾῾όμοια με αυτή της Σάμου᾽᾽, δηλαδή 5.000 άτομα. Αν λάβουμε υπόψιν την Τιμή-Στόχο στο ΦΕΚ που κάνει λόγο για 3.000 φιλοξενούμενους, τις απειλές του Υπουργού ότι ῾῾θα φέρει και 10.000 αλλοδαπούς᾽᾽ στην Θράκη, αλλά και το ότι η πληρότητα των υπολοίπων 5 ΚΥΤ (Λέσβου, Χίου, Σάμου, Λέρου, Κω) είναι κατά μέσο όρο 3-4 φορές άνω της δυναμικότητάς τους, αντιλαμβανόμαστε το προφανές κυβερνητικό ψεύδος.
  2. Η κυβέρνηση και ο κ. Μηταράκης διαβεβαιώνουν ότι δεν πρόκειται περί νέας δομής αλλά αναβάθμισης της ήδη υπάρχουσας. Ωστόσο, το ίδιο το ΦΕΚ διαψεύδει και πάλι τον Υπουργό, καθώς μιλά για ῾῾δημιουργία μιας νέας ενιαίας ελεγχόμενης δομής φιλοξενίας᾽᾽.
  3. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σκοπός του ΚΥΤ Φυλακίου είναι ῾῾ο έλεγχος και η καταγραφή νέων αφίξεων και αιτήσεων ασύλου των αφικνουμένων, εφόσον επιθυμούν να υποβάλουν άσυλο, ενώ όσοι δεν επιθυμούν πρέπει να μεταφέρονται σε κάποιο προαναχωρησιακό κέντρο᾽᾽. Ως εκ τούτου, το ΚΥΤ ῾῾δεν είναι μια εγκατάσταση διαμονής, αλλά ένα Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης, και όσοι εισέρχονται σε αυτό δεν παραμένουν εφόσον έχουν καταθέσει αίτηση ασύλου, αλλά είτε μεταφέρονται στην ενδοχώρα, είτε αποχωρούν με δικά τους έξοδα᾽᾽. Είναι απορίας άξιον λοιπόν, για ποιο λόγο η κυβέρνηση και ο Υπουργός δρομολογούν για ένα τέτοιο σκοπό ολιγοήμερης παραμονής λαθρομεταναστών, την ίδρυση μιας ολόκληρης πόλης: Σύμφωνα με το ΦΕΚ, στην νέα Υπερδομή προβλέπεται πέραν των οικίσκων διαμονής, η ίδρυση σχολείων, καταστημάτων και ιατρείων, η κατασκευή χώρων εστίασης και ψυχαγωγίας, εγκαταστάσεων πλυντηρίων – στεγνωτηρίων, γραφείων διοίκησης και φρουράς, υπηρεσιών συντήρησης, πυροσβεστικής υπηρεσίας, χώρων άθλησης, ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων, κλπ. Προβλέπεται επίσης η δημιουργία πολυχώρων που, με μαθηματική ακρίβεια, θα λειτουργήσουν ως χώροι συνάθροισης και προσευχής των μουσουλμάνων ενοίκων, κάτι το οποίο, επίσης μαθηματικά, θα οδηγήσει σύντομα και στην απαίτηση για τοποθέτηση ιμάμη.
  4. Στην προσπάθειά του να κάμψει τις αντιδράσεις ο Υπουργός επικαλέστηκε τις νέες θέσεις εργασίας που η κυβέρνηση παρέχει με αυτόν τον τρόπο στους νέους της περιοχής. Κι εδώ έγκειται το επόμενο ψεύδος για δύο λόγους:

Πρώτον, διότι επικαλούμενος ο κ. Μηταράκης τις νέες θέσεις ειδικών φρουρών, αστυνομικών, κλπ, που προορίζονται για την ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων και της αποτροπής λαθροεισβολής, αποπροσανατολίζει τους Έλληνες πολίτες καθώς η κυβέρνηση βάζει από την πίσω πόρτα τους λαθρομετανάστες για την αποτροπή των οποίων προσλαμβάνει προσωπικό!

Δεύτερον, διότι το λειτουργικό κόστος του ΚΥΤ, που σήμερα ανέρχεται στα 2 εκ ευρώ ετησίως, και από τον Απρίλιο του 2020 καλύπτεται πλέον αποκλειστικά από τον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό, εκτιμάται ότι θα επιβαρύνει τους Έλληνες φορολογούμενους με τουλάχιστον 50 εκ. ευρώ ετησίως. Αρκεί να ληφθεί υπόψιν ότι το ημερήσιο κόστος διατροφής ανά άτομο στο ΚΥΤ είναι 27 ευρώ

5. Η κυβέρνηση και ο Υπουργός αφήνουν να αιωρείται ότι η νέα αυτή Υπερδομή προκύπτει σε συνέχεια της επίσκεψης της ηγεσίας της ΕΕ στην περιοχή τον Μάρτιο του 2020. Ωστόσο, όπως μας ενημέρωσε εγγράφως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τελεί αποκλειστικά στην διακριτική ευχέρεια των ελληνικών εθνικών αρχών να κρίνουν αν απαιτείται επέκταση του υπάρχοντος ΚΥΤ Φυλακίου. Και η πραγματικότητα εδώ, διαψεύδει και πάλι τον Υπουργό Μηταράκη. Διότι με εξαίρεση το έτος 2015 όταν το ΚΥΤ έφθασε να επιβαρυνθεί με υπερτριπλάσιο αριθμό αλλοδαπών, έκτοτε ουδέποτε άγγιξε το όριο της δυναμικότητάς του. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον Γενάρη του 2020 υποβλήθηκαν στο ΚΥΤ μόλις 187 αιτήσεις ασύλου. Αυτό εξηγείται διότι όσοι λαθρομετανάστες επιλέγουν την Θράκη για την είσοδό τους στην ΕΕ, το κάνουν για να αποφύγουν την καταγραφή τους στα ΚΥΤ των νησιών, όπου δεν υπάρχει διαφυγή, και τον εγκλεισμό τους στην Ελλάδα, όπως προκύπτει – δυστυχώς – από την Συνθήκη του Δουβλίνου, ώστε να προωθηθούν στην κεντρική Ευρώπη. Δεν τους ενδιαφέρει να ταυτοποιηθούν και να αιτηθούν άσυλο.

Άρα είναι προφανές ότι με τη νέα αυτή Υπερδομή, ή μάλλον Ισλαμούπολη, η κυβέρνηση στοχεύει τόσο στην συγκέντρωση αλλοδαπών από όλη την ελληνική επικράτεια, όπως ήδη συμβαίνει, όσο και στον εγκλεισμό των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα και μάλιστα στην ευαίσθητη περιοχή του Έβρου, όπου σκόπιμα ο μουσουλμανικός πληθυσμός έχει διατηρηθεί διαχρονικά πολύ μικρός, από όλες τις κυβερνήσεις.

6. Ο Υπουργός προσπαθεί – ωσάν απευθυνόμενος σε λωτοφάγους που δεν άκουσαν για την Μόρια, τη Χίο, τις δεκάδες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που ενίοτε περιφέρονται ως κόρακες πάνω από πτώμα, και που δεν διάβασαν αναρίθμητα τουρκικά, γερμανικά και αμερικανικά δημοσιεύματα διεθνούς στοχοποίησης και κατασυκοφάντησης της Ελλάδας με αφορμή το λαθρομεταναστευτικό – να εγγυηθεί την ασφάλεια και το όφελος λειτουργίας μιας τέτοιας Υπερδομής.

Για όσους γνωρίζουμε πώς η Τουρκία μεθοδεύει έντεχνα την τουρκοποίηση της Θράκης, την διαρκή προσπάθεια αποσταθεροποίησης της ειρηνικής συνύπαρξης στην περιοχή, αλλά και την απόπειρα να χρησιμοποιήσει όλους τους μουσουλμάνους πολίτες της Ελλάδας εναντίον της, η κυβερνητική επιλογή επέκτασης του ΚΥΤ Φυλακίου – τη στιγμή μάλιστα που δεν είναι αναγκαία, πέραν της ανάγκης χρηματισμού ημετέρων – είναι εγκληματική, και στρέφεται κατά της χώρας.

Γι᾽ αυτό η κυβέρνηση οφείλει να ανακρούσει πρύμναν στο ζήτημα αυτό και να εγκαταλείψει τα σχέδια εθελούσιας αποσταθεροποίησης του βορείου Έβρου, που στην μεν Τουρκία προκαλούν μεγάλη ικανοποίηση, σε όλους εκείνους δε που ένα χρόνο πριν ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης συνέχαιρε για την αποφασιστική και με αυτοθυσία υπεράσπιση του Έβρου και όλης της Ελλάδας, προξενούν βαθιά θλίψη και απογοήτευση.

* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, στο φύλλο της Δευτέρας 22/2/2021.

ΕΣΤΙΑ, Πρωτοσέλιδο 22 Φεβρουαρίου 2021
ΕΣΤΙΑ, σελίδα 8.1
ΕΣΤΙΑ, σελίδα 8.2
ΕΣΤΙΑ, σελίδα 8.3

῾῾Σαν να ήταν η πρώτη· σαν να ήταν η τελευταία· σαν να ήταν η μόνη᾽᾽ *

Όσλο, Πάσχα 2020

Πανδημία. Δημόσια υγεία. Ανθρωπισμός. Αυτό είναι το νέο τρίπτυχο στο όνομα του οποίου ο ελληνικός λαός στην Ελλάδα και το εξωτερικό, και η Ορθοδοξία σχεδόν εν συνόλω, ζει μια πρωτόγνωρη, ανήκουστη και εντελώς παράλογη κατάσταση. Την πρώτη στην ιστορία του Ελληνισμού, προχριστιανικού και χριστιανικού, κατάργηση της πραγματικότητας της Εκκλησίας. Δηλαδή, της κλήσεως και συνάξεως επί τω αυτώ. 

Από πού να αρχίσει και πού να σιγήσει κανείς;

Από τον από πολύ νωρίς, περίεργα νωρίς, καταχρηστικό χαρακτηρισμό του φαινομένου του κορωνοϊού ως ῾῾πανδημία᾽᾽;

Από τα όσα ταλανίζουν την Πολιτεία και την Εκκλησία τούτες τις Τρισάγιες ημέρες; 

Την υπερδεκαετή συστηματική υπονόμευση του συστήματος Δημόσιας Υγείας λόγω μιας αλληλουχίας καταστροφικών κυβερνητικών επιλογών και την αφαίμαξη του ελληνικού ιατρικού δυναμικού με την αναγκαστική μετανάστευση πολλών εκατοντάδων ικανότατου ιατρικού προσωπικού, λόγω και των κατ᾽ ουσίαν πτωχευτικών δανειακών συμβάσεων του πρόσφατος παρελθόντος; 

Την ανεπανάληπτη, στην ιστορία της χριστιανοσύνης, καταφυγή σε έωλα κοσμικά παιχνίδια λογικής, την υποταγή της εκκλησιαστικής εμπειρίας και αλήθειας σε ορθολογίζοντα επιχειρήματα που όχι μόνον αμφισβητούν επί της ουσίας τον Θεανθρώπινο Λόγο αλλά και αδικούν και τον ανθρώπινο ορθό λόγο, καταστρατηγώντας ταυτόχρονα την κοινωνική ορθοπραξία που απορρέει απ᾽ αυτόν και την εμπιστοσύνη που ένα κράτος οφείλει να επιδεικνύει προς τον πολίτη του;

Από την μεταμοντέρνα, άκρως προβληματικής φύσεως, μανιχαϊστική αποθέωση της έννοιας ῾῾δημόσια υγεία᾽᾽, η οποία ενώ έχει καταστεί μόνιμη επωδός στο δημόσιο διάλογο και γίγνεσθαι, εστιάζει αποκλειστικά και μονομερώς στο σώμα, αγνοώντας σχεδόν επιδεικτικά τις ανάγκες του συνόλου ανθρώπου ως σωματοψυχή, ανάγκες που η υπερδισχιλιετής Ορθόδοξη παράδοση κατεξοχήν γνωρίζει να θεραπεύει; 

Από την παντελώς αστοιχείωτη – σε πείσμα όλων των μετανεωτερικών ευχολογίων περί καταπολέμησης των διακρίσεων και σε ειρωνεία των αντίστοιχων ιδεολογιών που συντεταγμένα οι κυβερνήσεις τηρούν με ευλαβική πίστη – και ψευδή διάκριση μεταξύ σώματος και ψυχής; Διάκριση η οποία διέπει όχι μόνον το αρμοδίως επιφορτισμένο Υπουργείο Υγείας, αλλά και, όπως και εν τοις πράγμασι αποδεικνύεται, και τμήμα της θεσμικής Εκκλησίας;

Από την σύγχυση και τη ζάλη η οποία κλυδωνίζει την ελληνική κοινωνία που για άλλη μια φορά σπεύδει να λατρέψει, μέρες Λαμπρής, επίγειους σάρκινους θεούς, στο πρόσωπο των κατά τα άλλα συμπαθέστατων αγωνιστών και διαχειριστών της κατάστασης, κ.κ. Τσιόδρα και Χαρδαλιά; Ωσάν ο αρχαίος βασιλεύς του άλλου μεγάλου γένους της γης να μην μας είχε προειδοποιήσει, χιλιετίες τώρα, ῾῾μὴ πεποίθατε ἐπ᾽ ἄρχοντας, ἐπὶ ὑιούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία᾽᾽;

Από την παραληρηματική μανία των ΜΜΕ, ελληνικών και διεθνών, κρατικών και κυβερνητικών, ιδιωτικών και συστημικών, τα οποία στιγμή δεν χάνουν να επιχειρούν συστηματικά και με το αζημίωτο να πολλαπλασιάσουν τον φόβο ενός λαού (εννοώ τον ελληνικό λαό και παρακάμπτω εδώ τον αστραπιαία – χάρη στην παγκοσμιοποίηση – μεταδιδόμενο στην οικουμένη πανζουρλισμό), ο οποίος άγεται και φέρεται από ορισμένες μετριότητες της δημοσιογραφίας, καλοπροαίρετους ῾῾μαθητευόμενους μάγους᾽᾽ ή/και επαγγελματίες αλλοιωτές της αλήθειας;

Από τον παραλογισμό μιας Πολιτείας, η οποία επιβάλλει στους πολίτες, ῾῾για το καλό τους᾽᾽, πρωτόγνωρες πρακτικές αστυνόμευσης, καταστρατήγηση θεμελιωδών Αρχών του Συντάγματος, μονόχνωτη διαχείριση του προβλήματος, διαχείριση εξαρτώμενη από την απαράμιλλη βεβαιότητα ότι η πρακτική που ακολουθείται είναι μονόδρομος (ωσάν είτε να υπήρχε από καιρό έτοιμο το πλάνο δράσης, είτε ως ομολογώντας εμμέσως την απειρία που απολήγει σε ολοκληρωτικές απαγορεύσεις κυκλοφορίας τύπου ῾῾πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι᾽᾽); Και όλα αυτά, με τη γνωστή πρακτική των μετα-κοινοβουλετικών αποφάσεων, των μετα-δημοκρατικών μεθόδων της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου και των σχετικών διαδικασιών εξπρές, όπως συμβαίνει πάντοτε κατά την τελευταία δεκαετία, όποτε ο λαός επείγει να ῾῾σωθεί από μεγάλο κακό᾽᾽;

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, βλέπει κανείς τον θεσμό της Εκκλησίας να αμφιταλαντεύεται, κατά τον μήνα Μάρτη τουλάχιστον, μεταξύ αυτοκατάργησης – με τη μη πραγματοποίηση της Θείας Λειτουργίας επί δύο εβδομάδες – ακύρωσης, δηλαδή, του λόγου ύπαρξης της Εκκλησίας, που δεν είναι άλλος από τον καθαγιασμό και την Αναφορά της κτίσεως στον Θεό διαμέσου του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Μια Εκκλησία να παλεύει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και να καταλήγει να ῾῾λειτουργεί᾽᾽ – ειρήσθω έτσι, καταχρηστικά, μιας και ελλείψει μετοχής και ῾῾έργου του λαού᾽᾽ η παραμυθία με μετανεωτερικές θεολογίες της παρούσας απουσίας του λαού από τα στασίδια του για λόγους αγαπητικής κενώσεως είναι ιδιαίτερα δημοφιλής σήμερα – ῾῾των θυρών κεκλεισμένων᾽᾽ δια τον φόβον του κορωνοϊού, όπως περίπου συνέβαινε κατά τον καιρό των διωγμών στους πρώτους αιώνες. Και ας αρέσκεται η πολιτική ορθότητα των ημερών στο να ξορκίζει τη λέξη διωγμός. Η έννοια ῾῾διωγμός᾽᾽ άλλωστε, είναι ζήτημα σημασιολογίας της ελληνικής γλώσσας, όχι πρόβλημα της ελληνικής κυβέρνησης, τώρα ειδικά που σύσσωμος ο πλανήτης την εγκωμιάζει.

Πάσχα, λοιπόν, Κυρίου Πάσχα, σε άδειους ναούς. Για πρώτη φορά στην ιστορία. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα κατασκευασμένη από τον παραλογισμό και την ανοησία που τυραννάει την ανθρωπότητα από καταβολής της. Ή, σωστότερα, από την στιγμή που ο άνθρωπος εξοβελίζει τον Θεό από την ζωή του και από τον κόσμο. Ένας άνθρωπος, ο οποίος μέσα στη ζάλη του νομίζει ότι, μαθηματικά και στατιστικά, έχει λιγότερες πιθανότητες να κολλήσει τον κορωνοϊό από μια από τις κατά μέσο όρο 5.000 συσκευασίες προϊόντων που εκτίθενται στα διάφορα καταστήματα κάλυψης διατροφικών αναγκών του ιδίου και των δεκάδων συνανθρώπων του που βρίσκονται ταυτόχρονα στο κατάστημα, απ᾽ ότι στην εκκλησία των λίγων εικονισμάτων και του ενός κεριού! 

Γι᾽ αυτό και ένα τέτοιο ανόητο κράτος αποφάσισε να στέλνει τους πολίτες στα σούπερ μάρκετ και τα όργανα της τάξης στους ναούς. Αλλά, βέβαια, όπως είπαν ορισμένοι, ο κορωνοϊός είναι ο αόρατος εχθρός, και άρα πολεμάμε κάθε τί αόρατο, αλλά το ορατό το αγκαλιάζουμε. Πανουργία του λόγου, όπως θα έλεγε κι ο Χέγκελ, μιας και όλοι γνωρίζουμε ότι η Εκκλησία επί δυό χιλιάδες χρόνια τώρα μόνον αόρατους εχθρούς πολεμά αλλά ποτέ ως τώρα δεν ιδιώτευσε. Σώμα, λοιπόν, μόνον, και όχι και ψυχή. Σάρκα λοιπόν, μόνον, και όχι και πνεύμα.

Είναι πολλά τα ερωτήματα. Και σίγουρα, θα αυξάνονται όσο όλοι μας, ιερατείο, άρχοντες και λαός θα συνειδητοποιούμε μέρα με τη μέρα τι συμβαίνει. Υπάρχει ωστόσο ένα ερώτημα, το οποίο είναι καίριο, επιτακτικό:

Είναι ή δεν είναι ο κόσμος τούτος η δημιουργία του Θεού, τότε, τώρα, διαρκώς και πάντοτε; Διότι, αν είναι, πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν η Ορθόδοξη Εκκλησία, και δη η ελληνική, η οποία, ειρήσθω, αποκλήθηκε προφητικά από τον ίδιο τον Χριστό – τουλάχιστον δυό φορές μες στην Μεγάλη Εβδομάδα, σύμφωνα με τη γραφή του Ματθαίου και του Ιωάννου – ως ο δέκτης της Βασιλείας του Θεού, η οποία και θα φέρει τους καρπούς Της, πώς είναι δυνατόν να έχει εκχωρήσει εαυτήν σε μια ακόμη εκδοχή της πτωτικής φύσεως και του πεπτωκότος κόσμου που καθρεφτίζει ο συγκεκριμένος κορωνοϊός; 

Πώς είναι δυνατόν η Εκκλησία να φέρεται ως άλλη μια φοβισμένη εγκόσμια Αρχή, παραιτούμενη του λόγου υπάρξεώς της; 

Εάν ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αληθεύει καλώντας τον άνθρωπο μεσίτη Θεού και κόσμου, πώς η σύγχρονη Ορθόδοξη Εκκλησία αντιλαμβάνεται πλέον αυτή τη μεσιτεία, αυτή τη μεσολάβηση, ιδίως όταν η κτίση κράζει, για άλλη μια φορά σήμερα, και επώδυνα κραυγάζει τις πληγές και τα βάσανά της; 

Πώς είναι δυνατόν να ακούμε από επίσημα χείλη το επιχείρημα ότι, ῾῾είναι μόνον για το φετινό Πάσχα᾽᾽ που οι Χριστιανοί θα παραμείνουν κλεισμένοι στα σπίτια τους; 

Είναι, άραγε, αυτό μια επιτυχημένη απόπειρα χαϊδέματος της ψυχής των πιστών, οι οποίοι και χρείαν έχουσιν του Ζώντος Ύδατος, και υποφέρουν από την παρανοϊκή αυτή μεταμοντέρνα κουλτούρα που διακρίνει μεταξύ ψυχής και σώματος;

Πριν από σαράντα περίπου χρόνια, σε ένα τοίχο στο ιερό κάποιου Μητροπολιτικού ναού στην Ελλάδα, υπήρχε μια κορνίζα με τις ακόλουθες τρεις φράσεις, σε κάθετη διάταξη:

῾῾Σαν να ήταν η πρώτη·

Σαν να ήταν η τελευταία·

Σαν να ήταν η μόνη.᾽᾽

Ο εφημέριος ιερέας του ναού, ένα απλό γεροντάκι από ένα χωριό της Πελοποννήσου, ο αείμνηστος π. Δημήτριος Θεοδωρόπουλος, είχε τότε εξηγήσει σε ένα μικρό παιδί που δεν μπορούσε να αντιληφθεί το νόημα αυτού του Δελφικού αινίγματος: ῾῾Παιδί μου, αυτό είναι για να θυμίζει στον Λειτουργό, σε εμένα, και στον καθένα, πώς πρέπει να προσεγγίζουμε, να τελούμε, να εορτάζουμε, και να μετέχουμε του Μυστηρίου των Μυστηρίων, της Θείας Λειτουργίας, της Ευχαριστίας.᾽᾽

Αν αυτό είναι το ήθος του Ορθόδοξου Λειτουργού· αν αυτή είναι η πίστη της Εκκλησίας· αν αυτός εδώ είναι ο κόσμος που ο Θεός δημιούργησε και δημιουργεί, ή μάλλον συνδημιουργεί με τον άνθρωπο· εάν η Βασιλεία του Θεού έχει ήδη αρχίσει, εδώ και τώρα, και δεν είναι κλειδωμένη στα ντουλάπια ενός φαντασιακού επέκεινα που γίνεται άλλοθι για μια παντοτινή αναβολή της κατάφασής μας στην θέωση – αυτήν που εορτάζουμε και ομολογούμε τώρα το Πάσχα και πάντοτε – ακόμη και του πλέον απομακρυσμένου όντος· 

Τότε πώς είναι δυνατόν να στεκόμαστε με τόση παθητικότητα, τέτοιο πνεύμα ηττοπάθειας και ενδοκοσμικού συμβιβασμού, ο οποίος προϋποθέτει κι επιβάλλει έκπτωση της Αλήθειας με την συνδρομή μιας σειράς καινοφανών, παντελώς ανύπαρκτων στην μακρά πατερική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, θεολογημάτων που επιχειρούν να δικαιολογήσουν τον τρόπο με τον οποίο μοιάζουμε να έχουμε παραδοθεί σε μια παγκόσμια παράλυση, προκληθείσα από ένα ιό δημιουργημένο, αμφισβητούμενης ή άγνωστης προέλευσης;

Πράγματι, θα υπάρξουν ίσως περισσότερα Πάσχα να εορτάσουμε σε αυτή τη ζωή. Και θα υπάρξουν ασφαλώς. Αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι δικαιολογία, ούτε καν λόγος, να αποστερούμε τον άνθρωπο από την μετοχή στη Ζωή, εδώ και τώρα. Η Εκκλησία και η εκκλησία δεν είναι το γραφείο μας, στο οποίο μπορούμε να πάμε ή να μην πάμε, αναλόγως των περιστάσεων. Από τη στιγμή που έχουμε προσχωρήσει σε μια τέτοια αντίληψη, η οποία απολήγει – έστω και ως καταφυγή σε απέλπιδους καιρούς – σε μια πρακτική που ψευδώς φαντάζει ως μονόδρομος, έχουμε υποτάξει την Εκκλησία στον κόσμο· έχουμε εκκοσμικεύσει την Εκκλησία. Έχουμε αποστερήσει τους εαυτούς μας ενός δώρου με το οποίο μόνον λογικά πρόβατα έχουν προικισθεί, και έχουμε υποβαθμίσει την Εκκλησία, εκούσια και μοιραία, από αυλή λογικών προβάτων σε περιθωριακό χώρο – προσωρινά κλειστόν – μεταφυσικής ψευδο-ανάτασης για φοβισμένα πλήθη.

Η Εκκλησία είναι Ζωή. Είναι η ζωή μας. Αυτό δεν είναι σύνθημα ενός αναρχικού, ούτε ενός χίπι, μολονότι αμφότεροι χωρούν στην Εκκλησία. Αυτό είναι η πραγματικότητα, τόσο σκληρή ορισμένες φορές που, απομακρύνοντας κανείς τον άνθρωπο από τον αναπνευστήρα της Εκκλησίας, του προκαλεί μια δύσπνοια και μια ζάλη ασύγκριτα πιο σοβαρή απ᾽ αυτή που ο οποιοσδήποτε κορωνοϊός μπορεί να προκαλέσει· μια ασφυξία που καταλήγει σε θάνατο πρωτόγνωρο.

Εάν πράγματι ακούμε Εκείνον ο οποίος ήλθε, Σταυρώθηκε και Αναστήθηκε, και εφόσον αληθινά πιστεύουμε ότι ήλθε ῾῾ἴνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσόν ἔχωσι᾽᾽ (Ιω. 10, 10)· εάν αληθινά αγαπούμε αυτόν τον κόσμο, τον Κόσμο Του, τότε δεν μπορούμε, να αποστερούμε τον κόσμο από την Θεία Λειτουργία. Εξάλλου, η Ορθοδοξία, όπως προφητικά είχε δει ο Ηράκλειτος (Αποσπάσματα 50 και 53), παραμένει Ορθόδοξη μόνον δημοσίᾳ· όχι όταν κωφεύει χάριν των μικρών και μπρος στα μεγάλα ιδιωτεύει. 

Χριστός Ανέστη!

* Το παρόν αποτελεί τμήμα κειμένου που θα δημοσιευθεί στα αγγλικά από το Public Orthodoxy, ιστοσελίδα του Κέντρου Ορθοδόξων Χριστιανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Fordham της Νέας Υόρκης, USA.